2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
Αυτές είναι οι πιο εύστοχες απ' όλες, αν και δε σκοπεύανε κάτι τέτοιο
38
39
40
41
42
43
44
45
Σάββατο 5 Μαρτίου 2011
Δωστε τοπο στους γραφιστες
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
Αυτές είναι οι πιο εύστοχες απ' όλες, αν και δε σκοπεύανε κάτι τέτοιο
38
39
40
41
42
43
44
45
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
Αυτές είναι οι πιο εύστοχες απ' όλες, αν και δε σκοπεύανε κάτι τέτοιο
38
39
40
41
42
43
44
45
Δευτέρα 14 Φεβρουαρίου 2011
ειμαι αναρχοαριστεροεναλλακτικος
ειμαι εναλλακτικοτετοιος ενα πραμα
Ειμαι στο κινημα, δλδ συχναζω στα κινηματικα καφε και κρασαδικα, σε καταληψεις, δε χανω παρτυ στο πολυτεχνειο. Ακουω πανκ, ραπ, ρεγγε και αλλες εναλλακτικουρες.
κοροιδευω τους τρεντυδες και τους μη εναλλακτικοτετοιους που ειναι φλωροι, καθονται στον καναπε τους και πινουν το φραπε τους ενω αλλοι καθοριζουνε τις μιζερες ζωες τους, ενω εγω αραζω σε καταληψεις και πινω ρακομελα.
δε χανω πορεια γιατι γουσταρω πριν ξεκινησει που τρεχω απο πηγαδακι σε πηγαδακι και παρεα σε παρεα και μιλαμε και κουτσομπολευουμε τις αλλες παρεες.
Δε χανω συνελευση, ειναι το κατεξοχης πεδιο κοινωνικοποιησης, ειδικα μετα τη συνελευση πηγαινω με παρεες για κρασια και εκει κουτσομπολευουμε και θαβουμε.
Ειμαι αριστερος/αναρχικος. Οι παρεες μου καθοριζονται απο το τι μου φαινεται κουλ φετος. Τις παλιες μου παρεες τις εχω γραμμενες, τι κι αν ημουν κωλος βρακι, αποδεικτηκαν ρεφορμες και μαλακες και ουτε καν τους μιλαω πλεον.
Ειμαι αριστεροαναρχικος και εχω πολλους συντροφους σε αυτο το χωρο. Μεχρι να μου γυαλισει η γκομενα του αλλουνου συντροφου μου.
Γινομαι τσιρακι του ταδε κουλ τυπου. Ειναι γαματος, τον ακουν ολοι, μου πουλαει τον προλογο και εγω καθομαι και γραφω τα επομενα κεφαλαια. Και απολαμβανω λιγο απο τη δοξα του και ειμαι μεσα στην κουλ παρεα του.
Βαριεμαι να ασχοληθω με κινηματικα γεγονοτα, αλλωστε ολα ειναι στημενα και διαμεσολαβημενα, εκτος απο τα κινηματα που εχω διαβασει στα βιβλια των ταδε αναρχοαριστεροτετοιων. Ετσι με τη συνελευση μου εχουμε απλετο χρονο για να βγαζουμε αφισες και μπροσουρες.
Γουσταρω τα γκαζακια, χειροκροταω οταν μπαχαλακηδες σπανε το καθε τι ακυρο διπλα στην πορεια, αλλα ποτε δεν προκειται να τα κανω εγω αυτα. Το πολυ πολυ να πεταχτω σε κανενα συντονιστικο συλλογων και να λεω πως πρεπι να γινει τοτε και εκει πορεια γιατι τοτε θα κατεβουν τα φιλαρακια μου. Α και φωναζω αλληλεγγυη στους ενοπλους ανταρτες στις πορειες.
Ειμαι αριστεροαναρχικος, κραζω παντα τους αναρχοαριστερους. Η αυτους που νομιζω πως ειναι τετοιοι. Η που μου παν πως ειναι.
εμπνευση απο εδω http://radicaldesire.blogspot.com/2011/02/blog-post_8698.html
Ειμαι στο κινημα, δλδ συχναζω στα κινηματικα καφε και κρασαδικα, σε καταληψεις, δε χανω παρτυ στο πολυτεχνειο. Ακουω πανκ, ραπ, ρεγγε και αλλες εναλλακτικουρες.
κοροιδευω τους τρεντυδες και τους μη εναλλακτικοτετοιους που ειναι φλωροι, καθονται στον καναπε τους και πινουν το φραπε τους ενω αλλοι καθοριζουνε τις μιζερες ζωες τους, ενω εγω αραζω σε καταληψεις και πινω ρακομελα.
δε χανω πορεια γιατι γουσταρω πριν ξεκινησει που τρεχω απο πηγαδακι σε πηγαδακι και παρεα σε παρεα και μιλαμε και κουτσομπολευουμε τις αλλες παρεες.
Δε χανω συνελευση, ειναι το κατεξοχης πεδιο κοινωνικοποιησης, ειδικα μετα τη συνελευση πηγαινω με παρεες για κρασια και εκει κουτσομπολευουμε και θαβουμε.
Ειμαι αριστερος/αναρχικος. Οι παρεες μου καθοριζονται απο το τι μου φαινεται κουλ φετος. Τις παλιες μου παρεες τις εχω γραμμενες, τι κι αν ημουν κωλος βρακι, αποδεικτηκαν ρεφορμες και μαλακες και ουτε καν τους μιλαω πλεον.
Ειμαι αριστεροαναρχικος και εχω πολλους συντροφους σε αυτο το χωρο. Μεχρι να μου γυαλισει η γκομενα του αλλουνου συντροφου μου.
Γινομαι τσιρακι του ταδε κουλ τυπου. Ειναι γαματος, τον ακουν ολοι, μου πουλαει τον προλογο και εγω καθομαι και γραφω τα επομενα κεφαλαια. Και απολαμβανω λιγο απο τη δοξα του και ειμαι μεσα στην κουλ παρεα του.
Βαριεμαι να ασχοληθω με κινηματικα γεγονοτα, αλλωστε ολα ειναι στημενα και διαμεσολαβημενα, εκτος απο τα κινηματα που εχω διαβασει στα βιβλια των ταδε αναρχοαριστεροτετοιων. Ετσι με τη συνελευση μου εχουμε απλετο χρονο για να βγαζουμε αφισες και μπροσουρες.
Γουσταρω τα γκαζακια, χειροκροταω οταν μπαχαλακηδες σπανε το καθε τι ακυρο διπλα στην πορεια, αλλα ποτε δεν προκειται να τα κανω εγω αυτα. Το πολυ πολυ να πεταχτω σε κανενα συντονιστικο συλλογων και να λεω πως πρεπι να γινει τοτε και εκει πορεια γιατι τοτε θα κατεβουν τα φιλαρακια μου. Α και φωναζω αλληλεγγυη στους ενοπλους ανταρτες στις πορειες.
Ειμαι αριστεροαναρχικος, κραζω παντα τους αναρχοαριστερους. Η αυτους που νομιζω πως ειναι τετοιοι. Η που μου παν πως ειναι.
εμπνευση απο εδω http://radicaldesire.blogspot.com/2011/02/blog-post_8698.html
Σάββατο 12 Φεβρουαρίου 2011
Περνάει ο στρατός της Ελλάδος φρουρός
Το όμορφο σ' αυτά είναι η έμμεση παραδοχή ότι δε θα κάνουν πάντα κουμάντο χάρι στους συντηρητικούς κοινωνικούς αυτοματισμούς, στην πειθάρχηση και την αμβλύνοια του λαού... Φυσικά δεν εξαντλείται στην άμεση ωμότητα η βίαιη κατασταλτική δύναμη του κράτους, αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα.
Τρίτη 1 Φεβρουαρίου 2011
Παρασκευή 28 Ιανουαρίου 2011
λιγα σκορπια λογια
http://www.google.gr/search?hl=el&client=opera&hs=c8R&rls=el&channel=suggest&tbs=nws%3A1&q=%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%B7%CF%88%CE%B7+%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CE%B7&aq=f&aqi=&aql=&oq=
http://www.google.gr/search?hl=el&client=opera&hs=I9R&rls=el&channel=suggest&tbs=nws%3A1&q=%CE%B1%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B9%CE%B1+%CF%80%CE%B5%CE%B9%CE%BD%CE%B1%CF%82&aq=f&aqi=&aql=&oq=
Δεν ξερω αν εχουμε συνειδητοποιησει το βαθος που η απεργια πεινας των 300 μεταναστων μπορει να χαραξει στην εξελιξη της ελληνικης κοινωνιας. Και αυτο δεν οφειλεται μονο στο μεγαλο αριθμο, την προετοιμασια και τον τροπο που οργανωνεται απο τους ιδιους. Οφειλεται κυριως στον ιδιο το λογο που οι ιδιοι βγαζουν. Εναν λογο που ουδεμια σχεση εχει με τον ανθρωπιστικο λογο τις αριστερας αλλα και των ιδιων των μεταναστων σε παρομοιες περιπτωσεις που πολιτικοι προσφυγες ζητανε πολιτικο ασυλο πχ. Ηταν το πρωτο κειμενο των τωρινων απεργων πεινας εκεινο που με συγκινησε ως προς τον μεγαλειωδη αγωνα που σκοπευαν να δωσουν για πρωτη φορα οταν το διαβασα.
"Νομιμοποιηση ολων των μεταναστων". Ποτε δεν εχω βγει να πω κατι και να αισθανομαι οτι θα με αντιμετωπιζει ο κοσμος σαν εξωγηινο, σαν τρελο. Καλως η κακως στη σημερινη κοινωνια, η απελαση ολων των μεταναστων ειναι κατι πιο κοντινο στη σκεψη των πιο πολλων ανθρωπων παρα η νομιμοποιηση ολων τους. Και πως μπορει να ειναι αλλιως οταν ο λογος των ακροδεξιων ειναι ο κυριαρχος που προβαλλεται στα ΜΜΕ ειτε μεσω του απλετου τηλεοπτικου χρονου που προσφερεται σε ακροδεξιους ειτε μεσω της υιθετησης του λογου τους απο αλλα πολιτικα κομματα, τα ΜΜΕ και το ιδιο το κρατος. Η αληθεια ειναι πως ενα τετοιο αιτημα δεν εχει ξανακουστει ποτε, και μιλαω για την εκτος πλαισιων του "ριζοσπαστικου χωρου" κοινωνια. Ομως ειναι κατι το οποιο ειναι αναγκαιο πλεον, τοσο για τους μεταναστες οσο και για τους ντοπιους εργαζομενους. Και αυτος ειναι ο λογος που πρεπει να ειμαστε ευγνωμονες σε αυτους τους ανθρωπους.
Ομως εχουμε μεινει πισω. Το κρατος χτυπησε γιατι ακριβως ειναι σε πλεονεκτικη θεση, τοσο στο θεμα του ασυλου οσο και στο μεταναστευτικο. Χτυπησε γιατι μπορουσε και για να δυσκολεψει τους ορους συνεχεισης του αγωνα. Χτυπησε γιατι κατα αρχας δεν υπηρχε αμυνα. Το τι λαθη γιναν απο ατομα και συλλογικοτητες στις οποιες οι μεταναστες στραφηκαν για αλληλεγγυη δεν ειναι για να συζητηθει αυτη τη στιγμη.
Αυτο που εγινε χτες ηταν μια ηττα. Ηττα οχι για το ασυλο, αλλα γιατι επιβεβαιωνει πως δεν υπαρχει χωρος για τους μεταναστες, πως οι μεταναστες ειναι ενα προβλημα για την κοινωνια και οχι κομματι αυτης της κοινωνιας, ειναι καθοδηγουμενοι γιατι ακριβως ειναι εξαθλιωμενοι και καημενοι και ταλαιπωρημενοι κλπ και δεν μπορουν οι ιδιοι να παιρνουν δικες τους αποφασεις και να δινουν δικους τους αγωνες αλλα το θεμα ειναι η φιλανθρωπια που πρεπει να τους δειχνουμε (σαν τον φιλανθρωπο παπαρα που εδωσε το κτηριο). Ειναι μια ηττα γιατι αντι δε βγαινει μπροστα ο ιδιος ο αγωνας που δινουν οι ιδιοι οι μεταναστες και τα χαρακτηριστικα του και ο λογος τους. Ακομα και οταν εμφανιζεται το αιτημα της νομιμοποιησης δεν εμφανιζεται ως αιτημα αγωνα, αλλα ως ενα γενικο αιτημα που μπορει κατα συνεπεια να χαρακτηριστει ως παραλογο γιατι λειπουν ολα αυτα που πρεπει να το στηριξουν και λειπει η αντιπαραθεση εναντια στις παγιωμενες αντιληψεις αυτης της κοινωνιας.
Και για να αλλαξει αυτο χρειαζεται δουλεια...
http://www.google.gr/search?hl=el&client=opera&hs=I9R&rls=el&channel=suggest&tbs=nws%3A1&q=%CE%B1%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B9%CE%B1+%CF%80%CE%B5%CE%B9%CE%BD%CE%B1%CF%82&aq=f&aqi=&aql=&oq=
Δεν ξερω αν εχουμε συνειδητοποιησει το βαθος που η απεργια πεινας των 300 μεταναστων μπορει να χαραξει στην εξελιξη της ελληνικης κοινωνιας. Και αυτο δεν οφειλεται μονο στο μεγαλο αριθμο, την προετοιμασια και τον τροπο που οργανωνεται απο τους ιδιους. Οφειλεται κυριως στον ιδιο το λογο που οι ιδιοι βγαζουν. Εναν λογο που ουδεμια σχεση εχει με τον ανθρωπιστικο λογο τις αριστερας αλλα και των ιδιων των μεταναστων σε παρομοιες περιπτωσεις που πολιτικοι προσφυγες ζητανε πολιτικο ασυλο πχ. Ηταν το πρωτο κειμενο των τωρινων απεργων πεινας εκεινο που με συγκινησε ως προς τον μεγαλειωδη αγωνα που σκοπευαν να δωσουν για πρωτη φορα οταν το διαβασα.
"Νομιμοποιηση ολων των μεταναστων". Ποτε δεν εχω βγει να πω κατι και να αισθανομαι οτι θα με αντιμετωπιζει ο κοσμος σαν εξωγηινο, σαν τρελο. Καλως η κακως στη σημερινη κοινωνια, η απελαση ολων των μεταναστων ειναι κατι πιο κοντινο στη σκεψη των πιο πολλων ανθρωπων παρα η νομιμοποιηση ολων τους. Και πως μπορει να ειναι αλλιως οταν ο λογος των ακροδεξιων ειναι ο κυριαρχος που προβαλλεται στα ΜΜΕ ειτε μεσω του απλετου τηλεοπτικου χρονου που προσφερεται σε ακροδεξιους ειτε μεσω της υιθετησης του λογου τους απο αλλα πολιτικα κομματα, τα ΜΜΕ και το ιδιο το κρατος. Η αληθεια ειναι πως ενα τετοιο αιτημα δεν εχει ξανακουστει ποτε, και μιλαω για την εκτος πλαισιων του "ριζοσπαστικου χωρου" κοινωνια. Ομως ειναι κατι το οποιο ειναι αναγκαιο πλεον, τοσο για τους μεταναστες οσο και για τους ντοπιους εργαζομενους. Και αυτος ειναι ο λογος που πρεπει να ειμαστε ευγνωμονες σε αυτους τους ανθρωπους.
Ομως εχουμε μεινει πισω. Το κρατος χτυπησε γιατι ακριβως ειναι σε πλεονεκτικη θεση, τοσο στο θεμα του ασυλου οσο και στο μεταναστευτικο. Χτυπησε γιατι μπορουσε και για να δυσκολεψει τους ορους συνεχεισης του αγωνα. Χτυπησε γιατι κατα αρχας δεν υπηρχε αμυνα. Το τι λαθη γιναν απο ατομα και συλλογικοτητες στις οποιες οι μεταναστες στραφηκαν για αλληλεγγυη δεν ειναι για να συζητηθει αυτη τη στιγμη.
Αυτο που εγινε χτες ηταν μια ηττα. Ηττα οχι για το ασυλο, αλλα γιατι επιβεβαιωνει πως δεν υπαρχει χωρος για τους μεταναστες, πως οι μεταναστες ειναι ενα προβλημα για την κοινωνια και οχι κομματι αυτης της κοινωνιας, ειναι καθοδηγουμενοι γιατι ακριβως ειναι εξαθλιωμενοι και καημενοι και ταλαιπωρημενοι κλπ και δεν μπορουν οι ιδιοι να παιρνουν δικες τους αποφασεις και να δινουν δικους τους αγωνες αλλα το θεμα ειναι η φιλανθρωπια που πρεπει να τους δειχνουμε (σαν τον φιλανθρωπο παπαρα που εδωσε το κτηριο). Ειναι μια ηττα γιατι αντι δε βγαινει μπροστα ο ιδιος ο αγωνας που δινουν οι ιδιοι οι μεταναστες και τα χαρακτηριστικα του και ο λογος τους. Ακομα και οταν εμφανιζεται το αιτημα της νομιμοποιησης δεν εμφανιζεται ως αιτημα αγωνα, αλλα ως ενα γενικο αιτημα που μπορει κατα συνεπεια να χαρακτηριστει ως παραλογο γιατι λειπουν ολα αυτα που πρεπει να το στηριξουν και λειπει η αντιπαραθεση εναντια στις παγιωμενες αντιληψεις αυτης της κοινωνιας.
Και για να αλλαξει αυτο χρειαζεται δουλεια...
Πέμπτη 27 Ιανουαρίου 2011
ΚΑΖΑΜΙΑΣ 2011
ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ
Ανοίγουν τα κλειστά επαγγέλματα και κλείνουν τα ανοιχτά – λόγω έλλειψης δουλειάς. Οι θιγόμενοι επαγγελματίες -αντί να κάνουν συλλαλητήρια και πορείες διαμαρτυρίας- αποφασίζουν να προβούν σε μια πρωτότυπη μορφή αντίστασης: οι φαρμακοποιοί αναλαμβάνουν να οδηγήσουν τα ταξί, οι ταξιτζήδες γίνονται φουρνάρηδες, οι δικηγόροι οδοντοτεχνίτες και οι κομμώτριες γίνονται δικηγόροι. Περιέργως, όλα λειτουργούν όπως πριν - είμαστε λαός με πολλά ταλέντα. Στις εκπτώσεις, οι τιμές φτάνουν σε εξευτελιστικά χαμηλά επίπεδα αλλά αυτοί που ψωνίζουν είναι ελάχιστοι και τα μαγαζιά κλείνουν το ένα πίσω από το άλλο. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να δημιουργηθεί τεράστια ζήτηση στα λίγα μαγαζιά που έχουν απομείνει και οι τιμές να φτάσουν σε αστρονομικά ύψη - σε περίοδο εκπτώσεων, ένα μπλουζάκι στο Zara κοστίζει όσο τρία διαμερίσματα στο Μανχάταν. Χρεοκοπεί η Πορτογαλία. Οι Atenistas κλιμακώνουν τη δράση τους με μαξιλαροπόλεμο στα Ταμπούρια.
ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ
Ο Μπόμπολας κλείνει την ιστορική εφημερίδα «Έθνος», επειδή παίρνει τα δημόσια έργα ούτως ή άλλως, οπότε δεν την χρειάζεται πια. Σε ένδειξη διαμαρτυρίας, η ΕΣΗΕΑ αποφασίζει να αντιδράσει σκληρά και κηρύσσει στάση εργασίας είκοσι δευτερολέπτων. Η Γιάννα Αγγελοπούλου ανακοινώνει την ίδρυση Κινήματος Πολιτών - το νέο κίνημα ονομάζεται «Δημοκρατική Δυναστεία» και έχει για σήμα έναν πολυέλαιο. Συλλαμβάνονται 20 χιλιάδες μέλη της Συνωμοσίας των Πυρήνων της Φωτιάς και ανακαλύπτονται 3 εκατομμύρια όπλα σε 6 χιλιάδες γιάφκες. Οι ιδιοκτήτες των διαμερισμάτων ξεσηκώνονται -επειδή οι γιάφκες θα μείνουν ξενοίκιαστες- και η κυβέρνηση αναγκάζεται να ελευθερώσει όλους τους συλληφθέντες, με τον όρο πως θα συνεχίσουν να πληρώνουν τα νοίκια και τα κοινόχρηστα. Χρεοκοπεί και η Ισπανία. Την ημέρα των ερωτευμένων, οι Atenistas εξορμούν στο ρέμα του Ποδονίφτη και φιλούν τα βατράχια στο στόμα, με αποτέλεσμα να μετατραπούν σε μαλλί της γριάς - όχι τα βατράχια, οι Atenistas.
ΜΑΡΤΙΟΣ
Ξεκινάει στην ΕΡΤ η νέα εκπομπή της Έλλης Στάη «Η οδύσσεια μιας συμβασιούχας με πράσινα μάτια». Η Έλλη Στάη εμφανίζεται με μαύρη ρίζα και όλοι οι Έλληνες ξεσπάνε σε κλάματα - ούτε για την Κατερίνα Λέχου στο «Νησί» δεν έπεσε τέτοιος θρήνος. Συνεχίζονται οι πορείες διαμαρτυρίας, οι οποίες καταλήγουν έξω από τη Βουλή - εκτός από το ΠΑΜΕ που διαδηλώνει στο Γοργοπόταμο και στα ελληνοαλβανικά σύνορα. Ο Θόδωρος Πάγκαλος βγαίνει μόνος του από τη Βουλή για να αγοράσει σαράντα σοκοφρέτες από το περίπτερο και δέχεται επίθεση από οργισμένους συνταξιούχους που του παίρνουν τις σοκοφρέτες και τις τρώνε μόνοι τους. Την επόμενη ημέρα, ο πρόεδρος της Βουλής Φίλιππος Πετσάλνικος διατάζει να ναρκοθετηθεί ο χώρος έξω από τη Βουλή και ανακοινώνει στους βουλευτές πως στο εξής θα μπαίνουν και θα βγαίνουν στη Βουλή από τους υπονόμους. Χρεοκοπεί και η Ιταλία. Ο Μπερλουσκόνι, για να το ξεπεράσει, πηδάει δυο 15χρονες Βιετναμέζες. Για να δικαιολογηθεί, υποστηρίζει πως ήθελε να πηδήσει μόνο τη μία αλλά η άλλη δεν έφευγε από το κρεβάτι, οπότε της τον σφύριξε κι αυτής, για να μην έχει παράπονο. Τελικά αποδεικνύεται πως οι δυο Βιετναμέζες είναι σιαμαίες. Ο Μπερλουσκόνι επικαλείται έναν παλιό νόμο του Μουσολίνι -που προβλέπει ότι στο πήδημα ανήλικων σιαμαίων από το Βιετνάμ λαμβάνεται υπόψη το άθροισμα των ηλικιών τους- και την γλιτώνει.
ΑΠΡΙΛΙΟΣ
Διεξάγονται εκλογές αλλά δεν πάει κανείς να ψηφίσει, οπότε ακυρώνονται. Ο Γιώργος Παπανδρέου δηλώνει πως ο λαός δεν πήγε στις κάλπες επειδή συμφωνεί απόλυτα με την πολιτική της κυβέρνησης. Για να αποφύγουν το λουκέτο, το Mega και το Alter συγχωνεύονται - το νέο κανάλι λέγεται «Microcosmos». Στα παράθυρα του δελτίου ειδήσεων του νέου καναλιού υπάρχει πολυκοσμία και δεν χωράνε όλοι, οπότε ο Χατζηνικολάου κάθεται στα γόνατα του Πρετεντέρη, η Τρέμη αγκαλιά με την Κάτια Μακρή και ο Καψής στον ώμο του Τράγκα - ο Τράγκας τον λέει «παπαγαλάκι» και ο Καψής τον τσιμπάει με το ράμφος του. Ο Παύλος Τσίμας δεν θέλει να κάτσει στα γόνατα του Άκη Παυλόπουλου και αποφασίζει να γίνει συμπαρουσιαστής της Αννίτας Πάνια στη νέα εκπομπή «Master Παρατράγουδα», αλλά η Αννίτα ξενερώνει με τον Τσίμα, τον αποκαλεί «χαλβά», αποχωρεί από την εκπομπή και γίνεται συμπαρουσιάστρια του Γιώργου Καπουτζίδη και της Δούκισσας Νομικού στο «Just the three of us». Οι Atenistas αποφασίζουν να ριζοσπαστικοποιήσουν τη δράση τους - εγκαταλείπουν τα ρεσώ και βγαίνουν στους δρόμους με μανουάλια. Χρεοκοπεί το Βέλγιο.
ΜΑΙΟΣ
Η Ελλάδα συμμετέχει στο διαγωνισμό τραγουδιού της Γιουροβίζιον με τους Atenistas και το τραγούδι «άψε ροζ τη ζαρντινιέρα κι έλα να σου κάνω αέρα». Στη διάρκεια της τρίλεπτης εμφάνισής τους στη σκηνή της Γιουροβίζιον, οι Atenistas μαγειρεύουν, σφουγγαρίζουν το πάτωμα, βάζουν πλυντήριο, απλώνουν μπουγάδα, φυτεύουν δέντρα, τα ποτίζουν, ταΐζουν πεινασμένα παιδάκια, βαράνε τα ταμπούρλα, κάνουν ποδήλατο, παίζουν κρυφτό και καταφέρνουν να κερδίσουν την πρώτη θέση, αφού τους ψηφίζουν όλες οι νοικοκυρές και όλοι οι πρόσκοποι της Ευρώπης. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας υποδέχεται τους Atenistas στην είσοδο του Προεδρικού Μεγάρου και οι Atenistas τον περνάνε στο απέναντι πεζοδρόμιο με το ζόρι, επειδή είναι γέρος και πρέπει να κάνουν μια καλή πράξη. Ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος καλεί τους Atenistas να τραγουδήσουν την επόμενη Κυριακή στη Μητρόπολη Αθηνών, αλλά αυτοί αρνούνται ευγενικά επειδή την Κυριακή έχουν οργανώσει μια δράση για να απομακρύνουν τις κατσαρίδες από τα φρεάτια των αποχετεύσεων. Η απομάκρυνση των κατσαρίδων δεν γίνεται με βίαιο τρόπο ή με χημικές ουσίες -οι Atenistas μισούν τη βία και τα χημικά-, αλλά τελικά τις πείθουν να αποχωρήσουν από τα φρεάτια μετά από έναν ειλικρινή και πολιτισμένο διάλογο μαζί τους. Χρεοκοπεί η Αυστρία - καλά να πάθει γιατί ήταν η μόνη χώρα που δεν έδωσε το δωδεκάρι της στους Atenistas.
ΙΟΥΝΙΟΣ
Ο ANT1, o ΣΚΑΙ και το Star συγχωνεύονται, για να αποφύγουν τη χρεοκοπία. Το νέο κανάλι ονομάζεται «Tourkobarok» και στο πρόγραμμά του κυριαρχούν τα τούρκικα σίριαλ με οικολογικό περιεχόμενο, τα οποία προλογίζει η Πετρούλα Κωστίδου. Η Πετρούλα γίνεται η εμβληματική προσωπικότητα του νέου καναλιού και αναλαμβάνει να δενδροφυτεύσει μόνη της τα Ιμαλάια. Πριν ξεκινήσει την αποστολή της, η Πετρούλα επισκέπτεται τον Δαλάι Λάμα στην Ινδία, τον αποκαλεί «σέξι καράφλα» και χορεύει μαζί του τσιφτετέλι. Η Μαριάννα Βαρδινογιάννη ανακοινώνει την ίδρυση ενός νέου Κινήματος Πολιτών, που ονομάζεται «Δημοκρατικό Μπότοξ» και έχει για σήμα την ίδια να δίνει σαμπάνια με το μπιμπερό σε ένα παιδί. Το Athens Pride εξελίσσεται σε μια παταγώδη αποτυχία, αφού οι γκέι, οι λεσβίες και οι τρανσέξουαλ -αντί να ιδροκοπάνε στην Κλαυθμώνος - προτιμούν να πάνε για μπάνιο. Ο Γρηγόρης Βαλλιανάτος κατηγορεί για την αποτυχία της διοργάνωσης τους Atenistas - για την ακρίβεια, δηλώνει πως «οι Atenistas είναι το Athens Pride του χειμώνα». Οι Atenistas παίρνουν ανάποδες και τον φυτεύουν στον Εθνικό Κήπο δίπλα σε έναν μαϊντανό, αφού πρώτα τον βάφουν φούξια. Χρεοκοπεί η Ελβετία, αλλά σκασίλα μας, γιατί δεν ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
ΙΟΥΛΙΟΣ
Ο ιδρυτής του Wikileaks, Τζούλιαν Ασάντζ, επισκέπτεται την Ελλάδα, μετά από επίσημη πρόσκληση της ελληνικής κυβέρνησης η οποία εγγυάται την προστασία του. Την επόμενη ημέρα, δυο Ελληνίδες τον κατηγορούν πως τις ξεπαρθένεψε χωρίς προφυλακτικό -αφού πρώτα τους υποσχέθηκε πως θα τις παντρευτεί-, αλλά, μετά το ξεπαρθένεμα, τους είπε ότι πάει να αγοράσει τσιγάρα και εξαφανίστηκε. Ο Ασάντζ συλλαμβάνεται και –μετά από πρόταση του Θόδωρου Πάγκαλου- μεταφέρεται αεροπορικώς στην πρεσβεία μας στην Κένυα, για να μην πέσει στα χέρια των Αμερικανών. Δυο μέρες μετά, ο Ασάντζ καταλήγει στο Γκουαντάναμο δεμένος χειροπόδαρα και ο Θόδωρος Πάγκαλος δηλώνει: «Είμαι υπερήφανος για τον τρόπο που χειρίστηκα το ζήτημα, γιατί απάλλαξα τη χώρα από μία τρομακτική περιπέτεια». Χρεοκοπεί η Κύπρος και οι Ελληνοκύπριοι μεταναστεύουν μαζικά στα κατεχόμενα για να βρουν δουλειά. Οι Atenistas εξορμούν στα βράχια της Πειραϊκής -που κοιμάται ο Στέλιος ο μπεκρής- και ζωγραφίζουν πάνω σε όλα τα βότσαλα ένα ηλιοβασίλεμα κι ένα δάκρυ.
ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ
Στη χώρα δεν υπάρχει τουρίστας ούτε για δείγμα, επειδή η εγκληματικότητα έχει φτάσει στα ύψη και η Ελλάδα θεωρείται πια επικίνδυνος προορισμός διακοπών - επίσης, θεωρείται εξαιρετικά επικίνδυνος τόπος διαμονής. Ο υπουργός Τουρισμού Παύλος Γερουλάνος καλεί τους Έλληνες να αντιμετωπίζουν με σεβασμό τους τουρίστες και φέρνει ως παράδειγμα τους Ινδούς, οι οποίοι, αν και πεινάνε, δεν τρώνε τις αγελάδες. «Οι τουρίστες είναι οι ιερές αγελάδες των Ελλήνων» δηλώνει ο κ. Γερουλάνος, αλλά οι Έλληνες, ούτως ή άλλως, δεν τους τρώνε ακόμα τους τουρίστες - για την ώρα, τους κλέβουν τα πορτοφόλια και τις αποσκευές. Αν η αγελάδα είχε πορτοφόλι και κοσμήματα, μπορεί να της τα έπαιρναν οι Ινδοί - από την άλλη, δεν θα πρέπει να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο οι Ινδοί να ληστεύουν εδώ και χρόνια τις αγελάδες, αφού δεν έχουμε δει ποτέ καμιά αγελάδα με τσάντα και δαχτυλίδια. Οι Atenistas πάνε διακοπές στην Ίμπιζα για να ξεσκάσουν, αλλά - επειδή είναι πολύ του καθήκοντος- ορμάνε στις παραλίες και μαζεύουν τις γόπες, τις καπότες και τις κουράδες. Η δράση των Atenistas εξαγριώνει τους Ibizistas, οι οποίοι τους επιτίθενται, τους κάνουν μπλε μαρέν και τους πετάνε στη θάλασσα. Χρεοκοπεί το Λουξεμβούργο, αλλά το γεγονός περνάει απαρατήρητο, αφενός επειδή όλοι λείπουν σε διακοπές και αφετέρου επειδή κανείς ποτέ δεν ασχολείται με το Λουξεμβούργο.
ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ
Ως συνέπεια της οικονομικής κρίσης, συγχωνεύεται ο «Ριζοσπάστης» με την «Αυγή». Η νέα εφημερίδα ονομάζεται «Ας όψεται η ανάγκη» και κυκλοφορεί μια φορά τον μήνα, επειδή κάθε φύλλο πρέπει πρώτα να εγκριθεί από την Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ, τις 69 συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ και τη σορό του Λένιν. Η Εκκλησία της Ελλάδος βρίσκει την ευκαιρία να επιτεθεί για μια ακόμα φορά στο πολιτικό σύστημα και κατηγορεί το ΚΚΕ για τη σημερινή κατάντια της χώρας - ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος δηλώνει πως, αν η ηγεσία του ΚΚΕ είχε αφήσει τον Άρη Βελουχιώτη να μπει στην Αθήνα τον Δεκέμβριο του ΄44, η χώρα θα είχε γλιτώσει τόσο από τον καπιταλισμό όσο και από το παπαδαριό. Τη σκυτάλη παίρνει ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος, ο οποίος δηλώνει πως η Συμφωνία της Βάρκιζας ήταν το μεγάλο λάθος του ΕΑΜ και πως ο ΕΛΑΣ δεν έπρεπε να παραδώσει τα όπλα του, ενώ αφήνει άφωνους τους πάντες, όταν αποκαλύπτει πως δεν ήθελε να ορκίσει δήμαρχο τον Γιάννη Μπουτάρη επειδή τον θεωρεί καπιταλιστικό γουρούνι. Η κατάσταση στη χώρα βρίσκεται εκτός ελέγχου και οι Atenistas -για να εκφράσουν την αντίθεσή τους- μαζεύονται στη σπηλιά του Νταβέλη και τραβάνε τα βυζιά τους, ακούγοντας τη Λιλιπούπολη. Χρεοκοπεί και η Ολλανδία, σε ένδειξη συμπαράστασης στο Βέλγιο και το Λουξεμβούργο.
ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ
Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ανακοινώνει την ίδρυση ενός ακόμα Κινήματος Πολιτών. Το νέο κίνημα ονομάζεται «Δημοκρατική Αμνησία» και έχει για σήμα τον Μαθουσάλα. Ο Λουκάνικος, ο σκύλος- επαναστάτης, ξεκινάει απεργία πείνας έξω από τη Βουλή, επειδή αγανάκτησε πια να βλέπει τόσους μήνες τους Έλληνες να μαζεύονται όλο τσαμπουκά και τελικά να αποχωρούν σαν κότες. Δίπλα στον Λουκάνικο, υπάρχει μια πινακίδα που γράφει «Θα επαναστατήσετε επιτέλους ή τσάμπα γαβγίζω;». Η περιπέτεια του Λουκάνικου γίνεται πρωτοσέλιδο σε μεγάλες εφημερίδες του εξωτερικού, ευαισθητοποιεί την παγκόσμια κοινή γνώμη και ακούγονται φωνές που ζητούν να σβηστεί το χρέος της Ελλάδας για να ζήσει ο σκύλος. Άνδρες των ΜΑΤ και ομάδες αντιεξουσιαστών -σε μια προσπάθεια να φέρουν στο κέφι τον Λουκάνικο- παίζουν πόλεμο με δακρυγόνα, πέτρες και μολότοφ μπροστά από τη Βουλή, αλλά ο Λουκάνικος δεν γυρνάει ούτε να τους κοιτάξει. Οι Atenistas οργανώνουν καθιστική διαμαρτυρία στο Σύνταγμα -για να συμπαρασταθούν στον Λουκάνικο- και τρώνε κόκαλα κουνώντας τις ουρές τους. Χρεοκοπεί η Μύκονος.
ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ
Ο Λουκάνικος συνεχίζει την απεργία πείνας, αρνείται να δεχτεί τροφή από ορό, γίνεται σύμβολο του αγώνα και η Ελλάδα κρατάει την ανάσα της. Κλείνει ο Alpha γιατί έχει και η μαλακία τα όριά της. Ο Microcosmos (που προέκυψε από τη συγχώνευση Mega και Alter) και το Tourkobarok (που προέκυψε από τη συγχώνευση ANT1, ΣΚΑΙ και Star) συγχωνεύονται. Το νέο κανάλι ονομάζεται ΥΕΝΕΔ και προσφέρει στους τηλεθεατές ένα πλούσιο ελληνικό πρόγραμμα, στο οποίο δεσπόζει ο «Άγνωστος Πόλεμος». Το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν μεγάλα οικονομικά προβλήματα και αποφασίζουν να ενωθούν μέχρι να περάσει η παγκόσμια κρίση του καπιταλισμού - μόλις ο καπιταλισμός σταθεί ξανά στα πόδια του, θα διασπαστούν και θα δώσουν τη μάχη για τη νίκη του σοσιαλισμού. Η Γαλλία χρεοκοπεί και η Κάρλα Μπρούνι χωρίζει τον Νικολά Σαρκοζί για να παντρευτεί τον σωματοφύλακά του - ακόμα μια νίκη του λαϊκού κινήματος. Οι Atenistas διαπιστώνουν πως οι δράσεις τους δεν οδηγούν πουθενά και αποφασίζουν να βγουν στο βουνό, όχι για να φυτέψουν πεύκα και κυπαρίσσια, αλλά για να ξεκινήσουν το ένοπλο αντάρτικο - για να παραπλανήσουν τις δυνάμεις καταστολής, αλλάζουν όνομα και λέγονται πια «Manikiouristas».
ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ
Χρεοκοπεί η Γερμανία και χτίζεται ξανά το Τείχος του Βερολίνου. Εκατομμύρια Γερμανοί προσπαθούν να πηδήσουν το Τείχος για να πάνε στην Ανατολική Γερμανία και να έχουν τουλάχιστον ένα πιάτο φαΐ και στέγη, αλλά οι στρατιώτες της Δυτικής Γερμανίας τους πυροβολούν στο ψαχνό -όσοι επιζούν μεταφέρονται στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου. Στην Αθήνα, οι διαδηλώσεις συνεχίζονται και οι ασφαλίτες είναι χιλιάδες. Η παρουσία τους δεν ενοχλεί τους διαδηλωτές, αφού οι ασφαλίτες κατεβαίνουν πια οργανωμένοι σε δικό τους μπλοκ - έχουν να πληρωθούν δέκα μήνες και διαδηλώνουν κι αυτοί ενάντια στο σύστημα.
Μετά από 79 ημέρες απεργίας πείνας πεθαίνει ο Λουκάνικος. Οι τοίχοι της Αθήνας γεμίζουν αμέσως με το σύνθημα «Ο Λουκάνικος ζει!». Για να αποφύγει τη λαϊκή κατακραυγή, ο Γιώργος Παπανδρέου απευθύνει διάγγελμα από την ΥΕΝΕΔ στον ελληνικό λαό και δηλώνει πως η κηδεία του Λουκάνικου θα γίνει δημοσία δαπάνη και θα του αποδοθούν τιμές αρχηγού κράτους. Την ημέρα της κηδείας του Λουκάνικου, όλος ο λαός της Αθήνας είναι στους δρόμους. Την στιγμή που ο Γιώργος Παπανδρέου ακουμπάει το φέρετρο του Λουκάνικου και λέει «σε αυτό το φέρετρο ακουμπάει όλη η Ελλάδα», ο Λουκάνικος πετάγεται όρθιος και του δαγκώνει το χέρι. Στη συνέχεια, ξεχύνεται τρέχοντας προς τη Βουλή, ενώ εκατομμύρια λαού τον ακολουθούν. Οι Έλληνες, με ηγέτη έναν τετραπέρατο αδέσποτο σκύλο, γκρεμίζουν επιτέλους το άθλιο πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο!
Καλή χρονιά και καλή τύχη!
Ανοίγουν τα κλειστά επαγγέλματα και κλείνουν τα ανοιχτά – λόγω έλλειψης δουλειάς. Οι θιγόμενοι επαγγελματίες -αντί να κάνουν συλλαλητήρια και πορείες διαμαρτυρίας- αποφασίζουν να προβούν σε μια πρωτότυπη μορφή αντίστασης: οι φαρμακοποιοί αναλαμβάνουν να οδηγήσουν τα ταξί, οι ταξιτζήδες γίνονται φουρνάρηδες, οι δικηγόροι οδοντοτεχνίτες και οι κομμώτριες γίνονται δικηγόροι. Περιέργως, όλα λειτουργούν όπως πριν - είμαστε λαός με πολλά ταλέντα. Στις εκπτώσεις, οι τιμές φτάνουν σε εξευτελιστικά χαμηλά επίπεδα αλλά αυτοί που ψωνίζουν είναι ελάχιστοι και τα μαγαζιά κλείνουν το ένα πίσω από το άλλο. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να δημιουργηθεί τεράστια ζήτηση στα λίγα μαγαζιά που έχουν απομείνει και οι τιμές να φτάσουν σε αστρονομικά ύψη - σε περίοδο εκπτώσεων, ένα μπλουζάκι στο Zara κοστίζει όσο τρία διαμερίσματα στο Μανχάταν. Χρεοκοπεί η Πορτογαλία. Οι Atenistas κλιμακώνουν τη δράση τους με μαξιλαροπόλεμο στα Ταμπούρια.
ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ
Ο Μπόμπολας κλείνει την ιστορική εφημερίδα «Έθνος», επειδή παίρνει τα δημόσια έργα ούτως ή άλλως, οπότε δεν την χρειάζεται πια. Σε ένδειξη διαμαρτυρίας, η ΕΣΗΕΑ αποφασίζει να αντιδράσει σκληρά και κηρύσσει στάση εργασίας είκοσι δευτερολέπτων. Η Γιάννα Αγγελοπούλου ανακοινώνει την ίδρυση Κινήματος Πολιτών - το νέο κίνημα ονομάζεται «Δημοκρατική Δυναστεία» και έχει για σήμα έναν πολυέλαιο. Συλλαμβάνονται 20 χιλιάδες μέλη της Συνωμοσίας των Πυρήνων της Φωτιάς και ανακαλύπτονται 3 εκατομμύρια όπλα σε 6 χιλιάδες γιάφκες. Οι ιδιοκτήτες των διαμερισμάτων ξεσηκώνονται -επειδή οι γιάφκες θα μείνουν ξενοίκιαστες- και η κυβέρνηση αναγκάζεται να ελευθερώσει όλους τους συλληφθέντες, με τον όρο πως θα συνεχίσουν να πληρώνουν τα νοίκια και τα κοινόχρηστα. Χρεοκοπεί και η Ισπανία. Την ημέρα των ερωτευμένων, οι Atenistas εξορμούν στο ρέμα του Ποδονίφτη και φιλούν τα βατράχια στο στόμα, με αποτέλεσμα να μετατραπούν σε μαλλί της γριάς - όχι τα βατράχια, οι Atenistas.
ΜΑΡΤΙΟΣ
Ξεκινάει στην ΕΡΤ η νέα εκπομπή της Έλλης Στάη «Η οδύσσεια μιας συμβασιούχας με πράσινα μάτια». Η Έλλη Στάη εμφανίζεται με μαύρη ρίζα και όλοι οι Έλληνες ξεσπάνε σε κλάματα - ούτε για την Κατερίνα Λέχου στο «Νησί» δεν έπεσε τέτοιος θρήνος. Συνεχίζονται οι πορείες διαμαρτυρίας, οι οποίες καταλήγουν έξω από τη Βουλή - εκτός από το ΠΑΜΕ που διαδηλώνει στο Γοργοπόταμο και στα ελληνοαλβανικά σύνορα. Ο Θόδωρος Πάγκαλος βγαίνει μόνος του από τη Βουλή για να αγοράσει σαράντα σοκοφρέτες από το περίπτερο και δέχεται επίθεση από οργισμένους συνταξιούχους που του παίρνουν τις σοκοφρέτες και τις τρώνε μόνοι τους. Την επόμενη ημέρα, ο πρόεδρος της Βουλής Φίλιππος Πετσάλνικος διατάζει να ναρκοθετηθεί ο χώρος έξω από τη Βουλή και ανακοινώνει στους βουλευτές πως στο εξής θα μπαίνουν και θα βγαίνουν στη Βουλή από τους υπονόμους. Χρεοκοπεί και η Ιταλία. Ο Μπερλουσκόνι, για να το ξεπεράσει, πηδάει δυο 15χρονες Βιετναμέζες. Για να δικαιολογηθεί, υποστηρίζει πως ήθελε να πηδήσει μόνο τη μία αλλά η άλλη δεν έφευγε από το κρεβάτι, οπότε της τον σφύριξε κι αυτής, για να μην έχει παράπονο. Τελικά αποδεικνύεται πως οι δυο Βιετναμέζες είναι σιαμαίες. Ο Μπερλουσκόνι επικαλείται έναν παλιό νόμο του Μουσολίνι -που προβλέπει ότι στο πήδημα ανήλικων σιαμαίων από το Βιετνάμ λαμβάνεται υπόψη το άθροισμα των ηλικιών τους- και την γλιτώνει.
ΑΠΡΙΛΙΟΣ
Διεξάγονται εκλογές αλλά δεν πάει κανείς να ψηφίσει, οπότε ακυρώνονται. Ο Γιώργος Παπανδρέου δηλώνει πως ο λαός δεν πήγε στις κάλπες επειδή συμφωνεί απόλυτα με την πολιτική της κυβέρνησης. Για να αποφύγουν το λουκέτο, το Mega και το Alter συγχωνεύονται - το νέο κανάλι λέγεται «Microcosmos». Στα παράθυρα του δελτίου ειδήσεων του νέου καναλιού υπάρχει πολυκοσμία και δεν χωράνε όλοι, οπότε ο Χατζηνικολάου κάθεται στα γόνατα του Πρετεντέρη, η Τρέμη αγκαλιά με την Κάτια Μακρή και ο Καψής στον ώμο του Τράγκα - ο Τράγκας τον λέει «παπαγαλάκι» και ο Καψής τον τσιμπάει με το ράμφος του. Ο Παύλος Τσίμας δεν θέλει να κάτσει στα γόνατα του Άκη Παυλόπουλου και αποφασίζει να γίνει συμπαρουσιαστής της Αννίτας Πάνια στη νέα εκπομπή «Master Παρατράγουδα», αλλά η Αννίτα ξενερώνει με τον Τσίμα, τον αποκαλεί «χαλβά», αποχωρεί από την εκπομπή και γίνεται συμπαρουσιάστρια του Γιώργου Καπουτζίδη και της Δούκισσας Νομικού στο «Just the three of us». Οι Atenistas αποφασίζουν να ριζοσπαστικοποιήσουν τη δράση τους - εγκαταλείπουν τα ρεσώ και βγαίνουν στους δρόμους με μανουάλια. Χρεοκοπεί το Βέλγιο.
ΜΑΙΟΣ
Η Ελλάδα συμμετέχει στο διαγωνισμό τραγουδιού της Γιουροβίζιον με τους Atenistas και το τραγούδι «άψε ροζ τη ζαρντινιέρα κι έλα να σου κάνω αέρα». Στη διάρκεια της τρίλεπτης εμφάνισής τους στη σκηνή της Γιουροβίζιον, οι Atenistas μαγειρεύουν, σφουγγαρίζουν το πάτωμα, βάζουν πλυντήριο, απλώνουν μπουγάδα, φυτεύουν δέντρα, τα ποτίζουν, ταΐζουν πεινασμένα παιδάκια, βαράνε τα ταμπούρλα, κάνουν ποδήλατο, παίζουν κρυφτό και καταφέρνουν να κερδίσουν την πρώτη θέση, αφού τους ψηφίζουν όλες οι νοικοκυρές και όλοι οι πρόσκοποι της Ευρώπης. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας υποδέχεται τους Atenistas στην είσοδο του Προεδρικού Μεγάρου και οι Atenistas τον περνάνε στο απέναντι πεζοδρόμιο με το ζόρι, επειδή είναι γέρος και πρέπει να κάνουν μια καλή πράξη. Ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος καλεί τους Atenistas να τραγουδήσουν την επόμενη Κυριακή στη Μητρόπολη Αθηνών, αλλά αυτοί αρνούνται ευγενικά επειδή την Κυριακή έχουν οργανώσει μια δράση για να απομακρύνουν τις κατσαρίδες από τα φρεάτια των αποχετεύσεων. Η απομάκρυνση των κατσαρίδων δεν γίνεται με βίαιο τρόπο ή με χημικές ουσίες -οι Atenistas μισούν τη βία και τα χημικά-, αλλά τελικά τις πείθουν να αποχωρήσουν από τα φρεάτια μετά από έναν ειλικρινή και πολιτισμένο διάλογο μαζί τους. Χρεοκοπεί η Αυστρία - καλά να πάθει γιατί ήταν η μόνη χώρα που δεν έδωσε το δωδεκάρι της στους Atenistas.
ΙΟΥΝΙΟΣ
Ο ANT1, o ΣΚΑΙ και το Star συγχωνεύονται, για να αποφύγουν τη χρεοκοπία. Το νέο κανάλι ονομάζεται «Tourkobarok» και στο πρόγραμμά του κυριαρχούν τα τούρκικα σίριαλ με οικολογικό περιεχόμενο, τα οποία προλογίζει η Πετρούλα Κωστίδου. Η Πετρούλα γίνεται η εμβληματική προσωπικότητα του νέου καναλιού και αναλαμβάνει να δενδροφυτεύσει μόνη της τα Ιμαλάια. Πριν ξεκινήσει την αποστολή της, η Πετρούλα επισκέπτεται τον Δαλάι Λάμα στην Ινδία, τον αποκαλεί «σέξι καράφλα» και χορεύει μαζί του τσιφτετέλι. Η Μαριάννα Βαρδινογιάννη ανακοινώνει την ίδρυση ενός νέου Κινήματος Πολιτών, που ονομάζεται «Δημοκρατικό Μπότοξ» και έχει για σήμα την ίδια να δίνει σαμπάνια με το μπιμπερό σε ένα παιδί. Το Athens Pride εξελίσσεται σε μια παταγώδη αποτυχία, αφού οι γκέι, οι λεσβίες και οι τρανσέξουαλ -αντί να ιδροκοπάνε στην Κλαυθμώνος - προτιμούν να πάνε για μπάνιο. Ο Γρηγόρης Βαλλιανάτος κατηγορεί για την αποτυχία της διοργάνωσης τους Atenistas - για την ακρίβεια, δηλώνει πως «οι Atenistas είναι το Athens Pride του χειμώνα». Οι Atenistas παίρνουν ανάποδες και τον φυτεύουν στον Εθνικό Κήπο δίπλα σε έναν μαϊντανό, αφού πρώτα τον βάφουν φούξια. Χρεοκοπεί η Ελβετία, αλλά σκασίλα μας, γιατί δεν ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
ΙΟΥΛΙΟΣ
Ο ιδρυτής του Wikileaks, Τζούλιαν Ασάντζ, επισκέπτεται την Ελλάδα, μετά από επίσημη πρόσκληση της ελληνικής κυβέρνησης η οποία εγγυάται την προστασία του. Την επόμενη ημέρα, δυο Ελληνίδες τον κατηγορούν πως τις ξεπαρθένεψε χωρίς προφυλακτικό -αφού πρώτα τους υποσχέθηκε πως θα τις παντρευτεί-, αλλά, μετά το ξεπαρθένεμα, τους είπε ότι πάει να αγοράσει τσιγάρα και εξαφανίστηκε. Ο Ασάντζ συλλαμβάνεται και –μετά από πρόταση του Θόδωρου Πάγκαλου- μεταφέρεται αεροπορικώς στην πρεσβεία μας στην Κένυα, για να μην πέσει στα χέρια των Αμερικανών. Δυο μέρες μετά, ο Ασάντζ καταλήγει στο Γκουαντάναμο δεμένος χειροπόδαρα και ο Θόδωρος Πάγκαλος δηλώνει: «Είμαι υπερήφανος για τον τρόπο που χειρίστηκα το ζήτημα, γιατί απάλλαξα τη χώρα από μία τρομακτική περιπέτεια». Χρεοκοπεί η Κύπρος και οι Ελληνοκύπριοι μεταναστεύουν μαζικά στα κατεχόμενα για να βρουν δουλειά. Οι Atenistas εξορμούν στα βράχια της Πειραϊκής -που κοιμάται ο Στέλιος ο μπεκρής- και ζωγραφίζουν πάνω σε όλα τα βότσαλα ένα ηλιοβασίλεμα κι ένα δάκρυ.
ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ
Στη χώρα δεν υπάρχει τουρίστας ούτε για δείγμα, επειδή η εγκληματικότητα έχει φτάσει στα ύψη και η Ελλάδα θεωρείται πια επικίνδυνος προορισμός διακοπών - επίσης, θεωρείται εξαιρετικά επικίνδυνος τόπος διαμονής. Ο υπουργός Τουρισμού Παύλος Γερουλάνος καλεί τους Έλληνες να αντιμετωπίζουν με σεβασμό τους τουρίστες και φέρνει ως παράδειγμα τους Ινδούς, οι οποίοι, αν και πεινάνε, δεν τρώνε τις αγελάδες. «Οι τουρίστες είναι οι ιερές αγελάδες των Ελλήνων» δηλώνει ο κ. Γερουλάνος, αλλά οι Έλληνες, ούτως ή άλλως, δεν τους τρώνε ακόμα τους τουρίστες - για την ώρα, τους κλέβουν τα πορτοφόλια και τις αποσκευές. Αν η αγελάδα είχε πορτοφόλι και κοσμήματα, μπορεί να της τα έπαιρναν οι Ινδοί - από την άλλη, δεν θα πρέπει να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο οι Ινδοί να ληστεύουν εδώ και χρόνια τις αγελάδες, αφού δεν έχουμε δει ποτέ καμιά αγελάδα με τσάντα και δαχτυλίδια. Οι Atenistas πάνε διακοπές στην Ίμπιζα για να ξεσκάσουν, αλλά - επειδή είναι πολύ του καθήκοντος- ορμάνε στις παραλίες και μαζεύουν τις γόπες, τις καπότες και τις κουράδες. Η δράση των Atenistas εξαγριώνει τους Ibizistas, οι οποίοι τους επιτίθενται, τους κάνουν μπλε μαρέν και τους πετάνε στη θάλασσα. Χρεοκοπεί το Λουξεμβούργο, αλλά το γεγονός περνάει απαρατήρητο, αφενός επειδή όλοι λείπουν σε διακοπές και αφετέρου επειδή κανείς ποτέ δεν ασχολείται με το Λουξεμβούργο.
ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ
Ως συνέπεια της οικονομικής κρίσης, συγχωνεύεται ο «Ριζοσπάστης» με την «Αυγή». Η νέα εφημερίδα ονομάζεται «Ας όψεται η ανάγκη» και κυκλοφορεί μια φορά τον μήνα, επειδή κάθε φύλλο πρέπει πρώτα να εγκριθεί από την Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ, τις 69 συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ και τη σορό του Λένιν. Η Εκκλησία της Ελλάδος βρίσκει την ευκαιρία να επιτεθεί για μια ακόμα φορά στο πολιτικό σύστημα και κατηγορεί το ΚΚΕ για τη σημερινή κατάντια της χώρας - ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος δηλώνει πως, αν η ηγεσία του ΚΚΕ είχε αφήσει τον Άρη Βελουχιώτη να μπει στην Αθήνα τον Δεκέμβριο του ΄44, η χώρα θα είχε γλιτώσει τόσο από τον καπιταλισμό όσο και από το παπαδαριό. Τη σκυτάλη παίρνει ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος, ο οποίος δηλώνει πως η Συμφωνία της Βάρκιζας ήταν το μεγάλο λάθος του ΕΑΜ και πως ο ΕΛΑΣ δεν έπρεπε να παραδώσει τα όπλα του, ενώ αφήνει άφωνους τους πάντες, όταν αποκαλύπτει πως δεν ήθελε να ορκίσει δήμαρχο τον Γιάννη Μπουτάρη επειδή τον θεωρεί καπιταλιστικό γουρούνι. Η κατάσταση στη χώρα βρίσκεται εκτός ελέγχου και οι Atenistas -για να εκφράσουν την αντίθεσή τους- μαζεύονται στη σπηλιά του Νταβέλη και τραβάνε τα βυζιά τους, ακούγοντας τη Λιλιπούπολη. Χρεοκοπεί και η Ολλανδία, σε ένδειξη συμπαράστασης στο Βέλγιο και το Λουξεμβούργο.
ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ
Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ανακοινώνει την ίδρυση ενός ακόμα Κινήματος Πολιτών. Το νέο κίνημα ονομάζεται «Δημοκρατική Αμνησία» και έχει για σήμα τον Μαθουσάλα. Ο Λουκάνικος, ο σκύλος- επαναστάτης, ξεκινάει απεργία πείνας έξω από τη Βουλή, επειδή αγανάκτησε πια να βλέπει τόσους μήνες τους Έλληνες να μαζεύονται όλο τσαμπουκά και τελικά να αποχωρούν σαν κότες. Δίπλα στον Λουκάνικο, υπάρχει μια πινακίδα που γράφει «Θα επαναστατήσετε επιτέλους ή τσάμπα γαβγίζω;». Η περιπέτεια του Λουκάνικου γίνεται πρωτοσέλιδο σε μεγάλες εφημερίδες του εξωτερικού, ευαισθητοποιεί την παγκόσμια κοινή γνώμη και ακούγονται φωνές που ζητούν να σβηστεί το χρέος της Ελλάδας για να ζήσει ο σκύλος. Άνδρες των ΜΑΤ και ομάδες αντιεξουσιαστών -σε μια προσπάθεια να φέρουν στο κέφι τον Λουκάνικο- παίζουν πόλεμο με δακρυγόνα, πέτρες και μολότοφ μπροστά από τη Βουλή, αλλά ο Λουκάνικος δεν γυρνάει ούτε να τους κοιτάξει. Οι Atenistas οργανώνουν καθιστική διαμαρτυρία στο Σύνταγμα -για να συμπαρασταθούν στον Λουκάνικο- και τρώνε κόκαλα κουνώντας τις ουρές τους. Χρεοκοπεί η Μύκονος.
ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ
Ο Λουκάνικος συνεχίζει την απεργία πείνας, αρνείται να δεχτεί τροφή από ορό, γίνεται σύμβολο του αγώνα και η Ελλάδα κρατάει την ανάσα της. Κλείνει ο Alpha γιατί έχει και η μαλακία τα όριά της. Ο Microcosmos (που προέκυψε από τη συγχώνευση Mega και Alter) και το Tourkobarok (που προέκυψε από τη συγχώνευση ANT1, ΣΚΑΙ και Star) συγχωνεύονται. Το νέο κανάλι ονομάζεται ΥΕΝΕΔ και προσφέρει στους τηλεθεατές ένα πλούσιο ελληνικό πρόγραμμα, στο οποίο δεσπόζει ο «Άγνωστος Πόλεμος». Το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν μεγάλα οικονομικά προβλήματα και αποφασίζουν να ενωθούν μέχρι να περάσει η παγκόσμια κρίση του καπιταλισμού - μόλις ο καπιταλισμός σταθεί ξανά στα πόδια του, θα διασπαστούν και θα δώσουν τη μάχη για τη νίκη του σοσιαλισμού. Η Γαλλία χρεοκοπεί και η Κάρλα Μπρούνι χωρίζει τον Νικολά Σαρκοζί για να παντρευτεί τον σωματοφύλακά του - ακόμα μια νίκη του λαϊκού κινήματος. Οι Atenistas διαπιστώνουν πως οι δράσεις τους δεν οδηγούν πουθενά και αποφασίζουν να βγουν στο βουνό, όχι για να φυτέψουν πεύκα και κυπαρίσσια, αλλά για να ξεκινήσουν το ένοπλο αντάρτικο - για να παραπλανήσουν τις δυνάμεις καταστολής, αλλάζουν όνομα και λέγονται πια «Manikiouristas».
ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ
Χρεοκοπεί η Γερμανία και χτίζεται ξανά το Τείχος του Βερολίνου. Εκατομμύρια Γερμανοί προσπαθούν να πηδήσουν το Τείχος για να πάνε στην Ανατολική Γερμανία και να έχουν τουλάχιστον ένα πιάτο φαΐ και στέγη, αλλά οι στρατιώτες της Δυτικής Γερμανίας τους πυροβολούν στο ψαχνό -όσοι επιζούν μεταφέρονται στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου. Στην Αθήνα, οι διαδηλώσεις συνεχίζονται και οι ασφαλίτες είναι χιλιάδες. Η παρουσία τους δεν ενοχλεί τους διαδηλωτές, αφού οι ασφαλίτες κατεβαίνουν πια οργανωμένοι σε δικό τους μπλοκ - έχουν να πληρωθούν δέκα μήνες και διαδηλώνουν κι αυτοί ενάντια στο σύστημα.
Μετά από 79 ημέρες απεργίας πείνας πεθαίνει ο Λουκάνικος. Οι τοίχοι της Αθήνας γεμίζουν αμέσως με το σύνθημα «Ο Λουκάνικος ζει!». Για να αποφύγει τη λαϊκή κατακραυγή, ο Γιώργος Παπανδρέου απευθύνει διάγγελμα από την ΥΕΝΕΔ στον ελληνικό λαό και δηλώνει πως η κηδεία του Λουκάνικου θα γίνει δημοσία δαπάνη και θα του αποδοθούν τιμές αρχηγού κράτους. Την ημέρα της κηδείας του Λουκάνικου, όλος ο λαός της Αθήνας είναι στους δρόμους. Την στιγμή που ο Γιώργος Παπανδρέου ακουμπάει το φέρετρο του Λουκάνικου και λέει «σε αυτό το φέρετρο ακουμπάει όλη η Ελλάδα», ο Λουκάνικος πετάγεται όρθιος και του δαγκώνει το χέρι. Στη συνέχεια, ξεχύνεται τρέχοντας προς τη Βουλή, ενώ εκατομμύρια λαού τον ακολουθούν. Οι Έλληνες, με ηγέτη έναν τετραπέρατο αδέσποτο σκύλο, γκρεμίζουν επιτέλους το άθλιο πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο!
Καλή χρονιά και καλή τύχη!
Κυριακή 26 Δεκεμβρίου 2010
Ζακ Βερζές,ο "συνήγορος των διαβόλων". Μία (αν)επίκαιρη συνέντευξη του Μαιτρ της ριζοσπαστικής συνηγορίας
Το παρόν είναι μια αναδημοσίευση απ' τον δικτυακό τόπο της Εποχής. Εγώ θα πω την αποψάρα μου εν συντομία και μετά θ' αφήκω τους αρθρογράφους να μιλήσουνε.
Είχα την πεποίθηση, μέχρι που διάβασα τούτηνε τη συνέντευξη, ότι ο συνήγορος ταυτίζεται με τον κατηγορούμενο. Επηρεασμένος από Κούγιες και Λικουρέζους εκλάμβανα ως φασιστόμουτρα τους δικηγόρους των ναζί. Φαίνεται πως δεν είναι ακριβώς έτσι... Για κάθε πράξη πρέπει, ώστε να μην υποπέφτουμε σε μεταφυσικές συλλογιστικές, να εξετάζουμε τις συνέπειές της δεδομένης της θέσης στην ιστορική συγκυρία που την συναντάμε. Όσο κι αν μας πιέζει το ηθικό μας σύστημα πρέπει ν' αντιστεκόμαστε στις παρωπίδες που σκοτεινιάζουν όλον τον υπόλοιπο κόσμο και φωτίζουν μόνο το περίγραμμα της εξεταζόμενης υπόθεσης. Σύμφωνα με τον Βερζές δεν είναι επιτρεπτός συλλογισμός ο συμπερασμός της αναγκαιότητας της δίκης του Μπάρμπι δια της ύπαρξης των εγκλημάτων του και αυτό, ουσιαστικά, αναλύω. Η δίκη δεν είναι μια υπεριστορική απονομή δικαιοσύνης, είναι μια κατηγορία ενός συγκεκριμένου φορέα προς έναν άλλο εντός ενός συγκεκριμένου ακροατηρίου. Όταν δικάζεται στη σύγχρονη Ελλάδα ένας ψυχοπαθής δολοφόνος την "απόδοση δικαιοσύνης" η κοινή γνώμη την εκλαμβάνει ως απόδοση δικαιοσύνης επί του συγκεκριμένου και όχι ως αντικειμενικοποίηση του δικαστικού συστήματος. Έτσι όταν δικάζεται ένας διαδηλωτής υπάρχει μια υποψία ως προς το αμερόληπτο του δικαστικού σώματος, υποψία που δεν νοθεύεται από την ικανοποίηση της τέλεσης της προαναφερθείσας δίκης. Όταν δικάζει μια πολεμική μηχανή μια άλλη πολεμική μηχανή (γιατί έτσι συμβαίνει, το δικαστήριο δεν ήρθε απ' τον ουρανό) τότε η δίκη τοποθετεί τους δικαστές υπεράνω της φύσης της διαμάχης και συνεπώς αμνηστεύει την "ενάγουσα" δύναμη για τα παρόμοια εγκλήματά της. Αξίζει να σημειωθεί ότι η όποια προσπάθειά μας για ολοκληρωτική απόδοση δικαιοσύνης, για καταδίκη και των μεν και των δε θα πρέπει κι αυτή να βλέπεται ρεαλιστικά. Δεν είναι ίση αντιμετώπιση η μεν κριτική να παίρνει παγκόσμιες διαστάσεις κι η άλλη να περιορίζεται στα στενά όρια των αριστερίστικων φυλλάδων, διότι πρακτικά (και τονίζω πως αυτό πρέπει να εξετάζουμε) αυτό συμβαίνει.
------------------------------------------------------------------
To 1985 για την Ελλάδα ήταν έτος "ανατροπών" και εκλογών. Αποκαθηλώνεται ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, στον προεδρικό θώκο αναδεικνύεται ο ανακριτής της "υπόθεσης Λαμπράκη", Σαρτζετάκης, ο "Σχολιαστής" κυκλοφορεί με τον Ζαν -Λουί Τρεντινιάν στο εξώφυλλο, και η Ελλάδα μπαίνει στη δεύτερη φάση της "αλλαγής", που θα προαναγγείλει νέα λιτότητα (ακόμη δεν είχε εφευρεθεί ο όρος "εκσυγχρονισμός").
Τον ίδιο χρόνο αρχίζει στη Γαλλία, μεσούσης της "παντοκρατορίας Μιτεράν", η δίκη κατά του Κλάους Μπάρμπι, του "χασάπη της Λυών", την υπεράσπιση του οποίου αναλαμβάνει ο Ζακ Βερζές, γνωστός στους Ευρωπαίους ήδη από τα χρόνια του "Πολέμου της Αλγερίας". Ο 80χρονος πλέον Βερζές αποτελεί μία εξαιρετική περίπτωση μαχητικού δικηγόρος, "από την άλλη πλευρά του καθρέφτη", όπως είχε αιτιολογήσει κάποτε την "εξαφάνισή" του: μπορεί να υπερασπίζεται με την ίδια ευκολία μαχητές του FLN και της Αλγερινής Επανάστασης και ταυτόχρονα να αγορεύει ως συνήγορος του Στρατηγού Σαλάν, από τα ιδρυτικά στελέχη της "Οργάνωσης Μυστικός Στρατός" (OAS), ενώ δεν λείπει από καμιά μεγάλη δίκη εις βάρος όσων η Δύση θεωρεί "τρομοκράτες" και "δικτάτορες", από τον Κάρλος μέχρι τον Μιλόσεβιτς.
Η "Εποχή", με αφορμή την ελληνική έκδοση του βιβλίου του "Η στρατηγική της δίκης" (Jaques Verges, De la strategie judiciaire, Paris 1968), αναδημοσιεύει μία άγνωστη στην Ελλάδα και άκρως επίμαχη συνέντευξη του "Μαιτρ Βερζές", εν όψει της ανάληψης της υπεράσπισης του Κλάους Μπάρμπι, τον Μάιο του 1985, που δημοσιεύτηκε στην (αρκούντως "άτακτη" στα πρώτα βήματά της) tageszeitung.
Για τους γερμανόφωνους αναγνώστες διαφωτιστική πάντως είναι η συνέντευξη του Ζακ Βερζές στον Spiegel (36/ 2. 9. 2002) που παραχώρησε στον Αλεξάντερ Σμόλτσυκ.
Μαιτρ Βερζές, η δίκη του Κλάους Μπάρμπι θα έχει οδυνηρές αποκαλύψεις;
Θα έχει, αλλά θα είναι επώδυνη μόνο για εκείνους, που στήριξαν το πολιτικό ή το οικονομικό τους κεφάλαιο σε ένα ψέμα. Η γαλλική κοινωνία στηρίζεται σε ένα ψέμα από τον καιρό της γερμανικής κατοχής. Μπορεί κανείς σ' αυτή τη χώρα να μιλήσει ελεύθερα για τη Ζαν ντ' Αρκ και τον Ναπολέοντα, αλλά δεν μπορεί κανείς να θέσει ερωτήματα για την περίοδο 1940-1944. Ο φασισμός γοήτευσε την καθεστηκυία τάξη στη Γαλλία, όπως και αλλού, όπως και τους διανοούμενους. Ύστερα, η Γαλλία ήταν υπό κατοχή και η κυβέρνηση του Βισύ συνεργάστηκε με τους Γερμανούς. Από την άλλη, υπήρξε εξ αρχής αντίσταση, αλλά ήταν διασπασμένη. Είναι παράλογο, να ισχυρίζονται τα γαλλικά πολιτικά κόμματα ότι η Αντίσταση ήταν ενωμένη, ακριβώς σαν αίφνης να είχε τελειώσει η ταξική πάλη. Αναφέρεται, επίσης, ότι η Γαλλική Αντίσταση πολέμησε για ανθρωπιστικές αξίες. Πολλοί από τα μέλη της διεξήγαν έναν καθαρά εθνικιστικό αγώνα. Ο συνταγματάρχης Γκοντάρ, επί παραδείγματι, που εφάρμοσε στον Πόλεμο της Αλγερίας καταπιεστικές πρακτικές, ήταν λοχαγός στην Αντίσταση, στον πόλεμο κατά του Μπάρμπι.
Πώς συνδέονται αυτές οι σκέψεις με την υπεράσπιση του Κλάους Μπάρμπι;
Το ξέρω, πως η ευρωπαϊκή αριστερά, ακόμα και οι ευρωπαίοι αριστεριστές απορρίπτουν την υπεράσπιση του Μπάρμπι από μέρους μου. Γι' αυτούς, οι δολοφονίες στα αραβικά κράτη, στην Αφρική ή την Ασία είναι "λυπηρές υπερβολές". Το απόλυτο Κακό, από το οποίο υπέφερε η Ευρώπη, είναι γι' αυτούς ο ναζισμός. Η αποικιοκρατία αντίθετα, από την οποία υπέφεραν οι λαοί, δεν είναι το ίδιο. Με αυτόν τον τρόπο, η Ευρώπη "μυστικοποίησε" τον ναζισμό και, ταυτόχρονα, έδωσε συγχωροχάρτι στον εαυτό της για τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, που έγιναν αλλού ή συνεχίζουν να γίνονται. Συγκρατούμε τη λέξη "γενοκτονία" μόνο για τους Εβραίους, αλλά κανείς δεν αναφέρεται στους Ερυθρόδερμους της Αμερικής. Η αγανάκτηση, με την οποία με αντιμετωπίζουν αυτοί οι αριστεριστές, αυξάνει περισσότερο την περιφρόνησή μου γι' αυτούς, για τον λόγο ότι συμμετέχουν στο όνομα ενός μύθου στα σημερινά εγκλήματα.
Αμφισβητείτε δηλαδή την αντιφασιστική συνείδηση των αριστερών, η οποία, επί παραδείγματι, στη Γερμανία είναι η αφετηρία για μία προοδευτική τάση αλλαγών και η οποία απορρίπτει τη δική σας τακτική της υπεράσπισης;
Οι μεγάλες δίκες για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας ξεκίνησαν στις αρχές της δεκαετίας του 60, η δίκη του Άιχμαν στην Ιερουσαλήμ, οι πρώτες δίκες εις βάρος των φυλάκων του Άουσβιτς. Αυτό συνέβη την εποχή της αγγλο-γαλλικής επίθεσης κατά της Αιγύπτου, της αμερικανικής απόβασης στον Κόλπο των Χοίρων και της χειρότερης καταπίεσης στην Αλγερία. Είναι η εποχή, όπου ο Τζων Φ. Κέννεντυ, ο μεγάλος φιλελεύθερος, τον οποίο θαύμαζε η αριστερά στη Δύση, ξεκίνησε τον "ειδικό πόλεμο" κατά του Βιετνάμ. Μέσω αυτών των δικών για τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, η Δύση και το Ισραήλ έπρεπε να καταλάβουν τη θέση του θύματος, για όσα δεινά υπέστησαν στην περίοδο 1940-1945. Στο ίδιο πνεύμα σχεδιάστηκε και η δίκη του Μπάρμπι. Για αιώνες υπήρξαν οι δήμιοι, και παραμένουν μέχρι σήμερα. Αν λοιπόν επικεντρωθούμε στον αγώνα της αριστεράς κατά του φασισμού, τότε είναι σα να διευκολύνουμε αυτούς τους δήμιους.
Αφαιρείτε από τη Γαλλία το δικαίωμα να καταδικάσει ένα Ναζί;
Ποιος δικάζει σήμερα τον Μπάρμπι; Ένα κράτος, του οποίου ο Πρόεδρος υπήρξε ο υπουργός αστυνομίας, όταν ξεκίνησε ο Πόλεμος της Αλγερίας. Ένα κράτος, του οποίου ο Πρόεδρος ήταν υπουργός δικαιοσύνης, όταν άρχιζαν να αποκεφαλίζουν στην Αλγερία τους κρατούμενους. Αλλά γι' αυτά δεν γίνεται λόγος. Αν εγκρίνει κανείς τη "δίκη του Μπάρμπι" ως πολιτική επιχείρηση, τότε βρίσκεται κανείς στην πλευρά των αποικιοκρατών. Γι' αυτό τον λόγο, αισθάνομαι ως συνήγορος σ' αυτή τη δίκη "σα στο σπίτι μου".
Μπορεί να αισθάνεστε καλά, μήπως όπως είστε και ο μόνος;
Στην Αλγερία δεν αισθάνομαι καθόλου μόνος. Γιατί; Διότι οι Γάλλοι δολοφόνησαν από τα εννιά εκατομμύρια Αλγερινών το ένα. Η σοσιαλιστική γαλλική αποικιοκρατία σκότωσε πολλούς περισσότερους απ' ότι ο ναζισμός στη Γαλλία, κι αυτή είναι η αλήθεια των καιρών μας.
Σάς προσάπτουν κυνισμό, όταν συγκρίνετε τέτοια εγκλήματα. Γιατί δεν απαιτείτε, όπως κάνουν οι πολέμιοί σας, την καταδίκη όλων αυτών των εγκλημάτων;
Όσοι υποστηρίζουν ότι όλα τα εγκλήματα πρέπει να καταδικαστούν είναι ψεύτες. Να σάς δώσω ένα παράδειγμα: δυο φορές ανέλαβα, στο όνομα δύο αλγερινών οικογενειών, υποθέσεις, χαρακτηρίζοντάς τις "εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας" και τις δυο φορές απορρίφθηκαν από τον ανακριτή. Ακούσατε ποτέ τη γαλλική "Λίγκα για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα" να διαμαρτυρηθεί; το ίδιο το παρισινό αναθεωρητικό δικαστήριο, το οποίο ασχολήθηκε με την "υπόθεση Μπάρμπι", απέρριψε την αίτησή μου. Διαμαρτυρήθηκε κανείς; Πάντως, το Δικαστήριο παραδέχτηκε ότι τελέστηκαν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στην Αλγερία, έχουν όμως αμνηστευτεί. Αυτό σημαίνει, ότι τα εγκλήματα των Γερμανών στη Γαλλία δεν μπορούμε να τα ξεχάσουμε, αλλά τα εγκλήματα των γαλλικών στρατευμάτων μπορούμε, βοηθούσης της αμνηστίας, να τα ξεχάσουμε. Ο Μπάρμπι έχει δίκιο, όταν λέει, ότι πρόκειται για την πάγια αρχή "Ουαί τοις ηττημένοις!".
Θα επιχειρηματολογούσατε με τον ίδιο τρόπο, αν εμφανιζόσασταν σε μία "δίκη του Μπάρμπι" στην Ομόσπονδη Γερμανία;
Είναι αυτονόητο ότι δεν θα μιλούσα με τον ίδιο τρόπο στη Βόννη, όπως τώρα στο Παρίσι. Δεν έχω κανένα λόγο, να παραδώσω μαθήματα στους γερμανούς δικηγόρους. Βρίσκομαι σε αυτή τη δίκη που διεξάγεται σε γαλλικό πλαίσιο και, ευρύτερα, στο πλαίσιο των αποικιοκρατικών χωρών της Δύσης.
Δεν θλίβεστε για το γεγονός, ότι οι θέσεις σας γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης στην Ομόσπονδη Γερμανία, από τους "ιστορικούς του αναθεωρητισμού", που θέλουν να ερμηνεύσουν τη γερμανική ιστορία ανάλογα και να την απαλλάξουν, εξισώνοντας τον εθνικοσοσιαλισμό με τα γκούλαγκ και τους αποικιοκρατικούς πολέμους;
Δεν λυπάμαι για τίποτα. Η αλήθεια δεν πρέπει να κρύβεται για λόγους εθνικού εγωισμού. Αν ενοχλούνται οι Γερμανοί, ας ενοχλούνται. Δεν βλέπω τον λόγο, γιατί πρέπει να αποσιωπάται το μαρτύριο εκατομμυρίων ανθρώπων, επειδή μπορεί να ενοχλεί τους Γερμανούς, στην προσπάθειά τους να κατανοήσουν τη δική τους ιστορία. Αυτή είναι η αλήθεια της εποχής μας.
Παρουσίαση-απόδοση:
Κ. Θ. Καλφόπουλος
* "Die Linke ist rassistisch und europazentriert". Der Anwalt von Klaus Barbie, Jaques Verges, sprach mit der taz ueber seine Prozessstrategie. Ist Antifaschismus nur Ablenkung vom Kolonialismus?, die tageszeitung, 12. 5. 1987, Interview: Georg Blume.
Φωτό: Der Spiegel/ Thomas Rush
Σημ.: ο τίτλος του προηγούμενου δημοσιεύματος "Forget Bagdhad" είναι δάνειος από την ταινία του Ελβετού σκηνοθέτη Σαμίρ Νακάς, που αναφέρεται στην ιστορία των ιρακινο-ισραηλινών εποίκων, πριν και μετά την εγκατάστασή τους στο Ισραήλ.
Είχα την πεποίθηση, μέχρι που διάβασα τούτηνε τη συνέντευξη, ότι ο συνήγορος ταυτίζεται με τον κατηγορούμενο. Επηρεασμένος από Κούγιες και Λικουρέζους εκλάμβανα ως φασιστόμουτρα τους δικηγόρους των ναζί. Φαίνεται πως δεν είναι ακριβώς έτσι... Για κάθε πράξη πρέπει, ώστε να μην υποπέφτουμε σε μεταφυσικές συλλογιστικές, να εξετάζουμε τις συνέπειές της δεδομένης της θέσης στην ιστορική συγκυρία που την συναντάμε. Όσο κι αν μας πιέζει το ηθικό μας σύστημα πρέπει ν' αντιστεκόμαστε στις παρωπίδες που σκοτεινιάζουν όλον τον υπόλοιπο κόσμο και φωτίζουν μόνο το περίγραμμα της εξεταζόμενης υπόθεσης. Σύμφωνα με τον Βερζές δεν είναι επιτρεπτός συλλογισμός ο συμπερασμός της αναγκαιότητας της δίκης του Μπάρμπι δια της ύπαρξης των εγκλημάτων του και αυτό, ουσιαστικά, αναλύω. Η δίκη δεν είναι μια υπεριστορική απονομή δικαιοσύνης, είναι μια κατηγορία ενός συγκεκριμένου φορέα προς έναν άλλο εντός ενός συγκεκριμένου ακροατηρίου. Όταν δικάζεται στη σύγχρονη Ελλάδα ένας ψυχοπαθής δολοφόνος την "απόδοση δικαιοσύνης" η κοινή γνώμη την εκλαμβάνει ως απόδοση δικαιοσύνης επί του συγκεκριμένου και όχι ως αντικειμενικοποίηση του δικαστικού συστήματος. Έτσι όταν δικάζεται ένας διαδηλωτής υπάρχει μια υποψία ως προς το αμερόληπτο του δικαστικού σώματος, υποψία που δεν νοθεύεται από την ικανοποίηση της τέλεσης της προαναφερθείσας δίκης. Όταν δικάζει μια πολεμική μηχανή μια άλλη πολεμική μηχανή (γιατί έτσι συμβαίνει, το δικαστήριο δεν ήρθε απ' τον ουρανό) τότε η δίκη τοποθετεί τους δικαστές υπεράνω της φύσης της διαμάχης και συνεπώς αμνηστεύει την "ενάγουσα" δύναμη για τα παρόμοια εγκλήματά της. Αξίζει να σημειωθεί ότι η όποια προσπάθειά μας για ολοκληρωτική απόδοση δικαιοσύνης, για καταδίκη και των μεν και των δε θα πρέπει κι αυτή να βλέπεται ρεαλιστικά. Δεν είναι ίση αντιμετώπιση η μεν κριτική να παίρνει παγκόσμιες διαστάσεις κι η άλλη να περιορίζεται στα στενά όρια των αριστερίστικων φυλλάδων, διότι πρακτικά (και τονίζω πως αυτό πρέπει να εξετάζουμε) αυτό συμβαίνει.
------------------------------------------------------------------
To 1985 για την Ελλάδα ήταν έτος "ανατροπών" και εκλογών. Αποκαθηλώνεται ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, στον προεδρικό θώκο αναδεικνύεται ο ανακριτής της "υπόθεσης Λαμπράκη", Σαρτζετάκης, ο "Σχολιαστής" κυκλοφορεί με τον Ζαν -Λουί Τρεντινιάν στο εξώφυλλο, και η Ελλάδα μπαίνει στη δεύτερη φάση της "αλλαγής", που θα προαναγγείλει νέα λιτότητα (ακόμη δεν είχε εφευρεθεί ο όρος "εκσυγχρονισμός").
Τον ίδιο χρόνο αρχίζει στη Γαλλία, μεσούσης της "παντοκρατορίας Μιτεράν", η δίκη κατά του Κλάους Μπάρμπι, του "χασάπη της Λυών", την υπεράσπιση του οποίου αναλαμβάνει ο Ζακ Βερζές, γνωστός στους Ευρωπαίους ήδη από τα χρόνια του "Πολέμου της Αλγερίας". Ο 80χρονος πλέον Βερζές αποτελεί μία εξαιρετική περίπτωση μαχητικού δικηγόρος, "από την άλλη πλευρά του καθρέφτη", όπως είχε αιτιολογήσει κάποτε την "εξαφάνισή" του: μπορεί να υπερασπίζεται με την ίδια ευκολία μαχητές του FLN και της Αλγερινής Επανάστασης και ταυτόχρονα να αγορεύει ως συνήγορος του Στρατηγού Σαλάν, από τα ιδρυτικά στελέχη της "Οργάνωσης Μυστικός Στρατός" (OAS), ενώ δεν λείπει από καμιά μεγάλη δίκη εις βάρος όσων η Δύση θεωρεί "τρομοκράτες" και "δικτάτορες", από τον Κάρλος μέχρι τον Μιλόσεβιτς.
Η "Εποχή", με αφορμή την ελληνική έκδοση του βιβλίου του "Η στρατηγική της δίκης" (Jaques Verges, De la strategie judiciaire, Paris 1968), αναδημοσιεύει μία άγνωστη στην Ελλάδα και άκρως επίμαχη συνέντευξη του "Μαιτρ Βερζές", εν όψει της ανάληψης της υπεράσπισης του Κλάους Μπάρμπι, τον Μάιο του 1985, που δημοσιεύτηκε στην (αρκούντως "άτακτη" στα πρώτα βήματά της) tageszeitung.
Για τους γερμανόφωνους αναγνώστες διαφωτιστική πάντως είναι η συνέντευξη του Ζακ Βερζές στον Spiegel (36/ 2. 9. 2002) που παραχώρησε στον Αλεξάντερ Σμόλτσυκ.
Μαιτρ Βερζές, η δίκη του Κλάους Μπάρμπι θα έχει οδυνηρές αποκαλύψεις;
Θα έχει, αλλά θα είναι επώδυνη μόνο για εκείνους, που στήριξαν το πολιτικό ή το οικονομικό τους κεφάλαιο σε ένα ψέμα. Η γαλλική κοινωνία στηρίζεται σε ένα ψέμα από τον καιρό της γερμανικής κατοχής. Μπορεί κανείς σ' αυτή τη χώρα να μιλήσει ελεύθερα για τη Ζαν ντ' Αρκ και τον Ναπολέοντα, αλλά δεν μπορεί κανείς να θέσει ερωτήματα για την περίοδο 1940-1944. Ο φασισμός γοήτευσε την καθεστηκυία τάξη στη Γαλλία, όπως και αλλού, όπως και τους διανοούμενους. Ύστερα, η Γαλλία ήταν υπό κατοχή και η κυβέρνηση του Βισύ συνεργάστηκε με τους Γερμανούς. Από την άλλη, υπήρξε εξ αρχής αντίσταση, αλλά ήταν διασπασμένη. Είναι παράλογο, να ισχυρίζονται τα γαλλικά πολιτικά κόμματα ότι η Αντίσταση ήταν ενωμένη, ακριβώς σαν αίφνης να είχε τελειώσει η ταξική πάλη. Αναφέρεται, επίσης, ότι η Γαλλική Αντίσταση πολέμησε για ανθρωπιστικές αξίες. Πολλοί από τα μέλη της διεξήγαν έναν καθαρά εθνικιστικό αγώνα. Ο συνταγματάρχης Γκοντάρ, επί παραδείγματι, που εφάρμοσε στον Πόλεμο της Αλγερίας καταπιεστικές πρακτικές, ήταν λοχαγός στην Αντίσταση, στον πόλεμο κατά του Μπάρμπι.
Πώς συνδέονται αυτές οι σκέψεις με την υπεράσπιση του Κλάους Μπάρμπι;
Το ξέρω, πως η ευρωπαϊκή αριστερά, ακόμα και οι ευρωπαίοι αριστεριστές απορρίπτουν την υπεράσπιση του Μπάρμπι από μέρους μου. Γι' αυτούς, οι δολοφονίες στα αραβικά κράτη, στην Αφρική ή την Ασία είναι "λυπηρές υπερβολές". Το απόλυτο Κακό, από το οποίο υπέφερε η Ευρώπη, είναι γι' αυτούς ο ναζισμός. Η αποικιοκρατία αντίθετα, από την οποία υπέφεραν οι λαοί, δεν είναι το ίδιο. Με αυτόν τον τρόπο, η Ευρώπη "μυστικοποίησε" τον ναζισμό και, ταυτόχρονα, έδωσε συγχωροχάρτι στον εαυτό της για τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, που έγιναν αλλού ή συνεχίζουν να γίνονται. Συγκρατούμε τη λέξη "γενοκτονία" μόνο για τους Εβραίους, αλλά κανείς δεν αναφέρεται στους Ερυθρόδερμους της Αμερικής. Η αγανάκτηση, με την οποία με αντιμετωπίζουν αυτοί οι αριστεριστές, αυξάνει περισσότερο την περιφρόνησή μου γι' αυτούς, για τον λόγο ότι συμμετέχουν στο όνομα ενός μύθου στα σημερινά εγκλήματα.
Αμφισβητείτε δηλαδή την αντιφασιστική συνείδηση των αριστερών, η οποία, επί παραδείγματι, στη Γερμανία είναι η αφετηρία για μία προοδευτική τάση αλλαγών και η οποία απορρίπτει τη δική σας τακτική της υπεράσπισης;
Οι μεγάλες δίκες για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας ξεκίνησαν στις αρχές της δεκαετίας του 60, η δίκη του Άιχμαν στην Ιερουσαλήμ, οι πρώτες δίκες εις βάρος των φυλάκων του Άουσβιτς. Αυτό συνέβη την εποχή της αγγλο-γαλλικής επίθεσης κατά της Αιγύπτου, της αμερικανικής απόβασης στον Κόλπο των Χοίρων και της χειρότερης καταπίεσης στην Αλγερία. Είναι η εποχή, όπου ο Τζων Φ. Κέννεντυ, ο μεγάλος φιλελεύθερος, τον οποίο θαύμαζε η αριστερά στη Δύση, ξεκίνησε τον "ειδικό πόλεμο" κατά του Βιετνάμ. Μέσω αυτών των δικών για τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, η Δύση και το Ισραήλ έπρεπε να καταλάβουν τη θέση του θύματος, για όσα δεινά υπέστησαν στην περίοδο 1940-1945. Στο ίδιο πνεύμα σχεδιάστηκε και η δίκη του Μπάρμπι. Για αιώνες υπήρξαν οι δήμιοι, και παραμένουν μέχρι σήμερα. Αν λοιπόν επικεντρωθούμε στον αγώνα της αριστεράς κατά του φασισμού, τότε είναι σα να διευκολύνουμε αυτούς τους δήμιους.
Αφαιρείτε από τη Γαλλία το δικαίωμα να καταδικάσει ένα Ναζί;
Ποιος δικάζει σήμερα τον Μπάρμπι; Ένα κράτος, του οποίου ο Πρόεδρος υπήρξε ο υπουργός αστυνομίας, όταν ξεκίνησε ο Πόλεμος της Αλγερίας. Ένα κράτος, του οποίου ο Πρόεδρος ήταν υπουργός δικαιοσύνης, όταν άρχιζαν να αποκεφαλίζουν στην Αλγερία τους κρατούμενους. Αλλά γι' αυτά δεν γίνεται λόγος. Αν εγκρίνει κανείς τη "δίκη του Μπάρμπι" ως πολιτική επιχείρηση, τότε βρίσκεται κανείς στην πλευρά των αποικιοκρατών. Γι' αυτό τον λόγο, αισθάνομαι ως συνήγορος σ' αυτή τη δίκη "σα στο σπίτι μου".
Μπορεί να αισθάνεστε καλά, μήπως όπως είστε και ο μόνος;
Στην Αλγερία δεν αισθάνομαι καθόλου μόνος. Γιατί; Διότι οι Γάλλοι δολοφόνησαν από τα εννιά εκατομμύρια Αλγερινών το ένα. Η σοσιαλιστική γαλλική αποικιοκρατία σκότωσε πολλούς περισσότερους απ' ότι ο ναζισμός στη Γαλλία, κι αυτή είναι η αλήθεια των καιρών μας.
Σάς προσάπτουν κυνισμό, όταν συγκρίνετε τέτοια εγκλήματα. Γιατί δεν απαιτείτε, όπως κάνουν οι πολέμιοί σας, την καταδίκη όλων αυτών των εγκλημάτων;
Όσοι υποστηρίζουν ότι όλα τα εγκλήματα πρέπει να καταδικαστούν είναι ψεύτες. Να σάς δώσω ένα παράδειγμα: δυο φορές ανέλαβα, στο όνομα δύο αλγερινών οικογενειών, υποθέσεις, χαρακτηρίζοντάς τις "εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας" και τις δυο φορές απορρίφθηκαν από τον ανακριτή. Ακούσατε ποτέ τη γαλλική "Λίγκα για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα" να διαμαρτυρηθεί; το ίδιο το παρισινό αναθεωρητικό δικαστήριο, το οποίο ασχολήθηκε με την "υπόθεση Μπάρμπι", απέρριψε την αίτησή μου. Διαμαρτυρήθηκε κανείς; Πάντως, το Δικαστήριο παραδέχτηκε ότι τελέστηκαν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στην Αλγερία, έχουν όμως αμνηστευτεί. Αυτό σημαίνει, ότι τα εγκλήματα των Γερμανών στη Γαλλία δεν μπορούμε να τα ξεχάσουμε, αλλά τα εγκλήματα των γαλλικών στρατευμάτων μπορούμε, βοηθούσης της αμνηστίας, να τα ξεχάσουμε. Ο Μπάρμπι έχει δίκιο, όταν λέει, ότι πρόκειται για την πάγια αρχή "Ουαί τοις ηττημένοις!".
Θα επιχειρηματολογούσατε με τον ίδιο τρόπο, αν εμφανιζόσασταν σε μία "δίκη του Μπάρμπι" στην Ομόσπονδη Γερμανία;
Είναι αυτονόητο ότι δεν θα μιλούσα με τον ίδιο τρόπο στη Βόννη, όπως τώρα στο Παρίσι. Δεν έχω κανένα λόγο, να παραδώσω μαθήματα στους γερμανούς δικηγόρους. Βρίσκομαι σε αυτή τη δίκη που διεξάγεται σε γαλλικό πλαίσιο και, ευρύτερα, στο πλαίσιο των αποικιοκρατικών χωρών της Δύσης.
Δεν θλίβεστε για το γεγονός, ότι οι θέσεις σας γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης στην Ομόσπονδη Γερμανία, από τους "ιστορικούς του αναθεωρητισμού", που θέλουν να ερμηνεύσουν τη γερμανική ιστορία ανάλογα και να την απαλλάξουν, εξισώνοντας τον εθνικοσοσιαλισμό με τα γκούλαγκ και τους αποικιοκρατικούς πολέμους;
Δεν λυπάμαι για τίποτα. Η αλήθεια δεν πρέπει να κρύβεται για λόγους εθνικού εγωισμού. Αν ενοχλούνται οι Γερμανοί, ας ενοχλούνται. Δεν βλέπω τον λόγο, γιατί πρέπει να αποσιωπάται το μαρτύριο εκατομμυρίων ανθρώπων, επειδή μπορεί να ενοχλεί τους Γερμανούς, στην προσπάθειά τους να κατανοήσουν τη δική τους ιστορία. Αυτή είναι η αλήθεια της εποχής μας.
Παρουσίαση-απόδοση:
Κ. Θ. Καλφόπουλος
* "Die Linke ist rassistisch und europazentriert". Der Anwalt von Klaus Barbie, Jaques Verges, sprach mit der taz ueber seine Prozessstrategie. Ist Antifaschismus nur Ablenkung vom Kolonialismus?, die tageszeitung, 12. 5. 1987, Interview: Georg Blume.
Φωτό: Der Spiegel/ Thomas Rush
Σημ.: ο τίτλος του προηγούμενου δημοσιεύματος "Forget Bagdhad" είναι δάνειος από την ταινία του Ελβετού σκηνοθέτη Σαμίρ Νακάς, που αναφέρεται στην ιστορία των ιρακινο-ισραηλινών εποίκων, πριν και μετά την εγκατάστασή τους στο Ισραήλ.
Τρίτη 7 Δεκεμβρίου 2010
ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ
1) Κάποιο περίεργο μεταλλαγμένο ζώο που τώρα τρέχει μια αντισπισιστικη καμπανια.
2) Μια βλακεια που μου ρθε να ανεβασω για να μην αισθανομαι οτι χανω μονο εγω τον χρονο μου με μαλακιες.
3) Αντι-αντισημιτης που ετοιμαζεται να κυνηγησει αντισημιτες αριστερους χτυπωντας τους με μπαστουνι του μπειζμπολ, τους οποιους μολις εδιωξε απο μια λιστα.
Οποιοι βρουν τη σωστη απαντηση μας στελνουν το μεηλ τους και κερδιζουν μια προσθηκη στη λιστα με τα μεηλ του υπουργειου σπαμ και προπαγανδας της OABLOG.
Κυριακή 28 Νοεμβρίου 2010
ειμαστε ολοι...
μεταναστες γκευ λεσβιες κοινο
τους λυσαμε τους διαχωρισμους
και τωρα που τους λυσαμε ας χορεψουμε ας χτυπηθουμε και ας φωναξουμε ολοι μαζι "χιπ χοπ"
στο παρτυ της ζωης μας
ΥΓ εχω ενα εμφυτο ταλεντο μεσα απο τα ωραια να κραταω τα ασχημα.
τους λυσαμε τους διαχωρισμους
και τωρα που τους λυσαμε ας χορεψουμε ας χτυπηθουμε και ας φωναξουμε ολοι μαζι "χιπ χοπ"
στο παρτυ της ζωης μας
ΥΓ εχω ενα εμφυτο ταλεντο μεσα απο τα ωραια να κραταω τα ασχημα.
Τρίτη 23 Νοεμβρίου 2010
Τρίτη 16 Νοεμβρίου 2010
παλι κατι που δε θα κατσει να ακουσει κανεις
δεν ξερω πια ποοοοοσοι ακουν αυτα που ανεβαζω αλλα δε με ενδιαφερει κι ολας. Δεν ειναι η μουσικη που θα σας ηρεμησει και θα σας κανει να ξεχασετε. Η συγκεκριμενη ομως ειναι καταπληκτικη... Και αυτο που μου αρεσει πιο πολυ ειναι το ψευδωνυμο της, τοσο απλο και λιτο και ωραιο σε αντιθεση με τα ψαρωτικα ονοματα που διαλεγουν οι πιο πολλοι ραππερς. Κριμα που περα απο ενα παλιο προτζεκτ που συμμετειχε δεν εχω βρει αλλες δουλειες της καπου...
Δευτέρα 15 Νοεμβρίου 2010
Και τωρα να γουσταρουμε δηλαδη;
Αντιγραφω απο την εργατικη αλληλεγγυη του 2006:
Και τωρα που γουσταραμε ας παμε σε κατι αλλο:
ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΧΩΡΩΝ-ΝΕΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ
Μοναδικός τρόπος για να αλλάξει η όψη του Δήμου Θεσσαλονίκης και να διατεθούν στους πολίτες ωφέλιμοι χώροι για την ποιότητα ζωής τους είναι να διεκδικηθεί από την πλευρά του Δήμου Θεσσαλονίκης η παραχώρηση οικοπέδων και κτιρίων που σήμερα ανήκουν σε διάφορα Υπουργεία ή άλλους κρατικούς οργανισμούς. Συγκεκριμένα ως δημοτική αρχή θα διεκδικήσουμε:
Το στρατόπεδο του Γ! Σώματος Στρατού, το πρώην 424 Στρατιωτικό Νοσοκομείο και τον οικισμό της Αγίας Φωτεινής. Το χώρο της παλαιάς Λαχαναγοράς, τις εγκαταστάσεις της παλιάς Ναυτικής Διοίκησης Β. Αιγαίου, το χώρο της Αστυνομίας στο Ντεπό, το Κτηνιατρείο του Α.Π.Θ. στο Β΄ Διαμέρισμα, την ΥΦΑΝΕΤ, την αξιοποίηση της αυλής του Παπαφείου ως υπόγειου πάρκινγκ, το πρώην ορφανοτροφείο «Μέγας Αλέξανδρος» στην Τούμπα, την αξιοποίηση της τούμπας της Τούμπας ως επισκέψιμο αρχαιολογικό χώρο, το νεκροταφείο τρένων του ΟΣΕ για να γίνει το μεγάλο αστικό πάρκο της Δυτικής Θεσσαλονίκης, το χώρο της 1ης Προβλήτας του Λιμανιού που πρέπει να ενσωματωθεί πλήρως στη ζωή της πόλης.
αυτο ειναι απο το προγραμμα του 2006
παρομοιο και το φετινο
Αναγκαία προβάλλει η αξιοποίηση του κτιριακού και εδαφικού αποθέματος των εγκαταλελειμμένων βιομηχανικών εγκαταστάσεων και βιοτεχνιών που πα-ραμένουν επί δεκαετίες αχρησιμοποίητες δημιουργώντας λειτουργικά προβλή-ματα και αισθητική υποβάθμιση σε περιοχές του πολεοδομικού συγκροτήματος. Κτηριακά σύνολα ευρύτερης σημασίας όπως οι παλιές βιομηχανικές εγκαταστάσεις των Μύλων και των Κεραμείων Αλλατίνι, του Φίξ, της Υφανέτ, του Μύλου Χατζηγιαννάκη, της Αλυσίδας, παρέχουν ευκαιρίες για σημαντικές σημειακές παρεμβάσεις τοπικής ή και μητροπολιτικής εμβέλειας και θα αναληφθούν οι απαιτούμενες μελέτες. Θα πρέπει, επίσης, να γίνει αξιοποίηση των αποτελεσμάτων του διαγωνισμού για την περιοχή της Ευαγγελίστριας (περί τα 15 εκτάρια) με στόχο όμως την ενθάρρυνση ήπιων μορφών κυκλοφορίας και την περαιτέρω διείσδυση του πρασίνου στον πυκνοδομημένο αστικό ιστό.
και ενα τραγουδι αφιερωμενο σε ολους... γιατι ολους τους μισω...
TΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
«Γουστάρεις; Μπουτάρης!»
Μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση για τη στήριξη προσώπων ικανών, που έχουν όραμα και ανιδιοτέλεια, που δεν υποτάσσονται σε κομματικές σκοπιμότητες και αναδεικνύονται μέσα από την κοινωνία των πολιτών και κινηματικές διαδικασίες είναι η νίκη της «Πρωτοβουλίας για τη Θεσσαλονίκη». Το 16% που πέτυχε ο συνδυασμός του Γιάννη Μπουτάρη δεν ήταν αρκετό
για να αποτρέψει την επανεκλογή του Β.Παπαγεωργόπουλου. Ούτε ήταν τόσο ισχυρό για να ανατραπεί εδώ και τώρα το κατεστημένο
στο δήμο. Αλλωστε, την ευθύνη για αυτό φέρουν εξολοκλήρου τα κόμματα της αντιπολίτευσης, που δεν ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση για συνεργασία.
Το 16%, όμως, εκφράζει την ενότητα των δυνάμεων, που αντιτίθενται στον ιδιότυπο πολιτικό και κοινωνικό συντηρητισμό
της Θεσσαλονίκης. Που θέλουν να αυτοδιοικούνται και όχι να ετεροδιοικούνται. Που αντιδρούν, γιατί η πόλη κατάντησε πρωτεύουσα της απαξίωσης, της εσωστρέφειας και της οπισθοδρόμησης.
Χωρίς να έχει τη στήριξη κανενός κόμματος, - αντίθετα δέχθηκε χτυπήματα «κάτω από τη ζώνη» στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας -, η «Πρωτοβουλία για τη Θεσσαλονίκη» συσπείρωσε Θεσσαλονικείς, που ψήφισαν με βάση τη συνείδησή τους για
το μέλλον της πόλης. Που ψήφισαν γιατί είναι ενεργοί πολίτες και όχι κουκιά για μέτρηση στα εκλογο-μαγειρεία των κομμάτων.
Που συνειδητοποιούν ότι οι δημοτικές εκλογές εντάσσονται μεν στο ευρύτερο πολιτικό παιχνίδι, αλλά δεν μπορεί να θυσιάζονται όλα στο βωμό αυτού του παιχνιδιού. Η εμπειρία δύο δεκαετιών έδειξε ότι το συμφέρον της Θεσσαλονίκης συγκρούεται
με τις επιλογές των κομμάτων τόσο ως προς το πρόσωπο του εκάστοτε υποψηφίου δημάρχου, όσο και με τις λύσεις που προτείνουν.
Για να γίνει το όνειρο πραγματικότητα, χρειάζεται γνώση, τόλμη και επιτέλους ήθος.Εχοντας απέναντί μας ένα δήμαρχο πλέον της μειοψηφίας και μια αντιπολίτευση, δέσμια κομματικών αγκυλώσεων και εν πολλοίς συνυπεύθυνη για την κατάσταση στα «εν οίκω και εν δήμω», θα συνεχίσουμε τον αγώνα για να πάρουμε την πόλη.
Παύλος Νεράντζης
Και τωρα που γουσταραμε ας παμε σε κατι αλλο:
ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΧΩΡΩΝ-ΝΕΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ
Μοναδικός τρόπος για να αλλάξει η όψη του Δήμου Θεσσαλονίκης και να διατεθούν στους πολίτες ωφέλιμοι χώροι για την ποιότητα ζωής τους είναι να διεκδικηθεί από την πλευρά του Δήμου Θεσσαλονίκης η παραχώρηση οικοπέδων και κτιρίων που σήμερα ανήκουν σε διάφορα Υπουργεία ή άλλους κρατικούς οργανισμούς. Συγκεκριμένα ως δημοτική αρχή θα διεκδικήσουμε:
Το στρατόπεδο του Γ! Σώματος Στρατού, το πρώην 424 Στρατιωτικό Νοσοκομείο και τον οικισμό της Αγίας Φωτεινής. Το χώρο της παλαιάς Λαχαναγοράς, τις εγκαταστάσεις της παλιάς Ναυτικής Διοίκησης Β. Αιγαίου, το χώρο της Αστυνομίας στο Ντεπό, το Κτηνιατρείο του Α.Π.Θ. στο Β΄ Διαμέρισμα, την ΥΦΑΝΕΤ, την αξιοποίηση της αυλής του Παπαφείου ως υπόγειου πάρκινγκ, το πρώην ορφανοτροφείο «Μέγας Αλέξανδρος» στην Τούμπα, την αξιοποίηση της τούμπας της Τούμπας ως επισκέψιμο αρχαιολογικό χώρο, το νεκροταφείο τρένων του ΟΣΕ για να γίνει το μεγάλο αστικό πάρκο της Δυτικής Θεσσαλονίκης, το χώρο της 1ης Προβλήτας του Λιμανιού που πρέπει να ενσωματωθεί πλήρως στη ζωή της πόλης.
αυτο ειναι απο το προγραμμα του 2006
παρομοιο και το φετινο
Αναγκαία προβάλλει η αξιοποίηση του κτιριακού και εδαφικού αποθέματος των εγκαταλελειμμένων βιομηχανικών εγκαταστάσεων και βιοτεχνιών που πα-ραμένουν επί δεκαετίες αχρησιμοποίητες δημιουργώντας λειτουργικά προβλή-ματα και αισθητική υποβάθμιση σε περιοχές του πολεοδομικού συγκροτήματος. Κτηριακά σύνολα ευρύτερης σημασίας όπως οι παλιές βιομηχανικές εγκαταστάσεις των Μύλων και των Κεραμείων Αλλατίνι, του Φίξ, της Υφανέτ, του Μύλου Χατζηγιαννάκη, της Αλυσίδας, παρέχουν ευκαιρίες για σημαντικές σημειακές παρεμβάσεις τοπικής ή και μητροπολιτικής εμβέλειας και θα αναληφθούν οι απαιτούμενες μελέτες. Θα πρέπει, επίσης, να γίνει αξιοποίηση των αποτελεσμάτων του διαγωνισμού για την περιοχή της Ευαγγελίστριας (περί τα 15 εκτάρια) με στόχο όμως την ενθάρρυνση ήπιων μορφών κυκλοφορίας και την περαιτέρω διείσδυση του πρασίνου στον πυκνοδομημένο αστικό ιστό.
και ενα τραγουδι αφιερωμενο σε ολους... γιατι ολους τους μισω...
Παρασκευή 12 Νοεμβρίου 2010
η ηλιθιοτητα
ανικητη ειναι... Τι να πει κανεις. Απλα οταν μιλαμε για σοβαρα πραγματα δεν ξερεις αν πρεπει να το δεις στην πλακα η στα σοβαρα. Δεν ξερω αν ειναι καποιο ειδος καταρας το οτι πρεπει να εχουμε να κανουμε με ηλιθιους και βλακες. Ειναι ομως φορες που οποιαδηποτε πολιτικη κριτικη κατανταει ανουσια γιατι πρωτα απο ολα εχουμε να κανουμε με εγκεφαλικο προβλημα.
Πέμπτη 11 Νοεμβρίου 2010
ενα μερος φωτεινο
επεστρεψα και καλα
δεν εχω κατι σημαντικο να πω, αλλωστε ποτε δεν ειχα.
να αφιερωσω το τραγουδι κατα αρχας (στο ατομο που ξερει...). Και κατα δευτερον καλο μας κουραγιο... Και να εχουμε φωτεινα μερη να καταληγουμε οταν ξεσπαμε και αιμοραγουμε...
Σάββατο 2 Οκτωβρίου 2010
Περί της απεργίας των φορτηγατζήδων
Δεν είχα όρεξη ν' αναφερθώ σ' αυτό το ζήτημα, δεν είναι πλέον, δυστυχώς, κάτι επίκαιρο. Έτσι, μιας και κορδώθηκε το επαναστατικό μας φρόνημα τώρα που μια απεργία ηττήθηκε, χαμογέλασε η δημοκρατική μας συνείδηση τώρα που θα φαν οι πολυεθνικές το μεροκάματο φιλοβασιλικών και γαλήνεψε ο ανθρωπισμός μας τώρα που θα βρεθούν άνθρωποι με χρέη χιλιάδων ευρώ το μόνο που μπορεί να ειπωθεί είναι ο πόνος μου.
Πρώτος κύκλος απεργιών και ήδη στην κορυφή 500 μέτρων ξερής απομόνωσης έχει αρχίσει να συζητιέται το θέμα. Αν και θα περίμενε κανείς να 'χουν βγει εκατοντάδες επανασταταράδες εκτός εαυτού με τη λάσπη των μμε και το ευλογοφανές της αδικίας, όλοι αυτοί που αρκεί μια θεωρητική σύλληψη ή ιστορική αναθύμηση για ν' αφιερώσουν εαυτόν, όλοι απουσιάζουν ολότελα. Εξαιρουμένης της φαιάς προπαγάνδας μόνο σκάγια αριστερών τοποθετήσεων εδυνάμην να βρω (ευτυχώς δε πήρα χαμπάρι τις μαλακίες που θ' αναφέρω ύστερα, ο λόγος της αναρχίας απέχει παρασάγγας απ' το να 'ναι ενδιαφέρων σε κινηματικές περιόδους). Πιθανώς λόγω του φόρτου εργασίας απ' τις κινήσεις αλληλεγγύης, μη κρίνω τ' αλλότρια δια και μέσω της κατάστασής μου! Πόσο κοντά είναι η αθωότητα ενός επαρχιώτη σαν κι εμένα με τη βλακεία...
Δεύτερος κύκλος απεργιών. Οι φορτηγατζήδες με μια επίταξη γραμμένη στ' αρχίδια τους (πότε ξανάγινε αυτό “σύντροφοι”;) κατεβαίνουν και πάλι στο δρόμο με τον κάθε φιλόδοξο Γκέμπελς να ηχεί δίπλα στον αγώνα παίζοντας τη στριγκή φωνή του. Τότε συναντώ και τα κουράδια του έναρθρου λόγου, τη χαλασμένη απομίμηση του επαναστατικού λόγου που κρατούσε απ' τον Ιούλη και ήδη μέχρι τώρα( http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1195486) "Ν' αφήσουμε στα σκατά τους αντιδραστικούς φορτηγατζήδες", σάματις πρέπει να 'ναι κανείς ομόφρωνας μας για να τ' αναγνωρίσουμε ίσα δικαιώματα με μας. Πόσα κόμπλεξ πρωτοπορίας ξεδυπλώθηκαν... "Εμείς θα κάνουμε την τομή στην κοινωνία κι όχι τα συντεχνιακά αιτήματά τους". Δηλαδή τι; Θα κάνουμε αντ' αυτών αυτό που θέλαν να κάνουν οι ίδιοι; Ή μήπως δε τους συμπεριλαμβάνουμε καν στο σκεπτικό μας; Τοιαύτη περιπτώσει απλά τους αφήνουμε στην εξαθλίωση ή καλύτερα να τους εκτελέσουμε ώστε να κοπεί και το πρόβλημα; Πολιτικές τοποθετήσεις του τύπου "πριτς! εσύ δε μου 'δειξες συμπαράσταση κι εγώ πεισμώνω και δε σου δείχνω κι εσένα" που λισμονούν τη στοιχειώδη λογική "κάθε τι αρχινάει από κει που μπορεί ν' αρχινήσει". Ο μικροαστισμός κι ο επαναστατίζων (και ως “-ίζων”, αντιδραστικός) ιδεαλισμός της αναρχίας έφτασε σ' επίπεδα ξεδιαντροπιάς όταν τον θάνατο ενός αγωνιστή από χημικά της αστυνομίας ακολούθησαν “ψύχραιμες” τοποθετήσεις που έβγαζαν λάδι την αστυνομία ή που τον μέμφονταν (εμμέσως πλην σαφώς) ως φιλοβασιλικό μικροαστό (sic!) (http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1211244). Μα πόση ξεφτίλα μπορεί να σηκώσει κάποιος χωρίς να 'ρθει ρήξη στην πολιτική του σκέψη; Τόση που κι ακόμα μετά την πραξικοπηματική “υποχώρηση” των φορτηγατζήδων συνεχίζουν οι ίδιες παπαριές στο ιντυμήντια!
Ήλπιζα με τόσους αγώνες στις πλάτες μας να 'χαμε συνειδητοποιήσει ότι η πάλη δεν είναι αποκύημα πολιτικής αντίληψης όσο ανεκπλήρωτων αναγκών κι ενοχλητικών προβλημάτων. Αυτές πλάθουν τη στόχευση των επαναστατικών θεωριών και η δράση που τις εξασφαλίζει πλάθει την επαναστατική τακτική. Ο,τιδήποτε άλλο είναι ιδεαλισμός που αγνοεί τον κόπο και την ελευθερία του κόσμου, είναι αμπελοφιλοσοφία που, αν δεν σκοπεύει, τουλάχιστον ευνοεί "υποσυνείδητα" το να εκμεταλλευτεί και να εξουσιάσει το λαό μια μικρή ελίτ με συμφέροντα που δεν περιγράφονται απ' τις ανάγκες και δεν κατοχυρώνονται με τις δράσεις των πολλών. Δυστυχώς ο αγώνας για πολλούς είναι ένα χόμπι, μια διασκέδαση που τους εκτονώνει απ' τα δεινά της ζωής όπως το ψάρεμα ή ένας περίπατος στο βουνό. Δυστυχώς έχουν τόση σχέση με την ταξική πάλη όση έχει κι ένας ψαράς με τις τσιπούρες ή ένας περιηγητής με τα έλατα και τις πέτρες.
Κι ένα εναλλακτικό κλείσιμο, μιας και καταντήσαμε να μας βγαίνει απ' αριστερά ο Ριζοσπάστης (1/10 κι εδώ...):
http://www1.rizospastis.gr/page.do?publDate=1/10/2010&id=12644&pageNo=31&direction=-1
Αλληλεγγύη!
Οσον αφορά στην κινητοποίηση των ιδιοκτητών φορτηγών
(και μιλάμε για εκείνους τους βιοπαλαιστές της μιας άδειας, όχι για τους πολυέχοντες, τους μεγαλοκατέχοντες και τους συνδικαλιστικούς εκπροσώπους τους),
πράγματι είναι «υποκινούμενοι»:
*
Υποκινούνται από τον Παπακωνσταντίνου, που «απελευθερώνει» το δρόμο στους μονοπωλιακούς ομίλους μεταφορών, για να έρθουν στην Ελλάδα και να κλείσουν σπίτια,
*
υποκινούνται από την ΕΕ των «4 ελευθεριών του Μάαστριχτ», δηλαδή τη μία και μοναδική ελευθερία προς τις πολυεθνικές να μπορούν ελέω ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑ.Ο.Σ., ΣΥΝ, να επιβάλουν τους «νόμους τους» πέρα και πάνω από σύνορα,
*
υποκινούνται από το «μαύρο μέτωπο» κυβέρνησης, συμπολιτευόμενης «αντιπολίτευσης, ΣΕΒ, ΜΜΕ, που μ' ένα στόμα και μια φωνή έχουν μοιράσει τους ρόλους σε μια ανεπανάληπτη επιχείρηση υπονόμευσης, συκοφάντησης, ελεεινολόγησης, καταστολής του οποιουδήποτε αντιδρά στην πολιτική τους.
***
Οταν όλοι αυτοί του «μαύρου μετώπου» μιλούν για το «νόμο που άπαξ και ψηφίστηκε ουδεμία αντίρρησις νοείται» (!), δεν απευθύνονται στους φορτηγατζήδες.
Απευθύνονται σε όλη την κοινωνία που «πρέπει να συμμορφωθεί»: Αφού χτες το μνημόνιο έγινε νόμος, ή αν αύριο ψηφίσουν με νόμο πως κάθε οικογένεια εκτός από τους φόρους θα καταβάλλει στο ΔΝΤ και τα πρωτότοκα τέκνα της, τότε ουδείς θα πρέπει να αντιδρά, διότι θα... «το λέει ο νόμος»!
Οταν όλα αυτά τα επίλεκτα μέλη του κλαμπ της πιο παρασιτικής συντεχνίας, της συντεχνίας των βιομηχάνων, των τραπεζιτών, των εφοπλιστών και των «νταβατζήδων», μιλούν για τη «συντεχνία των δρόμων», όπως έπραξε χτες ο κ. Παπανδρέου, δεν απευθύνονται στους φορτηγατζήδες.
Απευθύνονται στην κοινωνία την οποία θέλουν να την «παθητικοποιήσουν», να την «κομματιάσουν», να την καταστήσουν έρμαιο του «διαίρει και βασίλευε», να «ξεμοναχιάσουν» το κάθε τμήμα της, να το απομονώσουν και αφού θα του έχουν στερήσει τις εφεδρείες της κοινωνικής αλληλεγγύης να το τσακίσουν, ώστε με την ίδια μέθοδο να καθυποτάξουν, τελικά, όλη την «κατατεμαχισμένη» κοινωνία.
Οταν όλα τα φερέφωνα των «αφεντικών», αυτοί που δε δίνουν δεκάρα για την ανεργία και για τις απολύσεις, αντιπαραθέτουν στο «δικαίωμα της απεργίας» το... «δικαίωμα στην εργασία», δεν απευθύνονται στους φορτηγατζήδες.
Απευθύνονται στην κοινωνία, η οποία πάνω από έναν αιώνα μετά την εξέγερση στο Σικάγο θα πρέπει να «ρυθμίσει» τη συνείδησή της, ώστε να μη θεωρεί πια ότι «η δουλειά είναι δικαίωμα», αλλά ότι «δικαίωμα» είναι η απεργοσπασία (!), να μάθει να βλέπει την εργασία σαν... «προνόμιο», σαν... «παραχώρηση», σαν... φιλάνθρωπη «προσφορά», για την οποία οφείλει να δοξολογεί τον καλοκάγαθο καπιταλιστή!
Και φυσικά:
Οταν έμβλημα της πολιτικής τους έφτασαν να καθιστούν τη... φυλακή (!), όταν ποινικοποιούν ως «κακούργημα» τις κινητοποιήσεις, όταν ομολογούν πως οι Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου κατά των απεργών αποτελούν έναν εκσυγχρονισμό των... γραφειοκρατικών διατάξεων της χούντας (!),
σίγουρα δε μιλούν στους φορτηγατζήδες.
Απευθύνονται σε όλο το λαό, του κουνούν ως «γκαουλάιτερ» του κεφαλαίου το δάκτυλο της καταστολής, τον απειλούν με τον πιο χυδαίο, τον πιο ιταμό, τον πιο απροκάλυπτο τρόπο, ότι ή θα γίνει ραγιάς να τους προσκυνάει ή θα τον... ξεκάνουν!
***
Ο πόλεμος, επομένως, που έχουν εξαπολύσει είναι καθολικός.
Τα «νταϊλίκια» του Παπακωνσταντίνου θα ήταν ανάξια να γίνουν ακόμα και γελοιογραφία, αν δεν επρόκειτο για τον γραβατοφορεμένο «τσαμπουκά» μιας πρωτοφανούς πολιτικής αγριότητας που
αφορά τους φορτηγατζήδες, όπως χτες αφορούσε τους ναυτεργάτες, όπως προχτές αφορούσε τους δημόσιους υπαλλήλους, όπως πέρσι αφορούσε τους αγρότες, όπως κάθε μέρα αφορά τους εργάτες.
*
Αν αυτός ο καθολικός πόλεμος ενάντια σε κάθε τμήμα της κοινωνίας δεν πάρει καθολική απάντηση μέσα από ένα κοινό μέτωπο εργαζομένων, αυτοαπασχολούμενων, φτωχής αγροτιάς, βιοτεχνών, μικρεμπόρων,
που σημαίνει λαϊκή συμμαχία, συμπόρευση, συστράτευση και αλληλεγγύη ανάμεσα σε όλα τα στρώματα που υφίστανται την εκμετάλλευση,
αν κόντρα στο «σφάξε με αγά μου ν' αγιάσω» δεν πάρει σάρκα και οστά το «ο ένας για όλους και όλοι για έναν»,
τότε,
τα υποκινούμενα της πλουτοκρατίας μπορεί να φύγουν νύχτα, μαζί με όλη την κυβερνητική τους «νταλίκα» (και κάπως έτσι θα φύγουν),
αλλά προηγουμένως θα έχουν μετατρέψει έναν ολόκληρο λαό σε... χαλκομανία.
Δευτέρα 6 Σεπτεμβρίου 2010
περί των λογικών παρανομιών της θεογνωσίας
Εδώ θ' αναφερθούμε στις αντιλήψεις τ' ανθρώπου περί θείων καταστάσεων και προσώπων, αντιλήψεις που, όπως θ' αποδειχθεί, όλες τους παραβιάζουν τις λογικές αρχές και κατοικούν στο θυμικό. Με δυο λόγια δε κολλάει μια ορισμένη παραδοχή της θρησκείας (πχ η ζωή μετά θάνατον απ' την απόλυτη εξάρτηση κάθε πτυχής του νου απ' τη βιολογική κατάσταση επιλεγμένων τμημάτων του εγκεφάλου) ή μόνο από κάποιες επιστημονικές αρχές (πχ τον ντετερμινισμό που που αφήνει τον θεό άπραγο ή την θεωρία της εξέλιξης που καθιστά ασαφές το όριο του ανθρωποκεντρισμού), κολλάει η θρησκεία ήδη στο πρώτο γύρο μάχης με τη λογική.
Κάποιοι, βέβαια, λόγοι πίστης δεν έχουν καν άποψη περί ύπαρξης θεού, απουσία κάθε αντίληψης περί αυτού αμολάνε την ευρέως διαδεδομένη, αλλά πάντα εξοργιστική, ταύτιση ωφελιμισμού και λογικής. Μαζεύοντας ρετάλια της ανθρώπινης σκέψης σχηματίζεται ένας εμπαιγμός που, δείχνοντάς μας το φρικιαστικό κόστος της απιστίας σ' ένα πραγματικό θεό, δηλώνει τη σώφρονα πράξη (αυτή με το ελάχιστο αναμενόμενο κόστος) του πιστεύειν. Το επιχείρημα αυτό, που φτάνει μέχρι τον Πασκάλ, έχει το υπεροπτικό υπομειδίαμα του αστού, ο οποίος δε μπορεί καν να διανοηθεί το άπειρο κόστος μιας τσαλαπατημένης μοναδικής ζωής και τη μελαγχολία του απελπισμένου απ' τη ζωή που 'χει μηδενίσει την αξία της και αναμένει με άπειρη προσμονή τη βελτίωση εκτός της. Συλλογιστικές τόσο ύπουλες ή τόσο τυφλωμένες από τη θλίψη που αψηφάν άπειρα κόστη από την πίστη σε λάθος θεούς και άπειρα κόστη απ' τη λάθος πίστη στο σωστό θεό, ενδεχόμενα αναγκαίως συμπεριλήψιμα στο μέσο όρο. Συλλογιστικές όχι μόνον ξεχασιάρικες, αλλά και εφευρετικές μιας και δημιουργούν εκ του μηδενός! Ένας θεός απίθανος μετατρέπεται σε πιθανό, επί ποινεί, βέβαια, ενός πόνου στο δόξα πατρί απ' την κουτουλιά στη δοκό του εγκλωβισμού της διαίσθησής μας στα πλαίσια του κλασσικού ορισμού της πιθανότητας. Ως πεπερασμένη η εμπειρία μας είναι καταδικασμένη να συλλέγει πεπερασμένες το πολύ ενδείξεις περί της ύπαρξης θεού απ' την απειρία των απαιτουμένων, ήτοι αναγκάζεται να τον εκτοπίσει στο χώρο προβλέψιμα σίγουρα ανύπαρκτου, διότι η πιθανότητα μια κατάσταση που αντιλαμβανόμαστε να 'ναι ο θεός ισούται με το (πεπερασμένο) πλήθος των παραμέτρων που τη συνιστούν προς το (άπειρο) πλήθος των ικανών και αναγκαίων παραγόντων που ορίζουν το θεό. Ο πόνος απ' αυτή την παραλλαγή της αρχής της αντανάκλασης ξεπερνάται αμέσως απ' τη βιαιότητα των συναισθημάτων των άνωθεν υποστηρικτών του ωφελιμιστικού επιχειρήματος και ενίοτε απ' τις θεόρατες φήμες και τα μαχαίρια που ακολουθούν πιστά τα θεοφάνια.
Όσον αφορά, τώρα, την πρώτη επαφή που 'χουμε με το θεό, συλλαμβάνουμε την έννοια της τελειότητας ως ίδιόν του και πολλάκις φτάνουμε να την εκλάβουμε ως τον ορισμό του. Έτσι, ξεχειλώνοντας τη γλώσσα, πλάθουμε το θεό με την ασταθή ύλη της φαντασίας και δει τη μαύρη τρύπα της παράλογης φαντασίας. Ο θεός υπάρχει ως υποστασιοποίηση της τελειότητας, μιας και για να 'ναι αυτή που είναι δε πρέπει να φτωχίνει απ' τη σύζευξή της με την ανυπαρξία. Η χαρά απ' αυτό τον τρόπο ανακάλυψης του θεού κρατάει όσο κρατάει και η στάση του νου σε απραξία. Τα μάγια υπό τη λάμψη της ημιμάθειας λύνονται με την ανάλυση του ισχυρισμού, ενός ισχυρισμού που ή προϋποθέτει το υπάρχειν στα χαρακτηριστικά της τελειότητας ή εκβιάζει το υπάρχειν δια της επιβολής μιας διακιβεβόμενης σύζευξής του με τα χαρακτηριστικά της τελειότητας ή εκβιάζει την τελειότητα δια της επιβολής της σύζευξής της με το υπάρχειν. Το μαρτύριο του εγκεφάλου συνεχίζεται με μένος απ' την πιο υστερικιά εκδοχή των θρησκειών, το μονοθεϊσμό, ο οποίος εκβιάζει και τη μοναδικότητα της υποστασιοποίησης μιας απομίμησης της τελειότητας, παρά τους περιορισμούς της σύζευξης. Χρειάστηκε γι' αυτόν τον πνευματικό εξευγενισμό μας, αυτό το πρώτο «άνω θρόσκω», την πρώτη διαίσθηση με τα θεία να κλείσει υπομονετικά τα μάτια η λογική, θα χρειαστεί να κάνουμε πολλά παραπάνω για ν' αντέξουμε και τα υπόλοιπα.
Δυστυχώς όσο τέλειος είναι ο θεός τόσο σάπια είναι για πολλούς από μας η κοινωνική κατάσταση και η ανάγκη για δικαιοσύνη επιτακτική σε βαθμό που εξ αυτής να «κατακτάται» η θεογνωσία. Πλάθουμε ένα θεό που κάθε δυστυχής θα 'θελε να υπάρχει, με τόση απόγνωση που λησμονούμε στην πορεία πως το καλό έχει νοηματοδωτηθεί από μας. Το ότι επιλέγουμε να δοξάσουμε το θεό κι όχι να εξευμενίσουμε το διάολο (ή τέλος πάντων την άρνηση του θεού) δείχνει τη δυνατότητα ηθικής επιλογής, μια επί του παρόντος ηθική αυτονομία και φανερώνει συνακόλουθα ότι το μόνο περιθώριο που 'χει η εκκλησία, ακόμα και υποθέτοντας ότι η καλοσύνη είναι θείο δημιούργημα, είναι ν' ακολουθήσει ως προς την ηθική δημιουργία στο «τώρα» την ηθική κατάσταση, οπότε ή θ' απονομιμοποιήσει με το μαστίγιο τμήματα κατεστημένων αξιών ή να δογματοποιήσει άλλα, πάντως, σίγουρα δε θα πείσει κανένα. Μπορεί ο θεός να 'ναι πανάγαθος και δια της καθ' εικόνας του να 'μαστε καλοί, αλλά αυτό αιτιολογεί την ηθική μας, άντε να προβλέπει μια μέση ηθική κατάληξη στο ανθρώπινο είδος, δεν αξιολογεί ηθικές, δε μας παρέχει ένα δείκτη καλοσύνης που να φανερώνει οπισθοδρομήσεις, παραστρατήματα ή θετικά βήματα για το παρόν, άρα το κενό μεταξύ του θνητά καλού και του απόλυτα καλού δεν είναι εκ των προτέρων ορισμένο και συνεπώς το απόλυτα καλό, όπως αυτό ορίζεται, είναι αναιτιολόγητο. Παράλληλα οι έννοιες «καλό» και «κακό» αναμειγνύονται αν στα γνωρίσματα του θεού συνυπολογιστεί και το πρωταρχικό αίτιο. Το πρωταρχικό αίτιο δεν έχει εξαιρέσεις, οπότε είτε ο Σατανάς είναι στον ίδιο σχεδιασμό του θεού μ' ένα νεογέννητο μωράκι είτε αυτό που καλούμε «καλό» συνυπάρχει στο αρχικό αίτιο με την άρνησή του, οπότε ο θεός είναι αυτό που πριν αποκαλούσαμε «θεό» σε συμπερίληψη με το κενό που αυτός ο τελευταίος άφησε αποσυρόμενος, δημιουργώντας έτσι αυτό που κατανοούμε ως ατελές ή κακό. Και στις δύο περιπτώσεις το κακό είναι μια παράμετρος του αληθινού θεού κάνοντάς τον και ψεύτη εκτός από όχι απόλυτα δίκαιο, κάνοντας αυτή την ελπίδα μας άτοπη. Ήδη βλέπουμε την αναγούλα στο πρόσωπο της λογικής μπρος στην ασυγκρατησιά στη χρήση υπερθετικού βαθμού, λιχουδιά εκ των ων ουκ άνευ για τις συνταγές των απανταχού θεόπνευστων συγγραφέων.
Στο πνεύμα της ακράτειας, πάντα, διατυπώνουμε ερωτήματα του τύπου «γιατί είναι έτσι ο κόσμος;», «γιατί είναι τόσο τέλειος;», θεωρούμενα ενίοτε ως μια απλούστερη και κομψότερη υπόδειξη της θείας παρέμβασης συγκριτικά με τον ευφυή σχεδιασμό, αλλά στην πραγματικότητα μια πιο φτηνιάρικη εκδοχή του, αν όχι μια επιχρύσωση των περιττωμάτων μας. Ανάξιοι να σχηματίσουμε έστω και μια αντίφαση, ψάχνουμε της δυνατότητες της γλώσσας για να καμουφλάρουμε το κενό πίσω απ' την ασάφεια της πρότασης ώστε να ορίσουμε το θεό ως την αιτία του αψεγάδιαστου της φύσης. Το πρώτο πράγμα που αποκρύπτουμε τοιουτοτρόπως απ' το κοινό μας είναι ο πλανήτης στον οποίο γαλουχηθήκαμε, διότι αν του φανερώναμε ότι εδώ γεννηθήκαμε θα φαινότανε ολοκάθαρα ότι οι λογικές, οι ηθικές και οι αισθητικές μας αρχές, αυτές που γνωματεύουν περί τελειότητας, έχουν προκύψει απ' τη μακρόχρονη πορεία και προσαρμογή ημών και των προγόνων μας στη γη, ήτοι δε θα μπορούσαν παρά να βλέπουν τους φυσικούς νόμους τέλειους μιας και σε αντίθετη περίπτωση απλά δε θα 'χαμε προσαρμοστεί. Συμπερασματικά οι ρητορικές μας ερωτήσεις διαλύονται ήδη κατά τη σύνθεσή τους τη στιγμή που θέτουν το λάθος προσανατολισμό μεταφέροντας την υποκειμενικότητα της αντίληψης περί τελειότητας στο σύμπαν του αντικειμενικού. Συν τοις άλλοις όταν ρωτάμε «γιατί;» ψάχνουμε να βρούμε τους λόγους για τους οποίους συμβαίνει κάτι, συνεπώς πρέπει να συγκεκριμενοποιηθεί η φύση, το είδος των λόγων που ερευνούμε. Δηλώνει την αναζήτηση ερμηνείας αυτού που συμβαίνει οπότε αρκεί να βρω τους φυσικούς ή βιολογικούς ή κοινωνικούς ή ό,τι άλλο νόμους που το εξηγούν ή μήπως δηλώνει την αναζήτηση κάποιου σκοπού, οπότε προεξοφλούμε την απάντηση; Όπως και να 'χει απέχουμε παρασάγγας απ' το να 'χουμε κατανοήσει τι εννοούμε προφέροντας τη λέξη «θεός», πόσο μάλλον ν' ανακαλύψουμε αυτό το πράμα, και το μόνο κέρδος μας εν προκειμένω είναι η ανέμελη διασκέδαση με τα χαζά παιχνίδια του λέγειν.
Η διασκέδαση μέσω λεκτικών παιχνιδιών είναι τόσο εκ βάθους καρδίας στην περίπτωση της θρησκείας που σε κάνει να ξεχνάς ότι πρόκειται ακριβώς για παιχνίδι και όχι για σοβαρή σκέψη. Ένα μείγμα επιστημονικής φύσεως αναζήτησης, ηθικής επιθετικότητας και αισθητικής ακαμψίας συναρμοσμένα με γλωσσικές ασάφειες, κενά κι αμφισημίες καταφέρνει να φορέσει το φουρφουριστό μανδύα της σοβαροφάνειας και να διεκδικήσει θέση στο βασίλειο των ερμηνευτικών μας εργαλείων. Πολλές καταστάσεις του κόσμου μας είναι δυσερμήνευτες έως και ασύλληπτες με τα παρόντα εργαλεία της επιστήμης, συνθήκες πιεστικές για τον ανθρώπινο νου, ο οποίος έχων και ράθυμους εκπροσώπους καταλήγει αβίαστα να κράζει λαμπερά κούφια συμπεράσματα. Με την τύχη να μη χαμογελά στη φύση ως έχει προβληματιζόμαστε ως προς το λόγο ύπαρξης περίπλοκων συνθηκών αντί συνθηκών με μεγάλη εντροπία, πιο εύκολα και κατανοητά εξηγήσιμων και, συνεπώς, αναμενόμενων. Πολλοί από μας θα παρασυρθούμε απ' τους ξέφρενους ρυθμούς του πανηγυριού αυθαιρεσίας και θα ψάξουμε το θεό πίσω απ' αυτά, θα κάνουμε ένα άλμα αυθαιρεσίας που θα φαίνεται από πολλές διαστάσεις της ανθρώπινης σκέψης, που ενώ στους λίγους, που 'χαν τη χαρά να δεχθούν τη θεία φώτιση, αυτό το άλμα είναι υπερύψωση της ψυχής, στον απλό πιστό, που δεν έχει ακούσει ουδέποτε τη στεντόρεια φωνή του κυρίου, συνιστά χαζομάρα. Εμείς οι απλοί πιστοί, λοιπόν, σε πρώτη βάση αυθαιρετούμε δια της ετσιθελικής επιλογής μεταφυσικής και μη επαληθεύσιμης λύσης έναντι των απτών κι επαληθεύσιμων που χρησιμοποιούσαμε έως τώρα. Η αυθαιρεσία βαθαίνει και κατά το ότι η εξειδίκευση της θεολογίας μας γίνεται κατά ένα τρόπο πάλι εξίσου ουρανοκατέβατο, που αν δεν είχαμε μια λεγεώνα καμπανών να καταστρέφουν το τύμπανό μας θα διερωτόμασταν εύλογα το πώς καταφέρνουμε να πιστεύουμε όλοι το ίδιο παραμύθι. Εμείς συνεχίζουμε παθιασμένα να πετάμε ζάρια για να συμπεράνουμε πράγματα, αν και η ψυχρή λάμα της αυθαιρεσίας σκαλίζει όλο και πιο επώδυνα το μυαλό γι' αυτούς που την αντιλαμβάνονται. Σε τρίτη βάση ο αποχρώς λόγος παραμελείται δια της απαξίωσης της εξήγησης της επιλογής του λόγου της θείας επέμβασης˙ η επιληψία μπορεί να οφείλεται σε κάτι μεταφυσικό, μπορεί αυτό το μεταφυσικό να 'ναι ότι ένας δαίμονας μπήκε μέσα μου και όχι ότι πχ φταρνίστηκε δίπλα μου, αλλά μπήκε μέσα μου για πολύ συγκεκριμένο λόγο όχι περισσότερο ευλογοφανή απ' τους προηγούμενους. Κάποια στιγμή όλη αυτή η φάρσα γκώνει και της δίνεται ένα αυθαίρετο τέλος, το οποίο προϋποτίθεται ως μη επιλύσιμο, ακατανόητο, θέληση θεού που λέμε. Ένα γλύκισμα στο λουκούλλειο γεύμα μας επί του ορθού λόγου που εκπνέει θλιμμένα τον προβληματισμό «μα απλοποιήσαμε κάτι περίπλοκο με κάτι ακόμα περιπλοκότερο και δει ακατανόητο;». Ρόγχος που δείχνει αφενός την επικίνδυνη να μας πνίξει τρύπα στο νερό που κάναμε ως προς την αίσθηση κατανόησης του κόσμου και αφετέρου υπομειδιά ζωγραφίζοντας και τέταρτη βάση αυθαιρεσίας, αυτό της προτίμησης της επιρριπτικής δυνατότητας των εννοιών «σκόπιμος» ή «κτιστός» μόνον στον κόσμο μας και όχι στη θεϊκή βούληση και φύση.
Παρότι σφάξαμε τη λογική στο γόνατο ίνα ψηλαφίσουμε το θεό με τον τρόπο μας, συνεχίζουμε να μην ανατριχιάζουμε απ' τα αίματά της που αναβλύζουν από πρωτοφανέρωτες πληγές στο σχήμα των αιχμηρών απολήξεων των θρησκευτικών παραδοχών μας. Ανεξαρτήτου σοβαρότητος όλες οι θρησκείες κουβαλούν την αντίληψη του θεού ως πρωταρχικό αίτιο και συνακόλουθα φέρουν στις πλάτες τους τις κοφτερές πέτρες των ύβρεων ενάντια στον ορθό λόγο. Αυτό ισχύει διότι, απ' τη στιγμή που αντιλαμβανόμαστε το θεό ως πρωταρχικό αίτιο, η θεία θέληση (με όποιον τρόπο την κατανοούμε να συνδέεται με το σύμπαν) αποτελεί ως εργαλείο ένα πεπερασμένο σύνολο παραδοχών και συμπερασματολογικών αρχών, πεπερασμένο καθόσον ο άνθρωπος έχει πεπερασμένη διανοητική ικανότητα, και συνεπώς δύναται να εμπλουτίσει ένα αξιωματικό σύστημα, αυτό που στελεχώνει η εμπειρία μας και η τυπική λογική, και να το επεκτείνει σ' ένα άλλο αξιωματικό σύστημα, μιας και απλά προσθέτει στο πρώτο έναν πεπερασμένο αριθμό παραδοχών. Από κει και πέρα υπόκειται στους περιορισμούς του θεωρήματος μη πληρότητας του Γκέντελ. Με πιο απλά λόγια, αν για κάθε τι μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι έχει την αιτία του στο θεό, ότι, δηλαδή, κάθε τι έμμεσα ή άμεσα είναι θέληση θεού τότε, αφού η θεία βούληση μπορεί να συμπεριληφθεί ως αξίωμα σ' ένα αξιωματικό σύστημα και μάλιστα καθιστώντας το πλήρες και συνάμα αρκετά πλούσιο ώστε να περιέχει την αριθμητική, τότε το μετατρέπει σε αντιφατικό, ήτοι καταδηκασταίο απ' τη λογική. Έτσι είτε θα υπάρχουν γεγονότα για τα οποία δε θα μπορούμε ν' αποφανθούμε αν είναι θέληση θεού ή όχι είτε αυτή η αντίληψη περί θεού θα παραβιάζει και πάλι τη λογική μας είτε απλά δε θα 'χουμε κατανοήσει το τι εστί η φράση « κάποιος είναι πρωταρχικό αίτιο» και συνεπώς λέμε ό,τι βλακεία μας περνάει απ' το κεφάλι. Εν πάση περιπτώσει αντιλαμβανόμενοι το θεό ως πρωταρχικό αίτιο εξαναγκαζόμαστε ν' αυταπατηθούμε ότι υπερβαίνουμε τη λογική ή δεν τον αντιλαμβανόμαστε ως τέτοιο.
Προσπαθώντας να συλλάβουμε την έννοια «θεός», μία έστω ιδιότητά της για την οποία να μπορούμε να πούμε με ασφάλεια ότι δεν κατέχεται από κάτι άλλο, πρέπει να κάνουμε λογικές ατασθαλίες. Μαμουνιές που τις κρύβουμε πίσω απ' ένα παραπέτασμα δύσοσμων γλωσσικών μαγειρεμάτων εδραιωμένων ισχυρά απ' την βάπτιση των ασυδοσιών μας ως πρακτικών απορρεουσών απ' τη λογική κι εμπειρική αρρητότητα του θεού. Παγίδα ισχνότερη και απ' τους εμετικούς μύθους ψαριών που ξερνάνε ανθρώπους, μιας και δεν υπάρχει ασφαλής τρόπος να διακρίνεις το υπερφυσικό ούτε στην εκχυδαϊσμένη του μορφή, ούτε και γενικώς. Ο εμπειρισμός και η λογική, η «φυσική» συμπερασματολογία, «κολλάνε» εκ των πραγμάτων, δεν οριοθετούνται. Απ' το βίδωμα μιας λάμπας έως και την πρόβλεψη βροχών ή τη διακυβέρνηση κάνουμε χρήση στις συμπρασματολογικές μας δυνατότητες μόνο του ορθού λόγου και της εμπειρίας, τουλάχιστον αυτό επιδιώκουμε διακαώς, με την πρακτική αυτή να τελματώνει ανά περίοδο. Τοιαύτη περιπτώσει επιμένουμε ως επί το πλείστον στην ίδια ερμηνευτική διαδικασία, ποσώς την απορρίπτουμε όταν τελικά αυτή δίνει ένα αποτέλεσμα. Έτσι, στις περιπτώσεις που θεωρούμε τη βροχή ως έργο θεού θα πρέπει να εξηγήσουμε γιατί δεν ερμηνεύουμε τοιουτοτρόπως και την απώλεια των κλειδιών μας, ενώ στην περίπτωση που θεωρηθεί βλασφημία ο εκφυλισμός της θείας οργής σε απλό μετεωρίτη που εισέβαλε στη γη θα πρέπει να πείσουμε και για παρόμοια αντίδραση τους απογοητευμένους θεατές μιας ταχυδακτυλουργικής παράστασης στην οποία ο μάγος κάνει πασιφανούς απάτης κόλπα, ήτοι ευκόλως ερμηνεύσιμα «φυσικώς». Η θρησκεία δεν αντιστέκεται, επομένως, στις αισθήσεις μας, αλλά σε πρώτη φάση τις συμπληρώνει (βλ. παράδειγμα με μάγο), με αποτέλεσμα όσο αυτές επεκτείνονται αυτή να συρρικνώνεται και συν αυτού όταν αυτές τις επιτίθενται αυτή οφείλει να σκύβει το κεφάλι και να υποχωρεί άνευ όρων, και σε δεύτερη φάση παύει να 'ναι ερμηνευτικό εργαλείο (βλ. παράδειγμα με απολεσθέντα κλειδιά). «Για ό,τι δε μπορούμε να μιλάμε, καλύτερα να σωπαίνουμε» προς δυστυχία των επίδοξων προφητών και μεσσιών που 'ναι καταδικασμένοι στη μοναξιά πίσω απ' τον τοίχο που χτίσαμε απ' την άγνοιά μας περί του τι είναι θεός και συνεπώς της αναγνώρισης των εκπροσώπων του (προφανώς!). Άγια πρόσωπα καταδικασμένα στην εξεύρεση μιας νέας γλώσσας, για τη μεταξύ τους επικοινωνία, υπερβαίνουσας την κοινή «φυσική» τ' ανθρώπου που είναι τυφλή στα θαύματα που αυτοί βλέπουν.
Η θρησκεία, όπως φαίνεται, δεν είναι ένα ακαδημαϊκό ζήτημα, είναι η στείρωση της διάνοιάς μας και όταν εκφράζει άποψη για τον άνθρωπο αρχίζεις να νιώθεις την κάψα της καταπίεσής της. Κάνοντας το σύμπαν να περιστρέφεται γύρω απ' τον άνθρωπο, να τον ξεχωρίζει για τα τάδε ή τα δείνα χαρακτηριστικά του, πόσο μάλλον όταν προσδίδει σ' αυτό ή στον «δημιουργό» του αυτά τ' ανθρώπινα ψυχικά χαρακτηριστικά, αντικειμενικοποιεί τη νομιμότητα ή την παρανομία αυτών των ανθρώπινων χαρακτηριστικών και δει την καθηλώνει ως έχει καρφώνοντάς τη με τον αδιαπραγμάτευτο χαρακτήρα του δόγματος. Όταν παύει ο ψυχισμός μας να ερμηνεύεται, να αξιολογείται, να ενθαρρύνεται και ν' απαγορεύεται «φυσικώς» , με την κοινή μας γλώσσα, με τον μόνο τρόπο που υπάρχει γι' από κοινού επιδιόρθωση, αμφισβήτηση κι εμπλουτισμό τότε την επιχειρηματολογία την αναλαμβάνουν οι βίαιες τάσεις του θυμικού, όταν μιλάμε για μάζες, και η αστυνομία, όταν μιλάμε για καθεστώς. Καθημερινές «σταυροφορίες» στους πιστούς ενός ανύπαρκτου θεού, αυτός ο ψόγος ενός τυφλού επειδή δε μπορεί να δει, και η αγανάκτηση με μια πράξη χωρίς νόημα και σημασία ως προσκύνημα στο κενό δείχνουν το μένος που μπορεί να φτάσει κι ένας απλός οπαδός ενός δόγματος. Η βάναυση ειδωλολατρία, η μεταφυσικοποίηση γήινων πράξεων και πραγμάτων, όπως η μοιχεία ή ο φαλλός, δείχνει την ασυγκράτητη εξουσιομανία μας ακόμα και προς το ποίμνιο της εκκλησίας μας. Ενδείξεις που υποψιάζουν και τον πιο καλοπροέραιτο, ενδείξεις που, λαμβανομένων των άνωθεν υπόψιν, γίνονται πειραματική επαλήθευση.
http://www.youtube.com/watch?v=JwE1_NUR9j8
Κάποιοι, βέβαια, λόγοι πίστης δεν έχουν καν άποψη περί ύπαρξης θεού, απουσία κάθε αντίληψης περί αυτού αμολάνε την ευρέως διαδεδομένη, αλλά πάντα εξοργιστική, ταύτιση ωφελιμισμού και λογικής. Μαζεύοντας ρετάλια της ανθρώπινης σκέψης σχηματίζεται ένας εμπαιγμός που, δείχνοντάς μας το φρικιαστικό κόστος της απιστίας σ' ένα πραγματικό θεό, δηλώνει τη σώφρονα πράξη (αυτή με το ελάχιστο αναμενόμενο κόστος) του πιστεύειν. Το επιχείρημα αυτό, που φτάνει μέχρι τον Πασκάλ, έχει το υπεροπτικό υπομειδίαμα του αστού, ο οποίος δε μπορεί καν να διανοηθεί το άπειρο κόστος μιας τσαλαπατημένης μοναδικής ζωής και τη μελαγχολία του απελπισμένου απ' τη ζωή που 'χει μηδενίσει την αξία της και αναμένει με άπειρη προσμονή τη βελτίωση εκτός της. Συλλογιστικές τόσο ύπουλες ή τόσο τυφλωμένες από τη θλίψη που αψηφάν άπειρα κόστη από την πίστη σε λάθος θεούς και άπειρα κόστη απ' τη λάθος πίστη στο σωστό θεό, ενδεχόμενα αναγκαίως συμπεριλήψιμα στο μέσο όρο. Συλλογιστικές όχι μόνον ξεχασιάρικες, αλλά και εφευρετικές μιας και δημιουργούν εκ του μηδενός! Ένας θεός απίθανος μετατρέπεται σε πιθανό, επί ποινεί, βέβαια, ενός πόνου στο δόξα πατρί απ' την κουτουλιά στη δοκό του εγκλωβισμού της διαίσθησής μας στα πλαίσια του κλασσικού ορισμού της πιθανότητας. Ως πεπερασμένη η εμπειρία μας είναι καταδικασμένη να συλλέγει πεπερασμένες το πολύ ενδείξεις περί της ύπαρξης θεού απ' την απειρία των απαιτουμένων, ήτοι αναγκάζεται να τον εκτοπίσει στο χώρο προβλέψιμα σίγουρα ανύπαρκτου, διότι η πιθανότητα μια κατάσταση που αντιλαμβανόμαστε να 'ναι ο θεός ισούται με το (πεπερασμένο) πλήθος των παραμέτρων που τη συνιστούν προς το (άπειρο) πλήθος των ικανών και αναγκαίων παραγόντων που ορίζουν το θεό. Ο πόνος απ' αυτή την παραλλαγή της αρχής της αντανάκλασης ξεπερνάται αμέσως απ' τη βιαιότητα των συναισθημάτων των άνωθεν υποστηρικτών του ωφελιμιστικού επιχειρήματος και ενίοτε απ' τις θεόρατες φήμες και τα μαχαίρια που ακολουθούν πιστά τα θεοφάνια.
Όσον αφορά, τώρα, την πρώτη επαφή που 'χουμε με το θεό, συλλαμβάνουμε την έννοια της τελειότητας ως ίδιόν του και πολλάκις φτάνουμε να την εκλάβουμε ως τον ορισμό του. Έτσι, ξεχειλώνοντας τη γλώσσα, πλάθουμε το θεό με την ασταθή ύλη της φαντασίας και δει τη μαύρη τρύπα της παράλογης φαντασίας. Ο θεός υπάρχει ως υποστασιοποίηση της τελειότητας, μιας και για να 'ναι αυτή που είναι δε πρέπει να φτωχίνει απ' τη σύζευξή της με την ανυπαρξία. Η χαρά απ' αυτό τον τρόπο ανακάλυψης του θεού κρατάει όσο κρατάει και η στάση του νου σε απραξία. Τα μάγια υπό τη λάμψη της ημιμάθειας λύνονται με την ανάλυση του ισχυρισμού, ενός ισχυρισμού που ή προϋποθέτει το υπάρχειν στα χαρακτηριστικά της τελειότητας ή εκβιάζει το υπάρχειν δια της επιβολής μιας διακιβεβόμενης σύζευξής του με τα χαρακτηριστικά της τελειότητας ή εκβιάζει την τελειότητα δια της επιβολής της σύζευξής της με το υπάρχειν. Το μαρτύριο του εγκεφάλου συνεχίζεται με μένος απ' την πιο υστερικιά εκδοχή των θρησκειών, το μονοθεϊσμό, ο οποίος εκβιάζει και τη μοναδικότητα της υποστασιοποίησης μιας απομίμησης της τελειότητας, παρά τους περιορισμούς της σύζευξης. Χρειάστηκε γι' αυτόν τον πνευματικό εξευγενισμό μας, αυτό το πρώτο «άνω θρόσκω», την πρώτη διαίσθηση με τα θεία να κλείσει υπομονετικά τα μάτια η λογική, θα χρειαστεί να κάνουμε πολλά παραπάνω για ν' αντέξουμε και τα υπόλοιπα.
Δυστυχώς όσο τέλειος είναι ο θεός τόσο σάπια είναι για πολλούς από μας η κοινωνική κατάσταση και η ανάγκη για δικαιοσύνη επιτακτική σε βαθμό που εξ αυτής να «κατακτάται» η θεογνωσία. Πλάθουμε ένα θεό που κάθε δυστυχής θα 'θελε να υπάρχει, με τόση απόγνωση που λησμονούμε στην πορεία πως το καλό έχει νοηματοδωτηθεί από μας. Το ότι επιλέγουμε να δοξάσουμε το θεό κι όχι να εξευμενίσουμε το διάολο (ή τέλος πάντων την άρνηση του θεού) δείχνει τη δυνατότητα ηθικής επιλογής, μια επί του παρόντος ηθική αυτονομία και φανερώνει συνακόλουθα ότι το μόνο περιθώριο που 'χει η εκκλησία, ακόμα και υποθέτοντας ότι η καλοσύνη είναι θείο δημιούργημα, είναι ν' ακολουθήσει ως προς την ηθική δημιουργία στο «τώρα» την ηθική κατάσταση, οπότε ή θ' απονομιμοποιήσει με το μαστίγιο τμήματα κατεστημένων αξιών ή να δογματοποιήσει άλλα, πάντως, σίγουρα δε θα πείσει κανένα. Μπορεί ο θεός να 'ναι πανάγαθος και δια της καθ' εικόνας του να 'μαστε καλοί, αλλά αυτό αιτιολογεί την ηθική μας, άντε να προβλέπει μια μέση ηθική κατάληξη στο ανθρώπινο είδος, δεν αξιολογεί ηθικές, δε μας παρέχει ένα δείκτη καλοσύνης που να φανερώνει οπισθοδρομήσεις, παραστρατήματα ή θετικά βήματα για το παρόν, άρα το κενό μεταξύ του θνητά καλού και του απόλυτα καλού δεν είναι εκ των προτέρων ορισμένο και συνεπώς το απόλυτα καλό, όπως αυτό ορίζεται, είναι αναιτιολόγητο. Παράλληλα οι έννοιες «καλό» και «κακό» αναμειγνύονται αν στα γνωρίσματα του θεού συνυπολογιστεί και το πρωταρχικό αίτιο. Το πρωταρχικό αίτιο δεν έχει εξαιρέσεις, οπότε είτε ο Σατανάς είναι στον ίδιο σχεδιασμό του θεού μ' ένα νεογέννητο μωράκι είτε αυτό που καλούμε «καλό» συνυπάρχει στο αρχικό αίτιο με την άρνησή του, οπότε ο θεός είναι αυτό που πριν αποκαλούσαμε «θεό» σε συμπερίληψη με το κενό που αυτός ο τελευταίος άφησε αποσυρόμενος, δημιουργώντας έτσι αυτό που κατανοούμε ως ατελές ή κακό. Και στις δύο περιπτώσεις το κακό είναι μια παράμετρος του αληθινού θεού κάνοντάς τον και ψεύτη εκτός από όχι απόλυτα δίκαιο, κάνοντας αυτή την ελπίδα μας άτοπη. Ήδη βλέπουμε την αναγούλα στο πρόσωπο της λογικής μπρος στην ασυγκρατησιά στη χρήση υπερθετικού βαθμού, λιχουδιά εκ των ων ουκ άνευ για τις συνταγές των απανταχού θεόπνευστων συγγραφέων.
Στο πνεύμα της ακράτειας, πάντα, διατυπώνουμε ερωτήματα του τύπου «γιατί είναι έτσι ο κόσμος;», «γιατί είναι τόσο τέλειος;», θεωρούμενα ενίοτε ως μια απλούστερη και κομψότερη υπόδειξη της θείας παρέμβασης συγκριτικά με τον ευφυή σχεδιασμό, αλλά στην πραγματικότητα μια πιο φτηνιάρικη εκδοχή του, αν όχι μια επιχρύσωση των περιττωμάτων μας. Ανάξιοι να σχηματίσουμε έστω και μια αντίφαση, ψάχνουμε της δυνατότητες της γλώσσας για να καμουφλάρουμε το κενό πίσω απ' την ασάφεια της πρότασης ώστε να ορίσουμε το θεό ως την αιτία του αψεγάδιαστου της φύσης. Το πρώτο πράγμα που αποκρύπτουμε τοιουτοτρόπως απ' το κοινό μας είναι ο πλανήτης στον οποίο γαλουχηθήκαμε, διότι αν του φανερώναμε ότι εδώ γεννηθήκαμε θα φαινότανε ολοκάθαρα ότι οι λογικές, οι ηθικές και οι αισθητικές μας αρχές, αυτές που γνωματεύουν περί τελειότητας, έχουν προκύψει απ' τη μακρόχρονη πορεία και προσαρμογή ημών και των προγόνων μας στη γη, ήτοι δε θα μπορούσαν παρά να βλέπουν τους φυσικούς νόμους τέλειους μιας και σε αντίθετη περίπτωση απλά δε θα 'χαμε προσαρμοστεί. Συμπερασματικά οι ρητορικές μας ερωτήσεις διαλύονται ήδη κατά τη σύνθεσή τους τη στιγμή που θέτουν το λάθος προσανατολισμό μεταφέροντας την υποκειμενικότητα της αντίληψης περί τελειότητας στο σύμπαν του αντικειμενικού. Συν τοις άλλοις όταν ρωτάμε «γιατί;» ψάχνουμε να βρούμε τους λόγους για τους οποίους συμβαίνει κάτι, συνεπώς πρέπει να συγκεκριμενοποιηθεί η φύση, το είδος των λόγων που ερευνούμε. Δηλώνει την αναζήτηση ερμηνείας αυτού που συμβαίνει οπότε αρκεί να βρω τους φυσικούς ή βιολογικούς ή κοινωνικούς ή ό,τι άλλο νόμους που το εξηγούν ή μήπως δηλώνει την αναζήτηση κάποιου σκοπού, οπότε προεξοφλούμε την απάντηση; Όπως και να 'χει απέχουμε παρασάγγας απ' το να 'χουμε κατανοήσει τι εννοούμε προφέροντας τη λέξη «θεός», πόσο μάλλον ν' ανακαλύψουμε αυτό το πράμα, και το μόνο κέρδος μας εν προκειμένω είναι η ανέμελη διασκέδαση με τα χαζά παιχνίδια του λέγειν.
Η διασκέδαση μέσω λεκτικών παιχνιδιών είναι τόσο εκ βάθους καρδίας στην περίπτωση της θρησκείας που σε κάνει να ξεχνάς ότι πρόκειται ακριβώς για παιχνίδι και όχι για σοβαρή σκέψη. Ένα μείγμα επιστημονικής φύσεως αναζήτησης, ηθικής επιθετικότητας και αισθητικής ακαμψίας συναρμοσμένα με γλωσσικές ασάφειες, κενά κι αμφισημίες καταφέρνει να φορέσει το φουρφουριστό μανδύα της σοβαροφάνειας και να διεκδικήσει θέση στο βασίλειο των ερμηνευτικών μας εργαλείων. Πολλές καταστάσεις του κόσμου μας είναι δυσερμήνευτες έως και ασύλληπτες με τα παρόντα εργαλεία της επιστήμης, συνθήκες πιεστικές για τον ανθρώπινο νου, ο οποίος έχων και ράθυμους εκπροσώπους καταλήγει αβίαστα να κράζει λαμπερά κούφια συμπεράσματα. Με την τύχη να μη χαμογελά στη φύση ως έχει προβληματιζόμαστε ως προς το λόγο ύπαρξης περίπλοκων συνθηκών αντί συνθηκών με μεγάλη εντροπία, πιο εύκολα και κατανοητά εξηγήσιμων και, συνεπώς, αναμενόμενων. Πολλοί από μας θα παρασυρθούμε απ' τους ξέφρενους ρυθμούς του πανηγυριού αυθαιρεσίας και θα ψάξουμε το θεό πίσω απ' αυτά, θα κάνουμε ένα άλμα αυθαιρεσίας που θα φαίνεται από πολλές διαστάσεις της ανθρώπινης σκέψης, που ενώ στους λίγους, που 'χαν τη χαρά να δεχθούν τη θεία φώτιση, αυτό το άλμα είναι υπερύψωση της ψυχής, στον απλό πιστό, που δεν έχει ακούσει ουδέποτε τη στεντόρεια φωνή του κυρίου, συνιστά χαζομάρα. Εμείς οι απλοί πιστοί, λοιπόν, σε πρώτη βάση αυθαιρετούμε δια της ετσιθελικής επιλογής μεταφυσικής και μη επαληθεύσιμης λύσης έναντι των απτών κι επαληθεύσιμων που χρησιμοποιούσαμε έως τώρα. Η αυθαιρεσία βαθαίνει και κατά το ότι η εξειδίκευση της θεολογίας μας γίνεται κατά ένα τρόπο πάλι εξίσου ουρανοκατέβατο, που αν δεν είχαμε μια λεγεώνα καμπανών να καταστρέφουν το τύμπανό μας θα διερωτόμασταν εύλογα το πώς καταφέρνουμε να πιστεύουμε όλοι το ίδιο παραμύθι. Εμείς συνεχίζουμε παθιασμένα να πετάμε ζάρια για να συμπεράνουμε πράγματα, αν και η ψυχρή λάμα της αυθαιρεσίας σκαλίζει όλο και πιο επώδυνα το μυαλό γι' αυτούς που την αντιλαμβάνονται. Σε τρίτη βάση ο αποχρώς λόγος παραμελείται δια της απαξίωσης της εξήγησης της επιλογής του λόγου της θείας επέμβασης˙ η επιληψία μπορεί να οφείλεται σε κάτι μεταφυσικό, μπορεί αυτό το μεταφυσικό να 'ναι ότι ένας δαίμονας μπήκε μέσα μου και όχι ότι πχ φταρνίστηκε δίπλα μου, αλλά μπήκε μέσα μου για πολύ συγκεκριμένο λόγο όχι περισσότερο ευλογοφανή απ' τους προηγούμενους. Κάποια στιγμή όλη αυτή η φάρσα γκώνει και της δίνεται ένα αυθαίρετο τέλος, το οποίο προϋποτίθεται ως μη επιλύσιμο, ακατανόητο, θέληση θεού που λέμε. Ένα γλύκισμα στο λουκούλλειο γεύμα μας επί του ορθού λόγου που εκπνέει θλιμμένα τον προβληματισμό «μα απλοποιήσαμε κάτι περίπλοκο με κάτι ακόμα περιπλοκότερο και δει ακατανόητο;». Ρόγχος που δείχνει αφενός την επικίνδυνη να μας πνίξει τρύπα στο νερό που κάναμε ως προς την αίσθηση κατανόησης του κόσμου και αφετέρου υπομειδιά ζωγραφίζοντας και τέταρτη βάση αυθαιρεσίας, αυτό της προτίμησης της επιρριπτικής δυνατότητας των εννοιών «σκόπιμος» ή «κτιστός» μόνον στον κόσμο μας και όχι στη θεϊκή βούληση και φύση.
Παρότι σφάξαμε τη λογική στο γόνατο ίνα ψηλαφίσουμε το θεό με τον τρόπο μας, συνεχίζουμε να μην ανατριχιάζουμε απ' τα αίματά της που αναβλύζουν από πρωτοφανέρωτες πληγές στο σχήμα των αιχμηρών απολήξεων των θρησκευτικών παραδοχών μας. Ανεξαρτήτου σοβαρότητος όλες οι θρησκείες κουβαλούν την αντίληψη του θεού ως πρωταρχικό αίτιο και συνακόλουθα φέρουν στις πλάτες τους τις κοφτερές πέτρες των ύβρεων ενάντια στον ορθό λόγο. Αυτό ισχύει διότι, απ' τη στιγμή που αντιλαμβανόμαστε το θεό ως πρωταρχικό αίτιο, η θεία θέληση (με όποιον τρόπο την κατανοούμε να συνδέεται με το σύμπαν) αποτελεί ως εργαλείο ένα πεπερασμένο σύνολο παραδοχών και συμπερασματολογικών αρχών, πεπερασμένο καθόσον ο άνθρωπος έχει πεπερασμένη διανοητική ικανότητα, και συνεπώς δύναται να εμπλουτίσει ένα αξιωματικό σύστημα, αυτό που στελεχώνει η εμπειρία μας και η τυπική λογική, και να το επεκτείνει σ' ένα άλλο αξιωματικό σύστημα, μιας και απλά προσθέτει στο πρώτο έναν πεπερασμένο αριθμό παραδοχών. Από κει και πέρα υπόκειται στους περιορισμούς του θεωρήματος μη πληρότητας του Γκέντελ. Με πιο απλά λόγια, αν για κάθε τι μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι έχει την αιτία του στο θεό, ότι, δηλαδή, κάθε τι έμμεσα ή άμεσα είναι θέληση θεού τότε, αφού η θεία βούληση μπορεί να συμπεριληφθεί ως αξίωμα σ' ένα αξιωματικό σύστημα και μάλιστα καθιστώντας το πλήρες και συνάμα αρκετά πλούσιο ώστε να περιέχει την αριθμητική, τότε το μετατρέπει σε αντιφατικό, ήτοι καταδηκασταίο απ' τη λογική. Έτσι είτε θα υπάρχουν γεγονότα για τα οποία δε θα μπορούμε ν' αποφανθούμε αν είναι θέληση θεού ή όχι είτε αυτή η αντίληψη περί θεού θα παραβιάζει και πάλι τη λογική μας είτε απλά δε θα 'χουμε κατανοήσει το τι εστί η φράση « κάποιος είναι πρωταρχικό αίτιο» και συνεπώς λέμε ό,τι βλακεία μας περνάει απ' το κεφάλι. Εν πάση περιπτώσει αντιλαμβανόμενοι το θεό ως πρωταρχικό αίτιο εξαναγκαζόμαστε ν' αυταπατηθούμε ότι υπερβαίνουμε τη λογική ή δεν τον αντιλαμβανόμαστε ως τέτοιο.
Προσπαθώντας να συλλάβουμε την έννοια «θεός», μία έστω ιδιότητά της για την οποία να μπορούμε να πούμε με ασφάλεια ότι δεν κατέχεται από κάτι άλλο, πρέπει να κάνουμε λογικές ατασθαλίες. Μαμουνιές που τις κρύβουμε πίσω απ' ένα παραπέτασμα δύσοσμων γλωσσικών μαγειρεμάτων εδραιωμένων ισχυρά απ' την βάπτιση των ασυδοσιών μας ως πρακτικών απορρεουσών απ' τη λογική κι εμπειρική αρρητότητα του θεού. Παγίδα ισχνότερη και απ' τους εμετικούς μύθους ψαριών που ξερνάνε ανθρώπους, μιας και δεν υπάρχει ασφαλής τρόπος να διακρίνεις το υπερφυσικό ούτε στην εκχυδαϊσμένη του μορφή, ούτε και γενικώς. Ο εμπειρισμός και η λογική, η «φυσική» συμπερασματολογία, «κολλάνε» εκ των πραγμάτων, δεν οριοθετούνται. Απ' το βίδωμα μιας λάμπας έως και την πρόβλεψη βροχών ή τη διακυβέρνηση κάνουμε χρήση στις συμπρασματολογικές μας δυνατότητες μόνο του ορθού λόγου και της εμπειρίας, τουλάχιστον αυτό επιδιώκουμε διακαώς, με την πρακτική αυτή να τελματώνει ανά περίοδο. Τοιαύτη περιπτώσει επιμένουμε ως επί το πλείστον στην ίδια ερμηνευτική διαδικασία, ποσώς την απορρίπτουμε όταν τελικά αυτή δίνει ένα αποτέλεσμα. Έτσι, στις περιπτώσεις που θεωρούμε τη βροχή ως έργο θεού θα πρέπει να εξηγήσουμε γιατί δεν ερμηνεύουμε τοιουτοτρόπως και την απώλεια των κλειδιών μας, ενώ στην περίπτωση που θεωρηθεί βλασφημία ο εκφυλισμός της θείας οργής σε απλό μετεωρίτη που εισέβαλε στη γη θα πρέπει να πείσουμε και για παρόμοια αντίδραση τους απογοητευμένους θεατές μιας ταχυδακτυλουργικής παράστασης στην οποία ο μάγος κάνει πασιφανούς απάτης κόλπα, ήτοι ευκόλως ερμηνεύσιμα «φυσικώς». Η θρησκεία δεν αντιστέκεται, επομένως, στις αισθήσεις μας, αλλά σε πρώτη φάση τις συμπληρώνει (βλ. παράδειγμα με μάγο), με αποτέλεσμα όσο αυτές επεκτείνονται αυτή να συρρικνώνεται και συν αυτού όταν αυτές τις επιτίθενται αυτή οφείλει να σκύβει το κεφάλι και να υποχωρεί άνευ όρων, και σε δεύτερη φάση παύει να 'ναι ερμηνευτικό εργαλείο (βλ. παράδειγμα με απολεσθέντα κλειδιά). «Για ό,τι δε μπορούμε να μιλάμε, καλύτερα να σωπαίνουμε» προς δυστυχία των επίδοξων προφητών και μεσσιών που 'ναι καταδικασμένοι στη μοναξιά πίσω απ' τον τοίχο που χτίσαμε απ' την άγνοιά μας περί του τι είναι θεός και συνεπώς της αναγνώρισης των εκπροσώπων του (προφανώς!). Άγια πρόσωπα καταδικασμένα στην εξεύρεση μιας νέας γλώσσας, για τη μεταξύ τους επικοινωνία, υπερβαίνουσας την κοινή «φυσική» τ' ανθρώπου που είναι τυφλή στα θαύματα που αυτοί βλέπουν.
Η θρησκεία, όπως φαίνεται, δεν είναι ένα ακαδημαϊκό ζήτημα, είναι η στείρωση της διάνοιάς μας και όταν εκφράζει άποψη για τον άνθρωπο αρχίζεις να νιώθεις την κάψα της καταπίεσής της. Κάνοντας το σύμπαν να περιστρέφεται γύρω απ' τον άνθρωπο, να τον ξεχωρίζει για τα τάδε ή τα δείνα χαρακτηριστικά του, πόσο μάλλον όταν προσδίδει σ' αυτό ή στον «δημιουργό» του αυτά τ' ανθρώπινα ψυχικά χαρακτηριστικά, αντικειμενικοποιεί τη νομιμότητα ή την παρανομία αυτών των ανθρώπινων χαρακτηριστικών και δει την καθηλώνει ως έχει καρφώνοντάς τη με τον αδιαπραγμάτευτο χαρακτήρα του δόγματος. Όταν παύει ο ψυχισμός μας να ερμηνεύεται, να αξιολογείται, να ενθαρρύνεται και ν' απαγορεύεται «φυσικώς» , με την κοινή μας γλώσσα, με τον μόνο τρόπο που υπάρχει γι' από κοινού επιδιόρθωση, αμφισβήτηση κι εμπλουτισμό τότε την επιχειρηματολογία την αναλαμβάνουν οι βίαιες τάσεις του θυμικού, όταν μιλάμε για μάζες, και η αστυνομία, όταν μιλάμε για καθεστώς. Καθημερινές «σταυροφορίες» στους πιστούς ενός ανύπαρκτου θεού, αυτός ο ψόγος ενός τυφλού επειδή δε μπορεί να δει, και η αγανάκτηση με μια πράξη χωρίς νόημα και σημασία ως προσκύνημα στο κενό δείχνουν το μένος που μπορεί να φτάσει κι ένας απλός οπαδός ενός δόγματος. Η βάναυση ειδωλολατρία, η μεταφυσικοποίηση γήινων πράξεων και πραγμάτων, όπως η μοιχεία ή ο φαλλός, δείχνει την ασυγκράτητη εξουσιομανία μας ακόμα και προς το ποίμνιο της εκκλησίας μας. Ενδείξεις που υποψιάζουν και τον πιο καλοπροέραιτο, ενδείξεις που, λαμβανομένων των άνωθεν υπόψιν, γίνονται πειραματική επαλήθευση.
http://www.youtube.com/watch?v=JwE1_NUR9j8
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
