respect

η τρολια του μηνα (μεχρι τωρα)

"Κατά τ'άλλα είμαστε μια συλλογικότητα ανθρώπων που πίνει μπύρες οπότε απλά θέλουμε να μοιραστούμε απόψεις" χαχαχα θεος!

Τους τρολιστικους μας χαιρετισμους στους συντρολους που επιλεγουν τον ανταρτικο τρολεταριακο αγωνα απεντι στη σοβαροφανεια και την πολιτικη ορθοτητα που μονο σκοπο εχει την καλυψη και την αναπαραγωγη της σαπιας ταξης πραγματων.

με αφορμη τη σημερινη απεργια

απο την προλεταριακη σημαια, φ.634, 30/01/10

Η ανασυγκρότηση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος προϋποθέτει τη συμμετοχή
και οργάνωση των εργαζομένων στα σωματεία

Με αφορμή την τελευταία γενική συνέλευση στο Σύλλογο Εργαζομένων στα Φροντιστήρια Καθηγητών (ΣΕΦΚ) δίνεται μια ευκαιρία να σχολιαστούν απόψεις και πρακτικές που σχετίζονται με το εργατικό κίνημα.
Οι συνελεύσεις στα σωματεία γίνονται (αν γίνονται και έχουν κατά κανόνα μικρή μαζικότητα) σε μια πολύ δύσκολη συγκυρία για το κόσμο της δουλειάς.
Το εύρος της επίθεσης των δυνάμεων του συστήματος και η επερχόμενη λαίλαπα του προγράμματος σταθερότητας θα φορτώσει πολλά δεινά στο λαό και τους εργαζόμενους με δραματικές συνέπειες για τη ζωή τους.
Συνδικαλιστές που αναφέρονται στην αριστερά, αλλά και ανένταχτοι συνδικαλιστές, δεν έχουμε αμφιβολία ότι με έναν τρόπο συναισθάνονται πως η αντιμετώπιση της ολομέτωπης επίθεσης του συστήματος και δύσκολη είναι αλλά και εξαιρετικά επείγουσας σημασίας.
Η αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος δε σηκώνει πλέον αναβολές και καθυστερήσεις .
Στις μέρες μας οι εργαζόμενοι, επειδή γνωρίζουν τι τους περιμένει (άλλωστε η κυβέρνηση δεν κρύβει τις προθέσεις της) και κουβαλώντας στη καμπούρα τους τα αποτελέσματα της αντεργατικής πολίτικης της προηγούμενης περιόδου, ξεχειλίζουν από οργή κι αν τους δοθεί η ευκαιρία θα αντισταθούν και θα επιχειρήσουν να ματαιώσουν την επίθεση.
Οι λαϊκές μάζες θέλουν και τα συμφέροντά τους να κρατήσουν και το δίκιο τους να διεκδικήσουν. Ομως δεν υπάρχουν εκείνα τα όργανα πάλης που να τα θεωρούν δικά τους εργαλεία αντίστασης όπου οι ίδιοι μαζικά θα συμμετέχουν και θα κάμουν τον αγώνα δικιά τους υπόθεση. Αυτά τα εργαλεία θα έπρεπε να είναι τα πρωτοβάθμια σωματεία και τα συνδικάτα, όπου οι εργαζόμενοι θα συζητούσαν, θα οργάνωναν την αντιπαράθεσή τους με την πολιτική του κεφαλαίου και των κυβερνήσεων του.
Ομως, επί της ουσίας, τέτοια εργαλεία δεν υπάρχουν σήμερα. Και δεν εννοούμε αν υπάρχει τυπικά το τάδε ή το δείνα σωματείο στο δημόσιο ή ιδιωτικό τομέα, αλλά αν σε αυτό συμμετέχουν ουσιαστικά οι εργαζόμενοι, δηλαδή αν έχει ζωή και λειτούργει.
Αυτά είναι τα πολιτικά αποτελέσματα της στάσης των ηγεσιών, αστικών και αριστερορεφορμιστικών, στο εργατικό κίνημα. Σοβαρότατο εμπόδιο στην αντίσταση των εργαζομένων στην επίθεση του κεφαλαίου και της σημερινής κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ είναι η στάση της συνδικαλιστικής ηγεσίας σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, που είναι πλήρως υποταγμένη. Δεν χάνει ευκαιρία αυτή η ηγεσία να αποδεικνύει ότι είναι πιστός υπηρέτης της ταξικής συνεργασίας και του συμβιβασμού με την κυρίαρχη αστική πολιτική. Κάνει ό,τι της περνά από το χέρι για να τσακίζει τις αγωνιστικές διαθέσεις των εργαζομένων. Αυτή η ηγεσία έχει κυριολεκτικά διαλύσει το συνδικαλιστικό κίνημα και έχει απομακρύνει τον κόσμο της δουλειάς από τα συνδικάτα και τα σωματεία. Συνδικάτα και σωματεία που μαραζώνουν, έχουν μόνο τυπική σημασία, είναι η εκλογική πελατεία των κοινοβουλευτικών κομμάτων και σίγουρα δεν έχουν ουσιαστική λειτουργία.
Εύλογο είναι το ερώτημα για τη στάση των δυνάμεων του ΣΥΝ και του ΚΚΕ-ΠΑΜΕ απέναντι σε αυτή την κατάσταση. Τα συνδικάτα μαραζώνουν γιατί κυριαρχεί η γραμμή της υποταγής τους στην αστική τάξη, το κράτος και τις κυβερνήσεις του κεφαλαίου.
Συμμετέχουν οι δυνάμεις της ρεφορμιστικής Αριστεράς σε κάθε συνδιοικητικό και συνδιαχειριστικό όργανο που έχει θεσπίσει το αστικό κράτος για να εξουσιάζει αποτελεσματικότερα τους εργαζόμενους. Μάλιστα αυτοί οι θεσμοί λειτουργούν απρόσκοπτα και δραστήρια (ενώ τα σωματεία δε λειτουργούν), αναπαράγοντας ένα στρώμα συνδικαλιστικής αριστοκρατίας που και τα κονομάει -που λέει ο λαός- από τη συμμέτοχη του αυτή. Και το σοβαρότερο, αυτό το στρώμα έχει συνδέσει την τύχη του με τη μεριά της αστικής τάξης, άρα ενάντια στις λαϊκές και εργατικές αγωνίες και δικαιώματα.
Γι΄ αυτό η γραμμή του συμβιβασμού και της υποταγής είναι κυρίαρχη στο εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα, γι΄ αυτό και οι εργαζόμενοι είναι αφοπλισμένοι πολιτικά και βρίσκονται στο περιθώριο των εξελίξεων.
Και τα σωματεία που ελέγχονται από το ΠΑΜΕ δε λειτουργούν. Στην πραγματικότητα αντιμετωπίζονται ως χώροι κομματικής συνεύρεσης ενός δυναμικού, όπου η απόφαση έρχεται από τη γραμματεία του ΠΑΜΕ, δε γίνεται καμία συζήτηση και πολλές φορές απαγορεύεται σε άλλες φωνές ακόμα και να τοποθετηθούν.
Στους οικοδόμους οι κάλπες σε λίγο θα είναι ανοικτές όλο το χρόνο. Στο χώρο π.χ. της ιδιωτικής εκπαίδευσης αυτή τους η στάση έχει οδηγήσει στο μαράζωμα ενός ιστορικού σωματείου καθηγητών στα ξενόγλωσσα, του «Βύρωνα». Ενώ στις συνελεύσεις του ΣΕΦΚ, ο εκπρόσωπος τους, όταν μιλά, διαβάζει τις ανακοινώσεις του ΠΑΜΕ καλώντας το σώμα στην όποια συγκέντρωσή του.
Παρόλα αυτά, η κίνηση του ΚΚΕ-ΠΑΜΕ να προχωρήσει σε απεργία στις 17 Δεκέμβρη και να συμμετέχει στην απεργία στις 10 Φλεβάρη έχει μπερδέψει δυνάμεις και συνδικαλιστές που θέλουν να συμβάλλουν στο δυνάμωμα των εργατικών αντιστάσεων και στην ανεξαρτησία του συνδικαλιστικού κινήματος από το κράτος και τους μηχανισμούς του ως ορό αναζωογόνησης και ανασυγκρότησης του.
Το ΚΚΕ-ΠΑΜΕ σωστά εκτιμάει πως η ηγεσία των εργατοπατέρων της ΓΣΕΕ, με κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ και σε συνθήκες κρίσης, θα προσπαθήσει, όσο μπορεί, να αποφύγει απεργίες. Αν, λοιπόν, κεντρικά υπάρξει απεργιακό κενό, η πίεση θα μεταφερθεί προς το ΠΑΜΕ και υπάρχει ο κίνδυνος να οξυνθεί στο ΚΚΕ-ΠΑΜΕ η διάσταση λόγων και έργων. Το ΚΚΕ επιχειρεί να παρουσιαστεί στον κόσμο ως λαϊκή αντιπολίτευση. Και στη βάση τέτοιων υπολογισμών η ηγεσία του ΚΚΕ δοκιμάζει να επιχειρήσει το ΠΑΜΕ να παίξει ρόλο ΓΣΕΕ, επιχειρώντας να αποκτήσει τη δυνατότητα της απευθείας διαπραγμάτευσης με την αστική τάξη, στο όνομα των εργατικών συμφερόντων, ή, τουλάχιστον, να αποτελέσει έναν πόλο αναβαθμισμένο στο πολιτικό σκηνικό. Η αγωνία του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ βρίσκεται στην αναζήτηση ενός τέτοιου ρόλου και πάντα στο πλαίσιο της αστικής νομιμότητας.
Παρόλα αυτά, από συνδικαλιστές που πρόσκεινται στην εξωκοινοβουλευτική Αριστερά η απεργία στις 17 Δεκέμβρη αντιμετωπίστηκε με βερμπαλισμούς, ως το ορόσημο για την ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος και κάτι σαν μεταθανάτιος ρόγχος των ηγεσιών σε ΓΣΣΕ και ΑΔΕΔΥ.
Βέβαια η πραγματικότητα ήταν αλλού. Εκφράστηκε και στην κομματική και περιφρουρημένη διαδήλωση του ΚΚΕ-ΠΑΜΕ, αλλά και στις παλινωδίες κομματιών της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Πιεσμένοι από τη στάση του ΚΚΕ-ΠΑΜΕ διεκδικήσαν(!) με διάφορους βερμπαλισμούς από το ΠΑΜΕ την απόφαση για απεργία και την οργάνωσή της. Για να καταλήξει πού όλος αυτός ο κύκλος εύθραυστης αυταρέσκειας; Στην απεργιακή συγκέντρωση στην Αθήνα να συμμετέχει στην ουσία ένα πολιτικό δυναμικό και άλλοι να΄ναι στο Μουσείο, πλησίον του ΠΑΜΕ, και άλλοι στα Προπύλαια στη συγκέντρωση της ΟΛΜΕ. Για να έρθουν τελικά όλοι στα Προπύλαια και να γίνει παράλληλη διαδήλωση με το ΠΑΜΕ.
Η κίνηση του ΚΚΕ στις 17 Δεκεμβρη ενεργοποίησε σειρά επιθυμιών οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, που προχώρησαν τον προβληματισμό τους και φλέρταραν με απόψεις αλλαγής της συνδικαλιστικής δομής και στη βάση προωθημένων πλαισίων, που παράγουν κατά καιρούς τα κομματικά τους επιτελεία. Επικαλούνται την ωρίμανση των συνθηκών για μια άλλη, ποιοτικά ανώτερη, οργάνωση της μορφής παρέμβασης και εμφάνισης της ταξικής, αντικαπιταλιστικής πτέρυγας στο εργατικό κίνημα και ένα μόνιμο δίκτυο πρωτοβάθμιων σωματείων, επιχειρησιακών και κλαδικών.
Η επίδραση των πιέσεων και τακτικισμών του ΠΑΜΕ δεν αφήνει το δυναμικό αυτό να δει ψύχραιμα την κατάσταση. Δεν μπήκε στο τραπέζι καθόλου η υποχώρηση του ΠΑΜΕ από την αρχική του πρόταση για απεργία στις 11 Φλεβάρη και η μετατόπισή της στις 10 Φλεβάρη, την ημέρα που προκήρυξε απεργία η ΑΔΕΔΥ!
Και αυτή η απεργία αντιμετωπίζεται ως ορόσημο και σταθμός για το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα, παρόλο που γίνεται με δυσμενείς όρους για τους εργαζόμενους και χωρίς ουσιαστική συμμέτοχη τους, μια και το πρόβλημα λειτουργιάς των σωματείων παραμένει και αναζητά τη λύση του.
Μάλιστα είναι τόση η φόρα και ο βερμπαλισμός, που, στην τελευταία συνέλευση του ΣΕΦΚ, από συνδικαλιστή της ΑΡΑΝ διατυπώθηκε η άποψη ότι η συμμέτοχη στην απεργία στις 10 Φλεβάρη έχει ως όρο τη μη συμμετοχή σε ενδεχόμενη απεργία που θα προκηρύξει η ΓΣΕΕ!
Την ίδια στιγμή που το ΠΑΜΕ θα κάνει ξεχωριστή συγκέντρωση και το λεγόμενο μπλοκ των ταξικών δυνάμεων θα πάει στο χώρο συγκέντρωσης της ΑΔΕΔΥ! Φαίνεται πως ο εκπαιδευτικός βραχίονας αυτού του δυναμικού μετράει αλλιώς τις σχέσεις του με τη συνδικαλιστική του ηγεσία σε ΟΛΜΕ-ΔΟΕ. Εκτός και αν το πάθημα στις 17 Δεκέμβρη έγινε μάθημα…
Αυτή η κατάσταση στην πράξη έχει παραλύσει την κοινή δράση αυτού του δυναμικού στους χώρους δουλειάς και τον πραγματικό συντονισμό του.
Από τακτικισμούς και συμφωνίες κορυφών έχουμε μπουχτίσει το τελευταίο διάστημα. Οι κινήσεις που παρακολουθούμε καμία σχέση δεν έχουν με «διαδικασίες βάσεις και οριζόντιου συντονισμού σωματείων». Οι άμαζες συνελεύσεις, οι αποφάσεις ΔΣ και οι τοποθετήσεις σε μαζώξεις συνδικαλιστών χωρίς αποφάσεις συνελεύσεων δεν αποτελούν ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα. Είναι πολιτικές συνεννοήσεις που κάτω από την πίεση της επίθεσης και των κινήσεων του ΚΚΕ πολλαπλασιάζουν τα αδιέξοδα και τραυματίζουν δυνατότητες ουσιαστικής κοινής δράσης στους χώρους δουλειάς.
Η ανασυγκρότηση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος έχει προϋποθέσεις. Και η πιο σοβαρή από αυτές είναι να ξαναβγεί ο λαός στο προσκήνιο και να βάλει τη σφραγίδα του στις εξελίξεις. Είναι η διαμόρφωση όρων για τη συμμετοχή και οργάνωση των εργαζομένων στα σωματεία. Σωματεία εργαζομένων που θα είναι εργαλεία αγώνα. Που θα έχουν στόχους πάλης συγκεκριμένους.
Εκεί πρέπει να είναι η έγνοια μας. Με ξεκάθαρη στοχοθεσία την ανατροπή του «Προγράμματος Σταθερότητας» και όπως αυτό εκφράζεται στις αμοιβές, τις εργασιακές σχέσεις και το ασφαλιστικό, ένα ευρύτερο δυναμικό να συντονιστεί και να παρέμβει συστηματικά και σε βάθος χρόνου στους χώρους δουλειάς αλλά και στη γειτονιά και στις σχόλες. Μεγάλη σημασία έχει να οργανώνονται δράσεις και να παίρνονται πρωτοβουλίες που θα διαμορφώνουν ευνοϊκούς όρους συμμέτοχης εργαζομένων. Αυτό το δυναμικό πρέπει σε μια πορεία να αποκτήσει αυτή την πολιτική συγκρότηση ώστε να μην μπερδεύεται με τα διάφορα ορόσημα και σταθμούς που επιβάλλουν ο κυβερνητικός συνδικαλισμός και οι ρεφορμιστές για να εκτονώνουν τη λαϊκή οργή και δυσαρέσκεια. Αλλά να τα βλέπει σαν μια ακόμα μάχη στη διαρκή (ταξική-πολιτική) αντιπαράθεση της εργατικής τάξης και των εργαζομένων με το κεφαλαιοκρατικό σύστημα και τους πολιτικούς του υπηρέτες και κολαούζους.

απο εδω http://www.kkeml.gr/unions/634_anasigrotisi.html

________________________________________________________________________

ΥΓ δικο μου: Απο την αλλη παρατηρουμε οτι η ανικανοτητα ή η μη θεληση να δωθουν απαντησεις στα διαφορα ζητηματα οδηγουν στη δημιουργια νεων επιστημονικων πεδιων, οπως η συγκεντρωσιολογια. Να υπαρχουν πραγματα να ασχολουμαστε, να μην αισθανομαστε τοσο αχρηστοι. Και κυριως μη χρειαστει να σκεφτουμε και πιο ουσιαστικα και διασαλευτει η ταξη της αναπαραγωγης των χωρων, οπως το εχουμε μαθει μεχρι τωρα και νιωθουμε καλα.

Και ενα τραγουδι (ψιλοασχετο)

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΩΝ ΑΙΓΥΠΤΙΩΝ ΨΑΡΑΔΩΝ

Στην απεργία των αιγύπτιων ψαράδων της Μηχανιώνας μπορεί ο καθένας να δει διαφορετικά πράματα: κάποιος ένα ταξικό αγώνα, άλλος ένα αγώνα μεταναστών έστω και μετακλητών, ένας τρίτος την τοπική κοινωνία του χωριού και κάποιος άλλος μερικά απ' τα παρελκόμενα του αγώνα, δηλαδή τη ρατσιστική αντιμετώπιση και τη δράση των ντόπιων φασιστών. Όμως πέρα απ' την αφετηρία που ξεκινά ο καθένας μας κληθήκαμε ν' απαντήσουμε, έστω και καθυστερημένα, στο αν θα σταθούμε δίπλα τους κι αν η απάντηση ήταν ναι με ποιους τρόπους θα μπορούσε να πάρει υλική υπόσταση η αλληλεγγύη μας. Επίσης στο αν η εμπλοκή κι η στήριξη του ΠΑΜΕ στον αγώνα θα μας άφηνε χώρο να επικοινωνήσουμε με τους απεργούς ψαράδες (μια που υπήρχε πάντα η πιθανότητα αυτοί να μας απέρριπταν εξ' αρχής) όπως και σε ποιο βαθμό "ελέγχονταν" η απεργία ή πολύ περισσότερο αποτελούσε μαριονέτα του συνδικαλιστικού μηχανισμού του ΚΚΕ. Σύντομα αντιληφθήκαμε πως το κίνητρο της απεργίας είχε όνομα κι αυτό δεν αποτελούνταν από κάποια αρχικά αλλά εμφανίζονταν ολοκάθαρα μπροστά μας: ήταν η ανάγκη. Αντιληφθήκαμε επίσης πως οι αγράμματοι ως επί το πλείστον -σύμφωνα με τα δικά τους λόγια- ψαράδες απ' τη Νταμιάτα και τα περίχωρά της αποτελούν μια κλειστή μεν κοινωνία λόγω της φύσης της δουλειάς τους που σε καμιά όμως περίπτωση δεν αποτελεί κανενός είδους γκέτο.

Αν η δράση μας μέχρι στιγμής διακρίνεται από ένα και μόνο θετικό και σοβαρό στοιχείο αυτό έχει να κάνει με το γεγονός ότι ξεκινήσαμε την ιστορία στη βάση της άμεσης επαφής με τους ψαράδες, κάτι που όπως έχει αποδειχτεί δεν αποτέλεσε και τόσο αυτονόητο στοιχείο για τέτοιου είδους παρεμβάσεις στο παρελθόν. Το ίδιο λοιπόν βράδυ που καλέστηκε η πρώτη ενημερωτική κουβέντα φύγαμε για το χωριό κι αρχίσαμε τις πρώτες συζητήσεις με τους ψαράδες στην πλατεία προσπαθώντας να πάρουμε μια πρώτη "μυρωδιά" απ' την όλη ιστορία. Αυτή η διαδικασία όμως είχε να σπάσει ένα σωρό υπαρκτά εμπόδια και να ξεπεράσει εκατό σκοπέλους. Και κυρίως έπρεπε να γίνει τόσο γρήγορα ώστε να προλάβουμε το χρόνο και τόσο αργά ώστε να δημιουργεί μια ελάχιστη βάση συνεννόησης. Πρόβλημα στη γλώσσα (γιατί το να τη μιλά κάποιος λειψά προκαλεί μερικές φορές χειρότερη σύγχυση απ' το να μη τη γνωρίζει καθόλου), καχυποψία που καλλιεργήθηκε στη συνέχεια από "εργολάβους", τηλεφωνικές επικοινωνίες που και πάλι λόγω γλώσσας ενέτειναν το μπέρδεμα, έλλειψη εμπιστοσύνης αρχικά που είναι κάτι απόλυτα φυσικό, η απόσταση που χωρίζει την πόλη απ' το χωριό καθώς και τ' ότι ούτε κανείς από μας δε μένει στη Μηχανιώνα και πολύ περισσότερο δεν έχει καμιά επαγγελματική σχέση με την ιχθυόσκαλα… Όλ' αυτά έπρεπε να λυθούν άμεσα ώστε να μας επιτρέψουν το μίνιμουμ της συνεννόησης και του συντονισμού και τώρα πια πάνω σ' αυτό μπορεί να ειπωθεί ότι περπατήσαμε μισό βήμα. Μισό μεν αλλά αρκετά στέρεο για να μπορούμε να πιάνουμε τα μηνύματα, να "σπάμε" τους κώδικες και να χτίσουμε μια επικοινωνία που βασίζεται σ' ένα βαθμό στο σεβασμό και στη στοιχειώδη έστω εκτίμηση της μιας πλευράς προς την άλλη. Καταθέτοντας ο καθένας μας ότι είχε, έγινε εφικτό το να συναντηθούν δυο κόσμοι που ως τώρα ήταν τελείως "ξένοι". Ας μη βιαστεί οποιοσδήποτε να κάνει κριτική από μακριά αν προηγουμένως δεν έχει εμπλακεί σε μια τόσο επίπονη διαδικασία και δε διαθέτει εμπειρία από προηγούμενη επαφή μ' ανθρώπους σαν κι αυτούς που βιώνουν την παρούσα κατάσταση.

Οι ψαράδες κουβαλάνε ότι κι εμείς: την αξιοπρέπειά τους και τα κουσούρια τους. Όσον αφορά τα δεύτερα, άλλα αποτελούν κοινό γνώρισμα κι άλλα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του καθένα. Αναφερόμαστε σ' ανθρώπους που δεν έχουν ανάλογες εμπειρίες αγώνα στο παρελθόν παρά μόνο σπρώχνονται σ' αυτόν απ΄ την γνώση της δικιάς τους πραγματικότητας, μιας πραγματικότητας που τους οδήγησε στο να στήσουν σωματεία κι απεργίες εν μέσω τεράστιων πιέσεων κι αξεπέραστων δυσκολιών. Στο λίγο χρόνο που τους περίσσευε απ' τη δύσκολη δουλειά κατάφεραν να κινήσουν ομαδικές διαδικασίες και να πιαστούν απ' το χέρι που τους προτάθηκε πρώτο -και καλά έκαναν! Έχουν τις ταχτικές τους για να αποσπάσουν έστω μέρος των διεκδικήσεών τους που πολλές φορές μπορεί και να φανούν αναποτελεσματικές. Μπορεί να επέδειξαν και να το ξανακάνουν, αφέλεια, φόβο και μεγαλοστομία. Μπορεί ν' αποδυναμώθηκαν κι αριθμητικά αφού κάποιοι προτίμησαν -κι είναι κατανοητό- να φύγουν για την πατρίδα τους περιμένοντας τις εξελίξεις. Μπορεί να έδωσαν υπερβολική πίστη σε θεσμούς για τους οποίους δεν έχουν πιθανώς ξεκάθαρη αντίληψη ή να ένοιωσαν το φόβο που προκαλείται από πλήθος απειλών, εκβιασμών και πιέσεων από υπουργεία, δικαστήρια, πρεσβείες αλλά και τη μη γνώση της ελληνικής πραγματικότητας. Μπορεί τέλος πολλές φορές ο ενθουσιασμός να διαδέχεται την απελπισία ή και το αντίστροφο. Μιλάμε όμως για ανθρώπους και μάλιστα για ανθρώπους που μάχονται μέσα σ' ένα εχθρικό περιβάλλον, δίνοντας μάχες, πηγαίνοντας μπροστά και πίσω και κυρίως για ανθρώπους που μας έχουν δείξει πως είναι ανοιχτοί -έστω και με τον τρόπο τους- στο να μας ακούσουν. Και το κυριότερο μιλάμε για ανθρώπους που τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, συνεχίζουν τον αγώνα μ' όλα τα προβλήματα και τις αντιφάσεις που αυτός εμπεριέχει (αναθαρρημένοι μάλιστα από την απόρριψη της αγωγής των αφεντικών για να κηρυχτεί παράνομη η τέταρτη απεργία) κι είναι μπροστά στη λήψη αποφάσεων για τη συνέχιση και τη μορφή της πάλης τους αναλαμβάνοντας και τις αντίστοιχες ευθύνες γι' αυτό.

Είμαστε υποχρεωμένοι σαν συνέλευση αλληλεγγύης να δώσουμε το παρόν κείμενο στη δημοσιότητα τώρα που η απεργία βρίσκεται σ' εξέλιξη και μάλιστα σ' ένα κρίσιμο σημείο για το πώς θα συνεχίσει. Παράλληλα με το στοίχημα του απεργιακού αγώνα υπάρχει κι ένα ακόμα που μας αφορά εξίσου: η διαχείρισης της ενημέρωσης σαν όπλο και το χρέος που αισθανόμαστε στον κόσμο που στέκεται αλληλέγγυος μακριά απ' το επίκεντρο του αγώνα. Οι αναβολές κάποιων δράσεων κι οι τυχόν αλλαγές που προέκυψαν ή θα προκύψουν πάνω στον προσανατολισμό των κινήσεων αλληλεγγύης δεν οφείλονται σε τίποτα άλλο παρά μόνο στην ίδια τη διαμόρφωση της πραγματικότητας, μ' άλλα λόγια στις διαθέσεις των ίδιων των απεργών και στις δικές μας εκτιμήσεις για την πραγματικότητα αυτή . Ούτε στείρα πολιτική πρόκειται να κάνουμε , ούτε θα διαχειριστούμε εν κρυπτώ πληροφορίες στο όνομα οποιουδήποτε ταχτικισμού. Είναι ξεκάθαρο πως τον πρώτο και τελευταίο λόγο στην υπόθεση τον έχουν οι ίδιοι οι ψαράδες κι αυτοί είναι που θ' αποφασίσουν τη μοίρα τους. Σ΄ ότι όμως αφορά εμάς κάνουμε ξεκάθαρο πως όσο ο αγώνας συνεχίζεται απ' αυτούς -όποια μορφή κι αν πάρει- στη βάση της αξιοπρέπειας και της αποφασιστικότητας θα είμαστε δίπλα ή κι ανάμεσά τους κι αν για οποιοδήποτε λόγο αντιληφθούμε πως αυτός εκφυλίζεται χάριν μικροκομματικών παιχνιδιών ή στερείται της κοινωνικής του βάσης καταντώντας άθυρμα στα χέρια οποιουδήποτε θα είμαστε οι πρώτοι που κινηθούμε πάνω στη βάση της ζωντανής πραγματικότητας και της αλήθειας. Σε καμιά περίπτωση όμως δεν πρόκειται να μείνουμε απλοί παρατηρητές πετώντας τις σχέσεις που μέχρι τώρα χτίσαμε με τους απεργούς κι είμαστε αποφασισμένοι ως το τέλος να πατήσουμε σ' αυτές για να τους ακούσουμε πραγματικά και να μας ακούσουν κι αυτοί. Να τους υποκαταστήσουμε ούτε θέλουμε, ούτε μπορούμε κι επειδή έτσι έχουν τα πράματα, Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΙΑ ΤΟΥΣ. Τέλος, για άλλη μια φορά είμαστε υποχρεωμένοι να τονίσουμε την άμεση ανάγκη για την οικονομική στήριξη των απεργών ως ελάχιστο όρο για την προοπτική του συνεχιζόμενου αγώνα.

-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΑΙΓΥΠΤΙΩΝ ΨΑΡΑΔΩΝ

  Συνέλευση Αλληλεγγύης στον Αγωνα των Αιγύπτιων Αλιεργατών  

τωρα που αποσυρθηκα απο τα κινηματικα...

λογω απογοητευσης και συμπληρωσης  ενσημων και τετοια λεω να το ριξω στη μουσικη και να νομιζω πως επαναστατω ακουγοντας τραγουδια και ετσι.

ΛΟΙΠΟΝ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΑΚΑ

ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΔΕ ΜΟΥ ΒΓΑΙΝΕΙ ΤΟ ΤΡΟΛΑΡΙΣΜΑ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ

Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΩΝ ΑΙΓΥΠΤΙΩΝ ΑΛΙΕΡΓΑΤΩΝ ΚΡΙΘΗΚΕ ΝΟΜΙΜΗ

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΑΣΧΗΜΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ. ΒΑΣΙΚΑ ΤΡΑΓΙΚΗ Η ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΛΕΜΕ.

ΕΝΑΣ ΜΗΝΑΣ ΑΠΕΡΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΑΚΙ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΜΑΣ ΚΑΙ ΦΕΥΓΟΥΜΕ ΠΑΜΕ ΓΙ' ΑΛΛΑ

ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΑΜΕΣΑ ΝΑ ΜΑΖΕΥΤΟΥΝ ΧΡΗΜΑΤΑ. ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΗΔΗ ΚΟΥΠΟΝΙΑ. Η ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΣΕ ΑΥΤΟ Κ ΓΙΑ ΤΟ ΠΩΣ ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ ΣΕ ΤΙ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ. ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΙΣ 9 ΣΤΟ ΣΤΕΚΙ ΤΗΣ ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗΣ ΕΡΜΟΥ 23 ΓΙΑ ΟΠΟΙΟΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΤΑΙ.

Α και οι στιχοι:

Οι καμικάζι είναι φτιαγμένοι να γαμάνε τη βιτρίνα. Η δίψα διαδέχεται την πείνα κι η ανάσα στέλνει μήνυμα. Η βρώμα αναβλύζει απ’ τα στενά κι η νεολαία βρίσκει υπόκρουση στα media όταν κοιμάται. Δεν κουνώ τίποτα στην Αθήνα εδώ κι ένα μήνα. Η ψυχή που ραγίζει βρίσκει μόνο γνωστούς. Άλλοι νέοι δεν παίζει να προσκομίσουν κάτι. Σωστούς δεν θέλω ούτε λάθος δεν υπάρχει. Ο κόσμος υπόκειται σε χαρτιά ιδιοκτησίας. Ο ερωτευμένος δίνει για να πάρει την καρδιά σου με τα βίας. Μπρίζα υποψίας μιας γαμημένης ιδεολογίας που είναι το κέντρο μιας αλλοπαρμένης σοφίας.

Γαμιέται των αναίσθητων το σπίτι.
Γαμιέται όποιος ζητάει αυτό που θέλει.
Γαμιέται όποιος κλαίει όταν γκρεμίζει
γιατί τυφλούς και άβουλους θέλει.

Λίγα πράγματα έχουν μείνει πλέον για να δείξω αγάπη. Μέσα σ’ ένα παρακράτος τέτοιο δεν ζητάω κάτι. Σε μια πόλη γκρίζα ανήσυχος καμικάζι γίνομαι και σας εξαφανίζω ζώα από τον χάρτη. Κάτσε καλά, αναπαύσου και πιες αργά τον καφέ σου, στείλε το παιδί σχολείο και δώσ’ του και τις ευχές σου. Δανειολήπτη φουκαρά σε ‘σένα μιλάω: για ποια Ελλάδα μου λες και ποιο Θεό να προσκυνάω; Ποια παιδεία; Ποια ηθική και ποια αξία; Πες μου το λόγο που γελάς και ζεις μες στην πορνεία. Με πιάνει οργή κι όταν σε βλέπω αηδία. Δες λιγάκι TV, φάε το χάπι σου και καληνύχτα μωρή κυρία.

Θέλω να γίνω ένας γίγαντας στο θρόνο του. Να λιώνω υποψίες. Κάνε εν ‘ανάγκη φόνο. Που θα κρύψω φιλοδοξίες, ιμάντες λόγου, ανησυχίες και πνεύμα; Αποκόψου από τον κόσμου σου. Θέλω να κάνω ένα βήμα και να ξέρω θα μετράει. Τη δυνατή καρδιά μου θέλω. Άξιος μόνο όποιος νιώθει. Πάει να πει δεν θέλω τίποτα πίσω. Μας αφήσανε τα χρήματα; Άντε γαμήσου και σκάσε. Αυτά που ξέχασα• το θέλησα• με δένανε. Μ’ έκανα εδώ και καιρό τόσο δυνατό σκυλί που φόβο δεν έχει. Κερδίζει. Η τύχη είναι αφορμή για την πιο γλυκιά μου ποίηση. Άνθος στο τσιμέντο ανθίζει.

Κι αν με πατήσεις κάτω, θα σηκωθώ θα πολεμήσω. Ένας καμικάζι μέσα στης Αθήνας το γκρίζο. Πόνεσε με να δεις που φτάνω και πως οπλίζω. Σε καλούπι δεν μπαίνω και την βιτρίνα γκρεμίζω. Κι αν με φιμώσεις ακόμα τρόπο θα βρω να μιλήσω. Κι αν μου την κάνεις θα σε βρω στάνταρ για να σε κυνηγήσω. Εκπροσωπώντας τ’ ανήσυχα κινήματα θυμίζω, σε μια χώρα μπουρδέλο μπαίνω μονάχα να γαμήσω. Δεν κάνω πίσω ποτέ, προκάλεσε με, θα χτυπήσω σ’ όποιο γήπεδο κι αν παίξω μα να ξέρεις θα κερδίσω. Ότι αγαπάω το στηρίζω με πάθος περίσσιο κι αν του κάνεις κακό μάθε πως θα σε αφανίσω

αντε στο διαολο πια μαλακες...

σιχαινομαι την αριστερα και την αναρχια και ολη την υποκρισια, τον ελιτισμο, τη σαπιλα που κουβαλανε.

λιγοι με καταλαβαινουν και ακομη λιγοτεροι με νιωθουν.

Δεν ειναι ο κοσμος μου αυτος. Οχι πια.

συναυλια αλληλεγγυης

συνεντευξη αιγυπτιων αλιεργατων στο ελευθερο κοινωνικο ραδιοφωνο 1431

ΟΧΙ ΜΠΡΑΖΙΛΙΑ ΜΑ ΟΚΤΑΝΑ

Όταν διά της πίστεως και της καλής θελήσεως, αλλά και από επιτακτικήν, αδήριτον ανάγκην δημιουργηθούν αι προϋποθέσεις και εκτελεσθούν όχι οικοδομικά, ή ορθολογιστικά, μα διαφορετικά τελείως έργα, εις την καρδιά του μέλλοντος, εις την καρδιά των υψηλών οροπεδίων και προ παντός μέσ’ στην καρδιά του κάθε ανθρώπου, θα υπάρξη τότε μόνον η Νέα Πόλις και θα ονομασθή πρωτεύουσα της ηνωμένης, της αρραγούς και αδιαιρέτου Οικουμένης.

Άγνωστον αν η παλαιά, που εκτείνεται προ του ωκεανού στα πόδια του κατακορύφου βράχου που μοιάζει με το Τζέμπελ-αλ-Ταρέκ, άγνωστον αν θα εγκαταλειφθή, ή αν θα υφίσταται καν στα χρόνια εκείνα, ή αν, απέραντη και κενή, θα διατηρηθή ως δείγμα μιας ελεεινής, μιας αποφράδος εποχής, ή ως θλιβερόν μουσείον διδακτικόν, πλήρες παραδειγμάτων προς αποφυγήν. Εκείνο που είναι βέβαιον είναι ότι η Νέα Πόλις θα οικοδομηθή, ή μαλλον θα δημιουργηθή, και θα είναι η πρωτεύουσα του Νέου Κόσμου, εις την καρδιά του μέλλοντος και των ανθρώπων, μετά χρόνια πολλά, οδυνηρά, βλακώδη και ανιαρά, ίσως μετά από μίαν άλωσιν οριστικήν, μετά την μάχην την τρομακτικήν του επερχομένου Αρμαγεδδώνος.

Δεν θα εξετάσω τας λεπτομερείας. Είναι μακράν ακόμη η εποχή, ώστε από τούδε να τας γνωρίζωμεν καταλεπτώς, ή «a priori». Αυτό που με ενδιαφέρει απολύτως – και θα έπρεπε να ενδιαφέρη όλους – είναι ότι η Νέα Πόλις θα ολοκληρωθή, θα γίνη. Όχι βεβαίως από αρχιτέκτονας και πολεοδόμους οιηματίας, που ασφαλώς πιστεύουν, οι καημένοι, ότι μπορούν αυτοί τους βίους των ανθρώπων εκ των προτέρων να ρυθμίζουν και το μέλλον της ανθρωπότητος, με χάρακες, με υποδεκάμετρα, γωνίες και «ταυ», μέσα στα σχέδια της φιλαυτίας των, ναρκισσευόμενοι (μαρξιστικά, φασιστικά, ή αστικά), πνίγοντες και πνιγόμενοι, να κανονίζουν.

Όχι, δεν θα κτισθή η Νέα Πόλις έτσι΄ μα θα κτισθή απ’ όλους τους ανθρώπους, όταν οι άνθρωποι, έχοντες εξαντλήσει τας αρνήσεις, και τας καλάς και τας κακάς, βλέποντες το αστράπτον φως της αντισοφιστείας – τουτέστι το φως της άνευ δογμάτων, άνευ ενδυμάτων Αληθείας – παύσουν στα αίματα και στα βαριά αμαρτήματα χέρια και πόδια να βυθίζουν, και αφήσουν μέσα στις ψυχές των, με οίστρον καταφάσεως, όλα τα δένδρα της Εδέμ, με πλήρεις καρπούς και δίχως όφεις – μά τον Θεό, ή τους Θεούς – τελείως ελεύθερα ν΄ ανθίσουν.

Ναι, ναι (αμήν, αμήν λέγω υμίν), σας λέγω την αλήθειαν. Η Νέα Πόλις θα κτισθή και δεν θα είναι χθαμαλή σε βαλτοτόπια. Θα οικοδομηθή στα υψίπεδα της Οικουμένης, μα δεν θα ονομασθή Μπραζίλια, Σιών, Μόσχα, ή Νέα Υόρκη, αλλά θα ονομασθή η πόλις αυτή Οκτάνα.


Και τώρα ο καθείς θα διερωτηθή ευλόγως: «Μα τι θα πη Οκτάνα ;»

Δίκαιον το ερώτημα και η απάντησις θα έλθη γρήγορα. Όμως διά να γίνη πλήρως νοητή, ρίξετε πρώτα μέσα σας μια καλή ματιά και ευθύς μετά ρίξετε άλλη μία τριγύρω σας δεξιά και αριστερά, πάνω και κάτω. Έπειτα κλείστε τα μάτια σας για μια στιγμή και ανοίξτε τα αποτόμως, ανοίγοντας διάπλατα και τις ψυχές σας. Η απάντησις θα βρίσκεται μπροστά σας, όχι μονάχα νοητή, μα και απτή – σώμα περικαλλές και έμψυχον και σφύζον.

Και τώρα (αμήν, αμήν) λέγω υμίν:

Οκτάνα , φίλοι μου, θα πη μεταίχμιον της Γης και του Ουρανού, όπου το ένα στο άλλο επεκτεινόμενο ένα τα δύο κάνει.

Οκτάνα θα πη πυρ, κίνησις, ενέργεια, λόγος σπέρμα.

Οκτάνα θα πη έρως ελεύθερος με όλας τας ηδονάς του.

Οκτάνα θα πη ανά πάσαν στιγμήν ποίησις, όμως όχι ως μέσον εκφράσεως μόνον, μα ακόμη ως λειτουργία του πνεύματος διηνεκής.

Οκτάνα θα πη η εντελέχεια εκείνη, που αυτό που είναι αδύνατον να γίνη αμέσως το κάνει εν τέλει δυνατόν, ακόμη και την χίμαιραν, ακόμη και την ουτοπίαν, ίσως μια μέρα και την αθανασίαν του σώματος και όχι μονάχα της ψυχής.

Οκτάνα θα πη το «εγώ» «εσύ» να γίνεται (και αντιστρόφως το «εσύ» «εγώ») εις μίαν εκτόξευσιν ιμερικήν, εις μίαν έξοδον λυτρωτικήν, εις μίαν ένωσιν θεοτικήν, εις μίαν μέθεξιν υπερτάτην, που ίσως αυτή να αποτελή την θείαν Χάριν, το θαύμα του εντός και εκτός εαυτού, κάθε φοράν που εν εκστάσει συντελείται.

Οκτάνα θα πη η ενόρασις και η διαίσθησις εκείνη, που επιτρέπουν σωστά να νοιώθης, να καταλαβαίνης όλην την αγωνίαν των αλγούντων, τα λόγια τα συμβολικά του Ιησού, όλην την σκέψιν των αθέων, τας αστραπάς των προφητών και όλην την σημασίαν των τηλαυγών εκλάμψεων του Ζαραθούστρα.

Οκτάνα θα πη (χωρίς να περιφρονούμε του γήρατος την σοφίαν) θα πη πάση θυσία διατήρησις της παιδικής ψυχής εις όλα τα στάδια της ωριμότητος, εις όλας τας εποχάς του βίου, διότι άνευ αυτής και η πιο χρυσή νεότης γρήγορα στάχτη γίνεται και χάνεται και φεύγει και μένει στη θέσι της η θλίψις, η άνευ ελπίδων μεταμέλεια και η στυγνή ρυτίς.

Οκτάνα θα πη εν πλήρει αθωότητι Αδάμ, εν πλήρει βεβαιότητι Αδάμ–συν-Εύα.

Οκτάνα θα πη οι άνθρωποι άγγελοι να γίνουν, αλλ’ άγγελοι με φύλον φανερόν, συγκεκριμένον.

Οκτάνα θα πη επί γης Παράδεισος, επί της γης Εδέμ, χωρίς προπατορικόν αμάρτημα, πέραν πάσης εννοίας κακού, με ελευθέραν εις πάσαν περίπτωσιν παντού και την αιμομιξίαν.

Οκτάνα θα πη απόλυτος ενότης πνεύματος και ύλης.

Οκτάνα θα πη διατήρησις επαφής και στα απώτερα σημεία των εξελίξεων με πάσαν πηγήν που όντως αποτελεί των αρχετύπων της ζωής ιερή μια νερομάνα.

Οκτάνα θα πη παν ότι μάχεται τον θάνατον και την ζωήν παντού και πάντοτε διαφεντεύει.

Οκτάνα θα πη αληθινή ελευθερία και όχι εκείνη η φοβερά ειρωνεία, να λέγεται ελευθερία ό,τι χωρεί ή ό,τι εναπομένει στα ελάχιστα περιθώρια που αφήνουν στους ανθρώπους οι απάνθρωποι νόμοι των περιδεών και των τυφλών ή ηλιθίων.

Οκτάνα θα πη , όχι πολιτικής, μια ψυχικής ενότητος Παγκόσμιος Πολιτεία (πιθανώς Ομοσπονδία) με ανέπαφες τις πνευματικές και εθνικές ιδιομορφίες εκάστης εθνικής ολότητος, εις μίαν πλήρη και αρραγή αδελφοσύνην εθνών, λαών και ατόμων, με πλήρη σεβασμόν εκάστου, διότι αυτή μόνον εν τέλει θα ημπορέση διά της κατανοήσεως, διά της αγωνιστικής καλής θελήσεως, ουδόλως δε διά της βίας, τας τάξεις και την εκμετάλλευσιν του ανθρώπου από τον άνθρωπον να καταργήση, να εκκαθαρίση επιτέλους!

Οκτάνα θα πη παντού και πάντα εν ηδονή ζωή.

Οκτάνα θα πη δικαιοσύνη.

Οκτάνα θα πη αγάπη.

Οκτάνα θα πη παντού και πάντα καλωσύνη.

Οκτάνα θα πη η αγαλλίασις εκείνη που φέρνει στα χείλη την ψυχή και εις τα όργανα τα κατάλληλα με ορμήν το σπέρμα.

Οκτάνα, φίλοι μου, θα πη, απόλυτος μη συμμόρφωσις με ό,τι αντιστρατεύεται, ή μάχεται, ή αναστέλλει την έλευσιν της Οκτάνα.

Οκτάνα θα πη μη συμμετοχή και μη αντίταξι βίας εις την βίαν.

Οκτάνα θα πη ό,τι στους ουρανούς και επί της γης ηκούετο, κάθε φοράν που ως μέγας μαντατοφόρος, με έντασιν υπερκοσμίου τηλεβόα, ο Άγγελος Κυρίου εβόα.

Ιδού με ολίγα λόγια, αλλά σαφή, ιδού τι θα πη, φίλοι μου, Οκτάνα.

Και τώρα θα προσθέσω:

Όσοι από σας πια βαρεθήκατε στον κόσμο αυτόν τον άδικον και τον βλακώδη να άγεσθε και να φέρεσθε από τους ψεύτες, από τους σοφιστάς και λαοπλάνους, όσοι πια βαρεθήκατε οι δεσμοφύλακές σας σαν τόπια ταλαίπωρα να σας εξαποστέλλουν εις τον Καϊάφα και πριν απ’ αυτόν στον Άννα, προσμένοντας να έλθη η Ώρα η χρυσαυγής, η πολυύμνητος και ευλογημένη, όσοι πιστοί, όσοι ζεστοί, όσοι την σημερινήν ελεεινήν πραγματικότητα να αλλάξετε ποθείτε, προσμένοντας να έλθη η Ώρα, όσοι πιστοί, όσοι ζεστοί, ελάτε και ως ανακράξωμεν μαζί (νυν και αεί, νυν και αεί) σαν προσευχή και σαν παιάνα, ας ανακράξωμεν μαζί, με μια ψυχή, με μια φωνή – ΟΚΤΑΝΑ!

Ανδρέας Εμπειρίκος Γλυφάδα, 20. 8. 1965

Από εδώ

περι βιας και καλα

ειμαι μικρος, ειναι και αργα (ή νωρις, τελος παντων) αλλα θα το πω. Πως γινεται σε ενα δικαστηριο να αποφασιζει ενας ανθρωπος, και πως μπορει μια τετοια αποφαση να ειναι εστω και κατ'επιφαση αντικειμενικη, αν καποιοι ανιρωποι δικαιουνται να διεκδικησουν κατι. Ποιο δικαιωμα μπορει να εχει καποιος να απαγορευσει σε 250 ανθρωπους που στεκονται μπροστα του να διεκδισουν πραγματα που για τον πολιτισμο μας και καλα ειναι αυτονοητα; Και δεν αισθανεται τη συνειδηση του ενοχη να τον κυνηγαει; Και αν δεν τον κυνηγαει η συνειδηση του, μηπως ξερω γω θα επρεπε να τον κυνηγησει κανενας αλλος, να του σπασει το κεφαλι στα δυο να μαθει; Και μην ακουσω για βια και σαχλαμαρες, δεν ειναι βια να επιχειρεις να καταστρεχεις τις ζωες εκατονταδων ανθρωπων, αλλα ειναι βια να ανοιγεις το κεφαλι αυτου του μαλακα ή της σκροφας.

Ενταξει, καταλαβαινω πως δεν ειναι ατομικο αλλα ζητημα θεσμων, μηχανισμων, σχεσεων κλπ αλλα και το ανθρωπινο υπαρχει, ή τελος παντων "ανθρωπινο" να το κανει ο μαρξ.

Σπερνεις τη βια, θεριζεις βια, που λεει και ενα τραγουδι.

πες τα ρε συντροφισσα...

Ωραία, να μη συμπεριφερθούμε όπως το ΠΑΜΕ. Δίκιο έχετε. Έλα όμως που δεν κάνουμε ΤΙΠΟΤΑ. Τι να κάνουμε λοιπόν; Προτείνετε. Και εννοώ κάτι με τους μετανάστες, σαν συναγωνιστές, σαν ανταγωνιστικά υποκείμενα, όχι με λογικές πρωτοπορίας-νταβατζή, πχ να πάμε να ξηγηθούμε γι'αυτούς στη Μηχανιώνα με τους αντιδραστικούς ή να ανοίξουμε εμείς το θέμα στην πόλη (απαραίτητη κίνηση) και όταν το κάνουν αυτοί με την πορεία τους εμείς να απέχουμε κλπ. Αντί αυτού, εμείς ΟΥΤΕ ΝΑ ΣΥΝΕΝΝΟΗΘΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΑΜΕ ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΡΑ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ. Και στην τελική, το ΠΑΜΕ έτρεξε από την αρχή, αυτό εμπιστεύονται. Ας τους πούμε κάνα τσιτάτο καταστασιακών να τους πείσουμε λοιπόν...

(το σχολιο δεν ειναι προφανως γραμμενο απο εμενα, αλλωστε εχει τονους. Στο κατω κατω τι να πω κι εγω ο μαλακας)

για τον αγωνα των αιγυπτιων αλιεργατων και την (απο)σταση της αριστερας

εδω και καμια δεκαρια μερες στη Ν.Μηχανιωνα θεσσαλονικης οι αιγυπτιοι αλιεργατες δινουν εναν πολυ σημαντικο αγωνα εναντια στα αφεντικα τους.

Δε θελω να αναφερθω εκτενως σε αυτο τον αγωνα. Ενα ενδιαφερον κειμενο ειναι εδω. Επισης η καλυτερη ενημερωση για τον αγωνα αυτον υπαρχει στο ριζοσπαστη (και για προηγουμενα σχετικα αρθρα, στο τελος της σελιδας οπου λεει "παρομοια θεματα").

Θα ηθελα να πω για τη σημασια του αγωνα αλλα και για την αδρανεια αναρχικων και αριστερων (πλην του κκε) που οι περισσοτεροι ακομα κοιμουνται.

Για τη σημασια του αγωνα, περα του οτι ειναι απο τις πρωτες απεργιες μεταναστων (αν και υπαρχει μια ιδιαιτεροτητα σε σχεσεις με την εννοια του μεταναστη οπως μπορει να την εχουμε συνιθησει, καθως οι αιγυπτιοι αυτοι ερχονται βαση διακρατικης συφωνιας η οποια και τους κατοχυρωνει καποια βασικα δικαιωματα, αλλα εχουν και εξειδικευση σε αντιθεση με την ανιδικευτη εργασια που προσφερουν συνηθως οι μεταναστες), ειναι μια απεργια που ξεχωριζει για το δυναμισμο και την ενοτητα των απεργων εργατων. Σαν αγωνας εχει ομως και μια ιδιαιτερη πολιτικη σημασια, καθως ο παραδοσιακος τροπος που η αριστερα και (κυριως) ο α/α χωρος αντιμετωπιζει τους μεταναστες, οχι σαν (συν)αγωνιστες αλλα σαν καποιους που χρειαζονται την προστασια μας, καταρρεει. Εδω μιλαμε για εναν αγωνα που βαζει τα γυαλια σε ολους μας και θελει πραγματικα ή πολυ θρασος ή εξαιρετικα μειωμενη αντιληπτικη ικανοτητα να μιλαει καποιος για "θυματα του ρατσισμου" και να βαζει τον εαυτο του σε ρολο νταβατζη τους. Γιατι κατι τετοια τα ειδαμε και τα ακουσαμε αυτες τις μερες. Η πραγματικοτα ειναι πως οι αιγυπτιοι αλιεργατες δινουν εδω και πολλες μερες εναν αγωνα, πως εμεις γενικα κοιμομαστε και θα επρεπε τουλαχιστον να εχουμε μια σεμνοτητα και μια στοιχειωδη αντιληψη της πραγματικοτητας, πως δηλαδη δεν μπορουμε να θεωρουμε ανωτερη μια μικροφωνικη ή μια αντιφασιστικη πορεια απο την απεργια που ηδη οι αιγυπτιοι αλιεργατες της μηχανιωνας κανουν.

Επισης ειναι ενας αγωνας που γινεται εναντια στην επικληση των πλοιοκτητων πως "υπαρχει κριση και πρεπει να την πληρωσετε" (αραγε αυτοι που παντου και παντα, ακομη και σε καλαντα, διατυμπανιζουν "να μην πληρωσουμε την κριση τους" -μπλιαχ- πού ειναι;). Υπαρχει κριση, μειωμενες ψαριες κλπ; Σαφως υπαρχουν στον ενα βαθμο ή στον αλλο, αλλα αυτο δε δικαιολογει την τεραστι μειωση του μισθου τους απο 1200+ σε 300-400. Αυτο που συμβαινει ειναι οτι προσπαθουν οι εργοδοτες να διατηρησουν τα κερδη τους κλεβοντας τους σε συνεργασια με το εργοδοτικο σωματειο αλιεργατων* στον υπολογισμο του μερισματος τους.

Πολλα θα μπορουσαν να ειπωθουν για τη σημασια του αγωνα. Ομως μονο το ΠΑΜΕ ηταν εκει απο την αρχη του αγωνα τους για να τους στηριξει, και μπραβο του. Εγω προσωπικα ντρεπομαι για οσο αργησα να παρω χαμπαρι τη γινοταν, που δεν ημουν απο την αρχη εκει, που δεν εχω δειξει την αλληλεγγυη που απαιτει ενας τετοιος αγωνας για να στηριχθει και να μην απομονωθει.  Και ενταξει, ας πουμε οτι το ΠΑΜΕ εχει μια οργανωτικη δυναμη που του δινει αλλες δυνατοτητες οταν θελει να δρασει. Αυτο ομως δε δικαιολογει τη συνεχιζομενη αδιαφορια της συντριπτικης πλειοψηφιας αριστερας/αα χωρου ολες αυτες τις 10 μερες, με αποκορυφωμα την απογοητευτικη παρουσια στα δικαστηρια χτες. Και αυτο που μου τη δινει ειναι πως θα δουμε απο αυριο μεθαυριο παλι τη δριμυα πλην ευκολη αριστεροαναρχικη κριτικη στο ΠΑΜΕ (με το οποιο οσες διαφωνιες και αν εχω και οση κριτικη κι αν εχω να του κανω για διαφορες επιλογες του σε αυτη την κινητοποιηση, το παραδεχομαι) τη στιγμη που οι ιδιοι δεν εχουν κανει εστω μια προσπαθεια. Μπορει να δουμε και καμια κατοπιν εορτης αντιφασιστικη δραση απο αναρχικους οι οποιοι θα σωσουν ετσι τυος καημενους τους αιγυπτιους, θυματα του ρατσισμου της τοπικης φασιστικης κοινωνιας. Θα δουμε σιγουρα λογιδρια αριστεροαναρχικων (συνηθως φοιτητων) που θα κοπτονται για την εργατικη ταξη, θα αλαλαζουν για την ενοτητα ελληνων και ξενων εργατων και θα γραφουν και συνθηματα (βλ. το ποστ απο κατω). Θα δουμε ακομα και αρκετους να τον επικαλουνται σαν παραδειγμα αγωνα (ειδικα σε περιπτωση νικης). Τα εχουμε ξαναδει και θα τα ξαναδουμε και θα τα ξαναβλεπουμε γιατι αυτο που αποκαλειται εξωκοινοβουλευτικη αριστερα και αναρχικος/αντιεξουσιαστικος χωρος στην ελλαδα εχει ασθενειες που ειναι ανιατες. Πραγματικα, οταν βλεπω το χωρο αυτο να αναπαραγει ολες τις λογικες των προωθημενων αιτηματων, των λαικων αναγκων, των απογειωμενων αιτηματων και αυταρεσκες λογικες δηθεν "πρωτοποριας", γιατι καποιος να παει σε αυτο το χωρο και να μην παει στο ΠΑΜΕ που και καλυτερα και πιο εμπεριστατομενα τα λεει, και τη δυναμη να κανει καποια απο αυτα εχει και οχι μονο να τα φαφλατιζει, αλλα και εχει και μια παραπανω σχεση με την εργατικη ταξη. Παραξενευομουν παλια που καποιοι ναριτες μπηκαν στο κκε. Τωρα θα παραξενευομουν για το αντιστροφο. Οταν σε ενα τετοιο κρισιμο δικαστηριο ολοκληρες οργανωσεις ειναι απουσες και ειναι εκει 10 μολις ατομα και μαλιστα ως επι το πλειστον ανενταχτοι νομιζω τα γεγονοτα μιλαν απο μονα τους. 

Το δικαστηριο αναβληθηκε για την πεμπτη. Η συγκεντρωση ειναι 9πμ την πεμπτη στα δικαστηρια. Ελπιζω εκει να υπαρξει πιο πολυ ενδιαφερον. 

Γιατι ο αγωνας αυτος χρειαζεται στηριξη απο ολους μας. Ηδη οι προθεσεις των εργοδοτων φανηκαν πως μονο υποχωρητικες δεν ειναι. Στην προταση που εκαναν προς τους αιγυπτιους οχι μονο κανενα αιτημα δεν ικανοποιηθηκε, αλλα εβαζαν απαραδεκτους ορους οπως την απαγορευση των αιγυπτιων να εμπλεκονται με πολιτικα κομματα και οργανωσεις που εχουν σχεση με εργασιακα δικαιωματα, την καταρτιση μαυρης λιστας με 10 εργαζομενους-πρωτεργατες που και καλα "δημιουργουσαν προβληματα" και η οποια εχει ηδη σταλει απο την εργοδοσια στην αιγυπτιακη πρεσβεια (και καταλαβαινουμε τη υποδοχη θα περιμενει αυτους σε περιπτωση απελασης στην αιγυπτο) καθως και τη δυνατοτητα των εργοδοτων να απολυουν οποιο θεωρουν οτι εχει "αναρμοστη συμεριφορα". Οποτε ο αγωνας συνεχιζεται... Εμεις τι θα κανουμε;

* σωστα αναφερει ο ριζοσπαστης το σωματειο ως "εργοδοτικο" αλλα εστιαζει στον πολιτικο χρωματισμο της διοικησης του (βεβαια οταν θες να καταληξεις στο να μιλας για αποδυναμωση του δικομματισμου και στηριξη του κομματος απο εκει πρεπει να ξεκινησεις). Εδω ομως ισχυει κατι πολυ πιο σοβαρο, πως αυτο το σωματειο οχι μονο εχει διοικηση που προσκειται στους εργοδοτες αλλα ειναι κατ'ουσιαν ενα διαταξικο σωματειο καθως σε αυτο συμμετεχουν ελληνες "αλιεργατες" που εχουν ποσοστα ιδιοκτησιας σε πλοια, αλλα και πρεπει να λαβουμε υποψιν και ολο το πλεγμα συγγενικων σχεσεων που υπαρχει μεταξυ ελληνων πλοιοκτητων και αλιεργατων.

ΥΓ ενα ωραιο σοσιαλογοκριμενο ποστ συντροφου στο ιντυ

λογια καταχωνιασμενα λο-λογια

ενα τραγουδι για το ΠΑΜΕ

ειναι λιγα λεπτα πριν μας αποχαιρετισει ο παλιος χρονος και οι λοιπες βλακειες που καθεται και ασχολειται ο κοσμος, με τα πυροτεχνηματα το σβησιμο των φωτων και το αναμα με το νεο χρονο οχι ομως και της τηλεορασης γιατι πρεπει να μας πει ποτε πρεπει να φωναξουμε σαν ζαβα για να μη θυμισω εποχες μπιγκ μπραδερ που και μονο που τις θυμαμαι αμυδρα μια αναστατωση βγαινει απο μεσα μου και με θελει να αρχισω να σπαω το λαπτοπ σαν χεβυ μεταλ τρελαμμενος κιθαριστας με την κιθαρα του στο τελος της συναυλιας.

Αλλο ενα χαζο ποστ που εχασε το στοχο μα ευτυχως τα χωνω στο κκε και το σωζω.

λοιπον ενα κομματι σε πανιντερνετικη αποκλειστικοτητα, για να δειτε οτι πρεπει να μενετε παντα συντονισμενοι με το URL της OABLOG ωστε να μαθαινετε παντα πρωτοι τις τελευταιες εξελιξεις στο καλλιτεχνικο γιγνεσθαι της χωρας.

Ενταξει, η αληθεια ειναι οτι εχω εναν ενδοιασμο να τα χωσω μιας και ενταξει, μπορει το κομματι να ειναι λες και απο την εποχη του "το εαμ μας εσωσε απο την πεινα" και των ανταρτικων δε μεσολαβησε καθολου χρονος ουτε καποιου ειδους καλλιτεχνικη εξελιξη, αλλα σεβομαι τον κοπο των μουσικων και κυριως τη διαθεση τους μιας και ως γνωστων η συντριπτικη πλειοψηφια των καλλιτεχνων, αν δεν ειναι τελειως αντιδραστικοι, ειναι στα αρχιδια τους, η το πολυ πολυ "αριστερουληδες" του μαρκετινγκ και της ποζεριας. Και τελος παντων, αν δεν ειχε το εκνευριστικο και ηλιθιο ρεφρεν θα ηταν ενταξει τραγουδι νομιζω, και αν δεν ηταν καπως αρνητικη η συγκυρια που το ειχα πρωτοακουσει να μην ημουν τοσο αρνητικος. Ειπα ομως δε θα το κρινω, αφηνω την κριση στο κοινο της οργανωσης καθως εγω εμπιστευομαι την κριση τους, οχι σαν καποιους αλλους που θελουν ντε και καλα να σχολιαζουν τις αναδημοσιευσεις που κανουν μην τυχον και ξεφυγει κανεις απο τη γραμμη.

Για αυτους τους λογους, το βιντεο αυτο το δουλεψα λιγο παραπανω απο τα αλλα που εχω ανεβασει καθως δεν εβαλα μονο μια εικονα μπακγκραουντ αλλα εψαξα στο διαδικτυο και εβαλα διαφορες αφισες του ΠΑΜΕ να εναλλασονται, αν και η αληθεια ειναι πως τωρα που το βλεπω ανεβασμενο δε μου φαινεται και μεγαλη η διαφορα.

καλα χριστουγεννα

τραγουδι για το δεκεμβρη

ενα τραγουδι των λινκιν παρκ για το δεκεμβρη:

σκατα στην καλτιλα (ξερετε ποιοι)

Το χειροτερο δεν ειναι να ξενυχτας, το χειροτερο ειναι να γυρνας σπιτι αργα και να πρεπει και να ακουσεις καμια ωρα μουσικη για να επανελθει η ψυχικη σου ισορροπια και να μπορεσεις να κοιμηθεις.

ναι, λατρευω τις σολο εκτελεσεις του πητερ χαμμιλλ με πιανο.

αντιιμπεριαλισμος σε σηψη

αυτοι εκει στο φυσικο του απθ εχουν ξεφυγει. Βγηκε προχτες ψηφισμα για αλληλεγγυη στις οργανωσεις που απαγορευτηκαν προσφατα στην Τουρκια και που εβαζε μια δραση εξω απο το τουρκικο προξενειο. 

Ως εδω καλα. Το ψηφισμα ομως ειχε διαφορα ...ωραια. Απο το χαρακτηρισμο της Τουρκιας ως ιμπεριαλιστικο κρατος μεχρι αιτημα για απελευθερωση της Κυπρου. Το ψηφισμα προταθηκε απο ΑΡΕΝ ("Κ"ΟΕ). Ενταξει αυτοι πια εχουν χασει καθε σοβαροτητα, θεωρητικο υποβαθρο και απο το μαρξισμο-λενινισμο πηγαν στον Αλαβανισμο-Τσιπρισμο (ασχετα που εσχατως ο Τσιπρας τους γυρισε σε ρεβιζιονιστης). Υπερψηφιστηκε απο ΠΚΣ, που ενταξει, πολλοι κνιτες δεν ξερουν τη γραμμη τους περα απο τα κλισε για ΓΣΕΕ, μααστριχ κλπ και αλλωστε ειχαν πιο σοβαρο προβλημα με το αρχικο ψηφισμα με την αναφορα του MLTKP ως, ακουσον ακουσον, κομμουνιστικο. Μονο το ΚΚΕ και τα αδελφα του κομματα (οπως το ΚΚ Ιρακ, το ΚΚ Νεπαλ (ενωμενο μ-λ), το ΑΚΕΛ, το ΚΚ Κινας μεχρι προσφατα και πολλα αλλα) μπορουν να χρησιμοποιουν αυτον τον τιτλο. Αλλωστε μια φορα οταν ημουν πρωτο ετος και ενω ψηφιζοταν ενας σημαντικος αντεργατικος νομος το ΠΑΜΕ εκανε πορεια προς την αμερικανικη πρεσβεια συζητουσα με εναν κνιτη περι ιμπεριαλισμου και επειδη δεν μπορουσε να μου εξηγησει τι ειναι με παρεπεμψε να διαβασω λενιν ή να ρωτησω τους μουλαδες που ξερουν. Οι οποιοι μουλαδες υπερψηφισαν επισης το ψηφισμα αυτο. Αυτοι ειναι οι πιο αδικαιολογητοι καθως ειναι οι ειδικοι περι αντιιμπεριαλισμου και λενινισμου και οι αφισες τους μεχρι και πριν απο μερικα χρονια ηταν σχεδον ολες αντιιμπεριαλιστικες. Εχουν χασει τον τελευταιο καιρο τη φορμα τους μαλλον και πρεπει επειγοντως να κανουν φροντιστηριακα μαθηματα αντιιμπεριαλισμου καθως και υποχρεωτικες αντιιμπεριαλιστικες πικετοφοριες για να εξιλεωθουν και να συνδεσουν τη θεωρια των φροντιστηριακων μαθηματων με την πραξη σαν μαοικοι που ειναι. Το ψηφισμα στηριξε πολιτικα και το νεο αυτονομο ρηξη-κελευθο σχημα στο φυσικο, η αυτοαποκαλουμενη ""αυτονομη" πρωτοβουλια φυσικου" αλλα δεν ειχε εδρα στο ΔΣ να το ψηφισει. Τα ΕΑΑΚ (ΝΑΡ) ψηφισαν λευκο γιατι διαφωνουν στο να μπαινει κινητοποιηση μεσω ΔΣ αλλα συμφωνησαν επι του πολιτικου. Βεβαια αυτοι λενε και την Ελλαδα ιμπεριαλιστικη χωρα (για αυτο μας εχουν ετοιμους να μας αναλαβει το ΔΝΤ) οποτε γιατι οχι και η Τουρκια επισης. Η ΣΣΠ δεν ξερω τι σταση κρατησε, ισως να μην ασχοληθηκε καθολου αφου το ψηφισμα αφορουσε αλληλεγγυη σε σταλινικες οργανωσεις.

Παρεμβαση του ΛΑΟΣ ή της Χρυσης Αυγης δεν υπηρχε για να στηριξει το ψηφισμα, ενω η ΔΑΠ δεν ξερω τι ειπε και αν ηταν εκει.

Η ΠΑΣΠ κατηγγειλε τους αριστερους σαν γραφειοκρατες επειδη επελεξαν να κανουν ΔΣ αντι να ξεκινησει συνελευση με 40 ατομα και βλασφυμουσαν που τζαμπα ετοιμασαν τα τρενακια να σκασουν αργα το μεσημερι να ψηφισουν.

Αντε και ψηφισμα να καταγγελει τα ιμπεριαλιστικα σκοπια.

ΥΓ1 μολις βρω το ψηφισμα και σκανερ θα το ανεβασω να το χαιρεται οποιος μπαινει.

ΥΓ2 οποιαδηποτε επιχειρηματολογια περι του γιατι η Τουρκια, μια χωρα που σε μεγαλη εκταση της επικρατει ακομα ενα ημιφεουδαρχικο συστημα, δεν ειναι ιμπεριαλιστικη τη θεωρω περιττη και χασιμο χρονου.

οι μαζικοι κοινωνικοι φορεις μπλα μπλα μπλα

Το πιασατε το νοημα. Δε θα πω τι εγινε μετα για να μην συμβαλλω στην απογοητευση του κοσμου, πανω που το συντονιστικο γενικων συνελευσεων αποφασισε κλιμακωση.

Τεσπα, ειναι φανερο πως ο δεκεμβρης ωριμαζει. Περυσι ηταν μαθητικος, φετος φοιτητικος και οπως παει του χρονου θα ειναι εργατικος. Και μετα θα βγει στη συνταξη.

εδω πολυτεχνειο εδω πολυτεχνειο

Η προασπιση του ασυλου ενμπιπτει στην αρμοδιαοτητα των συλλογικων κοινωνικων φορεων της νεολαιας και του λαου και ειναι αδιαπραγματευτη κατακτηση του εργατικου κινηματος την οποια υπερασπιζονται αυτη τη στιγμη οι συλλογικοι φορεις. Το οργανωμενο φοιτητικο και εργατικο κινημα, μεσα απο τις συνελευσεις και τα συντονιστικα τους δινουν την οργανωμενη απαντηση τους στην κυβερνηση του κεφαλαιου, εναντια στην αντιλαικη αντινεολαιιστικη επιθεση που δεχεται η νεολαια και ο λαος απο το κεφαλαιο απαντωντας στους πληρωμενους κονδυλοφορους των ΜΜΕ και υπηρετες της κυβερνησης και του κεφαλαιου και της αντιλαικης αντινεολαιιστικης πολιτικης αυτων. Οι αποφασεις των συλλογικων φορεων ειναι δυνατον να συγκροτησουν ενα πλατυ μετωπο παιδειας εργασιας με αιχμες τα 1400 ευρω το μηνα, συνταξη στα 55 χρονια η στα 30 χρονια εργασιας, εννιαιο δωδεκαχρονο σχολειο, στο ΚΕΧΑΕ, τα ΙΔΒΕ, το ΔΟΑΤΑΠ, τις κατευθυνσεις των ΔΝΤ, ΠΟΕ, ΠΟΥ, στον ολοκληρωτικο καπιταλισμο και την ΕΕ, που οχι μονο να προασπισει αποτελεσματικα και εμπρακτα το ασυλο αλλα να διεκδικησει τη διευρυνση του σε εργασιακους χωρους, ξενοδοχεια και παραλιες. Οι συλλογικοι φορεις που κινουνται σε μια τετοια κατευθυνση συνολικης ανατροπης των αντιλαικων πολιτικων των κυβερνησεων των δολοφονων μπορουν και πρεπει να συντονιστουν στη βαση των συλλογικων αποφασεων τους και να συνθεσουν παραγοντας ενα πολιτικο προγραμμα που να μπορει να εμπνευσει, να οργανωσει και να συσπειρωσει φοιτητες μαθητες εργαζομενους σε μια κατευθυνση ανατροπης και αντεπιθεσης με στοχο τη διευρυνση των δικαιωματων λαου και νεολαιας. Οι αποφασεις των συλλογικων φορεων λοιπον πρεπει να μη μενουν σε ζητηματα που απλα συγκροτουν αντιστασεις που ξεκινανε και τελειωνουν εντος του πλαισιου του υπαρχοντος συστηματος και πολιτικης αλλα να βαλλουν μπροστα τις αναγκες της εργατικης ταξης οπως συγχρονα διαμορφωνονται μεσα απο τα ριζοσπαστικα αντιγραφειοκρατικα δευτεροβαθμια οργανα της ΔΟΕ και της ΟΛΜΕ. Οι συλλογικοι φορεις πρεπει επισης να απαντησουν σε ζητηματα που αφορουν τα ευρυτερα κοινωνικα δημοκρατικα δικαιωματα θετοντας τους ορους διευρυνσης τους, καθως επισης και στον αφοπλισμο της αστυνομιας και την αντικατασταση των μπατσων με τα αρκουδακια της αγαπης. Η νεολαιστικη οργη πρεπει να βρει εκφραση μεσα απο αυτες τις αποφασεις γιατι μονο οι συλλογικοι φορεις του εργατικου και του νεολαιστικου κινηματος ειναι αυτοι που μπορουν να δωσουν προοπτικη κλιμακωσης και κορυφωσης του αγωνα σε μια ουσιωδη και νικηφορα λογικη που να μπορει να θεσει ευρυτερα ζητημα εξουσιας και διαχειρησης. Κατα αυτη την εννοια οι συλλογικοι φορεις πρεπει να παρουν αποφασεις που απο μονες τους να προασπιζουν και να διευρυνουν τα δικαιωματα μας σε βαθμο που να μην απαιτηται καν αναγκη για υλοποιηση τους. Στη βαση των οσων αναλυθηκαν αποφασιζουμε η επανασταση να ξεκινησει μετα της μια (αφου θα εχουμε ξυπνησει) και να τελειωσει πριν τις 8 (για να την παιξουν οι ειδησεις, και μετα τις ειδησεις εχει κρασια). Επισης να παρεβρισκομαστε σε ολα τα χαπενινγκς και να τη σκαπουλαρουμε απο καθε κινηση και υποχρεωση που δε συμβαλει στην προβολη μας και την αναπτυξη του εγω μας. Οι αποφασεις των συλλογικων φορεων ειναι τοσο ισχυρες που ουτε καν χρειαζεται καποιος να τις υλοποιησει.

η να το πω και αλλιως.

Ειμαστε 2, ειμαστε 3, παντως 1013 δεν ειμαστε.

Καληνυχτες και καλα κρασια. Και αυριο με γυαλιστερα χαμογελα τριντεντ να πουλαμε μουρη και επαναστατιλικι.

απλα τα πραγματα

ή τα κανουμε πουτανα στα πανεπιστημια, γινονται συνελευσεις συλλογων και υπερασπιζομαστε το ασυλο ή να αρχισουμε να το ξεχναμε.

Η ανασυγκροτειται το φκ με συνελευσεις κλπ ή γινομαστε ευρωπη.

Να καταλαβουμε πως τα πραγματα ειναι πολυ σοβαρα, παρα πολυ σοβαρα και οτι ηταν να προσφερει το τουρλομπουκι το προσεφερε και εδω και 3 μερες οι μπατσοι κανουν βολτες στο ασυλο χωρις ντροπη, χωρις κοινωνικη κατακραυγη. Η οργανωνομαστε, ανασυγκροτουμαστε, βγαινουμε στην υπολοιπη κοινωνια και περοφρουρουμε (με οτιδηποτε μεσα χρειαστει και σε οποιοδηποτε σημειο αναγκαστουμε να φτασουμε) το ασυλο και τις κινητοποιησεις μας και το πολιτικο τους περιεχομενο τοσο απο την αστυνομια οσο και απο διαφορους παιχνιδιαρηδες που μαλιστα βγαινουν πρωτοι πρωτοι μετα και στα αρχιδια τους οι αλλοι και μην ακουσω μαλακιες, η το χασαμε μαγκες το παιχνιδι.

σαν σημερα πριν 19 χρονια...

6-12-90 πεθανε ο πριγκηπας του ελληνικου ροκ. Που να βρεις τετοιους μουσικους πια, τοσο σε καλλιτεχνικη αξια οσο και σε αυθεντικοτητα.

Τι να πω για σημερα, ελπιζω να μην παμε πολυ πισω.

Γιατι τα χειροτερα ηρθαν και ερχονται τα ακομη χειροτερα. Τα σημαντικα ειναι απο Δευτερα, Κυριακες δε γινονται σημαντικα πραγματα. Κυριακη εχει μπαλα. 

Και τα παιδια παιζει, κεντρα αγωνα χωρις αγωνα, να χαμε να λεγαμε γιατι που να κανουμε και τι, οι ολοκληρωτικες ταυτισεις του σημερα στα πλαισια των κοινωνικων μετασχηματισμων, σεχταρισμος, καιροσκοπισμος, ανευθυνοτητα, ψαχνοντας κρυμμενα νοηματα στα προφανη αντι να παμε να κανουμε μια απλη και ωραια επετειο και κλεινοντας τα ματια γυρω μας μη βλεποντας πως πραγματικα τα πραγματα απεχουν απο τις μεγαλοστομιες που εκτοξευονται ελαφρα την καρδια. Δε θελουμε αναπαρασταση αλλα τα παντα να γινουν μικρογραφια του περυσι.

Εγω παντως εχω προταση. Να γινονται ολη τη βδομαδα πορειες τις ιδιες ωρες με περυσι.

Δε το χρειαζομαστε το κρατος τελικα για να διαστρεβλωσει το περιφημο νοημα του δεκεμβρη. Μονοι μας τα κανουμε μανταρα.

Ο δεκεμβρης δεν ηταν μια "απλη" εξεγερση. Ηταν ρωγμη στην ιστορια. Δεν ειμαι πια ομως σιγουρος ποσο το πιστευουμε, ποσο μας ενδιαφερει. Στην τελικη ποσο μας αφορα πραγματικα. Δωσαμε αγωνες ενα χρονο τωρα, θυμαστε; Αγωνες με χαρακτηριστικα πρωτογνωρα. Και αντι να δουμε το νεο κοσμο που ξεπροβαλλει πεφτουμε στον γκρεμο που τον χωριζει απο τον παλιο.

Τοσα εχουν αλλαξει κι ομως προσπαθουμε να πεισουμε τους εαυτους μας πως δεν εχει αλλαξει τιποτα.

Οχι αλλο δεκεμβρη, ειλικρινα.

Κατω ο νομος πλαισιο.

Καλη τυχη σε ολους/ες/α (μην ειμαστε ουτε σεξιστες ουτε σπισιστες)

ΥΓ η αστυνομια δεν ειναι ο πιο σημαντικος εχθρος κι ομως γαμιεται.