O.A.BLOG

μπανκετ νο2

2012-01-24T23:01:00.003+02:00

τυχαια σημερα ανακαλυψα πως ειχα και ενα δευτερο κειμενο για το μπανκετ στον υπολογιστη μου, το οποιο το ειχα γραψει με την Ε.Σ. Το κειμενο αυτο αφορα τη σχεση των εργαζομενων με τον αγωνα τους (ακουγεται λιγο περιεργο αλλα περι αυτου προκειται...) και την επιτροπή αλληλεγγύης. Νομιζω ειναι σε πιο προχειρη μορφη απο το προηγουμενο (δεν πρεπει καν να ειχε συζητηθει στη συνελευση αφου ειχε γραφτει απο οτι θυμαμαι), προσπαθησα λιγο να το σουλουπωσω και για να ανεβουν τα βιουζ του μπλογκ μου το βαζω και αυτο. Εχω ακομα ενα κειμενο που ειχε γραψει ο Γ που αφορα τα αφεντικα, αλλα θα πρεπει να τον ρωτησω πρωτα. Υπαρχει και ενα μισο χρονολογιο απο τη βιδα, θα συμπληρωσω λιγο συντομα και θα το βαλω. (να βρω χρονο μονο λογω διαβασματος για την εξεταστικη)

Α, και 3-4 μπουλετς πανω στη διαμεσολαβηση, και οποιος καταλαβε καταλαβε.

ΥΓ αν ενδιαφερεται κανεις για την αναδημοσιευση των κειμενων, μπορει να το κανει απολυτως ελευθερα, αν θελει καποια εισαγωγη η κατι ας στειλει ενα μεηλ στο tzimhs_math at hotmail com

***********************************************************************************************
***********************************************************************************************

Οι σχεσεις των εργαζομένων στο ρεστοραν μπανκετ με τον αγωνα και τους αλληλεγγυους

Όσον αφορά στην κατάσταση όπως διαμορφώθηκε από την πλευρά των εργαζομένων, αυτή έχει ως εξής. Κατ' αρχάς, οι εργαζόμενοι ξεκίνησαν έχοντας έναν παραπάνω ρόλο, απ' ότι στη συνέχεια, κάνοντας τις καταγγελίες στην Επιθεώρηση Εργασίας για δεδουλευμένα, ένσημα. δώρα κτλ μετά από την απόλυση του Β. Κιτσώνη, ενώ συμμετείχαν και στην απεργία στις 5 Μάη. Τα δύο αυτά είναι σημαντικά ιδίως αν συνυπολογίσουμε και τις κόντρες & την πίεση που είχαν να αντιμετωπίσουν μέσα στο μαγαζί από τα αφεντικά και τους ρουφιάνους του Μπανκέ.

Οι εργαζόμενοι άντεξαν την κατάσταση αυτή χάρη στην ενότητα που διατηρούσαν, πράγμα που τους βοήθησε να μην υποχωρήουν ούτε και στις δωροδοκίες από τα αφεντικά όταν προσπαθούσαν να τους πλησιάσουν έναν έναν και να τους διασπάσουν. Έδειχναν έτσι αποφασισμένοι να συνεχίσουν όλοι μαζί μέχρι να ικανοποιηθούν τα αιτήματά τους. Επιπλέον, συμμετείχαν σε κάποιες συναντήσεις και δράσεις της Επιτροπής Αλληλεγγύης που στόχευαν στην οικονομική ενίσχυση των εργαζομένων, στην πίεση των αφεντικών και στην προπαγάνδιση του αγώνα των εργαζομένων, όπως η κουζίνα έξω από το Μπανκέ, οι συναυλίες οικονομικής ενίσχυσης κτλ. Παρ' όλ' αυτά η συμμετοχή τους αυτή δεν ήταν μαζική, ενώ μειώθηκε ακόμη περισσότερο στη συνέχεια.

Μετά τις 15 Μάη, όταν δηλαδή τα αφεντικά του Μπανκέ αποφάσισαν να κλείσουν το μαγαζί προφασιζόμενοι ότι οι "αποκλεισμοί" καθιστούσαν αδύνατη τη λειτουργία του, ο αγώνας φαίνεται να φεύγει πλήρως απο τα χέρια των εργαζομένων και τον αποφασιστικό ρόλο για τη συνέχισή του παίζει στο εξής η Επιτροπή Αλληλεγγύης και υπόγεια η ΟΚΔΕ. Αυτό στην πράξη σήμαινε ότι πλέον η Επ. Αλληλεγγύης ήταν αυτή που, χωρίς να βρίσκεται στο σύνολό της σε επαφή με τους εργαζομένους, αποφάσιζε όχι μόνο ότι ο αγώνας θα συνεχιζόταν, αλλά και τα μέσα και τις δράσεις με τις οποίες θα γινόταν αυτό και κυρίως τα αιτήματα των εργαζομένων στο εξής.

Έτσι, η διαπραγμάτευση με τα αφεντικά του Μπανκέ γινόταν πλέον από το «σωματείο» (όπως εμφανίζονταν οι συνδικαλιστές της ΟΚΔΕ που ήταν μέλη της μειοψηφίας του ΔΣ του σωματείου επισιτισμου και το οποίο ελέγχεται από το ΠΑΜΕ) και όχι τους εργαζόμενους, με το πρόσχημα ότι τα αφεντικά θα κατάφερναν να "σπάσουν" την αποφασιστικότητα των εργαζομένων αλλά όχι βέβαια των «ψημένων» συνδικαλιστών. Αναπτύσσεται έτσι, μια σχέση εμπιστοσύνης με το «σωματείο» (που δικαιολογείται και από την επαφή με το συνάδελφό τους Κιτσώνη) που καταλήγει σχέση ανάθεσης των αποφάσεων και δράσεων στην Επ. Αλληλεγγύης.

Το λοκ άουτ του μαγαζιού συνέβαλε σε αυτήν τη σχέση ανάθεσης διότι με αυτό οι εργαζόμενοι σταμάτησαν να βρίσκονται στον ίδιο χώρο εργασίας και χώρο τριβής με την εργοδοσία και άρα έσπασε η κοινίοτητα μεταξύ τους. Άρχισαν να ψάχνουν πλέον δουλειά, εντός ή εκτός Θεσ/νίκης, με αποτέλεσμα να παίρνουν σιγά σιγά χωριστούς δρόμους. Εντάθηκε έτσι, η επαφή τους με το "σωματείο, στο οποίο πήγαιναν τουλάχιστον μια φορά τη βδομάδα, αντικαθιστώντας έτσι την επαφή και αλληλεπίδραση με το σύνολο της Επιτροπής Αλληλεγγύης και αποσυγκροτώντας την κοινότητα αγώνα που θα έπρεπε να υπάρχει πρώτα από όλα μεταξύ τους και ύστερα με τους όποιους αλληλέγγυους.

Μέσα σε αυτό το κλίμα διαμορφώθηκε και συνεχίστηκε μια στασιμότητα του αγώνα και των δράσεων της Επιτροπής Αλληλεγγύης. και μια επανάπαυση από την πλευρά των εργαζομένων σχετικά με την αποτελεσματικότητα των αποφάσεων και των δράσεων τόσο των δικών τους όσο και της Επιτροπής Αλληλεγγύης (ειδικά αφού πλέον μορφές, περιεχόμενο κλπ θεωρούνταν δεδομένα και σταθερά παρά τις αλλαγές των όποιων συνθηκών), και από ένα σημείο και πέρα μόνο στο τρέξιμο των αλληλέγγυων, καθώς οι ίδιοι οι εργαζόμενοι επαναπαύτηκαν στο τρέξιμο των άλλων και από εκεί και πέρα τους ενδιέφεραν άλλα πράγματα, όπως το να βρουν κάποια δουλειά, πράγμα πολύ λογικό αλλα που η επιτροπή θα έπρεπε να το λαμβάνει υπόψιν αντί να μιλάει για «ανυποχώρητο αγώνα» τη στιγμή που ο «ανυποχώρητο αγώνα» έκανε η επιτροπή μόνη της. Η κατάσταση αυτή εντεινόταν και από άλλες δύο ελλείψεις:

Πρώτον, την έλλειψη δημόσιου λόγου από τους ίδιους τους εργαζόμενους: δεν έβγαλαν ούτε ένα κείμενο για να προβάλλουν τον αγώνα τους (εκτός από ένα κείμενο που έκανε κριτική στη στάση του πάμε, και το γιατί ένα τέτοιο κείμενο να είναι το μοναδικό που έχουν υπογράψει οι ίδιοι ενώ δεν είχαν γράψει κανένα άλλο που να απευθύνεται στην κοινωνία, σε σωματεία και συλλογικότητες κλπ είναι κάτι που μπορεί να καταλάβει ο καθένας ποιανού συμφέροντα εξυπηρετούσε…), όπως αυτοί τον αντιλαμβάνονταν, και τα αιτήματά τους. Το ότι δεν βγήκαν οι εργαζόμενοι μπροστά και δεν ανέλαβαν την ευθύνη του αγώνα (κυρίως μετά τις μηνύσεις από μέρους του αφεντικού), αλλά η Επ. Αλληλεγγύης, (ακόμα και στα ΜΜΕ μιλούσαν μέλη της Επιτροπής και όχι οι εργαζόμενοι) όχι μόνο έδειχνε ότι δεν τον είχαν στα χέρια τους, αλλά τους περιόρισε και στο να έρθουν σε επαφή με άλλους εργαζόμενους (του κλάδου ή μη) ή πολιτικούς χώρους, με αποτέλεσμα να μην εμπλακεί κανένας άλλος σε αυτό τον αγώνα.

Η δεύτερη έλλειψη αφορά στη συμμετοχή τους στην Επιτροπή Αλληλεγγύης. Στην περίτπωση αυτή, η μη συμμετοχή της πλειοψηφιας τους και επομένως η έλλειψη αλληλεπίδρασης με το σύνολο της Επ. Αλληλεγγύης, σε συνδυασμό με το ότι τα αιτήματα και η συνέχιση του αγώνα εκφραζόταν από την Επιτροπή και όχι τους ίδιους, είχε τις εξής συνέπειες: τα αιτήματα δεν διαμορφώνονταν από τους εργαζόμενους, ενώ το κομμάτι αυτό της επιτροπής που δεν είχε μέσω άλλων διαδικασιών επαφή με αυτούς, δε γνώριζε τι πραγματικά ήθελαν οι εργαζόμενοι και με ποιο τρόπο θα το πετύχαιναν και άρα πήγαινε στα τυφλά σπαταλώντας δυνάμεις και χρόνο. Εν τέλει κατέληξε να παρουσιάζεται η άποψη της ΟΚΔΕ ως άποψη των εργαζομένων εντός της επιτροπής όσο και στο λόγο της εποτροπής προς τα έξω. Η διάσταση μεταξύ Επιτροπής και εργαζομένους φάνηκε στο τέλος με τους τελευταίους να μην θέλουν να ξαναγυρίσουν στη δουλειά όταν στο τέλος αυτό κερδίθηκε ενώ η Επιτροπή είχε ως ένα από τα κύρια αιτήματά της την επαναπρόσληψη (φτάσαμε στην τραγελαφική κατάσταση να γίνονται προσπάθειες από τα μέλη της ΟΚΔΕ να πειστούν μετά την τελική συμφωνία να γυρίσουν στη δουλεία…). Έτσι επιπλέον, με την απουσία τους από τις διαδικασίες της επιτροπής δεν υπήρχε αλληλεπίδραση και ανταλλαγή απόψεων μεταξύ εργαζομένων του Μπανκέ και αλληλέγγυων.

Πέρα από τις συνέπειες που είχε ο τρόπος αυτός αντιμετώπισης της κινητοποίησης απο την πλευρά των εργαζομένων κατα τη διάρκεια της, ένα άλλο ζήτημα είναι ποια κουλτούρα αγώνα και ευθύνης αφήνει στους εργαζόμενους μια διαδικασία, κατα την οποία δεν αναπτύσσονται σχέσεις αλληλεγγύης και συντροφικότητας αλλά σχέσεις πελάτη-υπηρεσίας, για τους μελλοντικούς αγώνες.

μια φορα και εναν καιρο...

2012-01-23T02:02:00.003+02:00

Το κειμενο που ακολουθει ειχε γραφτει μετα τον αγωνα στο μπανκετ με σκοπο, μαζι με αλλα, να εκδοθει με μορφη μπροσουρας μια κριτικη αποψη πανω στον αγωνα αυτον ο οποιος και ειχε κυκλοφορησει πολυ αλλα και ειχε γινει κατι σαν "συμβολο" εκεινη την περιοδο. Δυστυχως, καταντησαμε να συζηταμε λες και θα φτιαχναμε πολιτικο κομμα και θα συντασαμε το μανιφεστο του, ενω στο παραγωγικο μερος των συναντησεων, κομματι αυτων εδειξε μια πραγματικα εκπληκτικη ασυμβατοτητα μεταξυ της γκαμας των θεματων που εθετε σε αυτες και της συγγραφης κειμενων που ειχε αναλαβει. Αποτελεσμα αυτων ηταν να σταματησουμε με την εναρξη της απεργιας πεινας των 300 μεταναστων που δε μας αφηνε πια χρονο να σπαταλαμε χωρις να προχωραει τιποτα (σκεφτειτε μονο, απο οκτωβρη μεχρι γεναρη, και ειχαμε προχωρησει ελαχιστα). Επειδη ομως, και οπως φαινεται τον τελευταιο χρονο, η αναγκη της κριτικης αποτιμησης του αγωνα αυτου ηταν αρκετα πραγματικη (οχι δηλαδη μια ιδεολογικη αναγκη να πουμε την αποψαρα μας) και βαση των συνθηκων και των εξελιξεων μεγαλη, καθως βλεπουμε να επαναλαμβανονται σε μια σειρα απο αγωνες παρομοιες καταστασεις, στις οποιες προφανως οσοι ασχοληθηκαμε τοτε δεν εχουμε καμια διαθεση πλεον να μπουμε, και για να μιλησω προσωπικα, εχω ηδη αρκετα ψυχολογικα προβληματα για να θελω να αποκτησω αλλα τοσα, και επειδη η ταξικη αλληλεγγυη σε εργατικους αγωνες δεν μπορει να περιοριζεται σε αναμασημα του λογου και της λογικης μιας πολιτικης ομαδας της οποιας τα συμφεροντα βαση της εμπειριας συνηθιζουν να μην ταυτιζονται πληρως με τα συμφεροντα του υποκειμενου του αγωνα, και αρα μπορει και πρεπει να γινει μονο με σοβαρους ορους, τουλαχιστον οσο μια εμπειρια σε επιφορτιζει μια ευθυνη στο να το κανεις αυτο, χωρις η ελλειψη εμπειριας να αποτελει αλοθι στην ελαφροτητα που αντιμετωπιζαμε την εμπλοκη μας πολλες φορες σε αυτον τον αγωνα οσον αφορα την κατευθυνση του, τις μορφες του, το λογο του κλπ. Χωρις και φυσικα να παμε ποτε στο αλλο ακρο της ιδεολογικης καθαροτητας και του σεχταρισμου. Το συγκεκριμενο κειμενο ειχαμε γραψει στη βαση των συζητησεων αυτων 3 2 ατομα, το δημοσιευω αν και ελαχιστη σημασια θα εχει πλεον, αλλα πιστευω καλυτερα εστω ετσι παρα να αραχνιαζει στους σκληρους μας δισκους. Ως κομματι μιας μπροσουρας που θελαμε να βγαλουμε, δεν ειναι σε καμια περιπτωση πληρης ουτε ως κριτικη και πολυ περισσοτερο ως εκφραση μιας δικης μας αποψης πανω σε αυτον αλλα και γενικοτερα στους εργατικους αγωνες σε μια κατευθυνση εναντια στη διαμεσολαβηση κλπ ή αυτοκριτικης πανω στη δικη μας παρεμβαση σε αυτον. Επειδη τα κειμενα αυτα λειπουν (αλλα ειναι σε προχειρη μορφη στα συρταρια καποιου, αλλα δεν εχουν γραφτει καν, αλλα ειναι μισα), και επειδη καποιος που δεν ειναι απο θεσσαλονικη λογικα δε θα γνωριζει το χρονικο (ουτε καν το χρονολογιο δεν ειχαμε τελειωσει...) δε νομιζω να εχει καποιο νοημα να το δημοσιευσω οπουδηποτε αλλου, αν καποιος βρισκει ειναι ελευθερος να το κανει.

Το κειμενο το ειχα γραψει με την ΕΠ.

****************************************************************************************************

Μορφές του αγώνα στο ρεστοράν Μπανκέτ

Η κεντρική μορφή του αγώνα ήταν οι παραστάσεις διαμαρτυρίας έξω από το εστιατόριο ("αποκλεισμοί" όπως ένα κομμάτι της επιτροπής αλληλεγγύης τις αποκαλούσε, αλλά δεν ήταν πραγματικά τέτοιοι)[1]. Οι παραστάσεις ήταν καθημερινές, σε ώρες αιχμής του μαγαζιού, με αποτέλεσμα να χάνει η εργοδοσία αρκετά χρήματα ενώ παράλληλα δυσφημούσε το κατάστημα, και για αυτό θεωρούνταν πως πίεζε πολύ, αλλά σαν μορφή αγώνα δεν ήταν τέτοια που να μπορεί να συσπειρώνει περισσότερο κόσμο να συμμετάσχει, καθώς δεν είναι δυνατό για κάποιον να παρευρίσκεται έξω από το banquet κάθε μέρα. Επίσης το γεγονός πως απέναντι στην αλλαγή των όρων και των περιεχομένων από την πλευρά του αφεντικού (πχ προκλήσεις έξω από το μαγαζί/ τραμπουκισμοί/ lock out/ εξώδικα) δεν υπήρχε καμία αλλαγή αλλά το ίδιο επαναλαμβανόμενο μοτίβο από μέρους μας αποθάρρυνε πολύ κόσμο. Απόπειρες[2] για την αλλαγή της στάσης μας και ενάντια στη στασιμότητα, αντιμετωπίστηκαν εχθρικά από την κυρίαρχη τάση της επιτροπής. Επιπλέον η υιοθέτηση αυτής της μορφής πάλης αφού το μαγαζί ξαναάνοιξε και οι εργαζόμενοι που είχαν κάνει τις καταγγελίες είχαν απολυθεί δεν πρόκρινε τη συμμετοχή των εργαζομένων στον αγώνα.

Η απεργία στις 5/5, όπου οι εργαζόμενοι στις 12 το βράδυ παράτησαν τα πόστα τους απεργώντας, ήταν το σημαντικότερο βήμα που έκαναν εκείνη την περίοδο. Κατέβηκαν επισης στην απεργιακή πορεία εκείνης της μέρας, ερχόμενοι σε επαφή με την κρατική τρομοκρατία και καταστολή.

Με το λοκ άουτ του αφεντικού, οι παραστάσεις μεταφέρθηκαν σε άλλα μαγαζιά όπου ένα από τα αφεντικά του Banquet είχε μετοχές (Aχίλλειον και Zazous στην Καλαμαριά) και με μικρές πορείες στο κέντρο προς αυτά. Αυτές οι δράσεις ενώ δεν ασκούσαν την ίδια πίεση σε σχέση με τις παραστάσεις του μπανκέτ, είχαν όλα τα αρνητικά των προηγούμενων, συν το ότι εκεί δεν επιτεύχθηκε/ προσπαθήθηκε να συνδεθούμε με τον κόσμο που εργαζόταν σε αυτά τα μαγαζιά. Επίσης δεν ηταν μορφές που μπορούσαν να εμπλέξουν τους εργαζόμενους με ενεργό τρόπο, ούτε και δόθηκε κάποια απάντηση απέναντι στη συγκεκριμένη αλλαγή των όρων (το λοκ άουτ δλδ) από την πλευρά της εργοδοσίας.

Μια άλλη μορφή δράσης ήταν οι κουζίνες έξω από το κλειστό μαγαζί. Γίνανε συνολικά 3 κουζίνες. Η μορφή αυτή αφενός βοηθούσε στο να εμπλακούν οι εργαζόμενοι (συμμετείχαν και εργαζόμενοι του banquet με φαγητά του σε 2 εξ αυτών) και αφετέρου έφερε τον αγώνα πίσω στο banquet μετά το λοκ-άουτ. Η κυρίαρχη τάση πάντως την αντιμετώπισε απλά σαν ένα μέσο να βρεθούν χρήματα για να ενισχυθούν οι εργαζόμενοι και ο αγώνας.

Με το λοκ άουτ του banquet προέκυψε το ζήτημα της οικονομικής ενίσχυσης των εργαζομένων που πλέον δε θα είχαν εργασία, και αυτό έγινε κυρίως με τις συναυλίες (συνολικά πραγματοποιήθηκαν 3 συναυλίες) καθώς και με κουτιά οικονομικής ενίσχυσης σε απεργίες και πορείες και σε συναυλίες καλλιτεχνών με "αριστερό"/εναλλακτικό προφίλ. Οι συναυλίες είχαν επίσης και το σκοπό της προπαγάνδισης του αγώνα, και η παρουσία των εργαζομένων σε αυτές ήταν σημαντική ως προς αυτό.

Η τριμερής στην επιθεώρηση, μια από τις λίγες κινήσεις στις οποίες συμμετείχαν πρωταγωνιστικά οι εργαζόμενοι οι ίδιοι. Όμως δεν αντιμετωπίστηκε με τη σοβαρότητα που θα έπρεπε. Στο τυπικό της μέρος, δεν υπήρχε καν δικηγόρος ούτε συγκεκριμένος σχεδιασμός ενώ στο κινηματικό της μέρος δε χρησιμοποιήθηκαν οι αλληλέγγυοι που υπήρχαν έξω από την επιθεώρηση με τρόπο τέτοιο ώστε να φανεί η μαζικότητα και η δυναμική τους στους επιθεωρητές, πχ ανεβαίνοντας ενας αριθμός από αυτούς μέσα στην επιθεώρηση.

Όσον αφορά τη σχέση με τα ΜΜΕ, η σχέση της επιτροπής με αυτά ήταν σχέσης συνεργασίας και συνεννόησης και όχι με κινηματικούς όρους επιβολή της προβολής της δικής μας άποψης. Παράδειγμα (όπως και το δελτίο τύπου κατά την κράτηση του ΓΚ στο αυτόφωρο) η παράσταση στη Μακεδονία, όπου ενώ είχε αποφασιστεί μαζική παράσταση, στο τέλος κατέληξε απλά 3 μέλη της επιτροπής κανονίσανε με τους δημοσιογράφους να δοθούν την επόμενη μέρα μέσα στο κτήριο της εφημερίδας συνεντεύξεις για τις οποίες δεν ασκήσαμε καμία πίεση ή έλεγχο το πώς θα βγαίνανε προς τα έξω.

Για την απάντηση στην καταστολή, τόσο όσο αφορά τα δικαστήρια όσο και στα ΑΤ όταν υπήρχαν συλλήψεις, δεν ήταν της δυναμικής που θα έπρεπε. Όταν το αφεντικό βάζει μπροστά τις μηνύσεις και τα αυτόφωρα, αρχικά ενάντια στον ΓΚ, εργαζόμενο χωρίς κινηματική εμπειρία, και συγκεντρώνεται κόσμος έξω από το αστυνομικό τμήμα λευκού πύργου, υπήρχε καταστολή των συνθημάτων που κρίνονταν επιθετικά ενάντια στην αστυνομία και αντ' αυτού φωνάζονταν από τη ντουντούκα πως αντί να πιάσουν τα αφεντικά που παρανομούσαν, έπιαναν τους εργαζόμενους. Μετά από αυτή την παράσταση, ενώ υπήρχε από αρκετό κόσμο διάθεση να γίνει πορεία και παράσταση μπροστά στο εστιατόριο, απορρίφθηκε ακριβώς για να μην οξύνουμε τη σύγκρουση με το αφεντικό. Όταν περάσανε αυτοφωρο τα άλλα δυο μέλη της επιτροπής αλληλεγγύης, επειδή θεωρήθηκαν «ψημένοι» δεν έγιναν αντίστοιχες κινήσεις αλληλεγγύης για να αφεθούν ελεύθεροι. Επίσης στα δικαστήρια δε θεωρήθηκε σημαντικό να μιλήσουν ως μάρτυρες εργαζόμενοι, τη στιγμή που το αφεντικό είχε στο πλευρό του για μάρτυρες τους ρουφιάνους του. Επίσης, αξιοσημείωτο είναι πως, με παρότρυνση κομματιού της επιτροπής αλληλεγγύης, οι εργαζόμενοι που ερχόντουσαν στις παραστάσεις διαμαρτυρίας σταμάτησαν μετά από αυτά να συμμετέχουν σε αυτές, όχι μόνο λόγω φόβου για τις μηνύσεις, αλλά γιατί υπήρχε η άποψη πως έπρεπε να αναλάβουν την κατάσταση οι «ψημένοι» οι οποίοι «αντέχουν» την καταστολή.

Λόγος αξίζει να γίνει για τις βάρδιες έξω από το μαγαζί (κατά την κυρίαρχη τάση της επιτροπής «απεργιακές φρουρές»). Αυτές ξεκίνησαν μετά το lockout μεν, αλλά κατά τον Ιούνιο, με την υποψία ότι το αφεντικό σκόπευε να κλείσει οριστικά το εστιατόριο και να μεταφέρει εξοπλισμό/προμήθειες, με σκοπό να μην αποζημιώσει τους εργαζόμενους. Η πολιτική/ πρακτική αναγκαιότητα για αυτό δεν υποστηρίχτηκε από όλους. Τελικά αυτό οδήγησε απλά σε σπατάλη δυνάμεων και συντηρούσε την ενασχόληση κάποιου κόσμου, παρά έδειχνε την παρουσία μας στα αφεντικά καθόλη τη διάρκεια του lockout.

Επίσης γίνανε διάφορες πορείες για το banquet. Από τη μια, όταν καλούνταν πορείες (π.χ. ενάντια στο ΔΝΤ κλπ) είτε από ΓΣΕΕ είτε από πρωτοβάθμια σωματεια, υπηρχε συμμετοχή με μπλοκ της επιτροπής αλληλεγγύης, πιο πολύ σε μια κατεύθυνση να προπαγανδιστεί ο αγωνας. Όσο το μαγαζί ήταν ανοιχτό, υπήρχε η προσπάθεια να περνάει η πορεία από εκεί και μετά το τέλος της, κομμάτια της να πηγαίνουν στο μαγαζί για να συμμετάσχουν σε παραστάσεις διαμαρτυριας. Στη ΔΕΘ επισης συμμετειχαν οι εργαζομενοι με δικό τους μπλοκ.[3] Γίνανε επίσης πορείες με θέμα το banquet, αλλά αυτές γενικά δεν είχαν καθαρή στόχευση, όπως οι πορείες που γίνανε το Σεπτέμβρη, με εξαίρεση μια πορεία η οποία πέρασε από άλλα μαγαζιά του επισιτισμού της πόλης και η οποία είχε στόχο να ανοίξει το ζήτημα στους άλλους εργαζόμενους του κλάδου, βρίσκοντας τους στο χώρο δουλειάς τους και όχι γενικά στην πόλη, αλλά και να αποτελέσει απάντηση στη συσπείρωση των αφεντικών.

[1] Στην πραγματικότητα, αυτό που συνέβαινε επί σειρά μηνών, ήταν μια παρουσία κόσμου η οποία δεν απέκλειε καμία από τις εισόδους του μαγαζιού ώστε να μπλοκαριστεί άμεσα η παραγωγή (προσπαθήθηκε στην αρχή μόνο μειοψηφικά) τόσο στο Banquet όσο και στο Αχίλλειον με τον εξής τρόπο: υπήρχαν ένα ή δύο πανό τα οποία τοποθετούνταν με τα συνθήματά τους να φαίνονται στο εσωτερικό του μαγαζιού, και όχι στον κόσμο που περνούσε και έβλεπε την κινητοποίηση. Χρησιμοποιούνταν επίσης σαν υλικό «σύνορο» μεταξύ των αγωνιζόμενων και του μαγαζιού, στον εσωτερικό χώρο του οποίου δεν μπήκαμε ποτέ, αλλά ούτε και πλησιάζαμε συνήθως τα εξωτερικά τραπεζάκια, υποτίθεται για το φόβο φθορών που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει το αφεντικό εναντίον μας. Το υλικό αυτό σύνορο υποστηρίζονταν και έμψυχα, από τον κόσμο της κυρίαρχης πολιτικής τάσης στην επιτροπή, ο οποίος λειτουργούσε σε αυτή τη θέση σαν «πυροσβέστης», πολιτικός όσο και χωρικός μεταξύ αντεγκλήσεων αφεντικών, μπάτσων και αλληλέγγυων, ώστε να μην ξεφύγουν (από την πεπατημένη των κινητοποιήσεων) κάποιες καταστάσεις. Αποκορύφωμα αυτής της λογικής ήταν η εχθρική στάση του κυρίαρχου κομματιού της επιτροπής στις 18/9 προς τους υπόλοιπους αλληλέγγυους/ες, όπου η μίνι πορεία στο κέντρο της πόλης κατέληξε στο Banquet, που είχε πλέον ανοίξει –αν και δε λειτουργούσε-. Μετά από απόπειρες των αφεντικών και των ρουφιάνων τους να τραβήξουν βίντεο και να επιτεθούν με καρέκλα σε κάποιο κόσμο και την οργισμένη αντίδραση που ακολούθησε, το κυρίαρχο αυτό κομμάτι συνέχιζε να κάθεται αμέτοχο με το πανό στην ίδια θέση (!), ενώ κάποιοι προσπαθούσαν να ηρεμήσουν τα πνεύματα και να πείσουν τους αστυνομικούς να συλλάβουν τα αφεντικά που βιντεοσκοπούσαν(!).

[2] Αυτές οι απόπειρες περιελάμβαναν πολύ απλά πράγματα –με την πολιτική μας επιλογή ότι δεν είχε νόημα να επιχειρήσουμε τη ριζοσπαστικοποίηση των μορφών του αγώνα έξω από τους εργαζόμενους– όπως συζητήσεις πάνω σε αυτό στην επιτροπή ή με τους εργαζόμενους, συνθήματα με μαρκαδόρο σε έπιπλα του μαγαζιού, τρικάκια έξω από το «επίσημο» πολιτικό πλαίσιο της επιτροπής ή απόπειρα να «καταλάβουμε» τον εξωτερικό χώρο του εστιατορίου με το να κάτσουμε στα τραπεζάκια.

[3] Στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι προσυγκεντρώσεις αυτών των πορειών γίνονταν μαζί με αυτές της ΓΣΕΕ, χωρίς ποτέ να ανοίξει μια κουβέντα πάνω στη δομή αυτή με τους εργαζόμενους.

αλληλεγγυη ξανα (ρε)

2012-01-12T04:27:00.001+02:00

Μαυρος Ηλος @ Thessaloniki GTP festival : για την οικονομικη κριση

2012-01-06T03:06:00.001+02:00

ενας μεσος ελληνας ραππερ μιλαει για την κριση.

"γιατι απο το να καθομαστε, τουλαχιστον ας κανουμε κατι οσο καθομαστε"

θεος ο τυπος

αλλα οσο και αν προσπαθει ειναι απλα μια φτηνη κοπια των αυθεντικων

σχεδον τρισιμισι χρονια μετα

2011-12-24T00:43:00.000+02:00

η ορεξη μου να γραφω ειναι ολο και λιγοτερη. Οχι πως δεν εχω ερεθισματα, οχι πως δεν αισθανομαι αναγκη να γραφω. Αλλα πλεον δεν μπορω να εχω το ιδιο χιουμορ, την ιδια "ελαφροτητα". Ακομα και οταν ειναι να γραψω κατι πιο σοβαρο ειναι το υφος του μπλογκ, η ολη ιστορια του, τα συναισθηματα με τα οποια εχω δεσει ολο αυτο στο μυαλο μου. Ειναι και το κατακαθι που εχει εξαφανιστει. Το να γραφω εδω πλεον μου μοιαζει σαν να ειμαι μονος σπιτι και να μιλαω μονος, και οι γειτονες να παιρνουν ματι την τρελα μου. Αλλωστε ποτε δεν ημουν της φασης της ψευτοκοινοτητας των μπλογκερς. Το να γνωριζω καποιον απο το ιντερνετ χωρις προοπτικη να τον γνωρισω απο κοντα ειναι σαν να μην τον εχω γνωρισει καθολου.

Απο τη μια νοιωθω μια αναγκη να εκφραστω στο υφος που ειχα συνηθισει και απο την αλλη αναστολες γιατι τα πραγματα ειναι πολυ πιο σοβαρα απο οτι μπορει να τα παρουσιασω. Ακομα και να κραζω εχω βαρεθει πλεον, αν και τα ερεθισματα οσο πανε και αυξανονται.

Κατι με κραταει απο το να πατησω δημοσιευση σε αρθρα για τις μαλακιες που εγραφε το ζερμιναλ, που στηριζε την αποψη του περι γενικευσης της αυτοδιαχειρησης σε κειμενο του μαρξ για την παρισινη κομμουνα, παραθετοντας αποσπασματα λιγες σειρες πανω απο τα οποια ο μαρξ εθετε ως απαραιτητη προυποθεση για να ισχυουν το να εχει η εργατικη ταξη την πολιτικη εξουσια, η το αλλο που λεγαν οτι η φαση που περναμε ειναι φαση περασματος απο την ημιφεουδαρχια στον καπιταλισμο, να γραψω για την αθλια σταση του μλ στην εκδηλωση με τους χαλυβουργους εδω πανω, εναντια σε μια πρωτοβουλια σε μινιμουμ πολιτικο πλαισιο, που δεν αποκλεισε ποτε κανενα, που στην πρωτη συνελευση της οποιας ειχαν καλεστει, που καλεστηκε απο 2 3 ατομα λογω της αδρανειας των οργανωμενων πολιτικων χωρων που αφηνε ενα μεγαλο κενο οσον αφορα την αλληλεγγυη στον αγωνα αυτο. Ουτε καν για τον αγνωστο χειμωνα που ηταν στο thhf με τον ευθυμη, του εθνικιστικου σχηματος α/ε, για τον οποιο ελεγε πως ειναι της εποχης που τον διωχναν με τις κλωτσιες απο τα λαιβς.

Το βασικο που λειπει μαλλον ειναι το κοινωνικο συμβολαιο πανω στο οποιο μπορουσες να δεις πολλα πραγματα αναλαφρα.

Ελπιζω συντομα να μπορεσω να κανω ενα καινουργιο ξεκινημα, μια νεα προσπαθεια εκφρασης. Συλλογικη, γιατι μονο τετοια εχει νοημα σε αυτο εδω το μερος. Ακους Μ;

νεο ντεμο ανεμιστηρα

2011-12-23T23:57:00.000+02:00

προσοχη ακολουθει πληρωμενη διαφημιση
***********************************
σιγουρα θα γαμαει και αυτο
στηριζουμε πολιτικοποιημενο ραπ
την μουσικη αντιστασης των απο τα κατω της εποχης μας
και καθε προσπαθεια αυτοδιαχειρησης, στη μουσικη, στο φαγητο, στη διασκεδαση, στην μπυρα, στην παραγωγη χαλυβα οπως προτειναν καποιοι, παντου.

"θα προσπαθησω να μαζεψω διαφορα κομματια που εχω γραψει κατα καιρους με διαφορους καμενους, θα τα κοψω σε cdr, θα φτιαξω μπουκλετακι με στιχους και θα το δινω 5 ευρω, για οικονομικη ενισχυση της ραπ κολεκτιβας "θεατρο δρομου" (η οπως στον πουτσο θα λεγεται)."

http://aitiokaiapotelesma.blogspot.com/2011/12/wow.html

σκορπιες εικονες που φερνει ο ανεμος...

2011-12-22T02:51:00.000+02:00

και με αυτες τις εικονες χτιζουμε το παρον μας, ειτε αυτο ειναι μια βαρκα που αρμενιζει στις πιο αγριες θαλασσες ειτε σε καποιο ανυδρο τοπιο λουλουδι.

και οσο μακρυα και αν ειμαστε, παντα θα υπαρχει ενας ανεμος να μας τις φερνει και να μας θυμιζει...

να μην ξεχνιομαστε

2011-12-20T02:26:00.000+02:00

http://tvxs.gr/news/ellada/sto-ste-prosefygan-ta-aei

ειναι οι ιδιοι που μεινωνουν τη διαρκεια των εξεταστικων και καταργουν τις κοντρα

που βαζουν παρουσιες και εντατικοποιουν/σχολιοποιουν το πανεπιστημιο

που σταματαν να δινουν ολα τα συγγραμματα

που εφαρμοζουν το νομο κατα γραμμα (σε οτι μπορουν να πουν πως ειναι "στα αρχιδια τους")

"Ο ταξικος πολεμος μαινεται" και στο πανεπιστημιο και οποιος δεν παιρνει θεση μαχης θα ειναι ο πρωτος χαμενος.

αλληλεγγυη

2011-12-13T02:50:00.001+02:00

κουιζ

2011-12-09T02:49:00.000+02:00

ποιοι εχουν γραψει το ακολουθο αποσπασμα;

Δημιουργήσαμε την ομάδα αλληλεγγύης μαθηματικού, ώστε να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Μπορούμε μέσα από πάρτι, κουπόνια ενίσχυσης και διάφορες άλλες δραστηριότητες να συμβάλλουμε ώστε να βρεθούν χρήματα για τις σημειώσεις και την φωτοτύπηση του κομμματιού της εξεταστέας ύλης όσων βιβλίων δεν μας παρέχονται πλέον δωρεάν, αλλά και για την καλύτερη λειτουργία του τμήματος μας.

-κοετζηδες

-καποιοι που θα μπορουσαν να ειναι στην πασπ αλλα για καποιο ακατανοητο λογο δεν ειναι

-ανεξαρτητοι αγανακτησμενοι αντικαταληψιες

-ολα τα παραπανω

οποιος το βρει κερδιζει ενα κουπονι δωρο για να το εξαργυρωσει σε βιβλια.

αν εχεις κεφαλαιο, μπορεις να ανοιξεις και εσυ μια επανασταση

2011-12-06T19:04:00.004+02:00

Απο αφισα γνωστης αυτοαποκαλουμενης "κολλεκτιβας" στη θεσσαλονικη (δε βαζω αφισα γιατι μεσω του μπλογκ της οργανωσης δε θελουμε να κανουμε διαφημιση σε εμπορικες επιχειρησεις, τουλαχιστον τζαμπα):

"όσον αφορά τώρα το ερώτημα για το εάν η αυτοδιαχείρηση πραγματοποιείται πριν ή μετά την επανάσταση, απαντάμε ότι: ούτε πριν, ούτε μετά, γιατί η ίδια η αυτοδιαχείριση είναι η πραγματική επανάσταση."

Θα προσπερασω χωρις παρατερω σχολιασμο το οτι η θεσσαλονικη ειναι μικρη πολη και γενικα κυκλοφορουν τα πληροφοριες, κουτσομπολια, κατινιες και οτι φρεσκο η σαπιο υπαρχει γρηγορα, οποτε η επαρση για το πρωτοπορο εγχειρημα της αυτοδιαχειρησης καλυτερα να ηταν κατι πιο σεμνο και κοντα στην πραγματικοτητα.

Αυτη η τελευταια προταση τι ειναι παλι; Η επανασταση ειναι η αυτοδιαχειρηση; Ουτε κοινωνικες σχεσεις, ουτε ταξικοι αγωνες, ουτε αυτοοργανωση, σωματεια βασης, συνελευσεις, ουτε τιποτα. Ανοιξτε λοιπον τα δικα σας μαγαζια και ονομαστε τα κολλεκτιβες και βγαλτε κανενα πολιτικοδιαφημιστικο κειμενο, αφισα κλπ να τσιμπησει κανενας.

Επι την ευκαιρια θυμηθηκα και αυτο το πολυ καλο ποστ http://proletcult.blogspot.com/2011/10/blog-post.html

γιατι τελευταια στη θεσσαλονικη πολλη ηλιθιοτητα ή δουλεμα παιζει

αν ηθελα να τρολαρω...

2011-11-05T18:04:00.000+02:00

θα ανεβαζα κατι τετοιο:

εννοειται θα παω γιατι σιγουρα θα γινει μια πολυ ωραια κουβεντα, αν με πιανετε. Γιατι ετσι κι αλλιως, γενικα τους τελευταιους μηνες σε οτι εκδηλωσεις πηγαινω, παροτι εχω γινει πολυ επιλεκτικος πια, γιατι που πλεον ορεξη για πολλες κουβεντες, φευγω απογοητευμενος. Τελευταια φορα ηταν για το κινημα καταληψεων στην αμερικη, η οποια και ηταν ουσιαστικα μια καταγραφη αποσπασματικων γεγονοτων. Δυστυχως στη θεσσαλονικη δε θα μπορουμε να δουμε αυτη την εκδηλωση.

τι θυμηθηκα...

2011-11-05T02:49:00.000+02:00

https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=913847

https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=913898

τι αθωες, ησυχες, ηρεμες, λιτες εποχες. Ειχες την ευκαιρια να κατσεις και με τη σχετικη ανεση σου να την ψαξεις. Δεν ειχες την Ιστορια να σε κυνηγαει. Αυτα για να θυμομαστε οι παλιοι και να μαθαινουν οι νεοι.

ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

2011-10-26T22:38:00.000+03:00

εναντια στην αστικη προπαγανδα

2011-10-20T11:48:00.000+03:00

ιδου η αληθεια

Μπορεί να υπάρξει φοιτητικό κίνημα χωρίς καταλήψεις;

2011-10-05T02:02:00.000+03:00

Αν φοβάστε το βούτυρο, χρησιμοποιήστε κρέμα γάλακτος.

Julia Child ( 1912-2004 , Αμερικανίδα σύμβουλος μαγειρικής)

Οταν ξεκινας μια αναλυση λεγοντας πως το φοιτητικο κινημα μεχρι τωρα δεν μπορουσε να υπαρξει χωρις καταληψεις, πρεπει κατα αρχας να πεις και το γιατι... Η καταληψη δεν ειναι απλα "μια μορφη παλης", ουτε καν η "ανωτατη μορφη παλης". Οι καταληψεις δεν πιεζουν το κρατος με καποιο αμεσο τροπο. Ειναι ομως το μεσο για να επιτυχεις συσπειρωση και μαζικοτητα και να μπορεσεις να κανεις τις αλλες δρασεις. Οι περιφημες "εναλλακτικες μορφες παλης" ειναι στην ουσια ενα κακεκτυπο των δρασεων που μπορουν να γινουν οταν υπαρχει καταληψη. Με την εντατικοποιηση που υπαρχει στις πιο πολλες σχολες δε θα πρεπε καποιος να εχει αμφιβολια για αυτο. Αλλα τερμα με το ζητημα περι καταληψης ξερα...

Θα συμφωνησω με αρκετα σημεια της αναλυσης αυτης. Αλλα εχω να παρατηρησω κατι πολυ βασικο: λειπει η πολιτικη απο ολη αυτη (οπως και απο τα πιο πολλα κειμενα στο συγκεκριμενο ιστολογιο, ειδικα στον απολογισμο του φκ του 07 ο οποιος καλιστα θα μπορουσε να ηταν καποιου ειδους πτυχιακη εργασια). Αντιθετα η πολιτικη αντικαθισταται απο τακτικισμους, ελιγμους, ορους οπως "κοπωση" και ρητα του ναπολεοντα. Θα μπορουσαν να αντικατασταθουν και απο ρητα μαγειρικης, οπως αυτο που παραθετω, την ιδια σχεση εχει με το κινημα οπως και τα αλλα. Το κινημα δεν ανοιγει και κλεινει με διακοπτες ουτε εχει τους στραταρχες μπροστα να κανουν τα σχεδια τους και να δινουν διαταγες για υποχωρησεις και ελιγμους. Τα περι "τακτικης υποχωρησης" και ελιγμων κλπ τα ειχαμε δει και το 2007. Καλως η κακως ο κοσμος δεν σκεφτεται αυτο που μπορει να εχω εγω στο μυαλο μου για το τι κανουμε. Οι "συντεταγμενες υποχωρησεις" μονο στα δικα μας μυαλα ειναι "συντεταγμενες". Υποχωρησεις ειναι. Το αν θα ξαναβγει κατι η οχι δεν εξαρταται απο το πως θα τη βαφτισουμε στα κειμενα μας. Σιγουρα ομως δεν ειναι δικη μας δουλεια να γινομαστε οι ιεραποστολοι της στα φοιτητικα αμφιθεατρα και να την ψελνουμε. Ουτε ο κοινωνικος χρονος του φοιτηταριατου ειναι κατι που θα το σταματησουμε για να το ξαναξεκινησουμε οταν "θα εχουν οριμασει οι συνθηκες" στην κοινωνια. Το διλημμα δεν ειναι ουτε καταληψη η οχι, ουτε αλλες μορφες αγωνα η εκφυλισμος. Το διλημμα ειναι αν θα μπουν σωστα περιεχομενα και αν θα συγκροτηθουν κοινοτητες αγωνα στις σχολες πανω σε αυτα και θα γινουν οι καταλληλες δρασεις η οχι. Σε αυτη τη βαση το αντικειμενικο ανοιγμα των πιο πολλων σχολων σημαινει κατα αρχας πως υπαρχει μια αποσταση μεταξυ φοιτητικου σωματος και της μαγιας που εχει συγκροτηθει, οπου εχει συγκροτηθει. Αρα στο επομενο διαστημα αυτο που θα πρεπε να μπαινει σαν προτεραιοτητα στις πιο πολλες σχολες δεν ειναι η καταληψη αλλα το να υπαρξει μια δουλεια προς τα μεσα στα πανεπιστημια που λειτουργουν. Αλλα αυτο ακριβως για να εξυπηρετησει την αναζωπυρωση του κινηματος. Την υποχωρηση δεν την επιλεξαμε εμεις αλλα ειναι μια πραγματικοτητα. Αρα κανουμε δρασεις που αντιστοιχουν σε αυτη την κατασταση με στοχο να την ξεπερασουμε. Οπως επισης και η κλιμακωση ή η κορυφωση δε γινεται επειδη οι εαακιτες το αποφασιζουν στα συντοντιστικα. Και αυτη μια πραγματικοτητα ειναι που παλι πρεπει πρωτον να την αντιληφθουμε και δευτερον να αντιστοιχησουμε τις δρασεις μας ως προς αυτη.

Ειναι βεβαια αρκετα πιθανο οι καταληψεις να μην ξαναξεκινησουν, στη συντονιστικη μας το εχουμε συζητησει και ειναι πολυ θετικο που το γενικο κλιμα ειναι πως οσοι μαζευτηκαμε δεν τα παραταμε, αλλα ειναι μια αλλη κουβεντ το τι θα κανουμε μετα. Σιγουρα ομως δεν ειναι δικη μας επιδιωξη και προταγμα...

προβολη του μελλοντος στο παρον

2011-09-29T21:47:00.000+03:00

αυτοοργανωση της ρουφιανιας

2011-09-29T02:21:00.001+03:00

Εν ολιγοις:
- Τι καλα που βιωνουμε οικονομικη κριση
- Γιατι μας βοηθησε να καταλαβουμε ποσο σημαντικο ειναι να λειτουργει το πανεπιστημιο.
- Το οποιο στις μερες μας ειναι δημοσιο και δωρεαν
- Και μαλιστα ενα απο τα τελευταια που ειναι δημοσια και δωρεαν σε αυτη τη χωρα
- Το μονο προβλημα σε αυτο ειναι οι συνελευσεις του συλλογου μας.

Συμπερασμα, σκασε και διαβαζε ρε. Και επομενη συνελευση σε κανενα μηνα. Και στο μεταξυ ας βρεθουμε να συζητησουμε τα προβληματα των μαθηματικων (ξερετε, την εικασια του γκολντμπαχ, του ρημαν, τον τετραγωνισμο του κυκλου και τετοια φαση).

Και ολα αυτα υπο την καθοδηγηση ενος ζογκλερ μπροστα σε ενα εκστασιασμενο κοινο. Κοινως τσιρκο. Χειροκροτηματα, μονο σερμπαντινες και καραμουζες λειπανε. Δεν πειραζει, ολοι θα πεινασουν μια μερα.

Δε μας φταναν οι παντεληδες, γεμισαμε και τσαρλατανους.

Αυτο που εγινε ειναι το αντιστοιχο της αριστερας στους αγωνες που θελει να τους διαμεσολαβει. Αντιστοιχα, οι καθεστωτικες παραταξεις θελουν να διαμεσολαβουν τον αντι-αγωνα. Ομως επιτελους καταλαβαμε πως δεν εχουμε αναγκη τη δαπ για να σταματησουν την κινητοποιηση του συλλογου. Μπορουμε και μονοι μας, εμεις οι φοιτητες οι ανεξαρτητοι απο κομματα παραταξεις ιδεολογιες και ολα αυτα τα κακα και του διαβολου πραγματα (εχοντας μεσα στο κεφαλι μας αφομοιωσει πληρως την ιδεολογια του συστηματος, αλλα αυτο ειναι πλεον η αντικειμενικη πραγματικοτητα, ο θορυβος στο υποβαθρο που απο τη συνηθεια να τον ακουμε συνεχως τον εχουμε ταυτισει με τη σιωπη, η μηπως οχι;), χωρις τη διαμεσολαβηση της δαπ, να σταματησουμε τις αγωνιστικες διαδικασιες και να ανοιξουμε τη σχολη μας.

Φυσικα εγω προτιμω το διαμεσολαβημενο αντι-αγωνα. Το συστημα χαζο ειναι που προτιμα το διαμεσολαβημενο αγωνα απο τον αδιαμεσολαβητο;

Ο τυπος ηταν η προσωποποιηση οσων μισω και σιχαινομαι. Ολης της μικροαστικης (αβυσαλαιας ισως) σαπιλας που συνανταω γυρω μου. Ενας κλοουν της αντιδρασης και ενα αποχαυνομενο κοινο που αν ειχε μια στοιχειωδη αξιοπρεπεια και καθοταν να σκεφτει λιγο τη σημερινη μερα θα ειχε απλα αυτοκτονησει. Διοτι οχι, δε γινεται να ψηφιζεις πως εχουμε δημοσια και δωρεαν παιδεια και αρα δε χρειαζεται να κανουμε τιποτα. Δε γινεται να χειροκροτας την καθε μια καραγκιοζια του αλλουνου. Εκτος αν εισαι ντιπ βουρλο και στην κοσμαρα σου. Ψηφησε δαπ, πιο πολυ αξιοπρεπεις επιλογη ειναι μπροστα σε αυτες τις παπαριες που ουτε καν για την εξεταστικη δεν μπηκαν στον κοπο να πουν κατι.

Ναι δε μιλαω πολιτικα. Η μαλλον μιλαω λιγο. Πολιτικα απο αυριο.

βρειτε τις διαφορες

2011-09-29T01:58:00.000+03:00

http://www.sarajevomag.gr/entipa/teuhos_54/i54_p15_aei.html

http://www.sarajevomag.gr/entipa/teuhos_54/i54_p29_wom.html

ο νικητης κερδιζει μια προτυπη εργασια 30 ωρων την εβδομαδα και 900 ευρω το μηνα.

λαος και νεολαια παλευουν χερι χερι, απ τη θεσσαλονικη ως το ζαγκλιβερι

2011-09-28T11:48:00.000+03:00

ΠΑΙΔΕΙΑ, ΥΓΕΙΑ, ΡΕΥΜΑ ΚΑΙ ΝΕΡΟ

ΕΜΠΟΡΕΥΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΟ ΛΑΟ

Είμαστε φοιτητές που εδώ και 4 βδομάδες έχουμε καταλάβει τις σχολές μας και αγωνιζόμαστε ενάντια στη διάλυση της δημόσιας παιδείας και το νέο νόμο για τα πανεπιστήμια. Επειδή δεν βλέπουμε τους εαυτούς μας μόνο ως φοιτητές αγωνιζόμαστε και ενάντια στη διάλυση της δημόσιας υγείας και εν τέλει στη διάλυση των ίδιων των ζωών μας.

Αφετηρία

Το 5ευρω (που σίγουρα αύριο μεθαύριο θα αυξηθεί) ως εισιτήριο, τόσο για τους ανασφάλιστους, όσο και για ένα μεγάλο κομμάτι των ασφαλισμένων για μια επίσκεψη σε ένα νοσοκομείο ή ένα κέντρο υγείας.

Συνέχεια

· Πληρωμή των ιατρικών εξετάσεων, που κυμαίνεται από 3 ευρώ για μια ακτινογραφία και μπορεί να φτάσει τα 80 ευρώ για μια αξονική εγκεφάλου (με σημερινές τιμές που θα ανατιμολογηθούν σύντομα…).

· Απογευματινά ιατρεία: οι έχοντες τη δυνατότητα να καταβάλλουν από 50 ευρώ και πάνω θα μπορούν να εξυπηρετούνται άμεσα στα απογευματινά ιατρεία. Δημιουργούνται έτσι ασθενείς δύο ταχυτήτων.

Το μέλλον

Διαχωρισμός των νοσοκομείων ανά τάξη ασθενών. Φτωχοκομεία, δηλαδή, που θα εξυπηρετούν τους περισσευάμενους (ασφαλισμένοι της πρόνοιας, ανασφάλιστοι -που φυσικά ευδοκιμούν μέσα στη μαύρη εργασία-, άνεργοι -που μέσα στη συγκυρία της κρίσης όλο και αυξάνονται-, μετανάστες). Ως αποτέλεσμα, οι πιέσεις που ασκούνταν μέχρι τώρα, αναφορικά με την ποιότητα των υπηρεσιών που προσέφεραν τα νοσοκομεία, από αυτούς που έχουν οικονομική ή και κοινωνική δύναμη (φακελάκι, πολιτικό βύσμα, προνομιούχα ταμεία), θα πάψουν, μια και αυτοί θα εξυπηρετούνται σε άλλα νοσοκομεία. Άμεση συνέπεια θα είναι φυσικά η απόλυτη εξαθλίωση των φτωχοκομείων.

Προφανώς, βέβαια, δεν μπορούμε να πούμε ότι αυτά δε συνέβαιναν και πιο πριν στις δημόσιες δομές. Τα κυκλώματα εκμετάλλευσης του πόνου, της αρρώστιας και της αγωνίας ήταν από πριν πολλά και οργανωμένα (υπερβολικές συνταγογραφήσεις, βύσματα, φακελάκια, ιδιωτικά ιατρεία δημόσιων γιατρών κλπ). Σε αυτές τις ριζωμένες σχέσεις εκμετάλλευσης έρχεται το κράτος ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΑΣ να οργανώσει με όρους κέρδους το χώρο της περίθαλψης. Περίθαλψη για τους έχοντες με το αζημίωτο και φτωχοκομεία για τους αποκλεισμένους.

Η εμπορευματοποίηση της υγείας δεν είναι ο μόνος τομέας της ανθρώπινης ζωής που οι ταξικοί διαχωρισμοί γίνονται όλο και πιο έντονοι. Το ίδιο βιώνουμε με τα χαράτσια στη ΔΕΗ, την ιδιωτικοποίηση του νερού, τα αυξανόμενα κόμιστρα στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Στην εκπαίδευση, καλούνται οι γονείς στην πράξη να καταβάλλουν τα χρήματα για βασικές ανάγκες των μαθητών (βιβλία-φωτοτυπίες, πετρέλαιο κλπ) αλλά και στα πανεπιστήμια με τον νέο νόμο μπαίνουν σχεδόν απαγορευτικά κριτήρια για την πλειοψηφία των φοιτητών για σίτιση-στέγαση, καταργούνται παροχές όπως συγγράματα κλπ. Δηλαδή να πληρώνουμε όλο και περισσότερα για πράγματα που αγώνες του παρελθόντος κατέκτησαν. Όλα αυτά έρχονται σε μια εποχή όπου στο όνομα της καπιταλιστικής κρίσης επιβάλλονται όλο και μεγαλύτεροι φόροι, μειώσεις μισθών, εξάπλωση της ελαστικής εργασίας και όπου η ανεργία όλο και αυξάνεται.

Απέναντι σε όλα αυτά εμείς επιλέγουμε να αγωνιστούμε συλλογικά. Μέσα από τις συνελεύσεις των συλλόγων μας καταλαμβάνουμε τις σχολές μας, μπλοκάροντας εκπαιδευτική και ερευνητική διαδικασία, και προσπαθώντας με παρεμβάσεις σε ΔΕΗ, νοσοκομεία, σχολεία να δράσουμε ενάντια σε όλες αυτές τις αναδιαρθρώσεις.

Ξέρουμε όμως ότι μόνοι μας, όπως και κάθε κοινωνικό κομμάτι απομονωμένο, δεν πρόκειται να κερδίσει γιατί η επίθεση είναι συνολική. Άλλωστε, δεν είμαστε μόνο φοιτητές. Είμαστε ταυτόχρονα χρήστες του δημόσιου συστήματος υγείας, και για αυτό το λόγο οι αλλαγές σε αυτό μας αφορούν άμεσα. Σε αυτή τη βάση, εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στους αγώνες των κατοίκων της περιοχής του Ζαγκλιβερίου και των εργαζομένων του κέντρου υγείας και συντασσόμαστε με το αίτημα τους για καμία περικοπή στο προσωπικό και για κάλυψη με διορισμούς των υπάρχοντων ελλείψεων στο κέντρο υγείας Ζαγκλιβερίου, αλλά και σε κάθε νοσοκομείο και κέντρο υγείας. Να μην κλείσει ούτε να υπολειτουργεί κανένα νοσοκομείο και κανένα κέντρο υγείας. Απέναντι στη συνολική επίθεση που δεχόμαστε, οι συλλογικοί αγώνες μας πρέπει να συναντηθούν. Πρέπει όλα τα εκμεταλλευόμενα στρώματα της κοινωνίας να αγωνιστούμε μαζί για να μπλοκάρουμε όλα αυτά τα μέτρα, να ανατρέψουμε αυτή την πολιτική και να διεκδικήσουμε τις ανάγκες μας.

Καταλήψεις Φοιτητικών Συλλόγων

αυπνιες

2011-09-28T03:39:00.000+03:00

μια αποψη ρε παιδια για την καταληψη στη νετ, ισως αιρετικη καπως

ωραια, τα καναλια δε μας παιζουν. Το ξερουμε, η θα επρεπε να το ξεραμε. Καναμε ομως αρκετα για να ανοιχτουμε στην κοινωνια; Καναμε αρκετες παρεμβασεις; Εξωστρεφες δρασεις; Δρασεις σε χωρους οπου "παιζετε παιχνιδι" με την εμπορευματοποιηση δημοσιων αγαθων, φορους κλπ (πχ ΔΕΗ; Νοσοκομεια;); Πορειες σε γειτονιες; Τα καναμε ολα αυτα, οκ, και τωρα μας μενει να παμε στη νετ να την καταγγειλουμε; Απο ολα αυτα που βλεπω θα ελεγα οχι. Και αυτο που λειπει σιγουρα δεν ειναι τετοιου ειδους ακτιβισμοι. Βεβαια απο το τιποτα καλο και αυτο, αλλα... Μονο εμενα δε μου καθεται καλα ολο αυτο το σκηνικο του καημενου του φοιτητικου κινηματος που αποσιωπειται απο τα κακα καναλια;

Να παρουμε τις ζωες μας στα χερια μας δε λεμε; Αυτο εμπεριεχει καθε κομματι αυτης της γαμημενης ζωης, οπως ειναι η κυκλοφορια της πληροφοριας.

Εν πασει περιπτωσει...

ενα γαματο τραγουδακι (καλα αυτοι οι σαραγεβοι ουτε ενα αρθρο για το αμερικανικο χιπ χοπ δε μπορουν να γραψουν με τροπο που να διαβαζεται; οτι θυμαμαι κραζω βασικα αλλα ηθελα να το πω δημοσια εδω)

(ξανα)ανακαλυπτοντας τη (χαμενη) συλλογικοτητα αγωνα (ΙΙ)

2011-09-24T02:59:00.000+03:00

αρχικα να πω πως εδω στη θεσσαλονικη εδω και καμια δεκαρια μερες εχουν οργανωθει δρασεις σε σχολεια, δεη, νοσοκομεια σε μια κατευθυνση ανοιγματος του φοιτητικου κινηματος εξω απο τα πανεπιστημια. Οι δρασεις αυτες εχουν κινηθει κυριως απο τα συντονιστικα καταληψης της σθε και των χημικων και πολιτικων μηχανικων.

Στα σχολεια επιλεξαμε ενα μαζικο και δυναμικο τροπο παρεμβασης με ντου στις αιθουσες κατα τη διαρκεια των μαθηματων και καλεσματος των μαθητων σε αγωνα. Θεωρησαμε τη δραση αυτη πιο αποτελεσματικη απο ενα μοιρασμα πχ στην προσευχη η στα διαλειμματα γιατι δειχνει μια κινηματικη δυναμικη που υπαρχει και αυτο μπορει να δρασει πιο "προτρεπτικα" και επισης γιατι ερχομενοι σε συγκρουση με τα πιο αντιδραστικα κομματια των καθηγητων και τους διευθυντες δημιουργειται κλιμα. Εκ του αποτελεσματος αυτος ο τροπος δρασης θεωρουμε πως συνανταει καλυτερες αντιδρασεις απο τους μαθητες.
Τη δευτερα εγινε παρεμβαση στη δεη, και περα απο την απευθυνση με κειμενα, συνθηματα κλπ στον κοσμο που ηταν εκει και στους εργαζομενους και το κρεμασμα ενος μεγαλου πανο, απαιτησαμε να μην μπει ο νεος φορος στους λογαριασμους και δωρεαν επανασυνδεση οσων η δεη ειχε κοψει το ρευμα (το οποιο, υπο την απειλη καταληψης της διευθυνσης, κερδηθηκε για οσους μπορει να ηταν εκει για τετοιο σκοπο αλλα στην πραξη κατεληξε απλα για καποιους που χρωστουσαν μεγαλα ποσα και ηταν εκεινη τη στιγμη εκει να πετυχουν ευνοικοτερους διακανονισμους, οχι κατι φοβερο προφανως αλλα για καποιους ανθρωπους μπορει να σημαινε πως θα εχουν για ενα διαστημα ρευμα).
Χτες εγινε παρεμβαση στο αχεπα, με μπλοκαρισμα των ταμειων οπου οι ασθενεις ειναι υποχρεωμενοι να καταβαλουν το περιφημο 5ευρω. Υπηρξαν καποια προβληματα με καποιους γιατρους που αρνιοντουσαν να εξετασουν με αποτελεσμα την ταλαιπωρια των ασθενων που ειχαν να κανουν με αυτους για καποιες ωρες, αλλα τα οποια τελικα ξεπεραστηκαν. Ηταν η πρωτη φορα που τα ατομα που ημασταν οργανωναν τετοια δραση οποτε λογικο ηταν να υπαρχουν καποια οργανωτικα κενα, αλλα παρολα αυτα κυλισε αρκετα καλα και οι πιο πολλοι γιατροι επικροτησαν τη δραση ενω ελαχιστοι απο τους ασθενεις που ταλαιπωρηθηκαν λιγο παραπανω δειξαν αρνητικη σταση προς εμας και αρκετοι μας υπερασπιζονταν εναντια τους.

Παρεθεσα αυτες τις δρασεις γιατι καποιοι θεωρουμε αρκετα σημαντικο ως προς το ανοιγμα μας στην κοινωνια να ξεπερασουμε την απλη προπαγανδιση με πορεια-κειμενα-μικροφωνικες και να αρχισουν οι καταληψεις να δημιουργουν προβληματα στο κρατος, γιατι κακα τα ψεματα, χεσμενους μας εχουν γενικα μεχρι τωρα. Αντιλαμβανομαστε φυσικα τα ορια αυτων των δρασεων (πχ οι πιο πολλοι να λενε "καλα κανουν τα παιδια" και να μενει εκει) αλλα θεωρουμε στην παρουσα φαση οτι η περιφημη "συνδεση με την κοινωνια" επιτυγχανεται καλυτερα στους χωρους που εχουν αμεση σχεση με την υποτιμηση των ζωων μας και οπου το νοιωθει καλυτερα η τσεπη των εκμεταλλευομενων αυτης της κοινωνιας παρα με μια αφηρημενη μορφη συναντισης στο δρομο υποκειμενων που απεχουν πολυ απο το να την εκφραζουν. Τετοιες δρασεις θα επαναληφθουν και παρομοιες θα γινουν στο μελλον.
Αποψη μας πως οσες οργανωτικες αδυναμιες και αν εχει το κινημα στο επιπεδο του συντονισμου, το θεμα ειναι να υπαρχει πραγματικη διαθεση για δραση και να λειτουργουν με σωστο τροπο οι συντονιστικες των σχολων, αυτο και μονο μπορει να δωσει πολιτικη λυση στο ΠΟΛΙΤΙΚΟ προβλημα που υπαρχει στο κινημα αυτη τη στιγμη. Οι οποιες οργανωτικες λυσεις προτεινονται (πχ αιρετοι ανακλητοι) πιο πολυ λειτουργουν ως προς τη θεσμοθετηση των συγκεκριμενων προβληματων στη συγκεκριμενη κατασταση (πχ αναθεση) και σιγουρα δεν τα λυνουν, γιατι τα πολιτικα προβληματα δε επιδεχονται οργανωτικες λυσεις, ασχετα με το εαν σε μια αλλη κατασταση θα μπορουσαν να λειτουργησουν αλλιως. Αποδεικνυεται πως ακομα και αν υπαρχουν αγκιλωσεις στο συντονιστικο γενικων συνελευσεων μπορουν να οργανωνονται δρασεις αρκει να υπαρχει η αντιστοιχη πολιτικη στοχευση, η ουσιαστικη οργανωτικη δομη του κινηματος δεν ειναι κατι στατικο.

Και οσον αφορα την προχτεσινη πορεια, δεν ειχε τη μαζικοτητα που θα επρεπε για μια πρωτη συναντηση φοιτητων μαθητων εκπαιδευτικων. Αυτο οφειλεται κυριως στο σαμποταρισμα ελεω της πανελλαδικης πορειας που καλουνταν στην αθηνα (σε αρκετους συλλογους ουτε καν αναφερθηκε), στην περιορισμενη προπαγανδηση της (καθως ακομα και πολυ που στηριζαν την τοπικη πορεια δεν την τρεξαν ιδιαιτερα) και στην κουραση που εχει επελθει στις εβδομαδιαιες πορειες στο κεντρο της πολης οι οποιες μενοντας σε βολτα ρουτινας στο κεντρο και που καταληγουν σε ενα αδειο πρωην υπουργειο δεν ανταποκρινονται στις αναγκαιοτητες της συγκυριας που απαιτουν κατι πιο δυναμικο (και προφανως δεν αναφερομαι σε μια ψευτοσυγκρουση στη γραμματεια-πρωην υπουργειο, υπαρχουν πολλες δρασεις που μπορουν να γινουν και ειναι υπο συζητηση). Παρολα αυτα γιναν απο τη συντονιστικη του μαθηματικου παρεμβασεις σε καφετεριες, σουπερ μαρκετ, πολυκαταστηματα απο οπου περνουσε η πορεια, μοιρασμα κειμενων παντου, τρικακια κλπ και καλο θα ηταν καθε συντονιστικη να αναλαμβανε τετοιες δρασεις στις πορειες για να αρχισουν να αποκτουν ζωντανια και νοημα και να μην ειναι ενας απλος περιπατος. Η καταληψη που εγινε στο ολυμπιον με κρεμασμα πανο, μικροφωνικη, παρεμβασεις σε κοντινους ραδιοφωνικους σταθμους κλπ ηταν μια καλη αρχη στο να κανει κατι επιτελους αυτη η πορεια, αν και δεν εκπληρωθηκαν τελικα οι οροι που ειχαμε θεσει για μια συνελευση εκει (να παραμεινουν μαθητες).

Το να αρχισουμε ολοι να λειτουργουμε σαν συλλογοι και οχι βαση της πολιτικης μας ταυτοτητας (ειτε φανερα ειτε συγκεκαλυμενα πισω απο αποφασεις που απλα ψηφιζονται χωρις να εκφραζουν) ειναι αναγκαια προυποθεση νικης αυτου του κινηματος. Να ξαναδημιουργησουμε κοινοτητες αγωνα στις σχολες, αυτες που απο το 2007 και μετα χασαμε.

(ξανα)ανακαλυπτοντας τη (χαμενη) συλλογικοτητα αγωνα

2011-09-23T14:29:00.000+03:00

ψοφα κι εσυ...

2011-09-20T03:56:00.000+03:00

κι εσυ κι εσυ κι εσυ κι εσυ γιατι ολοι εσεις μας εχετε φαει τη ζωη...

στη θεσσαλονικη...

2011-09-18T05:40:00.000+03:00

μετα απο τοσα παρτυ ωρα να κορυφωσουμε σε μια μεγαλη συναυλια το σαββατο.

περα απο την πλακα, μετα το σημερινο συντονιστικο μπαινουν σε εναν κοσμο κινηματικο μεγαλυτερες ευθυνες και μακαρι πολιτικα να μπορεσει να ανταποκριθει σε αυτες. Κατα τα αλλα η μαχη ειναι πολυ κρισιμη. Και ο κοινωνικος χρονος δεν καθεται και μας περιμενει...

κνεεεεεεε

2011-09-15T20:27:00.000+03:00

Το ξυλο με τους κνιτες ειναι το χαπενινγκ των ημερων. Οι καημενοι τοσες μερες δεν ειχαν κανενα ρολο πουθενα και τωρα κανουν σαν τα παιδακια που συμπεριφερονται αντιδραστικα για να τραβηξουν την προσοχη που τα αλλα παιδακια δεν τα παιζουν. Και δυστυχως τα αλλα παιδακια την πατανε και πεφτουν στην λουμπα.

Ειναι ξεκαθαρα τα πραγματα. Εβλεπα τοσες μερες τους κνιτες να ερχονται στη σχολη και να μην κανουν τιποτα και αναρρωτιομουν, τι ακριβως αισθανονταν; Που εβρισκαν το κουραγιο να ερχονται και τα παντα γυρω να τους προσπερναν και αυτοι να μενουν ακινητοι στο χωρο και τον χρονο; Δεν αντιλαμβανονταν την πληρη πολιτικη ασημαντοτητα και ανυπαρξια τους; Μα ειτε υπηρχαν ειτε δεν υπηρχαν δε θα το καταλαβαινε κανεις (εκτος του οτι θα υπηρχε λιγοτερο μπαχαλεμα στις συνελευσεις). Πολιτικα εκτος (οταν το κινημα διεκδικει να ανατρεψει το νομο, αυτοι μιλανε για μη εφαρμογη του, χωρις προφανως να τους νοιαζει το οτι πχ ο νομος προβλεπει αναστολη χρηματοδοτησης για οσους δεν τα εφαρμοσουν μεχρι το σεπτεμβρη του 12) και πρακτικα πουθενα. Ψυχολογικα πως την παλευουν αναρρωτιεμαι και τι ιδεολογια τους ταιζουν και μπορουν και καθονται σχολη με τις ωρες χωρις λογο.

Ωσπου το ΚΚΕ βρηκε τη λυση και τωρα τους στελνουν να κανουν μαλακιες μπας και τσιμπησει κανενας και ασχοληθουν μαζι τους, να τους δωσει καποιος σημασια ρε αδερφε. Οπως και εγινε δηλαδη. Μπραβο σε οσους αντι να οξυνουν τα εσωτερικα προβληματα της κνε μπας και ξυπνησει κανενας κοσμος τους, τους μπετοναρουν...

Ελπιζω μην εχουμε πιο σοβαρες καταστασεις γιατι οπως φαινεται τα πραγματα πολυ πιθανον να χοντρυνουν...

το στημενο παιχνιδακι της δεθ

2011-09-12T03:26:00.001+03:00

Τελικα στη δεθ δε γιναμε "ενας χειμαρρος που θα ανατρεψει το σαπιο πολιτικο συστημα" οπως διατεινονταν καποιοι. Διαφοροι γκρινιαζουν που δεν εγινε η πολυποθητη "συγκρουση" (προφανως εκ των υστερων εχοντας γνωση την επιλογη του κρατους να μη χτυπησει οπως μας εχει συνηθισει τον τελευταιο καιρο, οποτε και "μας παιρνει"), καποιοι που η πορεια εστριψε απο εκει και πηγε απο αλλου, καποιοι που δεν εγινε της 29 ιουνη.

Δε θελω να ασχοληθω αλλο με τη δεθ, για εμενα δεν προκειται παρα για μια ανουσια πορεια, η τουλαχιστον ιδιας σημασιας με οποιαδηποτε τυχαια πορεια μπορει να καλεστει οταν ο πρωθυπουργος μιλησει σε ενα τυχαιο μερος. Οι αποκλεισμοι κλπ ειναι απλα πολιτικα παιχνιδακια οργανωσεων που ψαχνουν μεσα στη ζεστη του φθινοπωρου το υποκειμενο που χασαν μεσα στο καλοκαιρι, για να κανουν παιχνιδι.

Αυτο που ομως ειναι ξεκαθαρο πλεον ειναι πως η δεθ ηταν ενα τελειως διαχειρισιμο και εν τελει στημενο παιχνιδι απο πλευρας του κρατους. Επελεξε το κρατος να εκτονωσει την κατασταση και ουτε πολλους τραυματιες ειχαμε, ουτε συλληψεις, ουτε οι μπατσοι μπηκαν στο ασυλο παρολο που το λουμπεναριο που μαζευτηκε στην πλατεια χημειου ειχε 2-3 ωρες που τους προκαλουσε και τους περιμενε. Η δρομοι προς εγνατια ηταν διαπλατα ανοιχτοι και απο την εγνατια και πανω δεν εμφανιστηκε μπατσος. Οι διαφορες συγκρουσεις στη χανθ σε επιχειρησιακο επιπεδο αντιμετωπιστηκαν παρα πολυ καλα, με δυνατοτητα επιλεκτικης καταστολης και με τις λιγοτερες ισως δυνατες απωλειες.

Συμπερασμα; Αν γινοταν χαμος η οχι στη δεθ ηταν απολυτα μια επιλογη του κρατους τι το συνεφερε. Κατι που δε θα επρεπε να μας εκπλησει, τα ραντεβου με την ιστορια δε δινονται καθε χρονο συγκεκριμενη ημερομηνια, για την οποια το κρατος προετοιμαζεται πολιτικα και στρατιωτικα για μηνες... Επισης ειναι φανερο πως θεωρει πως το φοιτητικο κινημα αυτη τη στιγμη προκειται να υποχωρησει στο επομενο διαστημα. Αλλιως θα οξυνε την κατασταση και θα εμπαιναν οι μπατσοι στο ασυλο, κατι που θα σημαινε, περα του συμβολικου, πως λογω της ανωριμοτητας του πιο πολυ κοσμου και της ανευθυνοτητας των πιο πολλων δυναμεων στο πανεπιστημιο πολυ πιθανο να ειχαμε θυματα αυτη τη στιγμη. Αρα ολα ωραια και καλα, κανεις δε θυμαται πια αυτη την τοσο σημαντικη μερα.

Εχουν ερθει δυσκολες εποχες και δεν μπορουμε να περιμενουμε τη μια μερα που θα γυρισει ο κοσμος αναποδα και η οποια δε θετει καμια βαση για την επομενη αλλα ειναι τελειως ξεκομμενη απο τη ροη του χρονου. Ουτε μπορουμε να περιμενουμε απο ενα μηνα καταληψεων αποτελεσμα θετικο για εμας. Ας προσπαθησουμε να χτισουμε καποια πραγματα που θα μεινουν, καποιες σχεσεις και διαδικασιες, και οτι κατσει, αλλα και τι αλλο μας εχει μεινει αν δε θελουμε να υποπεσουμε στον ακρατο αντικυβερνητικο βερμπαλισμο μιας αριστερας που οτι αριστερο ειχε σιγα σιγα το πεταει στα σκουπιδια της ιστοριας με ονειρο να καβατζωθει σε μια ασταθη και μεταβατικη κατασταση που αναμενει...

Για τον Παντελη

2011-09-03T04:33:00.001+03:00

και οσους στηριζουν το πλαισιο "παντελης" και καθε πλαισιο παντελη.

Να ειναι τυχη; Μα δεν πιστευω στην τυχη... Απλα, οταν τα ψεμματα πεθαινουν, γεννιουνται ωραιοι στιχοι, αυτο ειναι ολο.

εναντια στους φραχτες στην εκπαιδευση

2011-09-03T03:46:00.000+03:00

"στα παντα περιφραξεις εμπορευμα παντου αυτη ειναι η παιδεια του καπιταλισμου"

η αλλιως...

Forsaken Gardens

2011-08-06T02:46:00.000+03:00

Where are all the joys of yesterday?
Where, now, is the happiness and laughter that we shared?
Gone, like our childhood dreams, aspirations and beliefs;
time is a thief, and he ravages our gardens,
stripping saplings, felling trees,
trampling on our flowers, sucking sap and drying seeds.
In the midnight candle-light of experience
all colour fades, green fingers grey.

Time, alone, shall murder all the flowers,
still, there's time to share our plots and all that we call 'ours'.
How much worse, then, if we all deny each others' needs
and keep our gardens privately?

Its getting colder, wind and rain leave gashes;
looking back, I only see the friends I've lost.
Fires smoulder, raking through the ashes
my hands are dirty, my mind is numb,
I count the cost of 'I':
"I need to get on, I've got to tend my garden;
got to shut you out, no time to crave your pardon now".

Now I see the garden that I've grown is
just the same as those outside;
the fences that, erected to protect, simply divide....
There's ruination everywhere,
the weather has played havoc with the grass...
does anyone believe his garden's really going to last?
In the time allotted us, can any man keep miserly his own?
Is there any pleasure in a solitary growth?

Come and see my garden if you will,
I'd like someone to see it all before each root is killed.
Surely now its time to open up each life to all,
tear down the walls, if it's not too late!

There is so much sorrow in the world,
there is so much emptiness and heartbreak and pain.
Somewhere on the road we have all taken a wrong turn...
how can we build the right path again?

Through the grief, through the pain,
our flowers need each other'srain....

ποιος ειπε...

2011-07-28T23:33:00.001+03:00

πως στην ελλαδα δε γινεται ερευνα, δεν παραγεται καινοτομια, δε εφευρισκοναι νεες τεχνολογιες;

Παρτε τα απο εναν επισημο μαλιστα φορεα:

Επιπρόσθετα εκείνο όμως που προκάλεσε ιδιαίτερη εντύπωση ανάμεσα στους βουλευτές ήταν η αποκάλυψη που έκανε ο Αρχηγός της Αστυνομίας για την μετάλλαξη της βόμβας... μολότοφ, από εμπρηστική βόμβα σε... εκρηκτική. Και αυτό, όπως είπε, είναι ελληνική εφεύρεση: «Η κλασική μολότοφ από εμπρηστική γίνεται εκρηκτική χρησιμοποιώντας βεγγαλικά με ισχυρή ποσότητα εκρηκτικής ύλης. Στο μπουκάλι προσθέτουν και ρινίσματα σιδήρου ή παχύρρευστα υγρά για να κολλήσουν στις στολές των αστυνομικών και να προκαλέσουν ισχυρότερη ζημιά», αποκάλυψε ο κ. Οικονόμου, ο οποίος είπε ότι από τα πρόσφατα επεισόδια οι νέου τύπου εκρηκτικές βόμβες μολότοφ, έστειλαν 126 αστυνομικούς στα νοσοκομεία και 26 αστυνομικοί βρίσκονται ακόμα εκτός υπηρεσίας...

Αυτο ειναι η πραγματωση του χρονιου αιτηματος του ΚΚΕ για ερευνα για τις λαικες αναγκες.

Παρτε και ενα καψιμο τωρα

http://www.youtube.com/watch?v=XSbrz61kQTk&feature=player_detailpage#t=35s

μονο τη φραση που λεει 3 δευτερα μετα, δεν υπαρχει.

πιανιστες σε μπουρδελο

2011-07-09T04:05:00.000+03:00

αλλα και λιγος αντισυστημισμος γιατι πουλαει

ξεφτιλες

απο τις τσοντες της σειρηνας, τη γιουροβιζιον, το fame story παμε στους δρομους της φωτιας, εναντια σε ενα συστημα το οποιο προφανως ειναι ασχετο απο τα προηγουμενα. Ασχετο με το σεξισμο, το φασισμο (βλεπε τη συνεργασια τους με τους φασιστες Α/Ε), το ολο σαπιο θεαμα των εκατομυριων ευρω στην υπηρεσια της κατασκευης ενος ευρωπαικου φαντασιακου και τα φτηνα εμετικα ριαλιτυ. Αλλα πουλαει το αριστεριλικι, οπως μπορει να διαβεβαιωσει και ο ετερος της παρεας στα τοσα χρονια πειρας.

Ευτυχως υπαρχουν και τετοιοι μαλακες (και υπαρχουν και ατομα να μου τους υποδεικνυουν και να γελαμε παρεα) και γραφω και καμια μαλακια και ξεσπαω.

η δηλωση του σειρηνιδη ενωπιον των τσατσων του συστηματος, δικαστων

2011-06-25T00:00:00.000+03:00

οι οποιοι θελανε να τον καταδικασουν χωρις ουσιαστικα κανενα στοιχειο...

«Στην επίμονή σας ερώτηση για τη θέση μου ως προς τον ένοπλο αγώνα, η απάντηση που αναμένετε είναι η δήλωση νομιμοφροσύνης. Η δήλωση νομιμοφροσύνης στην αστική τάξη και τους εκπροσώπους της. Αυτή δεν θα τη λάβετε από μένα ποτέ. Επαναλαμβάνω, λοιπόν, σταθερά τη θέση που είχα προβάλει στην απολογία μου. Στο οικογενειακό και πολιτικό μου περιβάλλον, η ρήση του Μαρξ από το Κομμουνιστικό Μανιφέστο ότι οι “κομμουνιστές θεωρούν ανάξιό τους να κρύβουν τις επιδιώξεις τους για τη βίαιη ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος” αποκαλούσε αξιακή επιταγή.

Υπάρχει κάτι χειρότερο από τη φυλακή. Η απουσία της αξιοπρέπειας. Καταγόμαστε από μια παράδοση αγώνα που πηγαίνει βαθιά στο παρελθόν και προχωρά ορμητικά στο μέλλον. Και αυτή δεν πρόκειται να την πετάξουμε σαν ένα πουκάμισο αδειανό.»

το πιο γαματο λαιβ της χρονιας

2011-06-22T03:11:00.002+03:00

αν εξαιρεσουμε αυτον τον νοσφι που συμφωνα με τις πληροφοριες μας εχει γινει μεγαλο συνδικαλιστικο στελεχος, εργατοπατερας γαρ.

Ολοι εκει

Και αμεσως πιο πριν εδω:

Η διέξοδος από την κρίση

2011-06-12T12:22:00.004+03:00

Δεν απέχει πολύ απ' τις μεταφυσικές στάσεις πολλών χώρων απέναντι στις ανάγκες των καιρών, η μόνη διαφορά έγκειται στ' ότι αντί για ράσα κάποιοι φοράνε μανδύα πλουμιστό με επαναστατική ορολογία.

τι θυμηθηκα

2011-06-12T05:07:00.002+03:00

Στα φοιτητικα του 06-07 τα εαακ κατηγορουσαν τις αγωνιστικες κινησεις πως υποτασσονταν στο αυθορμητο. Επειδη διαφωνουσαν με το να μπαινουν στα πλαισια των συνελευσεων τα κατεβατα αιτηματων που "πολιτικοποιουσαν τον κοσμο". Ετσι βλεπαμε κατι συζητησεις σε συνελευσεις να αντιπαρατιθενται πκσ και εαακ ποιο εκπαιδευτικο μοντελο ειναι καλυτερο και αν πρεπει να υπαρχει ενα πτυχιο ανα επιστημονικο η γνωστικο αντικειμενο (πω τι θυμαμαι τωρα....). Πως να μη σιχαθει ο κοσμος την αριστερα ετσι στο τελος;

Και με ολα αυτα, φτασαμε σε αυτες τις μερες, να βλεπω τους ιδιους οχι να υποτασσονται, να φιλανε και τα παπουτσια της καθε μικροαστικης αντιληψης που μπορει να εκφραζεται (μαζι και με αλλα πραγματα) σε αυτο το κινημα, τη στιγμη που μια μερα πιο πριν να τους ρωτουσες τα ιδια θα σου υπερασπιζονταν. Διδασκονται απο το κινημα, αφουγκραζονται το ρευμα της εποχης μας μαλλον, το νεο...

Αυτος ο αφουγκρασμος του νεου! Κι αλλη φορα παλι καποιοι "πιαναν το ρευμα της εποχης", τοτε επι παλινορθωσης του (αν)υπαρκτου, κατι στελεχη των κομμουνιστικων κομματων που μετανοησαν για το "σοσιαλισμο" και βρηκαν μια ωραια θεσουλα στο καπιταλισμο που ακολουθησε. Προβληματιζομαι σοβαρα αν τα κινητρα καποιων απο τα στελεχη της "αριστερας" (και καποιων απο τους "ειδικους" με τους οποιους αλληλοσερνονται) σημερα ειναι διαφορετικα... Ειδικα καποιων που ο καημος τους ολα αυτα τα χρονια ειναι το πως να πλασαριστουν στο κεντρικο πολιτικο σκηνικο και αποδεδειγμενα μπορουν να κανουν οποιαδηποτε εκπτωση και να θυσιασουν οτιδηποτε για να πετυχουν αυτο το στοχο τους, και τα πηχτα τους σαλια εχουν πλημμυρισει τις πλακες των πλατειων και γλιτραν οι αγανακτησμενοι...

Να δουμε. Προσωπικα ειμαι παρα πολυ απαισιοδοξος σε σχεση με το που μπορει να παει το πραγμα. Και δεδομενου πως αυτο ισως να ειναι το μεγαλυτερο πολιτικο γεγονος μετα το δεκεμβρη, απογοητευομαι ακομα περισσοτερο. Και δεν ειμαι και απο αυτους που εχουν καποιο μερος να επιστρεψουν να κρυφτουν ρε γαμωτο...

ΥΓ το αλλο που θυμηθηκα, αυτα τα ομαδα ειρηνοποιων, ψυχραιμιας κλπ, σαν να ειναι εμπνευσμενα απο τον οργουελ.

περι (και αμεσης) δημοκρατιας ως προταγμα

2011-06-10T02:37:00.009+03:00

Ενα αποσπασμα απο το κειμενο "η δημοκρατικη αρχη", του Αμαντέο Μπορντίγκα.
Νομιζω εχει πολυ ενδιαφερον σε σχεση με ολα αυτα που συμβαινουν και το προταγμα της αμεσης δημοκρατιας που τεινει να γινει κεντρικο στις πλατειακες κινητοποιησεις. Το αποσπασμα περιλαμβανει νομιζω το πιο σχετικο με αυτα κομματι.
Ολοκληρο το κειμενο εδω
Τα εντονα γραμματα δικα μου.
Στο μεγαλυτερο βαθμο αναφερεται στην κοινοβουλευτικη δημοκρατια αλλα η κριτικη που της γινεται δεν ειναι στη βαση της μορφης της αντιπροσωπευσης αλλα στη βαση της συσκοτισης των ταξικων αντιθεσεων, πραγμα που ισχυει και για την αμεση δημοκρατια με τον τροπο που μπαινει ως προταγμα, οχι δηλαδη ως μορφη οργανωσης της ταξης η μιας κοινοτητας αγωνα, αλλα της κοινωνιας χωρις να αμφισβητειται ομως η ταξικη της διαρθρωση.
________________________________________________________________

(...)

Οι παλιές πολιτικές διδασκαλίες, που βασίζονταν σε ιδεαλιστικές έννοιες ή ακόμη και στη θρησκευτική αποκάλυψη, διατείνονταν ότι οι υπερφυσικές δυνάμεις που εξουσιάζουν τη συνείδηση και τη βούληση των ανθρώπων έχουν αναθέσει σε ορισμένα άτομα, σε ορισμένες οικογένειες ή κάστες το καθήκον της διακυβέρνησης και της διοίκησης της συλλογικής ύπαρξης, καθιστώντας τους ελέω Θεού θεματοφύλακες της «αυθεντίας». Η δημοκρατική φιλοσοφία, η οποία επιβλήθηκε την εποχή της αστικής επανάστασης, αντιπροέβαλε την ανακήρυξη της ηθικής, πολιτικής και νομικής ισότητας όλων των πολιτών, είτε αυτοί ήταν ευγενείς είτε κληρικοί είτε πληβείοι. Επεδίωξε να επεκτείνει την «κυριαρχία» από τη στενή σφαίρα της κάστας ή της δυναστείας στην καθολική σφαίρα της λαϊκής βούλησης που στηρίζεται στην ψήφο, η οποία επέτρεψε σε μια πλειοψηφία των πολιτών να ορίζει τους αρχηγούς του κράτους σύμφωνα με τη θέλησή της.

Οι μύδροι που εξαπέλυσαν εναντίον αυτής της αντίληψης οι ιερείς όλων των θρησκειών και οι ιδεαλιστές φιλόσοφοι δεν αρκούν για να της αναγνωριστεί ότι αποτελεί την οριστική νίκη της αλήθειας επί της σκοταδιστικής πλάνης, ακόμα και αν ο «ορθολογισμός» αυτής της πολιτικής φιλοσοφίας φαινόταν για πολύ καιρό ότι ήταν η τελευταία λέξη της κοινωνικής επιστήμης και της πολιτικής τέχνης, ακόμη και αν πολλοί επίδοξοι σοσιαλιστές διακήρυτταν τη σύμπνοιά τους με αυτήν. Ο ισχυρισμός αυτός, ότι δηλαδή ένα σύστημα που η κοινωνική του ιεραρχία βασίζεται στη συγκατάθεση της πλειοψηφία των εκλογέων προοιωνίζει το τέλος της εποχής των «προνομίων», δεν αντέχει στη μαρξιστική κριτική, που εξηγεί με έναν τελείως διαφορετικό τρόπο τη φύση των κοινωνικών φαινομένων. Είναι ένας ισχυρισμός που φαίνεται να αποτελεί μια ελκυστική λογική διατύπωση, μονάχα αν δεχθούμε εξαρχής ότι κάθε ψήφος, δηλαδή, η κρίση, η γνώμη, η συνείδηση κάθε εκλογέα, έχει την ίδια βαρύτητα στην αντιπροσωπευτική εξουσία, καθορίζοντας τη διαχείριση των κοινών υποθέσεων. Είναι ήδη φανερό ότι αυτή η αντίληψη είναι ανεδαφική και μη υλιστική, επειδή θεωρεί ότι κάθε άτομο συνιστά και μια απόλυτη «μονάδα» μέσα σε ένα σύστημα που αποτελείται από πολλές δυνητικά ισότιμες μονάδες. Αντί να αποτιμά την αξία της γνώμης του ατόμου υπό το φως των πολυποίκιλων συνθηκών ύπαρξής του, δηλαδή των σχέσεών του με τους άλλους, θέτει a priori αυτή την αξία, με την υπόθεση της «ανεξαρτησίας» του ατόμου. Όμως, αυτό ισοδυναμεί με το να αρνείται ότι η συνείδηση των ανθρώπων αποτελεί συγκεκριμένη αντανάκλαση των γεγονότων και των υλικών όρων της ύπαρξής τους, ενώ, αντιθέτως, την εξετάζει σαν μια σπίθα που αναφλέγεται με το ίδιο θεόπεμπτο κάλλος που υπάρχει σε κάθε οργανισμό, υγιή ή εξασθενημένο, βασανισμένο ή με όλες τις ανάγκες του ικανοποιημένες, από κάποιον απροσδιόριστο υπέρτατο παράγοντα που παρέχει τη ζωή. Στη δημοκρατική θεωρία, αυτό το Υπέρτατο Ον δεν ανακηρύσσεται πλέον μονάρχης. Μπορεί να είναι ο καθένας! Παρά το ορθολογικό της προσωπείο, η δημοκρατική θεωρία στηρίζεται σε μια όχι λιγότερο παιδαριώδη μεταφυσική προϋπόθεση απ’ ό,τι η «ελεύθερη βούληση», η οποία, σύμφωνα με το δόγμα του καθολικισμού περί της μετά θάνατον ζωής, οι άνθρωποι λαμβάνουν είτε την καταδίκη ή τη σωτηρία. Επειδή αυτή τίθεται έξω από το χρόνο και τα ιστορικά ενδεχόμενα, η δημοκρατική θεωρία δεν είναι λιγότερο μολυσμένη από τον ιδεαλισμό απ’ ό,τι όλες εξίσου οι εσφαλμένες φιλοσοφίες της αποκάλυψης και της ελέω Θεού μοναρχίας.

Για να επεκτείνουμε παραπέρα αυτήν τη σύγκριση, αρκεί να θυμηθούμε ότι πολλούς αιώνες πριν από τη Γαλλική Επανάσταση και τη «Διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη», η δημοκρατική πολιτική θεωρία είχε αναπτυχθεί από διανοητές που πήραν αποφασιστικά θέση υπέρ του ιδεαλισμού και της μεταφυσικής φιλοσοφίας. Επιπλέον, αν η Γαλλική Επανάσταση ανέτρεψε την Αγία Τράπεζα του χριστιανικού θεού εν ονόματι του Λόγου, αυτό συνέβη, εκούσια ή ακούσια, μονάχα για να μετατρέψει το Λόγο σε μια νέα θεότητα.

Αυτή η μεταφυσική προϋπόθεση, που είναι ασυμβίβαστη με τη μαρξιστική κριτική, είναι χαρακτηριστική όχι μόνο με τη θεωρία που διατύπωσε ο αστικός φιλελευθερισμός, αλλά επίσης και για όλα τα συνταγματικές θεωρίες και τα σχεδιάσματα για μια νέα κοινωνία βασισμένη στην «εγγενή αξία» ορισμένων σχημάτων κοινωνικών και κρατικών σχέσεων. Δημιουργώντας τη δικιά του θεωρία για την ιστορία, ο μαρξισμός, στην πραγματικότητα, ανέτρεψε το μεσαιωνικό ιδεαλισμό, τον αστικό φιλελευθερισμό και τον ουτοπικό σοσιαλισμό με ένα και μόνο χτύπημα.

Απέναντι σε αυτές τις τεχνητές κατασκευές κοινωνικών καταστατικών χαρτών -είτε αριστοκρατικών, είτε δημοκρατικών, αυταρχικών ή φιλελεύθερων καθώς επίσης και στην αναρχική αντίληψη για μια κοινωνία χωρίς ιεραρχία ή εκχώρηση εξουσίας, η οποία προέρχεται από ανάλογα λάθη- η κομμουνιστική κριτική αντιτάσσει μια κατά πολύ πιο ενδελεχή σπουδή της φύσης και των αιτίων των κοινωνικών σχέσεων στην πολύπλοκη εξέλιξή τους στη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας και μια προσεκτική ανάλυση των χαρακτηριστικών τους στη σημερινή καπιταλιστική εποχή, από την οποία άντλησε μια σειρά λογικών υποθέσεων για την παραπέρα εξέλιξή τους. Σε αυτό μπορεί τώρα να προστεθεί η τεράστια θεωρητική και πρακτική συμβολή της προλεταριακής επανάστασης στη Ρωσία.

Θα ήταν περιττό εδώ να αναπτύξουμε τις πασίγνωστες έννοιες του οικονομικού ντετερμινισμού και τα επιχειρήματα που νομιμοποιούν την εφαρμογή του στην ερμηνεία των ιστορικών γεγονότων και της κοινωνικής δυναμικής. Οι απριορισμοί, που είναι κοινοί τόσο στους συντηρητικούς όσο και τους ουτοπιστές, αίρονται από την ανάλυση των παραγόντων που έχουν τις ρίζες τους στην παραγωγή, την οικονομία και τις ταξικές σχέσεις που αυτές καθορίζουν. Αυτή καθιστά δυνατή μια επιστημονική εξήγηση των νομικών, πολιτικών, στρατιωτικών, θρησκευτικών και πολιτιστικών γεγονότων που συνθέτουν τις ποικίλες εκδηλώσεις της κοινωνικής ζωής.

Θα ανατρέξουμε, απλώς, στην ιστορική εξέλιξη του τρόπου κοινωνικής οργάνωσης και συγκρότησης των ανθρώπων, όχι μόνο μέσα στο κράτος, που αποτελεί την αφηρημένη αναπαράσταση μιας συλλογικότητας, συγχωνεύοντας όλα τα άτομα μεταξύ τους, αλλά επίσης και σε άλλες οργανώσεις που απορρέουν από τις κοινωνικές σχέσεις μεταξύ ανθρώπων.

Η βάση της ερμηνείας κάθε κοινωνικής ιεραρχίας, είτε σύνθετης είτε απλής, μπορεί να ευρεθεί στις σχέσεις ανάμεσα στα διάφορα άτομα και η βάση αυτών των σχέσεων είναι ο καταμερισμός των καθηκόντων και των λειτουργιών μεταξύ αυτών των ατόμων.

Μπορούμε να φανταστούμε, χωρίς να διαπράττουμε σοβαρό σφάλμα, ότι το ανθρώπινο είδος υπήρχε αρχικά σε μια εντελώς ανοργάνωτη μορφή. Παρά το μικρό αριθμό τους, αυτά τα άτομα μπορούσαν να ζουν από τα προϊόντα της φύσης χωρίς τη χρήση της τεχνολογίας ή της εργασίας και, μέσα σε τέτοιου είδους συνθήκες, μπορούσαν να κάνουν και χωρίς τους συνανθρώπους τους. Οι μόνες σχέσεις που υπήρχαν, και που είναι κοινές σε όλα τα είδη, ήταν αυτές της αναπαραγωγής. Αλλά για το ανθρώπινο είδος –και όχι μόνο για αυτό- αυτές ήταν ήδη αρκετές για να δημιουργήσουν ένα σύστημα σχέσεων με τη δική του ιεραρχία: την οικογένεια. Αυτή μπορούσε να βασίζεται στην πολυγαμία, την πολυανδρία ή τη μονογαμία. Δεν θα υπεισέλθουμε εδώ σε μια λεπτομερή ανάλυση. Ας πούμε μονάχα ότι η οικογένεια αντιπροσωπεύει ένα έμβρυο της οργανωμένης συλλογικής ζωής που βασίζεται σε έναν καταμερισμό των λειτουργιών ο οποίος καθορίζεται ευθέως από φυσικούς παράγοντες, αφού η μητέρα ανέτρεφε και μεγάλωνε τα παιδιά και ο πατέρας ήταν αφιερωμένος στο κυνήγι, στην απόκτηση της λείας, στην προστασία της οικογένειας από εξωτερικούς εχθρούς κτλ.

Σε αυτή την αρχική φάση, όπου η παραγωγή και η οικονομία απουσιάζουν σχεδόν ολοκληρωτικά, καθώς επίσης και στα μεταγενέστερα στάδια εξέλιξης, είναι ανώφελο να σταθούμε στο αφηρημένο ερώτημα ως προς το κατά πόσον έχουμε εδώ να κάνουμε με το άτομο ή με την κοινωνία ως μονάδα. Χωρίς καμιά αμφιβολία, το άτομο, από βιολογική σκοπιά, είναι μια μονάδα, αλλά δεν μπορεί κανείς αυτό να το καταστήσει βάση της κοινωνικής οργάνωσης χωρίς να ολισθήσει στη μεταφυσική ανοησία. Από κοινωνικής απόψεως, κάθε άτομο ως μονάδα δεν έχει την ίδια αξία. Η συλλογικότητα γεννιέται από σχέσεις και ομαδοποιήσεις στις οποίες η κοινωνική θέση και η δραστηριότητα κάθε ατόμου δεν προέρχεται από μια ατομική αλλά από μια συλλογική λειτουργία, η οποία καθορίζεται από τις πολλαπλές επιδράσεις του κοινωνικού περιβάλλοντος. Ακόμη και στην απλή περίπτωση μιας μη οργανωμένης κοινωνίας ή μιας μη-κοινωνίας, η απλή φυσική βάση που δημιουργεί την οικογενειακή οργάνωση είναι ήδη αρκετή για να ανασκευάσει το αυθαίρετο δόγμα περί του ατόμου ως αδιαίρετη μονάδα που είναι ελεύθερη να συνδεθεί με τις άλλες ατομικές μονάδες χωρίς να πάψει να είναι ξεχωριστή και, ωστόσο, ισότιμη με αυτές. Σε αυτήν την περίπτωση η κοινωνία-μονάδα προφανώς δεν υπάρχει, αφού οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, ακόμη κι αν περιορίζονται στη στοιχειώδη έννοια ότι οι άλλοι υπάρχουν, είναι εξαιρετικά περιορισμένη και οριοθετείται στο πεδίο της οικογένειας ή της φυλής. Μπορούμε να καταλήξουμε στο ολοφάνερο συμπέρασμα ότι η «κοινωνία-μονάδα» δεν υπήρξε ποτέ και, πιθανόν, δεν θα μας τεθεί ως «όριο», το οποίο μπορούμε να προσεγγίζουμε όλο και περισσότερο υπερβαίνοντας τα σύνορα των τάξεων και των κρατών.

Το να ξεκινάμε από το άτομο-μονάδα ως κάτι που μπορεί να οδηγήσει σε συμπεράσματα και να συγκροτήσει κοινωνικές δομές, ή ακόμη και να αρνηθεί την κοινωνία, είναι σαν να ξεκινάμε από μια εξωπραγματική υπόθεση, η οποία, ακόμη και στις πιο σύγχρονες διατυπώσεις της, ισοδυναμεί μονάχα με την αποκατάσταση των εννοιών της θρησκευτικής αποκάλυψης και δημιουργίας και την έννοια μιας πνευματικής ζωής που δεν εξαρτάται από τη φυσική και την οργανική ζωή. Ο θεϊκός Δημιουργός -ή μια μοναδική δύναμη που κυβερνά το πεπρωμένο του σύμπαντος- έχει δώσει σε κάθε άτομο αυτή τη βασική ιδιότητα να είναι ένα αυτόνομο και ένα σαφώς προσδιορισμένο μόριο προικισμένο με συνείδηση, βούληση και υπευθυνότητα μέσα στο κοινωνικό σύνολο, και να είναι ανεξάρτητο από απρόοπτους παράγοντες που προέρχονται από τη φυσική επίδραση του περιβάλλοντος. Αυτή η θρησκευτική και ιδεαλιστική αντίληψη είναι μονάχα πολύ επιφανειακά τροποποιημένη στη διδασκαλία του δημοκρατικού φιλελευθερισμού ή του φιλελεύθερου ατομικισμού. Η ψυχή ως σπίθα από το Υπέρτατο Ον, η υποκειμενική κυριαρχία κάθε ψηφοφόρου ή η απεριόριστη αυτονομία του πολίτη μιας κοινωνίας δίχως νόμους: αυτά είναι τόσα πολλά σοφίσματα, που, στα μάτια της μαρξιστικής κριτικής, είναι μολυσμένα με τον ίδιο παιδαριώδη ιδεαλισμό, ασχέτως με το πόσο αποφασιστικά «υλιστές» μπορεί να ήταν οι πρώτοι αστοί φιλελεύθεροι και αναρχικοί.

Αυτή η αντίληψη είναι ισάξια με την εξίσου ιδεαλιστική υπόθεση της τέλειας κοινωνικής μονάδας -του κοινωνικού μονισμού- που είναι φτιαγμένη με βάση τη θεία βούληση, η οποία υποτίθεται ότι κυβερνά και διευθύνει τη ζωή του είδους μας. Για να ξαναγυρίσουμε στο πρωτόγονο στάδιο της κοινωνικής ζωής, το οποίο εξετάζαμε, και στην οργάνωση της οικογένειας, που ανακαλύψαμε μέσα σ’ αυτό, συμπεραίνουμε ότι δεν χρειαζόμαστε τέτοιου είδους μεταφυσικές υποθέσεις περί του ατόμου-μονάδας και τις κοινωνίας-μονάδας για να ερμηνεύσουμε τη ζωή του είδους και τη διαδικασία εξέλιξής του. Από την άλλη μεριά, μπορούμε να δηλώσουμε κατηγορηματικά ότι έχουμε να κάνουμε με έναν τύπο συλλογικότητας που είναι οργανωμένη σε ενιαία βάση, δηλ. την οικογένεια. Φροντίζουμε να μην τον καταστήσουμε έναν αμετάβλητο ή μόνιμο τύπο και να μην τον εξιδανικεύσουμε σαν να ήταν το πρότυπο της κοινωνικής συλλογικότητας, όπως κάνει με το άτομο ο αναρχισμός ή η απόλυτη μοναρχία. Απεναντίας, καταγράφουμε, απλώς, την ύπαρξη της οικογένειας ως την πρωταρχική μονάδα οργάνωσης της ανθρωπότητας, από την οποία θα επακολουθήσουν άλλες, και η οποία θα μεταβληθεί και η ίδια από πολλές απόψεις, θα καταστεί συστατικό στοιχείο άλλων συλλογικών οργανώσεων ή, όπως δικαιολογημένα μπορούμε να αναμένουμε, θα εξαφανιστεί σε πολύ εξελιγμένες κοινωνικές μορφές. Δεν αισθανόμαστε διόλου υποχρεωμένοι να ταχθούμε από θέση αρχής υπέρ ή κατά της οικογένειας, περισσότερο απ’ όσο νοιώθουμε υποχρεωμένοι να ταχθούμε από θέση αρχής, για παράδειγμα, υπέρ ή κατά του κράτους. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να συλλάβουμε την εξελικτική κατεύθυνση αυτών των τύπων οργάνωσης του ανθρώπου. Όταν αναρωτιόμαστε εάν κάποια μέρα θα αυτοί οι τύποι εξαφανιστούν, το κάνουμε αντικειμενικά, επειδή δεν θα μπορούσε να μας συμβεί τις νοήσουμε ως κάτι ιερό και αιώνιο ή ως κάτι βλαβερό που πρέπει να καταστραφεί. Ο συντηρητισμός και το αντίθετό του (δηλ. η άρνηση κάθε μορφής οργάνωσης και κοινωνικής ιεραρχίας) είναι από κριτική σκοπιά εξίσου ανίσχυροι και εξίσου άγονοι.

Έτσι, αφήνοντας κατά μέρος την παραδοσιακή αντίθεση ανάμεσα στις κατηγορίες «άτομο» και «κοινωνία», θα παρακολουθήσουμε στη μελέτη μας το σχηματισμό και την εξέλιξη άλλων μονάδων της ανθρώπινης ιστορίας: εκτεταμένες ή περιορισμένες ομαδοποιήσεις ανθρώπων που βασίζονται στον καταμερισμό των λειτουργιών και σε μια ιεραρχία, που εμφανίζονται ως οι πραγματικοί παράγοντες και συντελεστές της κοινωνικής ζωής. Τέτοιου είδους μονάδες μπορούν, σε έναν ορισμένο βαθμό, να συγκριθούν με οργανικές μονάδες, με ζωντανούς οργανισμούς που τα κύτταρά τους, με τις διάφορες λειτουργίες τους και τη διαφορετική τους αξία, μπορούν να αναπαραστήσουν ανθρώπους ή στοιχειώδεις ομάδες ανθρώπων. Ωστόσο, η αναλογία δεν είναι πλήρης, εφόσον ένας ζωντανός οργανισμός έχει σαφώς καθορισμένα όρια και υπακούει σε άκαμπτους βιολογικούς νόμους ανάπτυξης και θανάτου, ενώ οι οργανωμένες κοινωνικές μονάδες δεν έχουν σταθερά όρια και ανανεώνονται συνεχώς, καθώς αναμιγνύονται μεταξύ τους, ενώ, ταυτόχρονα, διασπώνται και επανενώνονται. Αν επιλέξαμε να σταθούμε στο πρώτο και χτυπητό παράδειγμα, την οικογενειακή μονάδα, είναι επειδή επρόκειτο να αποδείξουμε ότι ακόμη και αυτές οι μονάδες που εξετάζουμε αποτελούνται καθαρά από άτομα και αν η ίδια τους η σύνθεση μεταβάλλεται, παρ’ όλα αυτά, συμπεριφέρονται σαν οργανικές και ακέραιες «ολότητες», τόσο ώστε δεν έχει πραγματικό νόημα και ισοδυναμεί με μύθο το να τα διασπάσει κανείς σε ατομικές μονάδες. Ο παράγοντας «οικογένεια» συνιστά μια ολότητα που η ύπαρξή της δεν εξαρτάται από τον αριθμό των ατόμων που περιλαμβάνει, αλλά από το πλέγμα των σχέσεών τους. Για να φέρουμε ένα χοντροκομμένο παράδειγμα, μια οικογένεια που αποτελείται από τον αρχηγό της, τις γυναίκες του και μερικούς αδύναμους ηλικιωμένους δεν έχει την ίδια αξία με μια άλλη που αποτελείται από τον αρχηγό της και πολλούς νεαρούς και ρωμαλέους γιους.

Ξεκινώντας από την οικογένεια, την πρώτη οργανωμένη μορφή κοινωνίας -στην οποία βρίσκει κανείς το πρώτο παράδειγμα καταμερισμού των λειτουργιών, τις πρώτες ιεραρχίες, τις πρώτες μορφές εξουσίας, διεύθυνσης των δραστηριοτήτων των ατόμων και διαχείρισης πραγμάτων- η εξέλιξη του ανθρώπου διήλθε μέσα από μια απέραντη σειρά άλλων, ολοένα πλατύτερων και πιο σύνθετων, μορφών οργάνωσης. Η αιτία αυτής της αυξανόμενης πολυπλοκότητας έγκειται στην αυξανόμενη πολυπλοκότητα των κοινωνικών σχέσεων και ιεραρχιών που γεννιούνται από την ολοένα αυξανόμενη διαφοροποίηση μεταξύ των λειτουργιών. Η τελευταία καθορίζεται ευθέως από τα συστήματα παραγωγής που η τεχνολογία και η επιστήμη θέτουν στη διάθεση της ανθρώπινης δραστηριότητας, προκειμένου να παράσχουν έναν αυξανόμενο αριθμό προϊόντων (με την ευρύτερη έννοια της λέξης) που είναι κατάλληλα για να ικανοποιήσουν τις ανάγκες μεγαλύτερων κοινωνιών που εξελίσσονται προς ανώτερες μορφές ζωής. Μια ανάλυση που επιδιώκει να κατανοήσει τη διαδικασία σχηματισμού και μεταβολής των διαφόρων οργανώσεων του ανθρώπου καθώς επίσης και την αλληλεπίδραση των σχέσεων μέσα στο σύνολο της κοινωνίας, πρέπει να βασίζεται στην έννοια της ανάπτυξης της τεχνολογίας στην παραγωγή και τις οικονομικές σχέσεις που απορρέουν από τον καταμερισμό των ατόμων σε διάφορα καθήκοντα που απαιτεί ο παραγωγικός μηχανισμός. Ο σχηματισμός και η εξέλιξη των δυναστειών, των καστών, των στρατών, των κρατών, των αυτοκρατοριών, των εταιριών και των κομμάτων μπορεί και πρέπει να μελετηθεί με βάση αυτούς τους παράγοντες. Μπορεί να φανταστεί κανείς ότι στο ανώτατο σημείο αυτής της πολυσύνθετης εξέλιξης θα εμφανιστεί ένα είδος οργανωμένης μονάδας που θα περιλαμβάνει όλη την ανθρωπότητα και θα καθιερώσει έναν ορθολογικό καταμερισμό λειτουργιών μεταξύ όλων των ανθρώπων. Το ποια σημασία και ποια όρια θα έχει το ιεραρχικό σύστημα συλλογικής διαχείρισης σε αυτή την ανώτερη μορφή ανθρώπινης κοινωνικής ζωής είναι ένα θέμα για περαιτέρω συζήτηση.

Για να εξετάσουμε αυτούς τους ενιαίους οργανισμούς που οι εσωτερικές τους σχέσεις ρυθμίζονται από αυτό που καλείται γενικά «δημοκρατική αρχή», θα τα διακρίνουμε, χάριν ευκολίας, σε οργανωμένες συλλογικότητες που η ιεραρχία τους επιβάλλεται έξωθεν και σε εκείνους που επιλέγουν την ιεραρχία τους εκ των ένδον. Σύμφωνα με τη θρησκευτική αντίληψη και το καθαρό δόγμα του κύρους, σε κάθε εποχή η ανθρώπινη κοινωνία είναι μια ενιαία συλλογικότητα που η ιεραρχία που επικρατεί στο εσωτερικό της προέρχεται από υπερφυσικές δυνάμεις. Δεν θα επαναλάβουμε την κριτική σε μια τέτοια μεταφυσική υπεραπλούστευση που έρχεται σε αντίθεση με ολόκληρη την εμπειρία. Η αναγκαιότητα καταμερισμού των λειτουργιών είναι αυτή που δημιουργεί φυσιολογικά τις ιεραρχίες και το ίδιο συμβαίνει και στην περίπτωση της οικογένειας. Καθώς η τελευταία εξελίσσεται σε φυλή ή σε ορδή, πρέπει να οργανωθεί προκειμένου να παλέψει εναντίον άλλων οργανώσεων (αντίπαλες φυλές). Η ηγεσία ανατίθεται σ’ εκείνους που είναι ικανοί να κάνουν την καλύτερη χρήση των δυνάμεων της κοινότητας και οι στρατιωτικές ιεραρχίες αναδεικνύονται ως απάντηση σε αυτήν την ανάγκη. Το κριτήριο της επιλογής για το κοινό όφελος εμφανίστηκε χιλιάδες χρόνια πριν από το δημοκρατικό ελεκτοραλισμό. Οι βασιλείς, οι στρατιωτικοί αρχηγοί και οι ιερείς αρχικά εκλέγονταν. Με την πάροδο του χρόνου, επικράτησαν άλλα κριτήρια για το σχηματισμό των ιεραρχιών, δημιουργώντας τα προνόμια της κάστας τα οποία μεταβιβάζονταν κληρονομικά ή με τη μύηση σε κλειστές σχολές, σέκτες και λατρείες. Αυτή η εξέλιξη προήλθε από το γεγονός ότι αν η ένταξη σε κάποια κοινωνική θέση δικαιολογείτο από την κατοχή ειδικών ικανοτήτων, μια τέτοια συνθήκη ήταν, κατά κανόνα, περισσότερο ευνοϊκή για να επιδράσει στη μεταβίβαση αυτής της θέσης. Δεν θα υπεισέλθουμε εδώ στην όλη διαδικασία σχηματισμού των καστών και, κατόπιν, των τάξεων μέσα στην κοινωνία. Είναι αρκετό να λεχθεί ότι η εμφάνισή τους δεν ανταποκρίνεται πλέον μονάχα στη λογική αναγκαιότητα του καταμερισμού των λειτουργιών, αλλά επίσης και στο γεγονός ότι ορισμένα στρώματα που καταλαμβάνουν μια προνομιακή θέση στο μηχανισμό της οικονομίας καταλήγουν να μονοπωλούν την εξουσία και την κοινωνική επιρροή. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, κάθε άρχουσα κάστα εξασφαλίζει τη δική της οργάνωση, τη δική της ιεραρχία και το ίδιο ισχύει και για τις οικονομικά προνομιούχες τάξεις. Οι αριστοκράτες γαιοκτήμονες του Μεσαίωνα, για παράδειγμα, με το συνασπιστούν για την υπεράσπιση των κοινών τους προνομίων κατά των επιθέσεων των άλλων τάξεων, συγκρότησαν μια μορφή οργάνωσης που στο αποκορύφωμά της κατέληξε στη μοναρχία, η οποία συγκέντρωσε στα χέρια της τις δημόσιες εξουσίες αποκλείοντας εντελώς τα άλλα στρώματα του πληθυσμού. Το κράτος της φεουδαλικής εποχής ήταν η οργάνωση της φεουδαλικής αριστοκρατίας με την υποστήριξη του κλήρου. Ο κυριότερος παράγοντας καταναγκασμού της στρατιωτικής μοναρχίας ήταν ο στρατός. Εδώ έχουμε έναν τύπο οργανωμένης συλλογικότητας που η ιεραρχία του καθιερώθηκε έξωθεν, αφού ο βασιλιάς ήταν αυτός που απένεμε τους στρατιωτικούς βαθμούς και ο κανόνας ήταν η παθητική υποταγή καθενός από τα συστατικά της στοιχεία. Κάθε μορφή κράτους συγκεντρώνει κάτω από μία αρχή την οργάνωση και τη διοίκηση μιας σειράς από εκτελεστικές ιεραρχίες: το στρατό, την αστυνομία, το δικαστικό σώμα και τη γραφειοκρατία. Έτσι, το κράτος κάνει χρήση της δραστηριότητας ατόμων απ’ όλες τις τάξεις, αλλά αυτή οργανώνεται με βάση μία και μοναδική ή λίγες προνομιούχες τάξεις που ιδιοποιούνται την εξουσία για να συγκροτήσουν τις διάφορες ιεραρχίες τους. Οι άλλες τάξεις -και γενικά όλες οι ομάδες ατόμων για τις οποίες είναι ολοφάνερο ότι το κράτος, παρά τους ισχυρισμούς του, δεν διασφαλίζει κατά κανέναν τρόπο τα συμφέροντα όλων- επιδιώκουν να εξασφαλίσουν τις δικές τους οργανώσεις για να κάνουν τα δικά τους συμφέροντα να υπερισχύσουν. Το σημείο αφετηρίας τους είναι ότι τα μέλη τους καταλαμβάνουν την ίδια θέση στην παραγωγή και στην οικονομική ζωή.

Όσον αφορά τις οργανώσεις που μας ενδιαφέρουν ιδιαίτερα, οι οποίες εξασφαλίζουν τη δική τους ιεραρχία, αν ρωτήσουμε ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος με τον οποίο μπορεί να οριστεί η ιεραρχία, προκειμένου να διασφαλίσει την υπεράσπιση των συλλογικών συμφερόντων της εν λόγω οργάνωσης και να αποφύγει το σχηματισμό προνομιούχων στρωμάτων, μερικοί θα προτείνουν τη δημοκρατική μέθοδο, που η αρχή της έγκειται στην προσφυγή στη γνώμη της πλειοψηφίας για την επιλογή αυτών που θα καταλάβουν τις διάφορες θέσεις.

Η σφοδρότητα της κριτικής μας σε μια τέτοια μέθοδο εξαρτάται από το αν εφαρμόζεται στη σημερινή κοινωνία συνολικά, σε δεδομένα έθνη ή στην περίπτωση που εφαρμόζεται σε ακόμη στενότερες οργανώσεις όπως τα συνδικάτα και τα κόμματα.

Στην πρώτη περίπτωση, αυτή πρέπει να απορριφθεί, εφόσον δεν λαμβάνει υπόψιν τη θέση των ατόμων μέσα στην οικονομία και δέχεται ως δεδομένη την εγγενή τελειοποίηση του συστήματος χωρίς να λαμβάνει υπόψη την ιστορική εξέλιξη της συλλογικότητας στην οποία εφαρμόζεται.

Η διαίρεση της κοινωνίας σε τάξεις που διακρίνονται από το οικονομικό προνόμιο, αφαιρεί ξεκάθαρα κάθε αξία από τις αποφάσεις της πλειοψηφίας. Η κριτική μας αρνείται την παραπλανητική θεωρία που υποστηρίζει ότι ο δημοκρατικός και κοινοβουλευτικός κρατικός μηχανισμός που απορρέει από τα σύγχρονα φιλελεύθερα συντάγματα είναι μια οργάνωση όλων των πολιτών και εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους. Από τη στιγμή που εμφανίζονται αντιτιθέμενα συμφέροντα και ταξικοί ανταγωνισμοί δεν μπορεί να υπάρξει καμία ενιαία οργάνωση. Παρά την επιφανειακή παρουσία της λαϊκής κυριαρχίας, το κράτος παραμένει όργανο της οικονομικά κυρίαρχης τάξης και εργαλείο υπεράσπισης των συμφερόντων της. Παρά την εφαρμογή του δημοκρατικού συστήματος στην πολιτική εκπροσώπηση, η αστική κοινωνία εμφανίζεται ως ένα σύνθετο δίκτυο ενιαίων σωμάτων. Πολλά από αυτά, που προέρχονται από τα προνομιούχα στρώματα και τείνουν να διαφυλάσσουν τον τωρινό κοινωνικό μηχανισμό, συγκεντρώνονται γύρω από τον ισχυρό συγκεντρωτικό οργανισμό του πολιτικού κράτους. Άλλοι μπορεί να είναι ουδέτεροι ή να έχουν μια αμφιταλαντευόμενη στάση απέναντι στο κράτος. Τέλος, άλλοι εμφανίζονται στο εσωτερικό στρωμάτων που γίνονται αντικείμενο καταπίεσης και εκμετάλλευσης οι οποίοι στρέφονται κατά του ταξικού κράτους. Ο κομμουνισμός καταδεικνύει ότι η τυπική νομική και πολιτική εφαρμογή της δημοκρατικής αρχής και της αρχής της πλειοψηφίας σε όλους τους πολίτες, τη στιγμή που η κοινωνία είναι διαιρεμένη σε αντίθετες τάξεις σε σχέση με την οικονομία, είναι ανίκανη να καταστήσει το κράτος μια οργανωτική μονάδα της κοινωνίας ή του έθνους συνολικά. Επισήμως, η πολιτική δημοκρατία ισχυρίζεται το αντίθετο, ενώ, στην πραγματικότητα, αποτελεί τη μορφή που εξυπηρετεί την εξουσία της αστικής τάξης, τη δικτατορία αυτής της ιδιαίτερης τάξης, με σκοπό τη διαφύλαξη των προνομίων της.

Συνεπώς, είναι σφάλμα να αποδίδει κανείς τον ίδιο βαθμό ανεξαρτησίας και ωριμότητας στην ψήφο κάθε ψηφοφόρου, ανεξάρτητα από το αν αυτός είναι ένας εργάτης εξαντλημένος από την υπερβολική σωματική εργασία ή ένας έκλυτος πλούσιος, ένας δαιμόνιος μεγαλοβιομήχανος ή ένας αξιοθρήνητος προλετάριος που αγνοεί τις αιτίες της μιζέριας του και τα μέσα για την εξάλειψή της. Αποτελεί δε λάθος το να νομίζει κανείς ότι εκπληρώνοντας κάποιος το υπέρτατο καθήκον της προσφυγής στην ψήφο του «ψηφοφόρου» μια φορά στο τόσο είναι αρκετό για να εξασφαλίσει την ηρεμία και την υποταγή οποιουδήποτε αισθάνεται ότι πέφτει θύμα και γίνεται αντικείμενο κακομεταχείρισης από την κρατική πολιτική και την κυβέρνηση. Δεν θεωρούμε απαραίτητο να χάσουμε χρόνο για να αποκαλύψουμε αυτά τα λάθη.

(...)

Για τους αγανακτισμένους της Κέρκυρας και γενικότερα

2011-06-08T23:22:00.009+03:00

«Αγανακτισμένοι πολίτες», ένας χαρακτηρισμός που προκαλεί αλγεινή εντύπωση σε κάθε άνθρωπο που δεν άρχισε να σκέφτεται την τελευταία βδομάδα... Να, όμως, που αυτός αποκτά αγωνιστικό νόημα, από κωδική ονομασία της αντίδρασης, και ντύνει πλέον όσους έπαψαν πια να ελπίζουν στις ευγενείς διαθέσεις του ΠΑΣΟΚ, αλλά και όσους θυσιάζονται για το κοινό καλό. Εδώ θα επιχειρήσουμε μια πιο ρεαλιστική ανάλυση των όσων συμβαίνουν στην πλατεία που ζούμε, αυτήν της Κέρκυρας. Μακριά από γλειψίματα και κολακευτικές επικρίσεις θα ρίξουμε το σχόλιό μας εστιάζοντας στ' αρνητικά, μιας και τα θετικά δεν έχουν φανεί ακόμα, τουλάχιστον όχι σ' αυτούς που δεν τα 'δειχναν ούτως ή άλλως. Τα βασικά χαρακτηριστικά της κίνησης αυτής είναι α') η εμμονή στις ειρηνικές εκδηλώσεις β') η έχθρα προς όλα τα κόμματα και πολλάκις και τα συνδικάτα γ') ο διατυμπανισμός του αμεσοδημοκρατικού χαρακτήρα της. Ας δούμε τη δυναμική που ορίζουν και το καθήκον της αριστεράς ως εκ τούτου. Να τονιστεί εδώ πως δε μιλάμε για νομοτέλεια (ελπίζουμε δηλαδή...), αλλά για υπαρκτές τάσεις, οι οποίες στο βαθμό που δεν βρίσκουν εμπόδια ορίζουν και τη δυναμική της κίνησης.

Περί του ειρηνικού χαρακτήρα των κινητοποιήσεων.
Αυτή η φράση, μακριά απ' το ν' αναλύει με όρους τακτικής ή ταξικής ηθικής και εγγύτερα σε μια παιδική ηθική δικαιολόγηση, καταλήγει να ταυτίσει την καθημερινή ή και την ωμή βία του κράτους με την λαϊκή βία, με όποιον τρόπο κι αν αυτή εκδηλώνεται. Το δίκιο χάνεται με τη χρήση βίας και μαζί η επιβεβλημένη για έναν προλετάριο ταξική «προκατάληψη». Αναλυτικότερα: 1) αν ένας εργάτης καταργεί σ' έναν βαθμό την μεροληψία του υπέρ της της τάξης του τότε αφενός διασπάται απ' αυτήν και αφετέρου περιορίζει τα μέσα διεκδίκησης, και αυτά σ' αυτόν ακριβώς το βαθμό 2) αν ένας εργάτης καταργεί σ' έναν βαθμό την μεροληψία του ενάντια στην αστική τάξη τότε αφενός αποκτά αυταπάτες και αφετέρου πάλι περιορίζει τα μέσα διεκδίκησης, και αυτά σ' αυτόν ακριβώς το βαθμό.

Αλλά γιατί τώρα ειδικά ειρηνικές δράσεις; Μήπως πρώτα οι εκατοντάδες χιλιάδες απεργών και διαδηλωτών είχανε σκιστεί στα μπάχαλα; Ή μήπως, μαζί με την επίρριψη ευθυνών στις κινητοποιήσεις τις ίδιες για την καταστολή τους, επιτυγχάνουμε και έναν διαχωρισμό των τότε κινητοποιήσεων με των τώρα; Εμείς πιστεύουμε το δεύτερο. Η έντονη έμφαση σ' ένα χαρακτηριστικό που δεν ήταν γνώρισμα των προηγουμένων κινητοποιήσεων επιτυγχάνει τον σχηματισμό μιας καινοτομίας, ορίζει μια ολωσδιόλου νέα δράση, με άλλα λόγια χαράσσει μια οριοθετική γραμμή μεταξύ του παρωχημένου και του καινούριου. Παράλληλα, το ότι στις προηγούμενες κινητοποιήσεις είχε προσαφθεί η βία ως ίδιον αυτών, η απόσβεση κάθε συγγένειας και συγκοινωνίας μεταξύ παλιάς και νέας κινητοποίησης επιταχύνεται σημαντικά και συνάμα, επικυρώνοντας την καθεστωτική αυτή γνωμάτευση, νομιμοποιεί την καταστολή στις προγενέστερης μορφής κινητοποιήσεις ως θεμιτή απάντηση σε κάτι αδικαιολόγητα βίαιο. Ουσιαστικά, δηλαδή, μιλάμε για έναν τρόπο μετακίνησης των πολιτικών δράσεων απ' την τότε μορφή κινητοποιήσεων στην τωρινή (ή καλύτερα απ' τις κινητοποιήσεις στα πανηγύρια), μιλάμε για μια αντλία που αδειάζει τον λαό απ' τις κινητοποιήσεις και μια σκούπα που εξαλείφει τα εναπομείναντα ίχνη τους.

Αλλά ας δούμε και το πως νοηματοδωτείται και η λέξη «ειρηνικός». Μια πολύ κακώς εννοούμενη άποψη περί ειρήνης θεωρεί βία κάθε διατάραξη της τάξης, ως έχει αυτή οριστεί στον υπάρχοντα κοινωνικό ιστό, κάθε μέσο που προσπαθεί, όχι εξαντλούμενο στην πειθώ, στη μούτζα ή στην λύπηση, να αντιπαρατεθεί με το καθεστώς. Η λογική της συγκεκριμένης άποψης περί μη βίας εγκλωβίζει κάθε διεκδίκηση στα στενά περιθώρια των ευνουχισμένων εκτονωτικών μηχανισμών του συστήματος. Αναλυτικότερα, απομακρύνει τον κόσμο από μια λογική που ξεφεύγει απ' τη συστημική και η οποία οδηγεί δυναμικά σε ριζοσπαστικότερες στάσεις και τοποθετήσεις. Επιπλέον, πρακτικά μιλώντας, αν δούμε το τι βλέψεις για δράσεις τίθενται, συμπεραίνουμε πως καταργεί και κάθε λογική πίεσης προς το καθεστώς, άρα και κάθε ενδεχόμενο επιτυχούς μελλοντικής διεκδίκησης.

Περί των κομμάτων
Στα ίδια αποτελέσματα καταλήγει και όλο αυτό το αμόκ με τα κόμματα. Κατ' εμάς ξεκινάει από ένα κόμπλεξ κατωτερότητας, ψυχασθένεια που ταυτίζει τη σημασία κάθε δράσης και κάθε επιλογής ώστε να απαλυνθεί ο ψόγος στις ηλίθιες ή λάθος επιλογές. Η ένοχη συνείδηση δεν πετάει στα αζήτητα την εμπειρία και την άποψη της αριστεράς βάσει της καταγωγής τους απλά, αλλά πολλάκις βάσει της ίδιας της φύσης τους. Ενοχλούνται οι «πλαταιείς» με στάσεις και απόψεις που ήταν πάντα επίκαιρες, ενοχλούνται απ' τις επιλογές που αν φανούν τώρα σπουδαίες τότε θα υπογραμμίσουν το ξετσίπωτο παρελθόν τους. Καταδικάζουν κάθε συλλογική διεκδίκηση που ξεφεύγει απ' την πλατεία, προκειμένου να διατηρηθεί η ορθότητα των επιλογών δουλοπρέπειας, η ορθότητα των επιλογών τους. Όπως και πριν, λοιπόν, βλέπουμε πως δεν κινηματοποιούνται άνθρωποι του καναπέ, αλλά καναπεδοποιείται το κίνημα και δει σε πλήρη διαχωρισμό με τις προηγούμενες εκφάνσεις του.

«Όλοι στο Γουδί», μια φράση που εξισώνει τα πάντα, που καταδικάζει μια άποψη τουλάχιστον για την προέλευσή της, που σβήνει κάθε εμπειρία λαϊκών αγώνων για να δημιουργήσει νέες και δει σε καθεστώς 1) ημιμάθειας, 2) τύφλωσης και 3) προκατειλημμένης ακρισίας. Τι γίνεται δηλαδή; Γίνεται ότι 1) με θεωρία την πρετεντερική προπαγάνδα, 2) άσχετοι με κάθε συλλογιστική συλλογικών διαπραγματεύσεων/όντας μεμονωμένα άτομα με οπτικό πεδίο περιορισμένο σε μια καρικατούρα του εαυτού τους και 3) εχθρικοί προς μια σπουδαία κι ευμεγέθη κλάση απόψεων προσπαθούν κάποιοι να αρχίσουν τώρα και ξεκάρφωτα την γραφή της ιστορίας. Δυναμική που αν αφεθεί ελεύθερη θα είναι μια προοπτική ήττας του λαϊκού κινήματος και εκφυλισμού του σε χαριτομενιά. Διότι είναι σαν να επιλέγεις να κόψεις τα χέρια σου και να βγάλεις τα μάτια σου πριν πας να παλέψεις. Το πιθανότερο είναι να γίνεις παλλακίδα του αντιπάλου σου, κι ας βαφτίσεις τον ακρωτηριασμό σου «τομή στην ιστορία των κινημάτων».

«Κλέφτες!». Σύνθημα, το οποίο εστιάζον στην εντιμότητα και όχι το πολιτικό ποιόν του κάθε πολιτικού, απομακρύνει τη συλλογιστική απ' το χώρο της πολιτικής στο πεδίο του savoir vivre. Σύνθημα που, συνεπώς, θωρακίζει την πολιτική αμβλύνοια αφενός και αφετέρου συζευγμένο με τη γενίκευσή του σε όλους τους πολιτικούς σχηματισμούς εντείνει τον δογματικό παραλογισμό. Σε μια ευνομούμενη χώρα άνθρωποι που λένε πως το ΚΚΕ(μ-λ) ή το ΝΑΡ ή το κόμμα κυνηγών έφαγαν λεφτά εξίσου με το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ θα βρίσκονταν σε κάνα κελί με πάνινους τοίχους, ενώ εδώ κάνουν γενικές συνελεύσεις. Υιοθετώντας τέτοιες κοτσάνες, λέγοντας πχ ότι η Θάλεια έφαγε το ίδιο με τον Τσοχατζόπουλο ή είσαι παράφρονας ή ένα κομμάτι του εγκεφάλου σου έχεις επιλέξει να μείνει ανενεργό. Συμπερασματικά μιλώντας, μια τέτοια μαζική παράκρουση, ένα τέτοιο δόγμα που για να ενστερνιστεί απαιτεί λοβοτομή, όλα αυτά καταστρέφουν τη δυνατότητα για ορθολογική ανάλυση των συνθηκών ζωής σου και των τρόπων διεκδίκησης, σε κάνουν ένα παρορμητικό ζώον που άγεται και φέρεται από τις εκλάμψεις τις στιγμής και τον κάθε δημαγωγό. Κοντολογίς, το «σκάλωμα» αυτό δεν είναι μια απλή ή άσχετη αντίφαση, όπως αυτές που κουβαλάει κάθε άνθρωπος, είναι μια τροχοπέδη στην απαιτούμενη πολιτική συλλογιστική αυτών των καιρών.

Δεχόμενοι μαζικά καταστάσεις επιθετικής ομοιογένειας και φίμωσης αριστερού λόγου στρώνουμε τουλάχιστον τον δρόμο για να ισοπεδωθούν κι άλλο τα δημοκρατικά δικαιώματα. Δε χρειάζεται τανξ ένα φασιστικό κράτος, όπως δε χρειάζεται και η Ρωσία του Πούτιν, αυτό που θέλει είναι μια αρχική νομιμοποίηση και την μετέπειτα αποδοχή. Μην απαντώντας αυτή τη βλακεία ή φιλώντας τα πασουμάκια του κάθε αγουροξυπνημένου, επιτρέπουμε την ανάπτυξη της επίθεσης του καθεστώτος στις οργανωμένες προοδευτικές δυνάμεις, στις ριζοσπαστικές συλλογικότητες και τις επαναστατικές απόψεις, μιας και επιβεβαιώνουμε τον λόγο του ως λαϊκή αποδοχή (ή και επιθυμία) και του στρώνουμε ροδοπέταλα εξομαλύνοντας κάθε λακκούβα που θα παρακώλυε την πορεία του. Αναλυτικότερα, εμπόδιο σ' αυτή τη λαίλαπα είναι η πίστη του λαού στο δικαίωμα λόγου όλων και δει αυτών που έχουν ταχθεί στο πλευρό του, όμως τώρα πλέον αρχίζουμε εμείς ειδικά να χάνουμε αυτό το δικαίωμα (και μη φανεί παράξενο που αυτό δεν ισχύει για τους ακροδεξιούς ή συντηρητικούς σχηματισμούς...) και θα 'ναι έγκλημα και προς τον εαυτό μας και προς το εργατικό κίνημα το να μην το υπερασπιστούμε ή και ακόμα να γλύψουμε την γρανίτα που περιβάλλει την άρνησή του. Όταν ο αγανακτισμένος θα γυρίσει πλευρό και θα ξανακοιμηθεί ή όταν επιχειρηθεί κάτι σοβαρότερο απ' τα κατσαρολικά στο Δημαρχείο (ή και ανεξαρτήτου αφορμής) τότε το κράτος θα (ξανα)δείξει τα δόντια του, θα αμυνθεί με τρομονόμους και θα επιτεθεί με περιστολές ελευθεριών και παρακρατική βία σε αριστερές συλλογικότητες και δε θα υπάρχει κανείς να διαμαρτυρηθεί, κανείς να σε υπερασπίσει, γιατί όπως έστρωσες έτσι και θα κοιμηθείς. Σε τελική ανάλυση όποια αριστερή τοποθέτηση έχει προαπαιτούμενα τα στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα, άρα το να μην παίρνεις θέση επί του ζητήματος ή να το χειρίζεσαι με τρίπλες (του τύπου «είμαι ανένταχτος και όχι κομματικός» ή με διάφορους λαϊκισμούς και σοφιστείες) όχι μόνο δε θα σε «ταΐσει», αλλά επί της ουσίας υπογράφεις την ηχηρή σφαλιάρα που μέλλει να έρθει.

Αμεσοδημοκρατία;
Επωάζεται το αυγό του φασισμού, επιπλέον, αφήνοντας ελεύθερες και αναπάντητες στάσεις και απόψεις που στ' όνομα της αχρωμίας επιτίθενται στην πολυχρωμία. Ο πλουραλισμός και όχι η ομοιογένεια κάνουν το κίνημα. Η οργή και όχι η υστερία πάνε μπρος τα πράγματα. Κάθε φωνή που στο παρελθόν αντιστάθηκε αρνούμενη της καθεστωτικές συμβάσεις, που αγωνίστηκε έξω από τα στενά πλαίσια του «αρμόζειν» καταδικάζεται ασυζητητί γι' αυτήν ή έστω μαζί μ' αυτήν ακριβώς την στάση της. Αντίστοιχα θέσεις υιοθετούνται χωρίς σκέψη και ανάλυση, αρκεί ν' ακούγονται καλές στ' αυτιά εκ πρώτης όψεως. Αν παρεκκλίνεις λίγο, αν είσαι μια μειοψηφία με άποψη οφείλεις να σκύψεις στην βοή της κωφής πλειοψηφίας, να σβίσεις άμεσα τη διαφορετικότητά σου στ' όνομα του σεβασμού μιας οχλαγωγίας που θεωρεί σπατάλη χρόνου τη σκέψη και το διάλογο. Δε μιλάμε, δηλαδή, για αμεσοδημοκρατία, αλλά για συντονισμένο όχλο, για πνίξιμο κάθε δημοκρατικής κατάκτησης στις κινηματικές διαδικασίες στ' όνομα της αμεσοδημοκρατίας! Μια μάζα που δεν σκέφτεται, που κλείνεται στον εαυτό της δαγκώνοντας όποιον της πει κάτι διαφορετικό απ' το επιτρεπτό, μια τέτοια ομάδα, που θυμίζει υπερβολικά τα ταμπούρλα της ΔΑΠ στο ΠΑΜΑΚ, μόνο απολυταρχικά μπορεί να φερθεί (και περισσότερο από όποιον άλλο μιας και έχει την αυταπάτη ότι λειτουργεί δημοκρατικά) και μπορεί ν' αποδεχθεί οποιαδήποτε αντιλαϊκά μέτρα, αρκεί αυτά να έχουν μια επίφαση λαϊκής έγκρισης. Με πιο απλά λόγια, επιτρέποντας τέτοιες καταστάσεις δημιουργούμε συνειδήσεις που μπορούν εύκολα να δεχθούν δημοκρατικά επιχειρήματα που να απαγορεύουν ολιγομελείς πορείες που πλήττουν την αγορά και το συμφέρον των πολλών, που να χλευάζουν με κλειστά αυτιά ως αδιάφορες τις λίγες αγωνιστικές φωνές σ' ένα καθεστώς αρνητικού συσχετισμού δυνάμεων, που να δέχονται περικοπές μισθών άλλων στρωμάτων μιας και φαντάζει γλυκιά ιδέα στην ευάλωτη σε λαϊκισμούς σκέψη μας.

"Οι κομμουνιστές θεωρούν ανάξιο τους να κρύβουν τις απόψεις και τις προθέσεις τους"

2011-06-08T18:46:00.003+03:00

Δεν ξερω ποσο εχουμε συνειδητοποιησει το τι ειναι αυτο που συμβαινει αυτες τις μερες. Και αν τις πρωτες μερες ηταν τελειως θολο το τοπιο, πλεον πιστευω πως εχουν ξεκινησει να διακρινονται εμφανως καποιες τροχιες που μπορει να παρει το πραγμα. Και δεν αναφερομαι απαραιτητα σε κατι αμεσο, αλλα για μια συνεχεια ακομα και αν το τωρινο κινημα των πλατειων εκφυλιστει.

Θελω να αναφερθω στο περιστατικο κατα αρχας με το κκε μλ στην αθηνα αλλα θα ξεκινησω καπως εμμεσα. Οσο με ξερουν γνωριζουν πως ακομη και οταν ημουν οργανωμενος ποτε δεν προετασσα καμια "κομματικη ταυτοτητα". Ουτε γιατι ντρεπομουν ουτε για να αρεσω, αλλα γιατι προτιμουσα, οποτε ηταν δυνατο, ο λογος που βγαζω να βγαινει συλλογικα μαζι ατομα που εχουμε κοινες αναγκες και βλεπουμε την πραγματωση τους με εναν ομοιο, συλλογικο τροπο. Και ετσι προτιμουσα αυτη την ταυτοτητα που καθοριζοταν απο την ιδια μου τη δραση χωρις να κρυβω ομως και την ενταξη μου στην πολιτικοσυνδικαλιστικη παραταξη οπου ανηκα, ουτε απεφευγα να τοποθετουμε ως μελος της. Αυτα τα λεω μονο για να δειξω το πως αντιλαμβανομαι το θεμα της πολιτικης ταυτοτητας.

Αυτο ομως που βιωνουμε αυτη τη στιγμη ειναι μια εκ των δεξιων απαξιωση (σε καμια περιπτωση εκ των αριστερων ξεπερασμα!) της αριστερας και του αντιεξουσιαστικου χωρου. Αν και για τον καθενα η απαξιωση εχει ιδιαιτεροτητες -αλλοι κυνηγαν ψηφους, αλλοι θελουν να κανουν μπαχαλα...-, θα αναφερομαι και στα δυο με τον ορο αριστερα μονο, αλλωστε ετσι οριζω την αριστερα γενικα. Η απαξιωση επεκτεινεται σε σωματεια και σε παρα πολλες μορφες συλλογικης οργανωσης.

Αυτη η απαξιωση εχει πολλες αιτιες, και σιγουρα τις ανεπαρκειες της ιδιας της αριστερας και γενικοτερα των συλλογικων διαδικασιων που υπαρχουν ολα αυτα τα χρονια. Στο μεγαλυτερο βαθμο ομως πηγαζει απο το τι εκανε ολο αυτος ο κοσμος που τα απαξιωνει, τα τελευταια χρονια. Ποιοι τελικα ειναι αυτοι που κατεβαινουν στο συνταγμα και στις πλατειες; Υπαρχει ενα κομματι νεολαιας, αλλωστε τα τελευταια χρονια τα περισσοτερα σοβαρα πραγματα που γινονται γινονται απο νεολαια, ειτε το φοιτητικο, ειτε μιλαμε για σωματεια (σε επισφαλεις κυριως τομεις) και αυτο δεν ειναι καθολου ασχετο με τα παρακατω. Αλλα το μεγαλυτερο ισως κομματι ειναι ενας κοσμος, ειτε μικροαστοι που προλεταριοποιουνται ειτε εργαζομενοι που ειχαν μια αλφα ανεση (δεν το λεω σαν αρνητικο), ο οποιος ολα τα προηγουμενα χρονια ετρωγε απο τα ετοιμα προηγουμενων αγωνων, ειχε εξοβελισει συλλογικες διαδικασιες, και ειχε βασισει την ατομικη του ανελιξη προς την επιτευξη του μικροαστικου του ονειρου στο να παταει στα πτωματα των γυρω του και να ψηφιζει αυτους που θα τον βοηθουσαν με ρουσφετια και ξαφνικα ανακαλυπτει πως ειναι κλεφτες και απατεωνες (οταν ακριβως σταματησαν τα ρουσφετια να μπορουν να υπαρχουν), Προς αποφυγη παρεξηγησεων, για τη μεγαλη πλειοψηφια του κοσμου αυτα ολα εξασφαλιζαν μια συντηρηση της καταστασης του, δεν τα εφαγε μαζι με τον παγκαλο. Αλλα ετσι ακριβως ειναι η κατασταση και δεν μπορουμε να κλεινουμε τα ματια σε αυτη ουτε να γλυφουμε. Ναι, και η αριστερα (κυριως η αριστερα) εχει ευθυνη για αυτη την κατασταση και δεν απαξιωνω τα βηματα που κανει και που μπορει να κανει ακομα αυτος ο κοσμος, αλλα δεν μπορουμε σε καμια περιπτωση να αγνοουμε ολα αυτα που εκανε ολα αυτα τα χρονια αυτος ο κοσμος τι αντιληψεις του εχουν παραξει και αυτη τη στιγμη που μπορει να τον οδηγησουν. Η ιστορια αλλωστε εχει δειξει, σε περιοδους κρισης και προλεταριοποιησης των μικροαστικων στρωματων ειναι πολυ ευκολο να οδηγηθουμε στο φασισμο. Για αυτο λοιπον αυτος ο κοσμος νοιωθει "προδωμενος" απο τους πολιτικους, ηξερε οτι ηταν κλεφτες αλλα πανω σε αυτους βασιζοταν για να βελτιωσει η να διατηρησει την κατασταση του. Αυτα ειναι που παραγουν το αντικομματικο αισθημα, καμια ξαφνικη ορεξη για "αυτοοργανωση" η "αμεση δημοκρατια". Μπορει να συνειδητοποιησει καποια πραγματα και να απορριψει την αναθεση κλπ αλλα βρισκομαστε αρκετα μακρυα ακομα απο κατι τετοιο αυτη τη στιγμη. Γιατι αυτο που πραττει αυτη τη στιγμη (περα των αδυναμιων του) ειναι τελειως διαφορετικο απο το τι συνειδηση εχει και τι συνειδηση μπορει να προκυψει μεσα απο αυτο. Μπορει μεσα απο την κινηση του να ξεπερασει πολλα πραγματα, αλλα οταν η κινηση αναπαραγει ουσιαστικα τη σαπιλα που εχει αφομοιωσει, δεν εχω καμια εμπιστοσυνη ουτε σε αυτον τον κοσμο ουτε στην κινηση του. Κοινωνικη βαση δεν εχουν μονο τα αριστερα κινηματα, και καμια νομοτελεια δε μας διαβεβαιωνει πως κατι προοδευτικο θα βγει μεσα απο μια τετοια κινηση...

Το συστημα προσπαθει απο την αρχη να εκμεταλλευτει τις αντιφασεις και τις αδυναμιες που προκυπτουν. Τα μμε αβανταρουν οχι τοσο τις κινητοποιησεις αλλα καποια χαρακτηριστικα τους, που ειναι για το συστημα απο ανωδυνα εως διεξοδος. Ετσι, αβανταρει το ακομματιστο και προσπαθει να δωσει μια εικονα εθνικης ενοτητας. Ειδαμε μεχρι και αναφορα στο εθνος για τους αγανακτησμενους που αυθορμητα την επεσαν στο κκε μλ. Προφανως οχι γιατι το συστημα τρεμει το κκε μλ. Αλλα θελει αυτες τις συγκεντρωσεις μια αχρωμη αοσμη σουπα, συσπειρωμενη με βαση την εθνικη ταυτοτητα. Και για να το πετυχει αυτο εξοβελιζει αριστερα και αναρχια απο εκει.

Σε αυτη την κατασταση ενας αριστερος, αναρχικος κλπ δεν μπορει παρα να υπερασπιστει το χωρο που ανηκει. Το να γλυφεις αυτη την αντιληψη και να το παιζεις "αγανακτησμενος", περα απο οπορτουνισμος και κοροιδια απεναντι στον κοσμο (πραγματικα, ας βγει ενας πολιτικοποιημενος που συμμετεχει σε διαδικασιες τα τελευταια χρονια να πει πως αγανακτησε πραγματικα και αυτο που τον κινει ειναι η αγανακτηση. Η αγανακτηση προκυ[πτει στο κμεγαλυτερο βαθμο απο τη μη εκπληρωση προσδοκιων που οσοι εχουν κινηματικη δραση ειχαν ηδη πληρει συνειδηση πως δε θα εκπληρωνονταν και απο την ελειψη μεσων εκφραση, ενω ολοι εμεις ειχαμε ηδη τις συνελευσεις, τις πορειες, τις διαδικασιες μας κλπ), ειναι κατι που θα το βρεις εναντια σου στο μελλον, εκτος και αν θελει να γινει κατι διαφορετικο απο αυτο που ισχυριζοταν πως ηταν μεχρι τωρα. Αυτο ακριβως προσπαθησε να κανει και το κκε μλ οπως το βλεπω, ειτε ως κκε μλ ειτε ως αριστεροι εργαζομενοι ειτε ως "χωρος αριστερα στην πλατεια".

Αυτο λοιπον που πρεπει να ειπωθει στον κοσμο ειναι αυτο: οχι, δεν ειναι ολοι ιδιοι με αυτους που ψηφιζες τοσα χρονια για να σου κανουν ρουσφετια, δε ζητουν ολοι την ψηφο σου στις εκλογες για να σε κυβερνησουν, οτι τις κομμουνιστικες οργανωσεις δεν τις ενδιαφερουν οι εκλογες παρα μοναχα σαν μια ευκαιρια για να προπαγανδησουν καποιες αποψεις τους γιατι πιστευουν πως αυτο το συστημα μονο με τη βια και με τα οπλα θα ανατραπει τελικα. Και αυτο που τους ενδιαφερει ειναι η οργανωση της εργατικης ταξης για να καταφερει να ανατρεψει το καπιταλιστικο συστημα.

Αντι αυτου, καποιοι, καμωμενοι πως πιανουν τον παλμο της εποχης, ειναι ετοιμοι να ακουσουν τον κοσμο κλπ εμφανιζονται σαν ακομματιστοι αγανακτησμενοι. Θελουν, λεει, ξαφνικα να "διδαχτουν" απο τον κοσμο. Δεν υπαρχει καποια αναγκη ομως να παψει καποιος να αναφερεται στον κομμουνισμο για να μαθει απο τον κοσμο. Ισα ισα δηλαδη... Αλλα οπως και να εχει μην κοροιδευουν κανεναν. Αν ηθελαν να διδαχτουν απο αυτο που γινεται δε θα ειχαν σαν προτεραιοτητα ακομα να ψαχνουν τροπους να μειωσουν το χρεος του κρατους. Τοσα χρονια τα πολιτικα πλαισια σεντονια προσπαθουσαν να περασουν στα κινηματα, τοσα χρονια τα παντα κατεληγαν στην εκλογικη τους καταγραφη.

Το που καταληγουν και γιατι ειναι κατι που λιγο πολυ πλεον ειναι γνωστο, το καπελο με την ΕΛΕ και τις λογικες περι χρεους κλπ. Ειναι αυτοι που για καιρο εψαχναν μια θεση στο κεντρικο πολιτικο σκηνικο και θεωρουν πως στην πλατη των "αγανακτησμενων" θα το καταφερουν. Για την αποψη μου περι του ρολου του κρατικου χρεους ενα λινκ απο το ριζοσπαστη και ενα απο το φακτορυ της υφανετ (ειπα να βαλω απο αλλες ασχετες μεταξυ τους πηγες για να μη με πειτε μουλα), και αρα το να δωθει καποια "λυση" στο "προβλημα" του χρεους δεν ειναι δικη μας δουλεια, αφου το χρεος δεν ειναι δικο μας.

Τεσπα θα ηθελα να εγραφα και καποια σε σχεση με το τι μπορει να προκυψει αν επικρατησουν τετοιες λογικες αλλα δεν εχω χρονο. Ελπιζω καποιοι που κατεβαινουν και ειναι σε νιρβανα να ξεκουκουρτιασουν μπας και νιωσουν λιγο.

Οποιες πολιτικες συλλογικοτητες της πλατειας δεν παιρνουν θεση ειναι συνυπευθυνες σε αυτο που γινεται και αυτο που παει να συμβει, και σιγουρα το κανουν εκ του πονηρου και αυτο μεγαλωνει ακομη περισσοτερο την ευθυνη τους.

ΥΓ Ο Μάο είχε πει πως οι κομμουνιστές πρέπει να κολυμπάνε στις μάζες όπως το ψάρι στο νερό, δεν είχε πει ότι πρέπει να μεταμφιέζονται σε κουτσομούρες για να κολυμπήσουν, ειπε ο συντροφος...

το ακριβως κατω ποστ του κατακαθιου νομιζω συμπυκνωνει τις σκεψεις μου πολυ καλα...

Φοβᾶμαι...

2011-06-08T13:49:00.003+03:00

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἑφτὰ χρόνια ἔκαναν πὼς δὲν εἶχαν πάρει χαμπάρι
καὶ μία ὡραία πρωία μεσοῦντος κάποιου Ἰουλίου
βγῆκαν στὶς πλατεῖες μὲ σημαιάκια κραυγάζοντας «δῶστε τὴ χούντα στὸ λαό».

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ μὲ καταλερωμένη τὴ φωλιὰ
πασχίζουν τώρα νὰ βροῦν λεκέδες στὴ δική σου.

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ σοῦ κλείναν τὴν πόρτα
μὴν τυχὸν καὶ τοὺς δώσεις κουπόνια καὶ τώρα
τοὺς βλέπεις στὸ Πολυτεχνεῖο νὰ καταθέτουν γαρίφαλα καὶ νὰ δακρύζουν.

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ γέμιζαν τὶς ταβέρνες
καὶ τὰ σπάζαν στὰ μπουζούκια κάθε βράδυ καὶ τώρα τὰ ξανασπάζουν
ὅταν τοὺς πιάνει τὸ μεράκι τῆς Φαραντούρη καὶ ἔχουν καὶ «ἀπόψεις».

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἄλλαζαν πεζοδρόμιο ὅταν σὲ συναντοῦσαν
καὶ τώρα σὲ λοιδοροῦν γιατὶ, λέει, δὲν βαδίζεις ἴσιο δρόμο.

Φοβᾶμαι, φοβᾶμαι πολλοὺς ἀνθρώπους.

Φέτος φοβήθηκα ἀκόμη περισσότερο.

Μανόλης Ἀναγνωστάκης, Νοέμβρης 1983

η λυση στο χρεος

2011-06-03T21:19:00.001+03:00

το αντιγραφω γιατι δεν ξερω ποσο θα μεινουν αυτα ανεβασμενα. Τρολια παγκοσμιας εμβελειας.

Επρεπε να παει στο b-fest να τα πει. Και της αμεσης δημοκρατιας ειναι και προαγει μια εναλλακτικη οικονομια.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ένα ιδιαίτερο δελτίο τύπου για σένα

Η ΤΥΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΤΡΕΧΕΙ ΣΑΝ ΝΕΡΟ.

Υπάρχει μια επιχειρηματική ιδέα που μπορεί να σώσει την πατρίδα μας, θα ενδιαφερόσουν να μάθεις για αυτήν;

Ναι και εμείς είμαστε επιφυλακτικοί όταν ακούμε διάφορες βαρύγδουπες δηλώσεις.

Δεν είμαστε πολιτικοί.

Είμαστε τεχνικοί, οι τεχνικοί του 18192 που αποκλείσατε την προβολή του τηλεοπτικού μας σποτ. Για την ενημέρωσή σας ότι δεν είναι παραπλανητική διαφήμιση σας παραθέτουμε τα παρακάτω.

Πριν από κάποιους μήνες στην προσπάθειά μας να βρούμε λύση για να ζήσουμε τις οικογένειες μας αποφασίσαμε να συναντιόμαστε κάθε Δευτέρα με σκοπό να συζητάμε τα θέματα που μας απασχολούν. Καλώντας και κάθε φορά ένα φίλο πελάτη για να συμμετέχει.

Ονομάσαμε τις συναντήσεις αυτές ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΟΥ ΙΠΠΟΤΗ ΤΕΧΝΙΚΟΥ.

Και έγιναν θαύματα, ό,τι δεν είχαμε καταφέρει στα 20 χρόνια λειτουργίας μας το καταφέραμε σε λίγους μήνες.

Ένα από αυτά τα θαύματα ήταν την ημέρα που ο Πρόεδρος μας παρουσίασε τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, μια ιδέα με τέσσερις παγκόσμιες καινοτομίες:

ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΗ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ, ΤΡΑΠΕΖΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ.

Και μας ενημέρωσε πως η Δημοκρατική Οικονομία προήλθε μέσα από το Συμβούλιο του Ιππότη Τεχνικού.

Εκείνος έκανε τη σύνθεση και κατοχύρωσε τα πνευματικά δικαιώματα της ιδέας του.

«Φαντάζεστε», μας είπε ο Πρόεδρος «η ανακοίνωση της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ να γίνει από τον Πρωθυπουργό της Ελλάδος;»

«Πόσο θα χαμηλώσουν τα spreads και θα αναβαθμιστεί η χώρα μας από τους διεθνείς οίκους αξιολόγησης;»

«Σιγά Πρόεδρε τους οίκους και τα spreads. Σε 3-4 χρόνια θα έχουμε εξοφλήσει το δημόσιο χρέος. Καταλαβαίνετε ότι με την ιδέα που μας παρουσιάσατε μπορεί απλά και ρεαλιστικά να αλλάξει ο κόσμος;»

…«Να βγούμε να το ανακοινώσουμε εμείς, οι τεχνικοί του 18192, δίκια μας είναι η δόξα και του Προέδρου μας, όχι του κάθε πολιτικού.»

…«Ποιος θα ακούσει τα μαστόρια; Εμάς για τα καζανάκια τους μας έχουν.»

…«Σίγα να μην ενδιαφερθεί ο Πρωθυπουργός.»

…«Είναι καλύτερα να πουλήσουμε τα πνευματικά δικαιώματα σε μια διεθνή τράπεζα να σωθούμε.»

…«Ας πάμε στις Ελληνικές τράπεζες πρώτα, να δούμε πως το βλέπουν και μετά πάμε και στις διεθνής τράπεζες.»

…«Να το μάθει ο Πρωθυπουργός οπωσδήποτε, και ας μην πάρουμε τόσα χρήματα για τα πνευματικά δικαιώματα, όσα θα πάρουμε από τις τράπεζες.»

…«Δεν μου λες, αν το δίναμε στον Ομπάμα πόσα θα μας έδινε;…»

…«Την Ελλάδα ολόκληρη έτσι για να παίζουμε…»

Με ήρεμη και σταθερή φωνή ο Πρόεδρος μας είπε «Κύριοι όλοι έχουμε ευθύνη για την πατρίδα μας.»

…«Να κάνουμε μια τηλεοπτική ανακοίνωση να καλέσουμε τον Πρωθυπουργό να τον ενημερώσουμε».

«Μη δημοσιεύσουμε όμως το περιεχόμενο του, να καλούμε τον κάθε Έλληνα να ενημερωθεί εμπιστευτικά. Μην εκμεταλλευτεί την ιδέα της Δημοκρατικής Οικονομίας κάποια τράπεζα ή κάποια άλλη χώρα και την παραποιήσει και άντε να βρεις το δίκιο σου μετά και ας έχουμε κατοχυρώσει τα πνευματικά δικαιώματα.»

Έτσι βάλαμε όλοι μαζί χρήματα, όπως μπορούσε ο καθένας μας για να προβληθεί η διαφήμιση που είδατε, καλώντας τον Πρωθυπουργό μας και όλους τους Έλληνες να ενημερωθούν εμπιστευτικά για τη Δημοκρατική Οικονομία.

«Ναι, αλλά τα χρήματα που έχουμε είναι λίγα, μόνο 17.000€, πόσα διαφημιστικά σποτ θα βγάλουμε;»

…«Με τα τσακάλια τους δημοσιογράφους που έχουμε, θα πάρει αμέσως φωτιά θα φέρουν όχι μόνο τον Πρωθυπουργό να ενημερωθεί για τη Δημοκρατική Οικονομία αλλά και τον ίδιο το Θεό.

Αν ενδιαφερθούν για να μάθουν βέβαια.»

…«Και τι να πούμε στην ανακοίνωση; ‘Ότι μπορούμε να σώσουμε την Ελλάδα; Θα μας πάρουν για τρελούς.»

Τους είδαμε και τους γνωστικούς που μας κατάντησαν.

…«Ας πει ο καθένας μας αυτό που σκέπτεται και κάτι θα βγει.»

«Σας παρακαλώ όχι βαρύγδουπες συναισθηματικές δηλώσεις.», πρόσθεσε ο Πρόεδρος.

«Άσε μας ρε Κουρλετάκη, θα πούμε ότι θέλουμε, εσύ εξάλλου είσαι χειρότερος από εμάς. Σε εσένα θα βάλουν το καπέλο του μεγάλου Ναπολέοντα.»

«Το καπέλο που φοράω χρόνια τώρα είναι του 18192 και τώρα θα βάλω και της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ, και είμαι πολύ περήφανος και για τα δύο.»

«Άντε καιρός είναι να γίνουμε όλοι σταρ και το 18192 πρώτο και καλύτερο, αυτό είναι που τους ενώνει, αυτό είναι που τους σώνει!»

«Πείτε ότι σας έρχεται στο μυαλό και αυτό θα βγάλουμε στον αέρα.»

Οι ιδέες που αλλάζουν τον κόσμο δεν έρχονται πάντα από τους ειδικούς…

«Καλό αυτό που είπες, αλλά θα πρέπει πρώτα να συστηθούμε.»

Το πρώτο σποτ μας

«Γεια σας, είμαστε οι τεχνικοί του 18192.

Λόγω της μαύρης εργασίας νομίζατε ότι είμαστε ακριβοί.

Στην προσπάθεια μας να βρούμε λύση για να ζήσουμε τις οικογένειες μας… βρήκαμε μια ιδέα… μια παγκόσμια καινοτομία…

Τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ.

Που με τον κατάλληλο χειρισμό… μπορούμε να καλύψουμε άμεσα το δημόσιο χρέος.

Θεωρούμε χρέος μας να καλέσουμε πρώτα εσάς κύριε Πρωθυπουργέ για να ενημερωθείτε.

Όλοι οι Έλληνες έχουμε ευθύνη για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της πατρίδας μας. Ενημερωθείτε για τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, καλέστε 18-192.»

Η ΝΕΤ ΑΡΝΗΘΗΚΕ ΝΑ ΠΡΟΒΑΛΕΙ ΤΟ ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΣΠΟΤ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΓΙΑΤΙ ΘΕΩΡΗΣΕ ΟΤΙ ΠΡΟΣΒΑΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, ΕΝΩ ΗΔΗ ΕΙΧΕ ΠΡΟΒΛΗΘΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΤ1, ΤΟΝ ALPHA ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΑΙ.

Παρακαλώ επισκεφτείτε το www.18192.gr για να δείτε το διαφημιστικό μας σποτ αν δεν το έχετε δει και ας απαντήσει ο κάθε Έλληνας πολίτης στις εξής ερωτήσεις:

1. Οι απλοί πολίτες αυτής της χώρας μπορούν να έχουν νέες ιδέες για την οικονομία της πατρίδας μας ή είναι αποκλειστικό δικαίωμα της Κυβέρνησης και των κομμάτων;

2. Είναι προσβολή προς την Κυβέρνηση να εκθέτεις τις ιδέες σου;

3. Αν η πατρίδα σου βρίσκεται στο χείλος της οικονομικής καταστροφής και όχι μόνο…

Ø και εσύ έχεις μια ιδέα, μια παγκόσμια επιχειρηματική και οικονομική καινοτομία…

Ø που και μόνο με την παγκόσμια ανακοίνωση της από τον Πρωθυπουργό της χώρας σου θα αλλάξει τα οικονομικά δεδομένα, άμεσα προς το καλύτερο…

Ø οφείλεις ως Έλληνας να ενημερώσεις τον Πρωθυπουργό και τον κάθε συμπολίτη σου εμπιστευτικά;

4. Έλληνα, αν νιώθεις τον Πρωθυπουργό δικό σου άνθρωπο και καταλαβαίνεις τον αγώνα που κάνει για να σώσει την πατρίδα μας και στηρίζεις το έργο του όσον αφορά το συμμάζεμα…

Ø και δεν έχει ενδιαφερθεί για μια νέα ιδέα που έχεις εκθέσει δημόσια ότι μπορεί να καλύψει το δημόσιο χρέος…

Ø όχι απλά δεν έχει ενδιαφερθεί ο ίδιος που θα έπρεπε, παρόλο που δηλώνει ότι θέλουμε νέες ιδέες και καινοτομίες για την ανάπτυξη της πατρίδος μας, αλλά ούτε κάποιος από την Κυβέρνηση, ούτε κάποιος από το επιτελείο του, ούτε ΚΑΝ κάποιος παρατρεχάμενος από το ΠΑΣΟΚ…

Ø τι θα σκεφτόσουν και πως θα ένιωθες;

5. Αν ούτε η Αξιωματική Αντιπολίτευση έχει ενδιαφερθεί, ούτε τα άλλα κόμματα, ούτε κάποιος από τα οικονομικά ή εμπορικά επιμελητήρια τι θα σκεφτόσουν και πως θα ένιωθες;

6. Αν ούτε οι δημοσιογράφοι, ούτε οι παρουσιαστές τηλεοπτικών ενημερωτικών εκπομπών παρόλο που είσαι πελάτης τους πληρώνοντας τους, δεν ενδιαφερόντουσαν τι θα σκεφτόσουν και πως θα ένιωθες;

7. Αν τα χρήματα που δίνεις στη διαφήμιση δεν είναι δικά σου αλλά χρήματα απλών τεχνικών, πραγματικά από το στέρημα τους, που πιστεύουν ότι βοηθούν την πατρίδα τους με την ιδέα της Δημοκρατικής Οικονομίας…

8. Αν έχεις χρέη προς το Ελληνικό δημόσιο με ευθύνη 99% του δημόσιου παραλογισμού και περιμένεις από στιγμή σε στιγμή να σε συλλάβουν…

9. Αν έχεις μια ιδέα που αλλάζει τον κόσμο και γνωρίζεις ότι αν ήσουν σε άλλη χώρα θα είχε γίνει ήδη πράξη διεθνώς …

10. Αν γνωρίζεις ότι πουλώντας την ιδέα σου σε κάποια διεθνή τράπεζα θα είχες γίνει πολυεκατομμυριούχος…

11. Αν όλοι οι απλοί πολίτες που ενημερώνονται, το πρώτο που αναφέρουν είναι ότι δεν θα ενδιαφερθεί κανείς από τους ανθρώπους της εξουσίας ούτε καν τα media γιατί έχουν αποφασίσει να ξεπουλήσουν την πατρίδα μας…

12. Αν όλοι σου λένε πήγαινε στους Αμερικάνους, αυτοί ξέρουν να εκμεταλλεύονται αμέσως τις καλές ιδέες για αυτό κυβερνούν τον κόσμο…

Εσύ τι θα έκανες;

Προσωπικά αυτήν την στιγμή νιώθω να είμαι ο πιο αδύναμος άνθρωπος του κόσμου γιατί δεν ξέρω τι να κάνω.

Μπορείς να με βοηθήσεις;

Α!!! Έχει και συνέχεια η ιστορία μας, το MEGA και ο ΣΚΑΙ δε δέχτηκε την προβολή της ανακοίνωση μας, ως απάντηση προς την ΝΕΤ, ισχυριζόμενοι ότι γίνετε έμμεση διαφήμιση του 18192.

Θα ήθελα να ρωτήσω τους ανθρώπους των ΜΜΕ και τους νομικούς τους συμβούλους:

ΚΥΡΙΟΙ, Η ΙΔΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΠΡΟΗΛΘΕ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ 18192, ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΜΑΣ, ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΟΥ ΙΠΠΟΤΗ ΤΕΧΝΙΚΟΥ…

ΚΑΙ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΤΕΧΝΙΚΟΙ ΤΟΥ 18192 ΑΠΟ 370€…

Ο ΚΑΘΕ ΕΝΑΣ.

ΤΙ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΝΑ ΒΑΖΑΜΕ το δικό σας;

ΌΛΟΙ ΟΙ ΤΕΧΝΙΚΟΙ ΤΟΥ 18192, ΤΗΣ ΤΕΧΝΙΚΗΣ ΚΑΛΥΨΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Α.Ε., ΔΙΑΤΗΡΟΥΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ 10% ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΩΛΗΣΗ ΤΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΠΡΟΣ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ Ή ΟΠΟΥ ΑΛΛΟΥ ΠΟΥΛΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΔΕΑ ΜΑΣ.

Όλοι γύρω μου, λένε ότι έχει πέσει γραμμή να ξεπουληθεί η Ελλάδα και συμμετέχουν όλοι όσοι κατέχουν την εξουσία, συμπεριλαμβανομένων και των media και δεν θέλουν καν να ακούσουν για νέες ιδέες που μπορούν να σώσουν την Ελλάδα.

Ακόμα και οι συνεργάτες μου τεχνικοί απογοητεύτηκαν και δεν βάζουν άλλα χρήματα για την προβολή της Δημοκρατικής Οικονομίας.

Λυπάμαι πολύ.

Είναι καιρός να κοιτάξω το συμφέρον μου, γιατί τα χρέη προς το δημόσιο με κυνηγούν, και είμαι σε δίλημμα αν θα πρέπει τώρα να πουλήσω την ιδέα της Δημοκρατικής Οικονομίας σε κάποια διεθνή τράπεζα ή σε άλλη χωρα. Έτσι τουλάχιστον, θα γίνει πράξη η Δημοκρατική Οικονομία, θα ωφεληθεί η ανθρωπότητα και λυπάμαι ξανά που δεν θα ωφεληθεί άμεσα η πατρίδα μας.

Κρίμα που οι Έλληνες δεν είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν πρώτοι τη Δημοκρατική Οικονομία.

Γιατί κάποιος δημοσιογράφος δεν έδειξε ενδιαφέρον να δει μήπως δεν είμαστε τρελοί.

Γιατί ο Πρωθυπουργός κύριος Γεώργιος Παπανδρέου...

Η τύχη της Ελλάδος τρέχει σαν νερό.

Οι άρχοντες Έλληνες αυτής της εποχής όμως έχουν αποφασίσει άλλα ή δεν ξέρουν τι να κάνουν και παρόλο που δεν ξέρουν, δεν θέλουν και να ακούσουν νέες ιδέες…… ίσως γιατί νομίζουν ότι θα χάσουν τα προνόμιά τους; Λες και θα τα έχουν ακόμα για καιρό.

Η εποχή των αρχόντων και των κομμάτων ΤΟ ΞΕΡΕΤΕ κύριοι έχει τελειώσει ξεκινά η άμεση δημοκρατία.

Η Δημοκρατία των Ιδεών & των Ανθρώπων ΔΙΚΑΙΑ δηλαδή.

Όλοι μας συμμετέχουμε στην ιστορία της πατρίδος μας… τώρα διαλέγουμε το ρόλο μας … το πεπρωμένο μας.

Εμένα μου αρκεί το ότι έκανα το καλύτερο που μπορούσα.

Γεώργιος Κουρλετάκης

Πρόεδρος και Διευθ. Σύμβουλος

ΤΕΧΝΙΚΗΣ ΚΑΛΥΨΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Α.Ε. 18192

Υ.Γ. Ο μόνος απόλυτος κριτής της δήλωσης μου και των τεχνικών της Τεχνικής Κάλυψης Ελλάδος Α.Ε. του 18192, ότι η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ μπορεί να εξοφλήσει το δημόσιο χρέος άμεσα και η πατρίδα μας, η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, να γίνει η πιο ισχυρή οικονομία του πλανήτη, είναι …. ο χρόνος και μόνο αυτός, κανένας άλλος. Τα σέβη μου.

μια εικονα χιλιες λεξεις

2011-05-31T22:28:00.000+03:00

θεος ο φωτογραφος που την τραβηξε
γνωστος στην πιατσα ο τυπος μαλλον εδω και χρονια

στατιστικα συμπερασματα

2011-05-21T22:55:00.001+03:00

Ο κοσμος νομιζει πως 4 τετραγωνικα μετρα ειναι 4x4.
Όταν τον ρωτας ημηρομηνια γεννησης θα σου πει τη χρονια. Αν τον ρωτησεις μετα και μηνα θα σου τον πει και μπορει να πει και την ημερομηνια ολοκληρη, αλλα αν τον ρωτησεις για μηνα και μερα θα σου πει την ημερομηνια αλλα "μερα που να ξερω, νομιζω πεμπτη ηταν;".

Και αν τον ρωτησεις αν ανακυκλωνει σκουπιδια θα αρχισει να βριζει τον Μπουταρη.

Και το πιο σημαντικο στατιστικο συμπερασμα, πως οι πιο ομορφες κοπελες ειναι οι αλβανιδες.

με την αριστερα μιας αλλης εποχης

2011-05-20T16:09:00.001+03:00

παρατηρωντας τα αποτελεσματα των φοιτητικων εκλογων στο σαιτ της νκα πεφτω σε αυτο

το απο κοινου λοιπον οι ναριτες μεχρι περυσι το περιελαμβαναν στα "αλλα αριστερα". Φετος που την καναν προφανως το σχημα εκανε δεξια στροφη και τωρα το βαζουν στα "διαφορα".

Αλλη μια αποδειξη πως η εργατικη ταξη, οι φοιτητες, οι αριστερα, ολο το κινημα χρειαζεται τους ινστρουκτορες του ναρ για να διατηρουν τον αντικαπιταλιστικο προσανατολισμο τους. Να δω βεβαια οι ναριτες ποσο θα τον διατηρησουν με τις κακες παρεες που κανουν τελευταια.

οι σιδερένιοι νόμοι της ιστορίας

2011-05-19T09:57:00.001+03:00

epic

2011-05-14T14:08:00.000+03:00

http://blog.trompaktiko.gr/2011/05/amber-alert.html

για τη χτεσινη μερα αντιφασιστικης νικης

2011-05-10T04:48:00.001+03:00

που νικησε το στρατοπεδο της ελευθεριας, εναντια στο φασισμο, τα στρατοπεδα συγκεντρωσεις κλπ κλπ

ΣΕΤΚΕ ΟΤΕ

2011-05-10T02:26:00.000+03:00

και ενα πολυ ωραιο τραγουδακι

ο νικος γιαννοπουλος στην κοντρα!

2011-05-03T14:14:00.002+03:00

ακομα δεν εχει καταλαγιασει καλα καλα η σταχτη απο τις πυρινες καταγγελιες της κοντρας εναντια σε δικτυο/ακ/φμκ/αυτονομους θεσσαλονικης μεσω της εφημεριδας, με τη μορφη σαπουνοπερας σε συνεχειες, και των ανωνυμων ενθαρρυντικων σχολιων στο ιντυμηντια, για το οποιο αξιοποιηθηκαν και οι 132 ηλεκτρονικες περσονες του λυσιεν, εκπληκτη η υπουποομαδα εξωτερικης πληροφορησης της υποομαδας ηλεκτρονικων μεσων της ομαδας τυπου της οργανωσης για την ανασυγκροτηση των μπλογκ διαπιστωνει σημερα πως ο νικος γιαννοπουλος εχει γινει αρθρογραφος της κοντρας! Και εδω γεννιουνται τα αμειλικτα ερωτηματα: η κοντρα παιρνει πισω αυτα που κατηγγειλε και δεχεται να συνεργαζεται με εναν πουλημενο στο κρατος κλπ οπως τον χαρακτηριζε; Ο νικος γιαννοπουλος μετα απο ολα αυτα που ειπωθηκαν σε βαρος του προσωπου του συνεργαζεται με την κοντρα στην ηλεκτρονικη εφημεριδα της, αλλα εφοσον δεν εχει υπαρξει καποια δημοσια ανακληση των κατηγοριων, πως τις αποδεχεται ως πραγματικες;

Αυτο που μας κανει εντυπωση ειναι πως σε αρθρο του ο Ν.Γ. καταφερεται εναντια σε μορφες βιας που η κοντρα μας ειχε συνηθισει να στηριζει. Τι διαμεσολαβησεις εχουν παιχτει αραγε; Ειναι τυχαιο που συγγενης 4ου βαθμου γνωστου στελεχους της κοντρας εθεαθη με τον κολλητο του ξαδερφου της συζηγου γνωστου στελεχους του δικτυου για καφε στην πλακα; Τι συζητουσαν αραγε; Και επισης τι συζητουσαν η 45η περσονα του λυσιεν σε αι αρ σι τσατ με φιλαθλους του ΦΜΚ; Τι συννενοησεις κατω απο το τραπεζι εχουν παιχτει; Ειναι τυχαιο πως τελικα δε θα ακολουθησει αλλος κυκλος επισοδειων της σαπουνοπερας "γιατι δε νικησαν οι απεργοι πεινας;"; Το καινουργιο του καζανακι ο αρχηγος της κοντρας Π.Γ. (που χρειαστηκε να αλλαξει λογω φιλοξενειας στο σπιτι του του παναγιωτη βηχου με τα αναμενομενα παρεπομενα...) με τι χρηματα το αγορασε; Ειναι αληθεια πως την τουαλετα του την ξεβουλωσε μεταναστης υδραυλικος; Μηπως ετσι εξαργυρωνει την "αλληλεγγυη" του στην απεργια πεινας;

Εχε χαρη που ειναι ακομα πεσμενο το ιντυ... Ειναι απαραδεκτο να μη λειτουργει το ιντυμηντια, δεν προχωρανε οι πολιτικες ζημωσεις στην ελλαδα...

και για να μη νομιζετε πως λεμε ψεμματα, ιδου καποια προσφατα αρθρα του Ν.Γ. στην ιστοσελιδα της κοντρας:
εδω ταυτιζει κρατικες μορφες με μορφες βιας της παλης εναντια στο κρατος και την καταπιεση
εδω στρεφεται θετικα προς τη δραση ενος κομματιου των κρατικων οργανων καταστολης
και εδω κανει τη γνωστη του αντεθνικη προπαγανδα

Συνέντευξη του Victor J. Stenger

2011-05-02T10:00:00.007+03:00

Αναδημοσίευση από εδώ.

-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-

«Πείτε μου τι ακριβώς εννοείτε με τη λέξη θεός και θα σας πω αν πιστεύω σ' αυτόν» έλεγε ο Αϊνστάιν, όταν του έθεταν το σχετικό ερώτημα περί πίστης. Εναν αιώνα και κάτι μετά, ένας συνάδελφός του, ο αμερικανός φυσικός Victor J. Stenger, εκπρόσωπος του κινήματος του Νέου Αθεϊσμού, που προέκυψε ως αντίπαλο δέος στον παραλογισμό του θρησκευτικού φονταμενταλισμού στα μέσα της περασμένης δεκαετίας, έχει καταλήξει: η θρησκεία είναι ένα σοβαρό εμπόδιο στην προσπάθειά μας να κατανοήσουμε το σύμπαν, μια απειλή για την κοινωνία, ένα όπλο ελέγχου στα χέρια των πλουσίων και ισχυρών. Πώς καταρρίπτεται; Με κάτι που σπανίζει ολοένα και περισσότερο στις μέρες μας: με τη λογική.

Το ερώτημα περί ύπαρξης ή μη του θεού έχει βασανίσει εκατομμύρια ανθρώπους, αλλά -πολύ πιο σημαντικό- στο όνομα του θεού έχουν γίνει μερικοί από τους πιο αιματοβαμμένους πολέμους στην ιστορία της ανθρωπότητας. Η θρησκεία αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι όλων σχεδόν των ανθρώπινων κοινωνιών, ανεξαρτήτως ιστορικού, γεωγραφικού και πολιτιστικού πλαισίου, αν και κανένα θρησκευτικό δόγμα δεν διαθέτει αποδεικτικά στοιχεία για την ύπαρξη του θεού ή θεϊκών οντοτήτων. Ακόμη πιο παράδοξο είναι το γεγονός ότι ενώ η πρόοδος της επιστήμης έχει επηρεάσει σημαντικά τις γνώσεις μας για τη δημιουργία του σύμπαντος, τα θρησκευτικά πιστεύω κυριαρχούν ακλόνητα σε όλο τον κόσμο. Οι άνθρωποι μπορεί να θεωρούνται ορθολογικά όντα, αλλά ο ανορθολογισμός κυριαρχεί αδιάκριτα στο θέμα της ύπαρξης του θεού.

Τη δεκαετία του 2000 ο κόσμος έγινε μάρτυρας μιας νέας έκρηξης του ανορθολογισμού, που συνδέθηκε με τον κοινωνικό μετασχηματισμό στο πλαίσιο της παγκοσμιο- ποιημένης οικονομίας. Στις ΗΠΑ μια κυβέρνηση θρησκόληπτων δεν δίστασε να ξεκινήσει έναν αιματηρό πόλεμο, με αφορμή τις τρομοκρατικές επιθέσεις στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, που έφερε τη σφραγίδα της θρησκείας και επεδίωκε μια ανοιχτή σύγκρουση μεταξύ πολιτισμών. Παράλληλα, και ενώ οι τρομοκρατικές δράσεις και οι απειλές των φανατικών μουσουλμάνων είχαν κορυφωθεί, δηλώσεις όπως αυτές του πάπα Βενέδικτου ΙΣΤ' στις 12 Σεπτεμβρίου 2006, ότι ο Μωάμεθ έσπερνε «μόνο μοχθηρία και απανθρω- πιά», σχεδόν παγίωναν την άποψη περί ενός σχεδίου με στόχο τη σύγκρουση μεταξύ χριστιανισμού και ισλαμισμού.

Περίπου την ίδια περίοδο που ο νέος ανορθολογισμός είχε μετατραπεί σε κυριαρχούσα ιδεολογική τάση, μια μικρή ομάδα, κυρίως βρετανών και αμερικανών διανοουμένων, που σύντομα τα ΜΜΕ θα ονόμαζαν οι «Νέοι Αθεοι», περνάει στην αντεπίθεση, με αιχμή του δόρατος την επιστήμη και τη λογική, και προβάλλει μια σειρά επιχειρημάτων εναντίον των θρησκευτικών πεποιθήσεων και του ρόλου της θρησκείας στην κοινωνία. Τα βιβλία τους γίνονται μπεστ σέλερ και μια αρκετά σκληρή μάχη ιδεών ξεσπάει.

Ο αμερικανός φυσικός Victor J. Stenger είναι ένας από αυτούς που πρωτοστάτησαν στη δημόσια εκστρατεία εναντίον της θρησκείας. Πρωτοπόρος γύρω από την έρευνα της αστρονομίας των νετρίνων, ο Stenger στα βιβλία του συνδυάζει με εντυπωσιακό τρόπο την επιστημονική σκέψη με τη φιλοσοφική θεώρηση· έτσι, μαζί με τον βιολόγο Richard Dawkins, αποτελούν το βαρύ πυροβολικό του κινήματος του Νέου Αθεϊσμού.

Σε τι ακριβώς αναφέρεται ο όρος Νέος Αθεϊσμός;
«Ετσι ονομάστηκε το φαινόμενο της κυκλοφορίας αλλεπάλληλων μπεστ σέλερ, τα οποία υπογράφονταν από τους άθεους Sam Harris, Richard Dawkins, Daniel Dennett, Christopher Hitchens και από μένα το διάστημα 2004-2007. Επίσης αναφέρεται στα δημοφιλή μπλογκ των άθεων Ρ.Ζ. Meyers, Rebecca Watson κ.ά. Συχνά, αν και λανθασμένα, μας κατηγορούν ότι είμαστε επιθετικοί· ωστόσο, οι Νέοι Αθεοι δεν κάνουμε τίποτα παραπάνω από το να υιοθετούμε μια στα- θερή και ασυμβίβαστη στάση υπέρ της επιστήμης και της λογικής, ακόμη και όταν προκαλούμε βαθιά ριζωμένες πεποιθήσεις. Βλέπουμε τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό ως μια σοβαρή απειλή για την κοινωνία, την οποία πρέπει να πολεμήσουμε. Θεωρούμε επίσης ότι και οι μετριοπαθείς πιστοί έχουν τουλάχιστον μέρος της ευθύνης, δεδομένου ότι διατηρούν πολλές από τις ίδιες παράλογες δεισιδαιμονίες με τους ακραίους πιστούς.

»Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι οι Νέοι Αθεοι αναγνωρίζουν και απολαμβάνουν σε προσωπικό επίπεδο τη λογοτεχνική και καλλιτεχνική αξία των Γραφών, της θρησκευτικής τέχνης και μουσικής. Η διαμάχη αφορά όσους προσπαθούν να επιβάλουν τις υπερφυσικές πεποιθήσεις τους στον υπόλοιπο πληθυσμό. Διαφωνούμε με αυτές και θεωρούμε ότι δεν είναι άξιες σεβασμού, ακριβώς επειδή είναι θρησκευτικές».

Ανθρωποι σε όλο τον κόσμο συνεχίζουν να θεωρούν ότι το σύμπαν δημιουργήθηκε από μια θεϊκή δύναμη και πως αυτή επικοινωνεί συχνά μαζί μας. Ηλιθιότητα ή απλός φόβος και ανασφάλεια;
«Πιθανώς, το αποτέλεσμα της εξέλιξης. Τα ζώα αντιδρούν στις ασυνήθιστες κινήσεις υποθέτοντας πως πρόκειται για απειλή από κάποιο αρπακτικό και παίρνουν μέτρα για να την αποφύγουν ακόμη και όταν αυτή δεν υφίσταται. Τα ζώα χωρίς αυτήν την ικανότητα δεν θα επιζούσαν επειδή η απειλή είναι, περιστασιακά, πραγματική. Ομοίως, οι πρώτοι άνθρωποι θα χρειάζονταν αυτήν την υπερευαισθησία προκειμένου να επιζήσουν. Αυτή η υγιής υπερ-αντίδραση, λοιπόν, έκανε τους ανθρώπους να αποδώσουν ζωικές ή ανθρώπινες δράσεις σε πολλά φαινόμενα που ήταν φυσικά. Από τη στιγμή που η οποιαδήποτε διάκριση μεταξύ φυσικού και υπερφυσικού ήταν πέραν των διανοητικών ικανοτήτων των πρώτων ανθρώπων, η απόδοση θεϊκής δράσης σε φαινόμενα της φύσης ήταν κάτι αναπόφευκτο που στη συνέχεια οδήγησε στη θρησκεία».

Ωστόσο, πώς μπορεί ένα τόσο όμορφο μέρος όπως το σύμπαν να δημιουργήθηκε από το τίποτα; Αυτό δεν αναρωτιέται ο πολύς κόσμος;
«Η ομορφιά είναι υποκειμενική, αλλά αυτό που βασικά θέτει η πα- ραπάνω ερώτηση είναι πώς μπορεί μια σύνθετη δομή να αναπτυχθεί χωρίς σχέδιο. Ναι, ο πολύς κόσμος αναρωτιέται πώς είναι δυνατόν το σύμπαν να δημιουργήθηκε από το τίποτα, επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι νομίζουν ότι απαιτείται ένας αιτιώδης παράγοντας για να πάμε από την απλότητα στην πολυπλοκότητα. Στην πραγματικότητα, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Οσο απλούστερο είναι ένα σύστημα τόσο λιγότερο σταθερό είναι, και, μάλιστα, αν αφεθεί μόνο του, θα μεταβληθεί αυθόρμητα σε ένα πολυσύνθετο σύστημα. Ο κόσμος, λοιπόν, θα μπορούσε να έχει εμφανιστεί αυθόρμητα ως φάση μετάβασης από το "τίποτα", που είναι όσο απλό θα μπορούσε να είναι οτιδήποτε, στο πιο σύνθετο "κάτι" που είναι το σύμπαν. Εάν είχαμε μια κατάσταση του τίποτα, η κατάσταση αυτή θα ήταν ασταθής όπως ένα μολύβι που ισορροπεί πάνω στη γόμα του.

»Οι επιστήμονες έχουν διατυπώσει σενάρια για μια τέτοια προέλευση του σύμπαντος, που είναι σύμφωνη με την υπάρχουσα γνώση. Ή το σύμπαν μας θα μπορούσε να είναι μέρος μιας μεγαλύτερης αιώνιας πραγματικότητας που περιέχει πολλά άλλα σύμπαντα.

»Οι φυσικοί του εικοστού αιώνα ανακάλυψαν ότι οι σημαντικότεροι θεμελιώδεις νόμοι της Φυσικής προκύπτουν από αυτά που αποκαλούμε "αρχές συμμετρίας". Η συμμετρία και η απλότητα πηγαίνουν χέρι χέρι. Μια τέλεια σφαίρα είναι ιδιαίτερα συμμετρική και εύκολο να περιγραφεί, ενώ ένα διαμάντι είναι σύνθετο και είναι πολύ δυσκολότερο να περιγραφεί λεπτομερώς. Το πρόωρο σύμπαν ήταν πολύ καυτό και ιδιαίτερα συμμετρικό. Δεν υπήρχε καμία δομή, απλώς τυχαίο χάος. Η φυσική ήταν απλή. Καθώς το σύμπαν επεκτάθηκε και έπεσε η θερμοκρασία, οι συμμετρίες αυθόρμητα διασπάστηκαν και δομές όπως οι γαλαξίες, καθώς επίσης και πιο σύνθετοι φυσικοί νόμοι, άρχισαν να διαμορφώ- νονται. Ολο αυτό συνέβη χωρίς να χρειαστεί το χέρι κάποιου δημιουργού».

Τι είναι πίστη;
«Το να πιστεύεις σε κάτι ελλείψει εμπειρικών στοιχείων ή λογικής εξήγησης. Η πίστη δεν παρέχει καμία πληροφορία για την πραγματικότητα και καμία βάση για την ανθρώπινη δράση. Η επιστήμη δεν είναι βασισμένη στην πίστη, δεδομένου ότι στηρίζεται στην παρατήρηση και τη λογική.

»Γιατί θα πρέπει, λοιπόν, να έχουν λόγο οι "άνθρωποι της πίστης" σε θέματα ηθικής; Αυτό βασίζεται στη λανθασμένη υπόθεση ότι η ηθική προέρχεται από το θεό. Στην πραγματικότητα, η μελέτη της Ιστορίας καταδεικνύει επαρκώς ότι η ηθική προκύπτει όταν οι άνθρωποι, ακόμη και μερικά ζώα, χρειάζονται να έχουν κανόνες συμπεριφοράς προκειμένου να διατηρηθεί μια συνεταιριστική κοινωνία, απαραίτητη για την επιβίωση.

»Οι πιστοί έχουν γαλουχηθεί να πιστεύουν ότι η ηθική προέρχεται από το θεό και ότι δεν είναι δυνατόν να είναι κάποιος άθεος και να είναι ηθικός. Αυτό, όμως, που παρατηρούμε είναι πως οι άθεοι είναι τουλάχιστον τόσο ηθικοί όσο είναι οι πιστοί, και ίσως ακόμη περισσότερο. Η ηθική και η δεοντολογία προέρχονται από την ανθρωπότητα, όχι από το θεό. Είναι κανόνες συμπεριφοράς που απαιτούνται για μια λειτουργική κοινωνία. Ακόμη και πολλά ζώα έχουν μια πρωτόγονη ηθική, όπως ο αλτρουισμός.

»Εθνη δίχως κυρίαρχα πιστεύω γύρω από το θεό έχουν πολύ λιγότερα εγκλήματα από το αμερικανικό, που προσεύχεται στο θεό για τα πάντα, και είναι υγιέστερα από πολλές άλλες απόψεις. Συνεπώς, όχι μόνο μπορούμε να είμαστε καλοί δίχως το θεό, αλλά μπορούμε να είμαστε καλύτεροι δίχως το θεό».

Εάν η θρησκεία είναι βασισμένη σε θεμελιώδη ψεύδη, αποτελεί απαραιτήτως εμπόδιο στην κατανόηση του κόσμου;
«Η Ιστορία βρίθει παραδειγμάτων θρησκευτικών "πιστεύω" που εμπόδιζαν την πρόοδο της επιστήμης, από τον Μεσαίωνα και τον Γαλιλαίο ώς τις σημερινές διαφωνίες για την εξελικτική θεωρία και την έρευνα των κυττάρων. Η Βίβλος λέει ότι ο κόσμος δημιουργήθηκε πριν από 6.000 χρόνια. Η επιστήμη λέει ότι είναι 13,7 δισεκατομμυρίων ετών. Η Βίβλος λέει ότι ο θεός δημιούργησε χωριστά "είδη" ζωής. Η επιστήμη λέει ότι όλη η ζωή εξελίχθηκε από την ίδια πηγή. Οι Δημιουργιστές εμποδίζουν τη διδασκαλία της εξελικτικής θεωρίας, η οποία είναι όχι μόνο θεμελιώδης για τον τρόπο που κατανοούμε τη ζωή, αλλά και για την ιατρική επιστήμη.

»Εμπόδια εμφανίζονται όταν θρησκευτικά δόγματα αφήνονται να αποθαρρύνουν την επιστημονική έρευνα. Η επιστήμη είχε ένα καλό ξεκίνημα στην αρχαία Ελλάδα, ειδικά με τον Θαλή, τον Δημόκριτο και τον Αριστοτέλη. Οι διδασκαλίες τους χάθηκαν στον πρώιμο χριστιανισμό, αν και διασώθηκαν από τους Αραβες, οπότε δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε εξ ολοκλήρου τη θρησκεία.

»Συχνά επισημαίνεται ότι οι μεγάλοι επαναστάτες στο χώρο της επιστήμης στην Ευρώπη -ο Καρτέσιος, ο Κοπέρνικος, ο Γαλιλαίος, ο Νεύτωνας- ήταν πιστοί. Ολοι, εκτός από τον Νεύτωνα, δέχθηκαν περιορισμούς από την Εκκλησία. Εν τούτοις, εάν εξετάσετε τις επιστημονικές τους παρατηρήσεις και τις θεωρίες τους, θα δείτε ότι ο θεός είναι εμφανώς απών, όπως είναι και σε όλες τις επιστημονικές παρατηρήσεις και θεωρίες από τότε. Ακόμη και σήμερα υπάρχει μια μειονότητα επιστημόνων που έχουν την ικανότητα να αφήνουν την επιστήμη τους στην πόρτα της Εκκλησίας την Κυριακή και να επανέρχονται στην επιστημονική τους έρευνα τη Δευτέρα, δίχως αυτά τα δύο στοιχεία να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους».

Εάν η επιστήμη μπορεί να κάνει υποθέσεις, γιατί όχι και η θρησκεία;
«Η θρησκεία μπορεί να κάνει όσες υποθέσεις θέλει, αλλά χρειάζεται να υπάρχει λογική βάση γι' αυτές. Το να στηρίζεται στην παπική εξουσία ή στα γεμάτα λάθη ιερά κείμενα δεν αποτελεί καμία απολύτως βάση. Αυτό υποκινεί μια νοσηρή κατάσταση στην κοινωνία. Επίσης, οδηγεί σε θρησκευτικές διαφορές, δεδομένου ότι δεν υπάρχει κανένας τρόπος να καθοριστεί ποια θρησκευτική πλευρά έχει δίκιο και ποια όχι. Το διαπιστώνουμε αυτό με την εχθρότητα μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων.

»Οι υποθέσεις στην επιστήμη πρέπει να είναι πάντα σύμφωνες με όλες τις επιστημονικές παρατηρήσεις και τις καθιερωμένες θεωρίες. Πρέπει να τίθενται πάντα υπό αίρεση και να απορρίπτονται όποτε βρίσκουμε ότι υπάρχει ασυμφωνία με τα γνωστά δεδομένα.

»Τα θρησκευτικά πιστεύω είναι μεταφυσικές πεποιθήσεις - δεν έχουν σχέση με τη φυσική επιστήμη. Η ασυμβατότητα επιστήμης και θρησκείας προέρχεται από τον ισχυρισμό ότι η θρησκεία έχει βέβαιη γνώση της μεταφυσικής αλήθειας μέσω της αποκάλυψης και της μυστικιστικής εμπειρίας».

Οταν ένα άτομο λέει ότι πιστεύει στο θεό, θα πρέπει να αποδείξει την ύπαρξη του θεού;
«Οχι. Οι άνθρωποι έχουν το δικαίωμα να πιστεύουν ό,τι θέλουν. Αλλά δεν έχει κανένα νόημα να πιστεύεις σε κάτι μπροστά στην απόλυτη έλλειψη στοιχείων και, μάλιστα, μπροστά στην ύπαρξη στοιχείων που υποστηρίζουν τη μη ύπαρξη του θεού. Δεδομένου ότι δεν έχουμε καμία ανάγκη να εισαγάγουμε το θεό για να εξηγήσουμε οτιδήποτε παρα- τηρούμε στον κόσμο, όταν κάποιος υποστηρίζει ότι ο θεός υπάρχει, τότε, ναι, αυτός πρέπει να αποδείξει πως όντως υπάρχει.

»Μέχρι τώρα κανένας δεν έχει βρει ένα πειστικό επιχείρημα για την ύπαρξη του θεού. Τα λογικά επιχειρήματα αποτυγχάνουν επειδή υποθέτουν αυτό που επιδιώκουν να αποδείξουν. Τα επιχειρήματα υπέρ ενός σχεδίου για τη δημιουργία του σύμπαντος αποτυγχάνουν επειδή το σύμπαν δεν παρουσιάζει κανένα στοιχείο ύπαρξης ενός σχεδίου. Τα επιχειρήματα από την προσωπική εμπειρία αποτυγχάνουν επειδή κινούνται στο επίπεδο του ανεκδότου και δεν μπορούν να ελεγχθούν. Τα λεγόμενα επιχειρήματα περί του χάσματος του θεού (δηλαδή, επιχειρήματα που προσπαθούν να καλύψουν με το θεό ένα κενό στην επιστημονική γνώση), αποτυγχάνουν, επειδή η επιστήμη έχει τρόπο να καλύπτει τελικά τα κενά της».

Τι λέτε σε όσους σας ζητούν να αποδείξετε ότι ο θεός δεν υπάρχει;
«Τους το αποδεικνύω. Ο θεός που οι περισσότεροι λατρεύουν (ο ιουδαιο-χριστιανο-ισλαμικός θεός) υποτίθεται ότι διαδραματίζει έναν τόσο σημαντικό ρόλο στον κόσμο και την ανθρώπινη ζωή, που θα έπρεπε να έχει γίνει έως τώρα αντιληπτός. Για παράδειγμα, πρέπει να έχουμε αποδείξεις ότι οι προσευχές απαντιούνται ή ότι ο θεός αποκαλύπτει αλήθειες στους ανθρώπους. Δεν βλέπουμε κανένα τέτοιο στοιχείο, το οποίο θα έπρεπε να υπάρχει· έτσι μπορούμε να καταλήξουμε με ασφάλεια στο συ- μπέρασμα, πέρα από κάθε λογική αμφιβολία, ότι ένας τέτοιος θεός δεν υπάρχει.

»Για την αποτελεσματικότητα της προσευχής έχουν πραγματοποιηθεί σε αξιόπιστα πανεπιστημιακά ιδρύματα (Χάρβαρντ, Πανεπιστήμιο Ντιουκ, κλινική Mayo) αξιόπιστες έρευνες από αξιόπιστους επιστήμονες. Οι έρευνες αυτές δεν έχουν βρεί κανένα στοιχείο ότι η προσευχή έχει αποτελέσματα. Ομοίως, η αποκάλυψη θα μπορούσε να εξεταστεί με την εκτέλεση πειραμάτων στα οποία οι άνθρωποι που υποστηρίζουν ότι μιλούν στο θεό παρέχουν κάποιες πληροφορίες που δεν θα ήταν δυνατόν να γνωρίζουν και που θα ελέγχονται αργότερα επιστημονικά.

»Βέβαια, είναι αλήθεια ότι ο θεός θα μπορούσε να επιλέξει να κρυφτεί από τους ανθρώπους, αλλά ένας τέτοιος θεός θα ήταν ένας κακός θεός, δεδομένου ότι πολλοί άνθρωποι επιδιώκουν ειλικρινά κάποιο σημάδι της ύπαρξής του· όμως, ο θεός τούς στέλνει στην αιώνια φωτιά, ενώ δέχεται μόνο εκείνους που τον λατρεύουν παράλογα και μόνο με βάση την πίστη».

Μπορεί να είναι κανείς ταυτόχρονα θρήσκος και ορθολογιστής;
«Ναι. Η θεολογία είναι ορθολογική. Εν τούτοις, οποιοδήποτε ορθολογικό επιχείρημα απαιτεί αρχικές υποθέσεις, μέσω των οποίων, ακόμη κι αν δεν είναι σωστές, να μπορείς να φτάνεις σε ένα λογικό συμπέρασμα. Οι θεολόγοι αμφισβητούν σπάνια τη βασική παραδοχή τους ότι ο θεός υπάρχει· έτσι, ανεξάρτητα από το πόσο διεξοδική μπορεί να είναι η συλλογιστική διαδικασία που ακολουθούν, δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να αποδειχθεί ότι υπάρχει θεός. Τα θεολογικά συμπεράσματα είναι λανθασμένα επειδή η βάση τους είναι λανθασμένη.

»Η ανωτερότητα της επιστημονικής έναντι της θρησκευτικής σκέψης δεν βασίζεται σε φιλοσοφικά επιχειρήματα. Κανένας δεν μπορεί να αποδείξει τίποτα για την απόλυτη πραγματικότητα. Αλλά η επιστήμη έχει μια πολύ πιο επιτυχημένη πορεία από τη θρησκεία, όσον αφορά το ρόλο και των δύο στην ανθρώπινη πρόοδο - και έτσι έχουμε κάθε λόγο να την εμπιστευθούμε στην προσπάθειά μας να έρθουμε πιο κοντά στην αλήθεια».

Το να είναι κανείς δηλωμένος άθεος είναι χειρότερο από το να ομολογούσε κάποιος ότι ήταν κομμουνιστής στα χρόνια του μακαρθισμού στις ΗΠΑ...
«Η περίπτωση των ΗΠΑ σίγουρα δεν είναι αντιπροσωπευτική, αφού ως χώρα έχει πολύ πιο έντονο το θρησκευτικό στοιχείο απ' ό,τι οι άλλες προηγμένες χώρες. Αυτό είναι το αποτέλεσμα μιας ιστορίας στην οποία οι αρχικοί άποικοι επιδίωξαν τη θρησκευτική ελευθερία - την οποία γρήγορα αρνήθηκαν σε άλλους, μόλις είχαν τη δύναμη να το κάνουν. Υπήρξε μια σύντομη περίοδος κατά τη διάρκεια του Διαφωτισμού, όταν το μεγαλύτερο μέρος των ανθρώπων που συνέβαλαν στην ίδρυση των ΗΠΑ (ο Ουάσινγκτον, ο Τζέφερσον, ο Μάντισον, ο Πέιν και ο Φράνκλιν) πίστευαν στον ντεϊσμό αντί στον χριστιανικό θεϊσμό. Αλλά ο χριστιανισμός διατήρησε την κυριαρχία του στους ανθρώπους και οι πολιτικοί έπρεπε είτε να ακολουθήσουν αυτό το μονοπάτι είτε, όπως τώρα, να πάρουν το ρίσκο μιας ήττας στην κάλπη.

»Η θρησκεία είναι πάντα ένα εργαλείο που χρησιμοποιείται από εκείνους που είναι στην εξουσία για να έχουν τους ανθρώπους υπό έλεγχο. Μάρτυρας οι αιώνες, κατά τη διάρκεια των οποίων το θείο δικαίωμα των βασιλιάδων επέτρεψε σε λίγους να ζουν μέσα στη μεγάλη πολυτέλεια, ενώ οι μάζες ζούσαν σε άθλιες συνθήκες. Ακόμη και σήμερα στην Ινδία οι πλούσιοι εμποδίζουν τους φτωχούς να εξεγερθούν, έχοντάς τους εξαπατήσει με το κάρμα.

»Σήμερα στην Αμερική το βασιλικό αξίωμα έχει αντικατασταθεί από άτομα και εταιρείες ακόμη μεγαλύτερου πλούτου, που χρησιμοποιούν αυτόν τον πλούτο για να εξαγο- ράζουν εκλογές. Οι πολιτικοί δεν μπορούν να επιβιώσουν πολιτικά δίχως τα χρήματα που απαιτούνται για την προεκλογική τους εκστρατεία και μόλις βρεθούν σε θέση εξουσίας θα πρέπει να διασφαλίσουν ότι οι ευεργέτες τους θα συνεχίζουν να ευημερούν, με πρόσθετες μειώσεις των φόρων και άλλα πλεονεκτήματα. Η θρησκεία χρησιμοποιείται από την ολιγαρχία για να πείσει τους ανθρώπους να ψηφίσουν ενάντια στα συμφέροντά τους με την προώθηση μιας κάλπικης ατζέντας "αξιών", που οι ψηφοφόροι, δυστυχώς, νομίζουν ότι είναι κάτι πιο σημαντικό από τη δική τους ευημερία».

Στο βιβλίο σας «The Fallacy of Fine-Tuning», που θα κυκλοφορήσει σύντομα, υποστηρίζετε ότι το σύμπαν δεν σχεδιάστηκε για μας. Οφείλεται η ζωή στη Γη σε ένα ατύχημα;
«Σίγουρα, αλλά ακόμη δεν κατανοούμε τον ακριβή μηχανισμό. Ετσι, δεν μπορούμε να προβλέψουμε πόσο κοινή μπορεί να είναι η ζωή στο σύμπαν. Η τρέχουσα σκέψη είναι ότι η πρωτόγονη ζωή, όπως τα βακτηρίδια, είναι αρκετά κοινή, αλλά η σύνθετη ζωή, όπως τα φυτά και τα ζώα, είναι πιθανώς πολύ σπάνια. Αλλά το σύμπαν είναι απέραντο και μπορεί να περιέχει ένα τρισεκατομμύριο πλανήτες. Συνεπώς, ακόμη και ένα πολύ απίθανο ατύχημα είναι πιθανό να έχει συμβεί σε άλλα μέρη του σύμπαντος».

Διαβάστε
*..............1..............
Richard Dawkins, «Η Περί Θεού Αυταπάτη»,
εκδ. Κάτοπτρο 2007
Ο βρετανός βιολόγος όχι μόνο απορρίπτει την ύπαρξη του θεού, αλλά επιτίθεται στην ίδια τη θρησκεία με ιδιαίτερο μένος, χαρακτηρίζοντάς την επικίνδυνη για την ανθρωπότητα.
*..............2..............
Michael Martin, «Atheism - Α Philosophical Justification», Temple University Press, 1990
Βιβλίο που έθεσε τα φιλοσοφικά θεμέλια για τον σύγχρονο αθεϊσμό. Ισως η καλύτερη, πιο δυνατή φιλοσοφική τοποθέτηση υπέρ του αθεϊσμού στη σύγχρονη βιβλιογραφία.
*..............3..............
Ian S. Markham, «Against Atheism»,
εκδ. Wiley-Blackwell, 2010
Επιχειρήματα εναντίον του Νέου Αθεϊσμού, με ιδέες από τον Νίτσε και την τέχνη έως την κοσμολογία. Μια σημαντική παρέμβαση από τον -σπουδαγμένο στα πανεπιστήμια του Λονδίνου, του Κέιμπριτζ και του Εξετερ- κοσμήτορα και πρόεδρο της Θεολογικής Σχολής στη Βιρτζίνια των ΗΠΑ.

* Ποιος είναι ο Victor J. Stenger
*Μεγάλωσε σε μια εργατική γειτονιά του Νιου Τζέρσεϊ. Ο πατέρας του ήταν λιθουανός μετανάστης και η μητέρα του κόρη ούγγρων μεταναστών.
*Σπούδασε στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας του Νιου Τζέρσεϊ. Πήρε μεταπτυχιακό στη Φυσική το 1959 και διδακτορικό το '63 από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας.
*Διετέλεσε καθηγητής στο τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου της Χαβάης (1963-2000). Εχει διδάξει ως επισκέπτης καθηγητής στα πανεπιστήμια της Χαϊδελβέργης, της Οξφόρδης, της Φλωρεντίας, ενώ ήταν επίσης επισκέπτης ερευνητής στο Εργαστήριο Rutherford Appleton στην Αγγλία και στο Εθνικό Εργαστήριο Πυρηνικής Φυσικής στην Ιταλία.
*Σήμερα είναι καθηγητής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Κολοράντο και ομότιμος καθηγητής Φυσικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο της Χαβάης.
*Η ερευνητική του καριέρα αφορά την περίοδο της μεγάλης προόδου της Σωματιδιακής Φυσικής, που οδήγησε τελικά στο λεγόμενο καθιερωμένο μοντέλο (standard model). Συμμετείχε σε πειράματα που βοήθησαν στην εγκαθίδρυση των στοιχείων των παράξενων σωματιδίων (charmed quarks), των gluons και των νετρίνων και πρωτοστάτησε στην έρευνα γύρω από τους τομείς των ακτίνων γάμμα υψηλής ενέργειας και στην αστρονομία των νετρίνων. Συνεργάστηκε σε πείραμα στην Ιαπωνία, που έδειξε για πρώτη φορά ότι τα νετρίνα έχουν μάζα.
*Στα βιβλία του διασταυρώνονται η φυσική, η κοσμολογία, η φιλοσοφία και η θρησκεία. Το βιβλίο του «God: The Failed Hypothesis» ήταν στη λίστα των μπεστ σέλερ της εφημερίδας «New York Times» το 2007.

το παράλογο είναι ένα γεμάτο εκπλήξεις ταξίδι στη χώρα του παραμυθιού

2011-04-14T10:58:00.005+03:00

Δε διανοούμουνα ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος μπορεί να κάνει τέτοιες κωλοτούμπες, να βάζει την τυπική λογική να ισορροπήσει με το κεφάλι κάτω. Μια χοντρή κοτσάνα ανοίγει τους ορίζοντές σου καθόσον σε κάνει να βλέπεις την πραγματικότητα από μια άλλη οπτική γωνία και δει εντελώς πρωτόγνωρη και ριζοσπαστική.Κλονίστηκε το πνεύμα μου μόλις είδα την κάτωθι δημοσίευση, αρχικά λόγω αυτής της αιφνίδιας εισόδου μου πίσω απ' τον καθρέφτη κι ύστερα διαπιστώνοντας ότι στην πραγματικότητα δεν ήτανε σοκ απ' πέρασμα μέσ' απ' τον καθρέφτη, αλλά πονοκέφαλος απ' τη βίαιη πρόσκρουση στα κρύσταλλά του.

«Ούτε ζητήσαμε να είμαστε εδώ, ούτε έχουμε προσωπικά με τους ανθρώπους που υπερασπίζονται το δίκιο τους» λέει ο καψερός πραιτοριανός και ένα στοιχειώδες μυαλό περιμένει ν' αναγνωρίσει τον απάνθρωπο ρόλο του και τουλάχιστον να πει «θα συνεχίζω να δέρνω επειδή έχω γραμμάτια να πλερώσω». Αντ' αυτού συνεχίζει με φαντασία περιζήλευτη από ποιητή λέγοντας «από την άλλη και εμείς δεν είμαστε από πέτρα, όταν μας πετάνε πέτρες, μολότοφ και μας βρίζουν άσχημα, δεν καθόμαστε με σταυρωμένα χέρια». Δηλαδή τι μας λέει ο ευαίσθητος παιδοβούβαλος; Ότι δίκιο έχουνε οι κάτοικοι που δε θέλουνε μια χωματερή στην αυλή τους, αλλά μια καρδιά έχουμε κι εμείς και δεν αντέχουμε να μας βρίζουν όταν τους την κουβαλάμε κει; Σοβαρή αιτία για να θεωρήσουμε πως το πρόβλημα δε το 'χουν οι κάτοικοι απ' τον σκουπιδότοπο που τους φορτώνεται, αλλά οι κατοχικές δυνάμεις απ' τη δυσκολία μπρος στο να υποτάξουν την περιοχή. Η ηθική ξεφεύγει απ' το να προσπαθεί να γίνεται διυποκειμενική και καταλήγει να περιστρέφεται γύρω από την πάρτη τους, αν αυτοί βρίσκονται εκεί είναι γιατί έτσι πρέπει και συνεπώς όλη η υπόλοιπη κοινωνία οφείλει να τους χαμογελά μελαγχολικά.

«Είναι ανεπίτρεπτο οι συνάδελφοί μας να ζουν με τον κίνδυνο πιθανών δολοφονικών επιθέσεων, να λοιδορούνται και να απαξιώνονται επειδή η πολιτεία δεν κατάφερε τόσα χρόνια να προασπισθεί το δημόσιο συμφέρον» φράση επιδόρπιο απ' τους κλαυθμούς για τις υπερωρίες και τους γόους για την επικινδυνότητα. Εδώ, ομολογουμένως, αδυνατούσα ν' απαντήσω αυτοστιγμεί, είχα αυτή τη ζάλη και την απορία κάποιου που τον έχουν πετάξει σ' ένα εντελώς άγνωστο μέρος. Τι είναι ανεπίτρεπτο; Το να σε σιχαίνονται επειδή για ακόμα μια φορά θέλεις να είσαι στο πλευρό της πολιτείας που δεν καταφέρνει, όπως και τόσα χρόνια, να προασπισθεί το δημόσιο συμφέρον; Αν η πολιτική της κυβέρνησης σου φαίνεται εγκληματική τότε αντιδράς ή τουλάχιστον δεν καταστέλλεις αυτούς που αντιδρούν ή τουλάχιστον συμμετέχεις στον κατασταλτικό μηχανισμό γενόμενος σάκος του μποξ ή τουλάχιστον καταστέλλοντας αλλά έχοντας συναίσθηση του ρόλου σου. Εδώ από τη μία σα να μην υπάρχει ο ρόλος τους, σα να 'ναι καθαρίστριες που μέμφονται για τις επιπτώσεις του ατυχήματος στη Φουκουσίμα ένα πράμα, κι από την άλλη διεκδικούν καλύτερες συνθήκες δουλειάς (sic!!!), καλύτερες συνθήκες πρακτικής εναντίωσης στο δημόσιο συμφέρον. Ήθελα να 'ξερα όταν θα τους ρωτάει το παιδί τους «μπαμπά τι έκανες όταν άρχιζαν να μας γαμάνε το κέρατο;» αυτοί θα του πουν με στιλ πρωτοπόρου σ' αφίσα σοσιαλιστικού ρεαλισμού «διεκδικούσα καλύτερες συνθήκες εργασίας για την καταστολή αυτών που αντιτίθονταν σ' αυτό»;

==========================================================================================

Αγανάκτηση των ΜΑΤ για τις συνθήκες στην Κερατέα

Του Κωστα Oνισενκο

«Σε διατάσσει η υπηρεσία σου και πας στα ΜΑΤ, από ’κει βρίσκεσαι κάθε μέρα στην Κερατέα, να μην ξέρεις αν θα γυρίσεις σπίτι σου σώος ή θα βρεθείς στο νοσοκομείο με εγκαύματα τρίτου βαθμού. Οι κάτοικοι στην Κερατέα χτυπάνε αδιάκριτα και είναι θέμα τύχης που δεν έχει σημειωθεί κάποιος σοβαρός τραυματισμός ή κάτι χειρότερο. Ούτε ζητήσαμε να είμαστε εδώ, ούτε έχουμε προσωπικά με τους ανθρώπους που υπερασπίζονται το δίκιο τους. Από την άλλη και εμείς δεν είμαστε από πέτρα, όταν μας πετάνε πέτρες, μολότοφ και μας βρίζουν άσχημα, δεν καθόμαστε με σταυρωμένα χέρια». Οι άντρες των ΜΑΤ που διατίθενται καθημερινά στην Κερατέα μιλούν με αγανάκτηση για τις συνθήκες της δουλειάς τους στην περιοχή, για τους συνεχείς κινδύνους και τις υπερβολικά πολλές ώρες εργασίας. «Τώρα που είναι κλειστή η λεωφόρος Λαυρίου χρειαζόμαστε επιπλέον 4 ώρες για μετακίνηση». «Μου έχει τύχει να πάω στη δουλειά στις 9.30 το βράδυ και να φύγω από την Κερατέα στις 11.15 το πρωί της επομένης. Στις ώρες που μεσολαβούν μπορεί να δεχθούμε επιθέσεις και εκατοντάδες μολότοφ. Στα 20 χρόνια που είμαι στη δουλειά πρώτη φορά βλέπω κάτι τέτοιο» μας λέει ο αστυνομικός των ΜΑΤ και συνδικαλιστής κ. Σωκράτης Μάγκας.

Οπως ισχυρίζεται ο συνδικαλιστής, «οι επικεφαλής των διμοιριών προσπαθούν να μη μετατρέψουν τη δουλειά μας σε βεντέτα κατά των κατοίκων της Κερατέας. Παράλληλα πιστεύω ότι δεν έχουν γίνει υπερβολές, ακρότητες εκ μέρους των αστυνομικών των ΜΑΤ στην περιοχή». Αλλοι αστυνομικοί, στους οποίους η υπηρεσία τους δεν επιτρέπει να μιλούν στα ΜΜΕ, εκφράζουν ανώνυμα τον θυμό τους για τις άγριες επιθέσεις που δέχονται από τους κατοίκους. «Δεν ξέρω αν το βλέπουν σαν παιχνίδι και δεν καταλαβαίνουν τι κάνουν, πάντως ο κίνδυνος είναι μεγάλος από αυτές τις επιθέσεις», ανέφερε αστυνομικός.

Aνακοίνωση

Σε χθεσινή ανακοίνωσή της η Πανελλήνια Ομοσπονδία Αστυνομικών Υπαλλήλων κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι χρησιμοποιεί την αστυνομία, την καθημερινή παρουσία τουλάχιστον 300 αστυνομικών στην Κερατέα, ως μέσο εκτόνωσης κοινωνικών αντιδράσεων. «Είναι ανεπίτρεπτο οι συνάδελφοί μας να ζουν με τον κίνδυνο πιθανών δολοφονικών επιθέσεων, να λοιδορούνται και να απαξιώνονται επειδή η πολιτεία δεν κατάφερε τόσα χρόνια να προασπισθεί το δημόσιο συμφέρον», ανέφερε η ΠΟΑΣΥ, ζητώντας την απόσυρση των αστυνομικών δυνάμεων από την Κερατέα. Εξάλλου, η Ενωση Αστυνομικών Αττικής απείλησε ότι θα προχωρήσει σε μήνυση κατά των αστυνομικών προϊσταμένων για τις υπερωρίες που χρωστάει η υπηρεσία στους άντρες των ΜΑΤ, οι οποίοι παραμένουν επί τέσσερις μήνες στην Κερατέα, αλλά και κατά παντός υπευθύνου για τις επιθέσεις σε βάρος συναδέλφων τους.

από http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_1_14/04/2011_438885

γραφω στο ιντυμηντια

2011-04-13T13:15:00.000+03:00

αρα υπαρχω

"Χορεύοντας με το διάβολο: Διδάγματα από τον λιβυκό εμφύλιο πόλεμο" του Kali Akuno

2011-04-12T11:09:00.001+03:00

Για μια γενιά που είδε λίγα γνήσια λαϊκά κινήματα να πετυχαίνουν το μετασχηματισμό της κοινωνίας τους και να προχωρούν σε διαδικασίες μιας από τα κάτω κοινωνικής επανάστασης, οι λαϊκές εξεγέρσεις στην Αφρική (Τυνησία, Αίγυπτος, Αλγερία, Μαρόκο και Λιβύη) και στη νοτιοδυτική Ασία (Υεμένη, Μπαχρέιν, Σαουδική Αραβία, Ιορδανία και Συρία) είναι πολύ διδακτικές. Αυτό που έχουν κοινό αυτά τα κινήματα είναι ότι «η καταπίεση δημιουργεί αντίσταση» αν και αυτό μπορεί να κάνει και δεκαετίες να ωριμάσει ή να βρει την κατάλληλη στιγμή και ευκαιρία για να εκφραστεί. Όλες αυτές οι χώρες είχαν καταληφθεί και κυβερνηθεί για χρόνια ή δεκαετίες (το Μαρόκο για αιώνες) από νεοαποικιακές δυνάμεις που είχαν βρει αμέτρητους τρόπους συμβιβασμού με τον ιμπεριαλισμό ώστε να καταστέλλουν βίαια τις δημοκρατικές επιθυμίες των λαών τους για κοινωνική επανάσταση. Οι εξεγέρσεις του 2011 είναι πολύ περισσότερο από δίκαιες αντιδράσεις των λαών στην νεοαποικιακή αντίδραση και την ιμπεριαλιστική κυριαρχία.

Αν και κάθε μια απ΄ αυτές τις εξεγέρσεις θα πρέπει να αναλυθεί και να μελετηθεί ξεχωριστά και με λεπτομέρεια, η κατάσταση στη Λιβύη είναι για μένα η πιο σημαντική να κατανοηθεί από τις επαναστατικές δυνάμεις στον κόσμο. Υπάρχουν μερικά πολύ σημαντικά διδάγματα που πρέπει να κατανοηθούν από την τωρινή σύγκρουση, για τα σωστά και τα λάθη της επαναστατικής πάλης.
Το πιο βασικό είναι η στήριξη στις δυνάμεις του λαού στον αγώνα για αυτοδιάθεση, εθνική κυριαρχία και δημοκρατικά δικαιώματα. Η ιστορία διδάσκει με οδυνηρό τρόπο ότι οι πολιτικές δυνάμεις που επιθυμούν την επαναστατική αλλαγή και δεν στηρίζονται στις δικές τους δυνάμεις σε όλες τις πτυχές των αγώνων τους οδηγούνται τελικά στο να μην καθορίζουν οι ίδιες τη μοίρα τους. Δυνάμεις που δεν ακολουθούν αυτήν την αρχή πέφτουν προς τη μεριά του οπορτουνισμού και προσπαθούν να «κόψουν δρόμο» προς τη νίκη. Το «κόψιμο δρόμου» όμως δεν χτίζει οργανώσεις, δεν αναπτύσσει πολιτική βάση, δεν μετασχηματίζει συνειδήσεις. Το «κόψιμο δρόμου» ενθαρρύνει την αντεπανάσταση και οδηγεί τελικά στην ήττα. Ακόμη χειρότερα ανοίγει το δρόμο στους πιο οργανωμένους και ισχυρότερους παίκτες στον κόσμο να επιβάλουν και να καθορίσουν την έκβαση αυτών των αγώνων.
Στην προσπάθεια της να διώξει τον Καντάφι η λιβυκή αντιπολίτευση παραβίασε την αρχή της στήριξης στις δικές της δυνάμεις και προχώρησε σε μια συμφωνία με το διάβολο που σημαίνει και το τέλος της. Το κάλεσμα εξωγενών δυνάμεων για παρέμβαση υπέρ της κατάκτησης ενός σημαντικού στόχου – στην περίπτωση αυτή στην εναέρια υπεροχή, τη στρατιωτική κατασκοπία, όπλα και εκπαίδευση (όλα αυτά σε ευθεία παραβίαση του ψηφίσματος 1973 του ΟΗΕ) – η λιβυκή αντιπολίτευση προσπαθεί να «κόψει δρόμο» όμως αυτό δεν θα οδηγήσει παρά σε μια Πύρρειο νίκη. Η «ζώνη απαγόρευσης πτήσεων» που εφαρμόζεται από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, με τη νομιμοποίηση του ΟΗΕ, δεν αλλάζει απλά το συνολικό συσχετισμό δυνάμεων σ΄ αυτή τη διαπάλη, αλλά έχει διασφαλίσει την τελική αποφασιστική επικράτηση της θέλησης και των αναγκών του ιμπεριαλισμού, αφού οι χάρες δεν γίνονται ποτέ δωρεάν. Ο ιμπεριαλισμός θα κοιτάξει να σιγουρευτεί ότι το νέο λιβυκό καθεστώς (το οποίο παρά τους θολούς ισχυρισμούς και αρκετών τμημάτων της αριστεράς, καθοδηγείται από πρώην κανταφικά στοιχεία που την κοπάνισαν οπορτουνιστικά προσβλέποντας σε ένα δικό τους φιλο-ιμπεριαλιστικό φέουδο) θα είναι ένα νεοφιλελεύθερο κράτος που θα συνεχίζει τη ροή πετρελαίου, θα ιδιωτικοποιήσει κι άλλο την παραγωγή του και θα υπηρετεί πλήρως τις οικονομικές και πολιτικές ανάγκες του πολυεθνικού κεφαλαίου. Αυτό για την αντιπολίτευση, και πολύ περισσότερο για το λιβυκό λαό, σημαίνει ότι θα υπάρχουν «δημοκρατικές εκλογές» με παρατηρητή τον ΟΗΕ που θα αντικαθιστούν απλώς το ένα μετά το άλλο καθεστώτα-μαριονέτες.
Για να είμαστε δίκαιοι, ο οπορτουνισμός και η βιασύνη της αντιπολίτευσης να καλέσουν τη στρατιωτική υποστήριξη των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ οφείλεται κατά ένα μέρος στην έλλειψη οργάνωσης και πολιτικής ενότητας. Η λιβυκή αντιπολίτευση δεν είναι μια σταθερή οντότητα. Στην καλύτερη περίπτωση είναι ένα συνονθύλευμα δυνάμεων που βρέθηκαν μαζί λόγω των ειδικών συνθηκών που προέκυψαν μετά την λαϊκή αραβική εξέγερση του 2011. Το σίγουρο είναι ότι δεν υποστηρίζουν όλες οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης την ιμπεριαλιστική βοήθεια και επέμβαση. Υπήρξε ένα επίπεδο επίγνωσης των κινδύνων που συνεπάγεται η ιμπεριαλιστική επέμβαση όταν δηλωνόταν, στις πρώτες εκκλήσεις για ιμπεριαλιστική παρέμβαση, ότι δεν ήταν επιθυμητή η «δυτική μπότα στο έδαφος». Όμως ο σκεπτικισμός αυτής της μερίδας της αντιπολίτευσης απορρίφτηκε τελικά καθώς η CIA και άλλες ειδικές δυνάμεις των ιμπεριαλιστών δρουν ανοιχτά πλέον στο έδαφος.
Παρά τις διαφορές ανάμεσα στις αντιπολιτευόμενες δυνάμεις, προβάλλεται και προωθείται ένας κυρίαρχος προσανατολισμός και μια ηγεσία που στην παρούσα φάση οδηγεί τη λιβυκή εξέγερση σε αδιέξοδο και υποταγή και εξάρτηση από τον ιμπεριαλισμό. Μπορούμε μόνο να ελπίσουμε ότι αυτή η ηγεσία δεν θα είναι τόσο προδοτική όσο άλλες οπορτουνιστικές δυνάμεις στην ιστορία που ακολούθησαν ένα δρόμο εξόντωσης των αριστερών δυνάμεων μόλις κατέλαβαν την εξουσία ώστε να σιγουρευτούν ότι δεν θα υπάρξει αντίσταση στον ιμπεριαλισμό και αιτήματα για γνήσια αλλαγή. Το φάντασμα της διάλυσης της αριστεράς στην Ινδονησία, το Ιράν, την Αιθιοπία, το Σουδάν, το Ιράκ, τη Συρία, το Μεξικό, τη Νιγηρία, τη Ζιμπάμπουε, την Κένυα, την Αίγυπτο και αλλού θα πρέπει να λαμβάνεται υπ΄ όψη σοβαρά. Για να διασφαλιστεί ότι δεν θα συμβεί κάτι τέτοιο θα πρέπει οι επαναστατικές δυνάμεις στο εσωτερικό της αντιπολίτευσης να σταθεροποιηθούν και να ετοιμαστούν για μακρύ και παρατεταμένο αγώνα τόσο στο εσωτερικό της αντιπολίτευσης όσο - και σημαντικότερο - ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τα πολλά πλοκάμια του.
Η στήριξη στις δικές σου δυνάμεις δεν είναι κάτι που μπορεί κανείς να το παρακάμψει ή να το αγνοήσει. Προσπάθειες εκμετάλλευσης, σε τακτικό επίπεδο, των αντιθέσεων ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις είναι σίγουρα τμήμα της επαναστατικής πάλης. Αλλά σε μια εποχή σαν τη σημερινή, όπου η αμερικάνικη κυβέρνηση είναι ο κύριος οργανωτής και δημιουργός των συμμαχιών με σκοπό να επιβάλουν τις επιταγές των πολυεθνικών, λίγες είναι πραγματικές ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις που θα μπορούσαν να γίνουν αντικείμενο ουσιαστικής εκμετάλλευσης. Αν και υπάρχουν πολλών ειδών μορφές του ιμπεριαλισμού, μερικές είναι τοπικού χαρακτήρα, όπως η ΕΕ. Άλλες συνενώνονται σε μετωπικά σχήματα για συγκεκριμένες περιπτώσεις, όπως οι ΗΠΑ, η Γαλλία και ο Καναδάς στην Αιτή και άλλες αντιπαλεύουν μεταξύ τους, όπως η BRIC με τους G8. Όμως καμιά δεν αντιστρατεύεται ανοιχτά την αμερικάνικη ηγεμονία. Ας ελπίσουμε ότι η λιβυκή αντιπολίτευση, καθώς και όλες οι βασικές δυνάμεις της αραβικής εξέγερσης θα κατανοήσουν τα μαθήματα της ιστορίας σε σχέση με τη στήριξη στις δικές τους δυνάμεις και δεν θα πέσουν θύματα ενός κοντόφθαλμου οπορτουνισμού που θα επιτρέψει στον ιμπεριαλισμό να διαστρεβλώσει την επαναστατική διαδικασία και να καταστρέψει το δυναμικό του μετασχηματισμού.

* Ο Kali Akuno είναι αφροαμερικάνος ακτιβιστής και συγγραφέας. Είναι εθνικός συντονιστής στο κίνημα Malcolm X Grassroots και διευθυντής για την εκπαίδευση και την κατάρτιση του Δικτύου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στις ΗΠΑ (USHRN). Το άρθρο με ημερομηνία 5 του Απρίλη 2011 δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο http://navigatingthestorm.blogspot.com. Την μετάφραση έκανε ο Άρης Λάμπρου για λογαριασμό της «Προλεταριακής Σημαίας». Η δημοσίευση δεν συνιστά απαραίτητα και συμφωνία με τις απόψεις που διατυπώνονται.

ΔΝΤ για αρχάριους

2011-04-11T20:56:00.000+03:00

Για τις καταλήψεις σχολείων στη Μ.Βρετανία το 2009 ενάντια στο κλείσιμο τους

2011-04-07T04:44:00.001+03:00

το κείμενο που ακολουθεί προέρχεται από το περιοδικό aufheben, και μιλάει για τις καταλήψεις σχολείων στη Μ.Βρετανια το 2009. Μας θυμίζουν κάτι όλα αυτά;

Τον Φεβρουάριο γονείς κατέλαβαν τη στέγη του δημοτικού σχολείου της Παναγίας της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στη βορειοδυτική Γλασκόβη. Η αντίδρασή τους αυτή ήταν μια απάντηση στα σχέδια του συμβουλίου να κλείσει 25 δημοτικά σχολεία και βρεφονηπιακούς σταθμούς σε όλη τη Γλασκόβη, που είχαν ήδη προκαλέσει πορείες και αποκλεισμό από τους γονείς μιας συνεδρίασης του συμβουλίου. Το γεγονός αυτό ακολούθησε τον Απρίλιο η κατάληψη των δημοτικών St Gregory’s και Wyndford από γονείς, αφού αναγνώρισαν σαν κοροϊδία τη «δημόσια διαβούλευση» που ξεκίνησε το δημοτικό συμβουλίου» ως απάντηση στις διαμαρτυρίες που προηγήθηκαν.

Παράλληλα, τον Απρίλη έγινε η κατάληψη της στέγης του δημοτικού σχολείου του Lewisham Bridge στο νότιο Λονδίνο από γονείς και υποστηρικτές οργισμένους με τα σχέδια του συμβουλίου για κατεδάφιση του σχολείου. Το συμβούλιο του Lewisham είχε ήδη κλείσει το σχολείο μεταφέροντας τους μαθητές του σε άλλο σχολείο. Σχεδίαζαν να κατεδαφίσουν το σχολείο και να το αντικαταστήσουν με ένα σχολείο για παιδιά 3-16 ετών και με το διπλάσιο αριθμό μαθητών, συμπιέζοντας τις περιοχές για παιχνίδι και τις αίθουσες πολύ κάτω από τις κρατικές προδιαγραφές. Το νέο σχολείο θα είχε καθεστώς «Ιδρύματος», με πολιτική υποδοχής μαθητών που θα καθοριζόταν από ανεξάρτητους διοικητές υποστηριζόμενους από ιδιωτικά κεφάλαια.

Η κατάληψη στο Lewisham Bridge εμπνεύστηκε από την καμπάνια της Γλασκόβης «σώστε τα σχολεία μας» και τις καταλήψεις στο Visteon. Εργάτες από το Enfield and Belfast του Visteon επισκέπτονταν την κατάληψη δωρίζοντας τα ζεστά, εύκολα ορατά μπουφάν τους στους καταληψίες που είχαν εγκατασταθεί στις στέγες. Με τη σειρά της, η κατάληψη στο Lewisham Bridge ενέπνευσε γονείς να καταλάβουν το δημοτικό σχολείο Charlotte Turner κοντά στο Deptford, το οποίο το συμβούλιο σκόπευε να κλείσει παρά μια άλλη εικονική «διαβούλευση» στην οποία 296 από τις 297 απαντήσεις αντιτίθονταν στο κλείσιμο. Όλες οι καμπάνιες συνεχίζονται ακόμη (Οκτώβρης 2009), παρόλο που οι καταλήψεις έχουν λήξει - προς το παρόν.

Στην περίπτωση του Lewisham Bridge η κατάληψη ήταν μια ολοκληρωτική νίκη – παρόλο που δεν οφειλόταν αποκλειστικά στην άμεση δράση. Οι καταληψίες αιτήθηκαν να καταχωρηθεί (σ.μ. ως πολιτιστική κληρονομιά) το κτίριο του σχολείου, πράγμα το οποίο επιτεύχθηκε. Αυτό ανέτρεψε τα σχέδια του συμβουλίου για κατεδάφιση. Στην περίπτωση των σχολείων της Γλασκόβης, οι καταλήψεις υιοθετήθηκαν ως μια στρατηγική της συνεχιζόμενης καμπάνιας και μπορούν στο μέλλον να ξαναρχίσουν.