μπανκετ νο2

τυχαια σημερα ανακαλυψα πως ειχα και ενα δευτερο κειμενο για το μπανκετ στον υπολογιστη μου, το οποιο το ειχα γραψει με την Ε.Σ. Το κειμενο αυτο αφορα τη σχεση των εργαζομενων με τον αγωνα τους (ακουγεται λιγο περιεργο αλλα περι αυτου προκειται...) και την επιτροπή αλληλεγγύης. Νομιζω ειναι σε πιο προχειρη μορφη απο το προηγουμενο (δεν πρεπει καν να ειχε συζητηθει στη συνελευση αφου ειχε γραφτει απο οτι θυμαμαι), προσπαθησα λιγο να το σουλουπωσω και για να ανεβουν τα βιουζ του μπλογκ μου το βαζω και αυτο. Εχω ακομα ενα κειμενο που ειχε γραψει ο Γ που αφορα τα αφεντικα, αλλα θα πρεπει να τον ρωτησω πρωτα. Υπαρχει και ενα μισο χρονολογιο απο τη βιδα, θα συμπληρωσω λιγο συντομα και θα το βαλω. (να βρω χρονο μονο λογω διαβασματος για την εξεταστικη)

Α, και 3-4 μπουλετς πανω στη διαμεσολαβηση, και οποιος καταλαβε καταλαβε.

ΥΓ αν ενδιαφερεται κανεις για την αναδημοσιευση των κειμενων, μπορει να το κανει απολυτως ελευθερα, αν θελει καποια εισαγωγη η κατι ας στειλει ενα μεηλ στο ***********************

***********************************************************************************************
***********************************************************************************************

Οι σχεσεις των εργαζομένων στο ρεστοραν μπανκετ με τον αγωνα και τους αλληλεγγυους

Όσον αφορά στην κατάσταση όπως διαμορφώθηκε από την πλευρά των εργαζομένων, αυτή έχει ως εξής. Κατ' αρχάς, οι εργαζόμενοι ξεκίνησαν έχοντας έναν παραπάνω ρόλο, απ' ότι στη συνέχεια, κάνοντας τις καταγγελίες στην Επιθεώρηση Εργασίας για δεδουλευμένα, ένσημα. δώρα κτλ μετά από την απόλυση του Β. Κιτσώνη, ενώ συμμετείχαν και στην απεργία στις 5 Μάη. Τα δύο αυτά είναι σημαντικά ιδίως αν συνυπολογίσουμε και τις κόντρες & την πίεση που είχαν να αντιμετωπίσουν μέσα στο μαγαζί από τα αφεντικά και τους ρουφιάνους του Μπανκέ.

Οι εργαζόμενοι άντεξαν την κατάσταση αυτή χάρη στην ενότητα που διατηρούσαν, πράγμα που τους βοήθησε να μην υποχωρήουν ούτε και στις δωροδοκίες από τα αφεντικά όταν προσπαθούσαν να τους πλησιάσουν έναν έναν και να τους διασπάσουν. Έδειχναν έτσι αποφασισμένοι να συνεχίσουν όλοι μαζί μέχρι να ικανοποιηθούν τα αιτήματά τους. Επιπλέον, συμμετείχαν σε κάποιες συναντήσεις και δράσεις της Επιτροπής Αλληλεγγύης που στόχευαν στην οικονομική ενίσχυση των εργαζομένων, στην πίεση των αφεντικών και στην προπαγάνδιση του αγώνα των εργαζομένων, όπως η κουζίνα έξω από το Μπανκέ, οι συναυλίες οικονομικής ενίσχυσης κτλ. Παρ' όλ' αυτά η συμμετοχή τους αυτή δεν ήταν μαζική, ενώ μειώθηκε ακόμη περισσότερο στη συνέχεια.

Μετά τις 15 Μάη, όταν δηλαδή τα αφεντικά του Μπανκέ αποφάσισαν να κλείσουν το μαγαζί προφασιζόμενοι ότι οι "αποκλεισμοί" καθιστούσαν αδύνατη τη λειτουργία του, ο αγώνας φαίνεται να φεύγει πλήρως απο τα χέρια των εργαζομένων και τον αποφασιστικό ρόλο για τη συνέχισή του παίζει στο εξής η Επιτροπή Αλληλεγγύης και υπόγεια η ΟΚΔΕ. Αυτό στην πράξη σήμαινε ότι πλέον η Επ. Αλληλεγγύης ήταν αυτή που, χωρίς να βρίσκεται στο σύνολό της σε επαφή με τους εργαζομένους, αποφάσιζε όχι μόνο ότι ο αγώνας θα συνεχιζόταν, αλλά και τα μέσα και τις δράσεις με τις οποίες θα γινόταν αυτό και κυρίως τα αιτήματα των εργαζομένων στο εξής.

Έτσι, η διαπραγμάτευση με τα αφεντικά του Μπανκέ γινόταν πλέον από το «σωματείο» (όπως εμφανίζονταν οι συνδικαλιστές της ΟΚΔΕ που ήταν μέλη της μειοψηφίας του ΔΣ του σωματείου επισιτισμου και το οποίο ελέγχεται από το ΠΑΜΕ) και όχι τους εργαζόμενους, με το πρόσχημα ότι τα αφεντικά θα κατάφερναν να "σπάσουν" την αποφασιστικότητα των εργαζομένων αλλά όχι βέβαια των «ψημένων» συνδικαλιστών. Αναπτύσσεται έτσι, μια σχέση εμπιστοσύνης με το «σωματείο» (που δικαιολογείται και από την επαφή με το συνάδελφό τους Κιτσώνη) που καταλήγει σχέση ανάθεσης των αποφάσεων και δράσεων στην Επ. Αλληλεγγύης.

Το λοκ άουτ του μαγαζιού συνέβαλε σε αυτήν τη σχέση ανάθεσης διότι με αυτό οι εργαζόμενοι σταμάτησαν να βρίσκονται στον ίδιο χώρο εργασίας και χώρο τριβής με την εργοδοσία και άρα έσπασε η κοινίοτητα μεταξύ τους. Άρχισαν να ψάχνουν πλέον δουλειά, εντός ή εκτός Θεσ/νίκης, με αποτέλεσμα να παίρνουν σιγά σιγά χωριστούς δρόμους. Εντάθηκε έτσι, η επαφή τους με το "σωματείο, στο οποίο πήγαιναν τουλάχιστον μια φορά τη βδομάδα, αντικαθιστώντας έτσι την επαφή και αλληλεπίδραση με το σύνολο της Επιτροπής Αλληλεγγύης και αποσυγκροτώντας την κοινότητα αγώνα που θα έπρεπε να υπάρχει πρώτα από όλα μεταξύ τους και ύστερα με τους όποιους αλληλέγγυους.

Μέσα σε αυτό το κλίμα διαμορφώθηκε και συνεχίστηκε μια στασιμότητα του αγώνα και των δράσεων της Επιτροπής Αλληλεγγύης. και μια επανάπαυση από την πλευρά των εργαζομένων σχετικά με την αποτελεσματικότητα των αποφάσεων και των δράσεων τόσο των δικών τους όσο και της Επιτροπής Αλληλεγγύης (ειδικά αφού πλέον μορφές, περιεχόμενο κλπ θεωρούνταν δεδομένα και σταθερά παρά τις αλλαγές των όποιων συνθηκών), και από ένα σημείο και πέρα μόνο στο τρέξιμο των αλληλέγγυων, καθώς οι ίδιοι οι εργαζόμενοι επαναπαύτηκαν στο τρέξιμο των άλλων και από εκεί και πέρα τους ενδιέφεραν άλλα πράγματα, όπως το να βρουν κάποια δουλειά, πράγμα πολύ λογικό αλλα που η επιτροπή θα έπρεπε να το λαμβάνει υπόψιν αντί να μιλάει για «ανυποχώρητο αγώνα» τη στιγμή που ο «ανυποχώρητο αγώνα» έκανε η επιτροπή μόνη της. Η κατάσταση αυτή εντεινόταν και από άλλες δύο ελλείψεις:

Πρώτον, την έλλειψη δημόσιου λόγου από τους ίδιους τους εργαζόμενους: δεν έβγαλαν ούτε ένα κείμενο για να προβάλλουν τον αγώνα τους (εκτός από ένα κείμενο που έκανε κριτική στη στάση του πάμε, και το γιατί ένα τέτοιο κείμενο να είναι το μοναδικό που έχουν υπογράψει οι ίδιοι ενώ δεν είχαν γράψει κανένα άλλο που να απευθύνεται στην κοινωνία, σε σωματεία και συλλογικότητες κλπ είναι κάτι που μπορεί να καταλάβει ο καθένας ποιανού συμφέροντα εξυπηρετούσε…), όπως αυτοί τον αντιλαμβάνονταν, και τα αιτήματά τους. Το ότι δεν βγήκαν οι εργαζόμενοι μπροστά και δεν ανέλαβαν την ευθύνη του αγώνα (κυρίως μετά τις μηνύσεις από μέρους του αφεντικού), αλλά η Επ. Αλληλεγγύης, (ακόμα και στα ΜΜΕ μιλούσαν μέλη της Επιτροπής και όχι οι εργαζόμενοι) όχι μόνο έδειχνε ότι δεν τον είχαν στα χέρια τους, αλλά τους περιόρισε και στο να έρθουν σε επαφή με άλλους εργαζόμενους (του κλάδου ή μη) ή πολιτικούς χώρους, με αποτέλεσμα να μην εμπλακεί κανένας άλλος σε αυτό τον αγώνα.

Η δεύτερη έλλειψη αφορά στη συμμετοχή τους στην Επιτροπή Αλληλεγγύης. Στην περίτπωση αυτή, η μη συμμετοχή της πλειοψηφιας τους και επομένως η έλλειψη αλληλεπίδρασης με το σύνολο της Επ. Αλληλεγγύης, σε συνδυασμό με το ότι τα αιτήματα και η συνέχιση του αγώνα εκφραζόταν από την Επιτροπή και όχι τους ίδιους, είχε τις εξής συνέπειες: τα αιτήματα δεν διαμορφώνονταν από τους εργαζόμενους, ενώ το κομμάτι αυτό της επιτροπής που δεν είχε μέσω άλλων διαδικασιών επαφή με αυτούς, δε γνώριζε τι πραγματικά ήθελαν οι εργαζόμενοι και με ποιο τρόπο θα το πετύχαιναν και άρα πήγαινε στα τυφλά σπαταλώντας δυνάμεις και χρόνο. Εν τέλει κατέληξε να παρουσιάζεται η άποψη της ΟΚΔΕ ως άποψη των εργαζομένων εντός της επιτροπής όσο και στο λόγο της εποτροπής προς τα έξω. Η διάσταση μεταξύ Επιτροπής και εργαζομένους φάνηκε στο τέλος με τους τελευταίους να μην θέλουν να ξαναγυρίσουν στη δουλειά όταν στο τέλος αυτό κερδίθηκε ενώ η Επιτροπή είχε ως ένα από τα κύρια αιτήματά της την επαναπρόσληψη (φτάσαμε στην τραγελαφική κατάσταση να γίνονται προσπάθειες από τα μέλη της ΟΚΔΕ να πειστούν μετά την τελική συμφωνία να γυρίσουν στη δουλεία…). Έτσι επιπλέον, με την απουσία τους από τις διαδικασίες της επιτροπής δεν υπήρχε αλληλεπίδραση και ανταλλαγή απόψεων μεταξύ εργαζομένων του Μπανκέ και αλληλέγγυων.

Πέρα από τις συνέπειες που είχε ο τρόπος αυτός αντιμετώπισης της κινητοποίησης απο την πλευρά των εργαζομένων κατα τη διάρκεια της, ένα άλλο ζήτημα είναι ποια κουλτούρα αγώνα και ευθύνης αφήνει στους εργαζόμενους μια διαδικασία, κατα την οποία δεν αναπτύσσονται σχέσεις αλληλεγγύης και συντροφικότητας αλλά σχέσεις πελάτη-υπηρεσίας, για τους μελλοντικούς αγώνες.

μια φορα και εναν καιρο...

Το κειμενο που ακολουθει ειχε γραφτει μετα τον αγωνα στο μπανκετ με σκοπο, μαζι με αλλα, να εκδοθει με μορφη μπροσουρας μια κριτικη αποψη πανω στον αγωνα αυτον ο οποιος και ειχε κυκλοφορησει πολυ αλλα και ειχε γινει κατι σαν "συμβολο" εκεινη την περιοδο. Δυστυχως, καταντησαμε να συζηταμε λες και θα φτιαχναμε πολιτικο κομμα και θα συντασαμε το μανιφεστο του, ενω στο παραγωγικο μερος των συναντησεων, κομματι αυτων εδειξε μια πραγματικα εκπληκτικη ασυμβατοτητα μεταξυ της γκαμας των θεματων που εθετε σε αυτες και της συγγραφης κειμενων που ειχε αναλαβει. Αποτελεσμα αυτων ηταν να σταματησουμε με την εναρξη της απεργιας πεινας των 300 μεταναστων που δε μας αφηνε πια χρονο να σπαταλαμε χωρις να προχωραει τιποτα (σκεφτειτε μονο, απο οκτωβρη μεχρι γεναρη, και ειχαμε προχωρησει ελαχιστα). Επειδη ομως, και οπως φαινεται τον τελευταιο χρονο, η αναγκη της κριτικης αποτιμησης του αγωνα αυτου ηταν αρκετα πραγματικη (οχι δηλαδη μια ιδεολογικη αναγκη να πουμε την αποψαρα μας) και βαση των συνθηκων και των εξελιξεων μεγαλη, καθως βλεπουμε να επαναλαμβανονται σε μια σειρα απο αγωνες παρομοιες καταστασεις, στις οποιες προφανως οσοι ασχοληθηκαμε τοτε δεν εχουμε καμια διαθεση πλεον να μπουμε, και για να μιλησω προσωπικα, εχω ηδη αρκετα ψυχολογικα προβληματα για να θελω να αποκτησω αλλα τοσα, και επειδη η ταξικη αλληλεγγυη σε εργατικους αγωνες δεν μπορει να περιοριζεται σε αναμασημα του λογου και της λογικης μιας πολιτικης ομαδας της οποιας τα συμφεροντα βαση της εμπειριας συνηθιζουν να μην ταυτιζονται πληρως με τα συμφεροντα του υποκειμενου του αγωνα, και αρα μπορει και πρεπει να γινει μονο με σοβαρους ορους, τουλαχιστον οσο μια εμπειρια σε επιφορτιζει μια ευθυνη στο να το κανεις αυτο, χωρις η ελλειψη εμπειριας να αποτελει αλοθι στην ελαφροτητα που αντιμετωπιζαμε την εμπλοκη μας πολλες φορες σε αυτον τον αγωνα οσον αφορα την κατευθυνση του, τις μορφες του, το λογο του κλπ. Χωρις και φυσικα να παμε ποτε στο αλλο ακρο της ιδεολογικης καθαροτητας και του σεχταρισμου. Το συγκεκριμενο κειμενο ειχαμε γραψει στη βαση των συζητησεων αυτων 3 2 ατομα, το δημοσιευω αν και ελαχιστη σημασια θα εχει πλεον, αλλα πιστευω καλυτερα εστω ετσι παρα να αραχνιαζει στους σκληρους μας δισκους. Ως κομματι μιας μπροσουρας που θελαμε να βγαλουμε, δεν ειναι σε καμια περιπτωση πληρης ουτε ως κριτικη και πολυ περισσοτερο ως εκφραση μιας δικης μας αποψης πανω σε αυτον αλλα και γενικοτερα στους εργατικους αγωνες σε μια κατευθυνση εναντια στη διαμεσολαβηση κλπ ή αυτοκριτικης πανω στη δικη μας παρεμβαση σε αυτον. Επειδη τα κειμενα αυτα λειπουν (αλλα ειναι σε προχειρη μορφη στα συρταρια καποιου, αλλα δεν εχουν γραφτει καν, αλλα ειναι μισα), και επειδη καποιος που δεν ειναι απο θεσσαλονικη λογικα δε θα γνωριζει το χρονικο (ουτε καν το χρονολογιο δεν ειχαμε τελειωσει...) δε νομιζω να εχει καποιο νοημα να το δημοσιευσω οπουδηποτε αλλου, αν καποιος βρισκει ειναι ελευθερος να το κανει.


Το κειμενο το ειχα γραψει με την ΕΠ.

**************************************************************************************************** 

****************************************************************************************************

Μορφές του αγώνα στο ρεστοράν Μπανκέτ

Η κεντρική μορφή του αγώνα ήταν οι παραστάσεις διαμαρτυρίας έξω από το εστιατόριο ("αποκλεισμοί" όπως ένα κομμάτι της επιτροπής αλληλεγγύης τις αποκαλούσε, αλλά δεν ήταν πραγματικά τέτοιοι)[1]. Οι παραστάσεις ήταν καθημερινές, σε ώρες αιχμής του μαγαζιού, με αποτέλεσμα να χάνει η εργοδοσία αρκετά χρήματα ενώ παράλληλα δυσφημούσε το κατάστημα, και για αυτό θεωρούνταν πως πίεζε πολύ, αλλά σαν μορφή αγώνα δεν ήταν τέτοια που να μπορεί να συσπειρώνει περισσότερο κόσμο να συμμετάσχει, καθώς δεν είναι δυνατό για κάποιον να παρευρίσκεται έξω από το banquet κάθε μέρα. Επίσης το γεγονός πως απέναντι στην αλλαγή των όρων και των περιεχομένων από την πλευρά του αφεντικού (πχ προκλήσεις  έξω από το μαγαζί/ τραμπουκισμοί/ lock out/ εξώδικα) δεν υπήρχε καμία αλλαγή αλλά το ίδιο επαναλαμβανόμενο μοτίβο από μέρους μας αποθάρρυνε πολύ κόσμο. Απόπειρες[2] για την αλλαγή της στάσης μας και ενάντια στη στασιμότητα, αντιμετωπίστηκαν εχθρικά από την κυρίαρχη τάση της επιτροπής.  Επιπλέον η υιοθέτηση αυτής της μορφής πάλης αφού το μαγαζί ξαναάνοιξε και οι εργαζόμενοι που είχαν κάνει τις καταγγελίες είχαν απολυθεί δεν πρόκρινε τη συμμετοχή των εργαζομένων στον αγώνα.

Η απεργία στις 5/5, όπου οι εργαζόμενοι στις 12 το βράδυ παράτησαν τα πόστα τους απεργώντας, ήταν το σημαντικότερο βήμα που έκαναν εκείνη την περίοδο. Κατέβηκαν επισης στην απεργιακή πορεία εκείνης της μέρας, ερχόμενοι σε επαφή με την κρατική τρομοκρατία και καταστολή.

Με το λοκ άουτ του αφεντικού, οι παραστάσεις μεταφέρθηκαν σε άλλα μαγαζιά όπου ένα από τα αφεντικά του Banquet είχε μετοχές (Aχίλλειον και  Zazous στην Καλαμαριά) και με μικρές πορείες στο κέντρο προς αυτά. Αυτές οι δράσεις ενώ δεν ασκούσαν την ίδια πίεση σε σχέση με τις παραστάσεις του μπανκέτ, είχαν όλα τα αρνητικά των προηγούμενων, συν το ότι εκεί δεν επιτεύχθηκε/ προσπαθήθηκε να συνδεθούμε με τον κόσμο που εργαζόταν σε αυτά τα μαγαζιά. Επίσης δεν ηταν μορφές που μπορούσαν να εμπλέξουν τους εργαζόμενους με ενεργό τρόπο, ούτε και δόθηκε κάποια απάντηση απέναντι στη συγκεκριμένη αλλαγή των όρων (το λοκ άουτ δλδ) από την πλευρά της εργοδοσίας.

Μια άλλη μορφή δράσης ήταν οι κουζίνες έξω από το κλειστό μαγαζί. Γίνανε συνολικά 3 κουζίνες. Η μορφή αυτή αφενός βοηθούσε στο να εμπλακούν οι εργαζόμενοι (συμμετείχαν και εργαζόμενοι του banquet με φαγητά του σε 2 εξ αυτών) και αφετέρου έφερε τον αγώνα πίσω στο banquet μετά το λοκ-άουτ. Η κυρίαρχη τάση πάντως την αντιμετώπισε απλά σαν ένα μέσο να βρεθούν χρήματα για να ενισχυθούν οι εργαζόμενοι και ο αγώνας.

Με το λοκ άουτ του banquet προέκυψε το ζήτημα της οικονομικής ενίσχυσης των εργαζομένων που πλέον δε θα είχαν εργασία, και αυτό έγινε κυρίως με τις συναυλίες (συνολικά πραγματοποιήθηκαν 3 συναυλίες) καθώς και με κουτιά οικονομικής ενίσχυσης σε απεργίες και πορείες και σε συναυλίες καλλιτεχνών με "αριστερό"/εναλλακτικό προφίλ. Οι συναυλίες είχαν επίσης και το σκοπό της προπαγάνδισης του αγώνα, και η παρουσία των εργαζομένων σε αυτές ήταν σημαντική ως προς αυτό.

Η τριμερής στην επιθεώρηση, μια από τις λίγες κινήσεις στις οποίες συμμετείχαν πρωταγωνιστικά οι εργαζόμενοι οι ίδιοι. Όμως δεν αντιμετωπίστηκε με τη σοβαρότητα που θα έπρεπε.  Στο τυπικό της μέρος, δεν υπήρχε καν δικηγόρος ούτε συγκεκριμένος σχεδιασμός ενώ στο κινηματικό της μέρος δε χρησιμοποιήθηκαν οι αλληλέγγυοι που υπήρχαν έξω από την επιθεώρηση με τρόπο τέτοιο ώστε να φανεί η μαζικότητα και η δυναμική τους στους επιθεωρητές, πχ ανεβαίνοντας ενας αριθμός από αυτούς μέσα στην επιθεώρηση.

Όσον αφορά τη σχέση με τα ΜΜΕ, η σχέση της επιτροπής με αυτά ήταν σχέσης συνεργασίας και συνεννόησης  και όχι με κινηματικούς όρους επιβολή της προβολής της δικής μας άποψης. Παράδειγμα (όπως και το δελτίο τύπου κατά την κράτηση του ΓΚ στο αυτόφωρο) η παράσταση στη Μακεδονία, όπου ενώ είχε αποφασιστεί μαζική παράσταση, στο τέλος κατέληξε απλά 3 μέλη της επιτροπής κανονίσανε με τους δημοσιογράφους  να δοθούν την επόμενη μέρα μέσα στο κτήριο της εφημερίδας συνεντεύξεις για τις οποίες δεν ασκήσαμε καμία πίεση ή έλεγχο το πώς θα βγαίνανε προς τα έξω.

Για την απάντηση στην καταστολή, τόσο όσο αφορά τα δικαστήρια όσο και στα ΑΤ όταν υπήρχαν συλλήψεις, δεν ήταν της δυναμικής που θα έπρεπε. Όταν το αφεντικό βάζει μπροστά τις μηνύσεις και τα αυτόφωρα, αρχικά ενάντια στον ΓΚ, εργαζόμενο χωρίς κινηματική εμπειρία, και συγκεντρώνεται κόσμος έξω από το αστυνομικό τμήμα λευκού πύργου, υπήρχε καταστολή των συνθημάτων που κρίνονταν επιθετικά ενάντια στην αστυνομία και αντ' αυτού φωνάζονταν από τη ντουντούκα πως αντί να πιάσουν τα αφεντικά που παρανομούσαν, έπιαναν τους εργαζόμενους. Μετά από αυτή την παράσταση, ενώ υπήρχε από αρκετό κόσμο διάθεση να γίνει πορεία και παράσταση μπροστά στο εστιατόριο, απορρίφθηκε ακριβώς για να μην οξύνουμε τη σύγκρουση με το αφεντικό. Όταν περάσανε αυτοφωρο τα άλλα δυο μέλη της επιτροπής αλληλεγγύης, επειδή θεωρήθηκαν «ψημένοι» δεν έγιναν αντίστοιχες κινήσεις αλληλεγγύης για να αφεθούν ελεύθεροι. Επίσης στα δικαστήρια δε θεωρήθηκε σημαντικό να μιλήσουν ως μάρτυρες εργαζόμενοι, τη στιγμή που το αφεντικό είχε στο πλευρό του για μάρτυρες τους ρουφιάνους του. Επίσης, αξιοσημείωτο είναι πως, με παρότρυνση κομματιού της επιτροπής αλληλεγγύης, οι εργαζόμενοι που ερχόντουσαν στις παραστάσεις διαμαρτυρίας σταμάτησαν μετά από αυτά να συμμετέχουν σε αυτές, όχι μόνο λόγω φόβου για τις μηνύσεις, αλλά γιατί υπήρχε η άποψη πως έπρεπε να αναλάβουν την κατάσταση οι «ψημένοι» οι οποίοι «αντέχουν» την καταστολή.

Λόγος αξίζει να γίνει για τις βάρδιες έξω από το μαγαζί (κατά την κυρίαρχη τάση της επιτροπής «απεργιακές φρουρές»). Αυτές ξεκίνησαν μετά το lockout μεν, αλλά κατά τον Ιούνιο, με την υποψία ότι το αφεντικό σκόπευε να κλείσει οριστικά το εστιατόριο και να μεταφέρει εξοπλισμό/προμήθειες, με σκοπό να μην αποζημιώσει τους εργαζόμενους. Η πολιτική/ πρακτική αναγκαιότητα για αυτό δεν υποστηρίχτηκε από όλους. Τελικά αυτό οδήγησε απλά σε σπατάλη δυνάμεων και συντηρούσε την ενασχόληση κάποιου κόσμου, παρά έδειχνε την παρουσία μας στα αφεντικά καθόλη τη διάρκεια του lockout.

Επίσης γίνανε διάφορες πορείες για το banquet. Από τη μια, όταν καλούνταν πορείες (π.χ. ενάντια στο ΔΝΤ κλπ) είτε από ΓΣΕΕ είτε από πρωτοβάθμια σωματεια, υπηρχε συμμετοχή με μπλοκ της επιτροπής αλληλεγγύης, πιο πολύ σε μια κατεύθυνση να προπαγανδιστεί ο αγωνας. Όσο το μαγαζί ήταν ανοιχτό, υπήρχε η προσπάθεια να περνάει η πορεία από εκεί και μετά το τέλος της, κομμάτια της να πηγαίνουν στο μαγαζί για να συμμετάσχουν σε παραστάσεις διαμαρτυριας. Στη ΔΕΘ επισης συμμετειχαν οι εργαζομενοι με δικό τους μπλοκ.[3] Γίνανε επίσης πορείες με θέμα το banquet, αλλά αυτές γενικά δεν είχαν καθαρή στόχευση, όπως οι πορείες που γίνανε το Σεπτέμβρη, με εξαίρεση μια πορεία η οποία πέρασε από άλλα μαγαζιά του επισιτισμού της πόλης και η οποία είχε στόχο να ανοίξει το ζήτημα στους άλλους εργαζόμενους του κλάδου, βρίσκοντας τους στο χώρο δουλειάς τους και όχι γενικά στην πόλη, αλλά και να αποτελέσει απάντηση στη συσπείρωση των αφεντικών.

---

[1] Στην πραγματικότητα, αυτό που συνέβαινε επί σειρά μηνών, ήταν μια παρουσία κόσμου η οποία δεν απέκλειε καμία από τις εισόδους του μαγαζιού ώστε να μπλοκαριστεί άμεσα η παραγωγή (προσπαθήθηκε στην αρχή μόνο μειοψηφικά) τόσο στο Banquet όσο και στο Αχίλλειον με τον εξής τρόπο: υπήρχαν ένα ή δύο πανό τα οποία τοποθετούνταν με τα συνθήματά τους να φαίνονται στο εσωτερικό του μαγαζιού, και όχι στον κόσμο που περνούσε και έβλεπε την κινητοποίηση. Χρησιμοποιούνταν επίσης σαν υλικό «σύνορο» μεταξύ των αγωνιζόμενων και του μαγαζιού, στον εσωτερικό χώρο του οποίου δεν μπήκαμε ποτέ, αλλά ούτε και πλησιάζαμε συνήθως τα εξωτερικά τραπεζάκια, υποτίθεται για το φόβο φθορών που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει το αφεντικό εναντίον μας. Το υλικό αυτό σύνορο υποστηρίζονταν και έμψυχα, από τον κόσμο της κυρίαρχης πολιτικής τάσης στην επιτροπή, ο οποίος λειτουργούσε σε αυτή τη θέση σαν «πυροσβέστης», πολιτικός όσο και χωρικός μεταξύ αντεγκλήσεων αφεντικών, μπάτσων και αλληλέγγυων, ώστε να μην ξεφύγουν (από την πεπατημένη των κινητοποιήσεων) κάποιες καταστάσεις. Αποκορύφωμα αυτής της λογικής ήταν η εχθρική στάση του κυρίαρχου κομματιού της επιτροπής στις 18/9 προς τους υπόλοιπους αλληλέγγυους/ες, όπου η μίνι πορεία στο κέντρο της πόλης κατέληξε στο Banquet, που είχε πλέον ανοίξει –αν και δε λειτουργούσε-. Μετά από απόπειρες των αφεντικών και των ρουφιάνων τους να τραβήξουν βίντεο και να επιτεθούν με καρέκλα σε κάποιο κόσμο και την οργισμένη αντίδραση που ακολούθησε, το κυρίαρχο αυτό κομμάτι συνέχιζε να κάθεται αμέτοχο με το πανό στην ίδια θέση (!), ενώ κάποιοι προσπαθούσαν να ηρεμήσουν τα πνεύματα και να πείσουν τους αστυνομικούς να συλλάβουν τα αφεντικά που βιντεοσκοπούσαν(!).

[2] Αυτές οι απόπειρες περιελάμβαναν πολύ απλά πράγματα –με την πολιτική μας επιλογή ότι δεν είχε νόημα να επιχειρήσουμε τη ριζοσπαστικοποίηση των μορφών του αγώνα έξω από τους εργαζόμενους– όπως συζητήσεις πάνω σε αυτό στην επιτροπή ή με τους εργαζόμενους, συνθήματα με μαρκαδόρο σε έπιπλα του μαγαζιού, τρικάκια έξω από το «επίσημο» πολιτικό πλαίσιο της επιτροπής ή απόπειρα να «καταλάβουμε» τον εξωτερικό χώρο του εστιατορίου με το να κάτσουμε στα τραπεζάκια.

[3] Στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι προσυγκεντρώσεις αυτών των πορειών γίνονταν μαζί με αυτές της ΓΣΕΕ, χωρίς ποτέ να ανοίξει μια κουβέντα πάνω στη δομή αυτή με τους εργαζόμενους.

με την αριστερα μιας αλλης εποχης

παρατηρωντας τα αποτελεσματα των φοιτητικων εκλογων στο σαιτ της νκα πεφτω σε αυτο

το απο κοινου λοιπον οι ναριτες μεχρι περυσι το περιελαμβαναν στα "αλλα αριστερα". Φετος που την καναν προφανως το σχημα εκανε δεξια στροφη και τωρα το βαζουν στα "διαφορα".

Αλλη μια αποδειξη πως η εργατικη ταξη, οι φοιτητες, οι αριστερα, ολο το κινημα χρειαζεται τους ινστρουκτορες του ναρ για να διατηρουν τον αντικαπιταλιστικο προσανατολισμο τους. Να δω βεβαια οι ναριτες ποσο θα τον διατηρησουν με τις κακες παρεες που κανουν τελευταια.

ΣΕΤΚΕ ΟΤΕ

και ενα πολυ ωραιο τραγουδακι

ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΘΕΛ ΟΑΣΑ 31/1/2011

Δε μπορώ να βρώ περιεκτικότερη απάντηση στις ανησυχίες μας!!!

Περνάει ο στρατός της Ελλάδος φρουρός

Το όμορφο σ' αυτά είναι η έμμεση παραδοχή ότι δε θα κάνουν πάντα κουμάντο χάρι στους συντηρητικούς κοινωνικούς αυτοματισμούς, στην πειθάρχηση και την αμβλύνοια του λαού... Φυσικά δεν εξαντλείται στην άμεση ωμότητα η βίαιη κατασταλτική δύναμη του κράτους, αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα.

Περί της απεργίας των φορτηγατζήδων

Δεν είχα όρεξη ν' αναφερθώ σ' αυτό το ζήτημα, δεν είναι πλέον, δυστυχώς, κάτι επίκαιρο. Έτσι, μιας και κορδώθηκε το επαναστατικό μας φρόνημα τώρα που μια απεργία ηττήθηκε, χαμογέλασε η δημοκρατική μας συνείδηση τώρα που θα φαν οι πολυεθνικές το μεροκάματο φιλοβασιλικών και γαλήνεψε ο ανθρωπισμός μας τώρα που θα βρεθούν άνθρωποι με χρέη χιλιάδων ευρώ το μόνο που μπορεί να ειπωθεί είναι ο πόνος μου.

Πρώτος κύκλος απεργιών και ήδη στην κορυφή 500 μέτρων ξερής απομόνωσης έχει αρχίσει να συζητιέται το θέμα. Αν και θα περίμενε κανείς να 'χουν βγει εκατοντάδες επανασταταράδες εκτός εαυτού με τη λάσπη των μμε και το ευλογοφανές της αδικίας, όλοι αυτοί που αρκεί μια θεωρητική σύλληψη ή ιστορική αναθύμηση για ν' αφιερώσουν εαυτόν, όλοι απουσιάζουν ολότελα. Εξαιρουμένης της φαιάς προπαγάνδας μόνο σκάγια αριστερών τοποθετήσεων εδυνάμην να βρω (ευτυχώς δε πήρα χαμπάρι τις μαλακίες που θ' αναφέρω ύστερα, ο λόγος της αναρχίας απέχει παρασάγγας απ' το να 'ναι ενδιαφέρων σε κινηματικές περιόδους). Πιθανώς λόγω του φόρτου εργασίας απ' τις κινήσεις αλληλεγγύης, μη κρίνω τ' αλλότρια δια και μέσω της κατάστασής μου! Πόσο κοντά είναι η αθωότητα ενός επαρχιώτη σαν κι εμένα με τη βλακεία...

Δεύτερος κύκλος απεργιών. Οι φορτηγατζήδες με μια επίταξη γραμμένη στ' αρχίδια τους (πότε ξανάγινε αυτό “σύντροφοι”;) κατεβαίνουν και πάλι στο δρόμο με τον κάθε φιλόδοξο Γκέμπελς να ηχεί δίπλα στον αγώνα παίζοντας τη στριγκή φωνή του. Τότε συναντώ και τα κουράδια του έναρθρου λόγου, τη χαλασμένη απομίμηση του επαναστατικού λόγου που κρατούσε απ' τον Ιούλη και ήδη μέχρι τώρα( http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1195486) "Ν' αφήσουμε στα σκατά τους αντιδραστικούς φορτηγατζήδες", σάματις πρέπει να 'ναι κανείς ομόφρωνας μας για να τ' αναγνωρίσουμε ίσα δικαιώματα με μας. Πόσα κόμπλεξ πρωτοπορίας ξεδυπλώθηκαν... "Εμείς θα κάνουμε την τομή στην κοινωνία κι όχι τα συντεχνιακά αιτήματά τους". Δηλαδή τι; Θα κάνουμε αντ' αυτών αυτό που θέλαν να κάνουν οι ίδιοι; Ή μήπως δε τους συμπεριλαμβάνουμε καν στο σκεπτικό μας; Τοιαύτη περιπτώσει απλά τους αφήνουμε στην εξαθλίωση ή καλύτερα να τους εκτελέσουμε ώστε να κοπεί και το πρόβλημα; Πολιτικές τοποθετήσεις του τύπου "πριτς! εσύ δε μου 'δειξες συμπαράσταση κι εγώ πεισμώνω και δε σου δείχνω κι εσένα" που λισμονούν τη στοιχειώδη λογική "κάθε τι αρχινάει από κει που μπορεί ν' αρχινήσει". Ο μικροαστισμός κι ο επαναστατίζων (και ως “-ίζων”, αντιδραστικός) ιδεαλισμός της αναρχίας έφτασε σ' επίπεδα ξεδιαντροπιάς όταν τον θάνατο ενός αγωνιστή από χημικά της αστυνομίας ακολούθησαν “ψύχραιμες” τοποθετήσεις που έβγαζαν λάδι την αστυνομία ή που τον μέμφονταν (εμμέσως πλην σαφώς) ως φιλοβασιλικό μικροαστό (sic!) (http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1211244). Μα πόση ξεφτίλα μπορεί να σηκώσει κάποιος χωρίς να 'ρθει ρήξη στην πολιτική του σκέψη; Τόση που κι ακόμα μετά την πραξικοπηματική “υποχώρηση” των φορτηγατζήδων συνεχίζουν οι ίδιες παπαριές στο ιντυμήντια!

Ήλπιζα με τόσους αγώνες στις πλάτες μας να 'χαμε συνειδητοποιήσει ότι η πάλη δεν είναι αποκύημα πολιτικής αντίληψης όσο ανεκπλήρωτων αναγκών κι ενοχλητικών προβλημάτων. Αυτές πλάθουν τη στόχευση των επαναστατικών θεωριών και η δράση που τις εξασφαλίζει πλάθει την επαναστατική τακτική. Ο,τιδήποτε άλλο είναι ιδεαλισμός που αγνοεί τον κόπο και την ελευθερία του κόσμου, είναι αμπελοφιλοσοφία που, αν δεν σκοπεύει, τουλάχιστον ευνοεί "υποσυνείδητα" το να εκμεταλλευτεί και να εξουσιάσει το λαό μια μικρή ελίτ με συμφέροντα που δεν περιγράφονται απ' τις ανάγκες και δεν κατοχυρώνονται με τις δράσεις των πολλών. Δυστυχώς ο αγώνας για πολλούς είναι ένα χόμπι, μια διασκέδαση που τους εκτονώνει απ' τα δεινά της ζωής όπως το ψάρεμα ή ένας περίπατος στο βουνό. Δυστυχώς έχουν τόση σχέση με την ταξική πάλη όση έχει κι ένας ψαράς με τις τσιπούρες ή ένας περιηγητής με τα έλατα και τις πέτρες.

Κι ένα εναλλακτικό κλείσιμο, μιας και καταντήσαμε να μας βγαίνει απ' αριστερά ο Ριζοσπάστης (1/10 κι εδώ...):

http://www1.rizospastis.gr/page.do?publDate=1/10/2010&id=12644&pageNo=31&direction=-1

Αλληλεγγύη!

Οσον αφορά στην κινητοποίηση των ιδιοκτητών φορτηγών

(και μιλάμε για εκείνους τους βιοπαλαιστές της μιας άδειας, όχι για τους πολυέχοντες, τους μεγαλοκατέχοντες και τους συνδικαλιστικούς εκπροσώπους τους),

πράγματι είναι «υποκινούμενοι»:

*

Υποκινούνται από τον Παπακωνσταντίνου, που «απελευθερώνει» το δρόμο στους μονοπωλιακούς ομίλους μεταφορών, για να έρθουν στην Ελλάδα και να κλείσουν σπίτια,

*

υποκινούνται από την ΕΕ των «4 ελευθεριών του Μάαστριχτ», δηλαδή τη μία και μοναδική ελευθερία προς τις πολυεθνικές να μπορούν ελέω ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑ.Ο.Σ., ΣΥΝ, να επιβάλουν τους «νόμους τους» πέρα και πάνω από σύνορα,

*

υποκινούνται από το «μαύρο μέτωπο» κυβέρνησης, συμπολιτευόμενης «αντιπολίτευσης, ΣΕΒ, ΜΜΕ, που μ' ένα στόμα και μια φωνή έχουν μοιράσει τους ρόλους σε μια ανεπανάληπτη επιχείρηση υπονόμευσης, συκοφάντησης, ελεεινολόγησης, καταστολής του οποιουδήποτε αντιδρά στην πολιτική τους.

***

Οταν όλοι αυτοί του «μαύρου μετώπου» μιλούν για το «νόμο που άπαξ και ψηφίστηκε ουδεμία αντίρρησις νοείται» (!), δεν απευθύνονται στους φορτηγατζήδες.

• Απευθύνονται σε όλη την κοινωνία που «πρέπει να συμμορφωθεί»: Αφού χτες το μνημόνιο έγινε νόμος, ή αν αύριο ψηφίσουν με νόμο πως κάθε οικογένεια εκτός από τους φόρους θα καταβάλλει στο ΔΝΤ και τα πρωτότοκα τέκνα της, τότε ουδείς θα πρέπει να αντιδρά, διότι θα... «το λέει ο νόμος»!

Οταν όλα αυτά τα επίλεκτα μέλη του κλαμπ της πιο παρασιτικής συντεχνίας, της συντεχνίας των βιομηχάνων, των τραπεζιτών, των εφοπλιστών και των «νταβατζήδων», μιλούν για τη «συντεχνία των δρόμων», όπως έπραξε χτες ο κ. Παπανδρέου, δεν απευθύνονται στους φορτηγατζήδες.

• Απευθύνονται στην κοινωνία την οποία θέλουν να την «παθητικοποιήσουν», να την «κομματιάσουν», να την καταστήσουν έρμαιο του «διαίρει και βασίλευε», να «ξεμοναχιάσουν» το κάθε τμήμα της, να το απομονώσουν και αφού θα του έχουν στερήσει τις εφεδρείες της κοινωνικής αλληλεγγύης να το τσακίσουν, ώστε με την ίδια μέθοδο να καθυποτάξουν, τελικά, όλη την «κατατεμαχισμένη» κοινωνία.

Οταν όλα τα φερέφωνα των «αφεντικών», αυτοί που δε δίνουν δεκάρα για την ανεργία και για τις απολύσεις, αντιπαραθέτουν στο «δικαίωμα της απεργίας» το... «δικαίωμα στην εργασία», δεν απευθύνονται στους φορτηγατζήδες.

• Απευθύνονται στην κοινωνία, η οποία πάνω από έναν αιώνα μετά την εξέγερση στο Σικάγο θα πρέπει να «ρυθμίσει» τη συνείδησή της, ώστε να μη θεωρεί πια ότι «η δουλειά είναι δικαίωμα», αλλά ότι «δικαίωμα» είναι η απεργοσπασία (!), να μάθει να βλέπει την εργασία σαν... «προνόμιο», σαν... «παραχώρηση», σαν... φιλάνθρωπη «προσφορά», για την οποία οφείλει να δοξολογεί τον καλοκάγαθο καπιταλιστή!

Και φυσικά:

Οταν έμβλημα της πολιτικής τους έφτασαν να καθιστούν τη... φυλακή (!), όταν ποινικοποιούν ως «κακούργημα» τις κινητοποιήσεις, όταν ομολογούν πως οι Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου κατά των απεργών αποτελούν έναν εκσυγχρονισμό των... γραφειοκρατικών διατάξεων της χούντας (!),

σίγουρα δε μιλούν στους φορτηγατζήδες.

• Απευθύνονται σε όλο το λαό, του κουνούν ως «γκαουλάιτερ» του κεφαλαίου το δάκτυλο της καταστολής, τον απειλούν με τον πιο χυδαίο, τον πιο ιταμό, τον πιο απροκάλυπτο τρόπο, ότι ή θα γίνει ραγιάς να τους προσκυνάει ή θα τον... ξεκάνουν!

***

Ο πόλεμος, επομένως, που έχουν εξαπολύσει είναι καθολικός.

Τα «νταϊλίκια» του Παπακωνσταντίνου θα ήταν ανάξια να γίνουν ακόμα και γελοιογραφία, αν δεν επρόκειτο για τον γραβατοφορεμένο «τσαμπουκά» μιας πρωτοφανούς πολιτικής αγριότητας που

αφορά τους φορτηγατζήδες, όπως χτες αφορούσε τους ναυτεργάτες, όπως προχτές αφορούσε τους δημόσιους υπαλλήλους, όπως πέρσι αφορούσε τους αγρότες, όπως κάθε μέρα αφορά τους εργάτες.

*

Αν αυτός ο καθολικός πόλεμος ενάντια σε κάθε τμήμα της κοινωνίας δεν πάρει καθολική απάντηση μέσα από ένα κοινό μέτωπο εργαζομένων, αυτοαπασχολούμενων, φτωχής αγροτιάς, βιοτεχνών, μικρεμπόρων,

που σημαίνει λαϊκή συμμαχία, συμπόρευση, συστράτευση και αλληλεγγύη ανάμεσα σε όλα τα στρώματα που υφίστανται την εκμετάλλευση,

αν κόντρα στο «σφάξε με αγά μου ν' αγιάσω» δεν πάρει σάρκα και οστά το «ο ένας για όλους και όλοι για έναν»,

τότε,

τα υποκινούμενα της πλουτοκρατίας μπορεί να φύγουν νύχτα, μαζί με όλη την κυβερνητική τους «νταλίκα» (και κάπως έτσι θα φύγουν),

αλλά προηγουμένως θα έχουν μετατρέψει έναν ολόκληρο λαό σε... χαλκομανία.

περι ΚΕΧΑΕ

Ενα κομμενο σχολιο απο το νο2 χιτ του καλοκαιριου του φορουμ του ιντυμηντια στη θεσσαλονικη (το νο1 ηταν η απαλλοτριωση του σουπερμαρκετ οπου οι συντροφοι, σε μια κατευθυνση κριτικης της αναθεσης και της "φιλανθρωπικης" λογικης που διεπνεε τις προηγουμενες απαλλοτριωσεις σουπερ μαρκετ κανανε αυτη την πολιτικη τους πραξη και αποφασισαν να μη μοιρασουν προιοντα αλλα να τα κρατησουν ολα για την παρτη τους). Σε μια κατευθυνση παλης εναντια στη σοσιαλλογοκρισια αλλα και στον οπορτουνισμο (για να το πουμε με εναν πολιτικαλ κορρεκτ τροπο) το αναδημοσιευουμε εδω.

Τα ορθογραφικα λαθη τα αφηνουμε σαν αποδειξη της προλεταριακης καταγωγης του συντροφου (με συνεπεια το χαμηλο εκπαιδευτικο του επιπεδο), η οποια και δινει μεγαλυτερο κυρος στην τοποθετηση του. 

http://athens.indymedia.org/admin/edit.php?id=1184551 

φταιει το μουντιαλ;

λεκτορας 

Εχω να καταγγειλω οχι μονο την αντεπιθεση αλλα και ολη την επιτροπη που αποτρεπει στην ουσια τον κοσμο με τις ενεργειες της να βλεπει το μουντιαλ, ειδικα τη μερα της κουζινας οπου ηταν η πρεμιερα ενω ολα τα μελη της ΚΕΧΑ στηνανε με επαναστατικη ευλαβια ολοκληρο τον αγωνα στα καφενεια και στις ασκοπες εκδηλωσεις
Ειναι προφανες οτι αυτη η κινηση θελει να κανει πολιτικη (πολιτικαντισμο δλδ) αφου οχι μονο δε συμετειχε ΠΟΤΕ σε οποιαδηποτε κινητοποιηση αλλα συκοφαντει οπως φαινεται και την ολη δραση καθως επειτα απο κατι εβδομαδες αγωνα παρουσιαστηκε ως πεφωτισμενη με ετοιμη την πρωταση για να καταγγειλουμε το ΠΑΜΕ λες και οι εργαζομενοι στον κλαδο αποκλειωνται απο τις διαδικασιες του αγωνα ή και απεχουν λογω του γραφειοκρατικου σινδυκαλισμου και αφου ειχαμε να κανουμε ενα σωρο πραματα (επ. εργασιας συναυλειες κινητοποιησεις κλπ) δεν δωσαμε και πολυ σημασια στην στειρα πολιτικη.
Οι αγωνες και τα κινηματα δε γενιουνται απο μια τυπικη super ανακοινωση ουτε μεσα απο κειμενα και ετοιμα πολιτικα προταγματα και εκδηλωσεις αλλα μεσα απο τη ζημωση πανω στον ιδιο τον αγωνα (με τους απολιτικους εργαζομενους που οι πεφωτισμενοι θα πρεπει να τους δειξουν το δρομο ε;;;;;;;;;;;;;;;;;;) απο τον οποιο επιλεξατε συνηδειτα να απεχετε

*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*

και τελος ενα τραγουδι που απλα με εκφραζει τις τελευταιες μερες...

Πρωτοβουλία Εργαζομένων και Ανέργων Κέρκυρας ενάντια στα νέα μέτρα

ΚΑΤΩ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ

ΚΑΜΙΑ ΘΥΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥΣ

Δεν έχουν σκοπό να αφήσουν τίποτα όρθιο! Η ελληνική και ξένη ελίτ και οι πολιτικοί τους εκφραστές έχουν βάλει στο στόχαστρο κάθε δικαίωμα και κατάκτηση των εργαζομένων και έχουν παραδώσει το λαό και τη χώρα στις εντολές ΔΝΤ και ΕΕ. Η επίθεση που ξεκίνησε εδώ και μερικούς μήνες επιταχύνεται με καταιγιστικούς ρυθμούς: μείωση κόστους εργασίας, μισθών και συντάξεων, κατάργηση επιδομάτων, αποζημιώσεων απόλυσης, συλλογικών συμβάσεων, μονιμότητας δημοσίων υπαλλήλων, αύξηση ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, φοροεπιδρομή και ο κατάλογος μοιάζει να μην έχει τέλος.
Εκτός από τα οικονομικά μέτρα, θεσπίζουν και άλλα, όπως ο ‘μέντορας’ για τους νεοδιόριστους και η χρήση των καμερών, επειδή μας θέλουν υποταγμένους, χωρίς δικαιώματα, χωρίς τη δυνατότητα συλλογικής διεκδίκησης, φοβισμένους και διασπασμένους, να αναζητά ο καθένας μοναχός του την ‘τύχη’ του σε ένα τοπίο γενικευμένης φτώχειας και ανεργίας.
Ας μην τους κάνουμε τη ‘χάρη’. Μπορούμε και πρέπει να αντισταθούμε, να βάλουμε φραγμό στα εφιαλτικά τους σχέδια. Να ανατρέψουμε τα αντιλαϊκά – αντεργατικά μέτρα και το ‘Πρόγραμμα Βαρβαρότητας. Να αρνηθούμε τους ‘μονόδρομους’ που θέλουν να μας επιβάλλουν και να επιλέξουμε τον μονόδρομο της πάλης.
Απέναντι σε όλο αυτό, η υποταγμένη συνδικαλιστική ηγεσία ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, όχι μόνο δε θέλει να κάνει τίποτα, αλλά κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της για να σαμποτάρει τις αγωνιστικές διαθέσεις των εργαζόμενων. Με τα σωματεία διαλυμένα από λογικές ηττοπάθειας και την κυριαρχία των παρατάξεων των κομμάτων εξουσίας, η μόνη διέξοδος είναι η κοινή δράση των εργαζομένων. Η συγκρότηση πρωτοβουλιών που θέτουν ως στόχο να εκφράσουν την αναγκαιότητα ανάπτυξης ενός παρατεταμένου αγώνα ενάντια στα μέτρα μπορούν να συμβάλλουν στην κατεύθυνση αυτή.
Η Πρωτοβουλία Εργαζομένων στην Κέρκυρα ακριβώς αυτό θέλει να υπηρετήσει. Με παρεμβάσεις σε εργασιακούς χώρους, σε πορείες και συλλαλητήρια, με εκδηλώσεις και συζητήσεις που θα οργανώσει, επιδιώκει να δημιουργηθεί μια πλατιά επιτροπή, ανοιχτή προς όλους τους εργαζόμενους. Με βάση το παρόν πλαίσιο και την αναγκαιότητα του κοινού αγώνα, με ομοφωνία και ισότιμα για όσους συμμετέχουν, θα πάρουμε τις πρωτοβουλίες εκείνες που θα συσπειρώσουν τους εργαζόμενους και θα συμβάλλουν στην ανατροπή των μέτρων. Ας πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας! Εργαζόμενοι του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα να ενώσουμε τις φωνές μας ενάντια στον εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα που θέλουν να επιβάλουν. Ενάντια στο συμβιβασμό και την υποταγή, στο κλίμα του φόβου και της μοιρολατρίας. Οι εργαζόμενοι δεν χρωστάμε τίποτα και σε κανέναν.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ
Πέμπτη 10 Ιουνίου ΠΛ. ΓΕΩΡΓΑΚΗ στις 19.00 μ.μ.

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ της ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ
Δευτέρα 14 Ιουνίου ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ στις 19.00 μ.μ.

ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΠΕΡΙΣΣΕΥΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ
ΕΞΩ ΤΟ ΔΝΤ ΚΑΙ Η ΕΕ
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙΣ ΜΑΣ

Πρωτοβουλία Εργαζομένων και Ανέργων Κέρκυρας
ενάντια στα νέα μέτρα

ama apoluoun proedrous xwris oute kan profaseis, ti 8a ginoume emeis?

Σύλλογος Εργαζόμενων στα Φροντιστήρια Καθηγητών

ΣΕΦΚ

Μέλος ΟΙΕΛΕ

Ανδρέα Λόντου 6, 10681 Αθήνα

τηλ. 210-3820537, 6938-204777, 6974-439203, 6977-652768

e-mail: sefk@sefk.gr, www.sefk.gr

Δεν θα περάσει η απόλυση του προέδρου του ΣΕΦΚ

Βιώνουμε τη γενικευμένη επίθεση ενάντια σε όλα τα δικαιώματα των εργαζομένων και των ανέργων, της νεολαίας και των συνταξιούχων. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ (χέρι-χέρι με το ΛΑΟΣ και τη σύμπραξη της ΝΔ) και η τρόικα Διεθνές Νομισματικό Ταμείο - Ευρωπαϊκή Ένωση - Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα γκρεμίζουν τις κατακτήσεις δεκαετιών για να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη του κεφαλαίου εις βάρος της κοινωνίας.

Εμείς, οι καθηγητές/τριες στα φροντιστήρια, που χρόνια τώρα είμαστε αντιμέτωποι με την ελαστική εργασία, την ανασφάλεια, τη μαύρη εργασία, την παραβίαση της Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας (ΣΣΕ), ξέρουμε πολύ καλά ότι όσα σχεδιάζουν η κυβέρνηση και το ΔΝΤ ανατρέπουν όσα κερδίσαμε μέσα από χρόνια σκληρών αγώνων και θα οδηγήσουν σε Εργασιακό Μεσαίωνα. Η κατάργηση των ΣΣΕ, η περικοπή στους μισθούς και τα δώρα, η τρομακτική αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης θα επιβάλουν σε όλους μας συνθήκες αναξιοπρέπειας και εξαθλίωσης.

Όλα αυτά παρουσιάζονται τόσο από την κυβέρνηση όσο και από τα ΜΜΕ ως μονόδρομος. Ο ΣΕΦΚ, σπάζοντας την ιδεολογική και κατασταλτική τρομοκρατία, επέλεξε τον μονόδρομο της προάσπισης των δικαιωμάτων των εργαζομένων, τον μονόδρομο του μαζικού μαχητικού ανυποχώρητου αγώνα. Συμμετείχαμε σε όλες τις απεργιακές κινητοποιήσεις της χρονιάς με αποκορύφωμα τη μεγαλειώδη πανεργατική απεργία της 5^ης Μάη, όπου 200.000 εργαζόμενοι έδωσαν την απάντηση σε όσους προσπαθούν να ισοπεδώσουν τη ζωή και την αξιοπρέπειά μας.

Την ίδια περίοδο ο ΣΕΦΚ βρίσκεται σε διαδικασία διαπραγματεύσεων με τον εργοδοτικό σύλλογο (ΕΣΙΦΜΕΑ) για τη νέα ΣΣΕ, διεκδικώντας ΣΣΕ που θα καλύπτει όλες τις ανάγκες μας, μιας και αυτή τη στιγμή αμειβόμαστε πολύ κάτω από τις πραγματικές μας ανάγκες, εργαζόμαστε σε καθεστώς ομηρίας με συμβάσεις ορισμένου χρόνου, χρειαζόμαστε τουλάχιστον 30% περισσότερα χρόνια εργασίας για τη σύνταξη, ερχόμαστε καθημερινά αντιμέτωποι με την παραβίαση της ΣΣΕ. Οι εργοδότες προσπαθούν να εμφανίσουν την οικονομική κρίση ως δικαιολογία για να συμπιέσουν, όσο το δυνατό περισσότερο, τόσο τους μισθούς μας, όσο και συνολικά τις κατακτήσεις μας, έστω κι αν οι ίδιοι εκτιμούν ότι την επόμενη χρονιά θα αυξηθούν οι εγγραφές στα φροντιστήρια. Προσπαθούν να καταπνίξουν κάθε φωνή αντίστασης, κάθε προσπάθεια οργάνωσης και διεκδίκησης των εργαζομένων, επιβάλλοντας κλίμα τρομοκρατίας απέναντι σε όποιον αγωνίζεται. Εκμεταλλευόμενοι τις συνθήκες ανασφάλειας στους εργαζομένους του κλάδου, προσπαθούν με κάθε τρόπο να τρομοκρατήσουν τους καθηγητές που απεργούν: η απεργία οδηγεί στη μη επαναπρόσληψη.

Οι εργοδότες μάλιστα του φροντιστηρίου «Κέντρο Μελέτης» στη Ν. Σμύρνη, Νεκτάριος Μαυρογιαννάκης και Μιχάλης Μάγκος, δήλωσαν κυνικά στον πρόεδρο του ΣΕΦΚ ότι δε θα τον επαναπροσλάβουν, γιατί «συμμετείχε σε όλες τις απεργίες που προκήρυξε φέτος το σωματείο, ενώ καλούσε με τα κείμενα του σωματείου τους υπόλοιπους καθηγητές σε αντίσταση στην εργοδοτική αυθαιρεσία και την αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική». Δε δίστασαν μάλιστα να δηλώσουν ότι, επειδή η επόμενη χρονιά θα χαρακτηριστεί από έκρηξη εργατικών κινητοποιήσεων ενάντια στα μέτρα του ΔΝΤ, δεν μπορούν να απασχολούν στην επιχείρησή τους τον πρόεδρο του σωματείου, ο οποίος θα συμμετέχει σε όλες τις κινητοποιήσεις. Η εργοδοσία λοιπόν, διακηρύσσει ότι απολύεται για συνδικαλιστικούς λόγους.

Ο ΣΕΦΚ δεν πρόκειται να ανεχτεί την ποινικοποίηση της απεργίας και του αγώνα. Δίνει τη μάχη με όλες του τις δυνάμεις, μαζί με όλο το εκπαιδευτικό και εργατικό κίνημα για να επαναπροσληφθεί ο πρόεδρος αλλά και όποιος εργαζόμενος απολύεται, επειδή διάλεξε το δρόμο του αγώνα και της αξιοπρέπειας. Συνεχίζει να παλεύει μαζί με όλους τους συναδέλφους καθηγητές για την τήρηση σε κάθε φροντιστήριο της ΣΣΕ. Συνεχίσει να παλεύει μαζί με όλους τους εργαζομένους και άνεργους, νεολαίους και συνταξιούχους για την ανατροπή της πολιτικής της κυβέρνησης- ΕΕ- ΔΝΤ που υπονομεύει το παρόν μας και υποθηκεύει το μέλλον μας.

Όλοι στην Έκτακτη Γενική Συνέλευση του ΣΕΦΚ: Πέμπτη 27 Μάη στις 18.30 στα γραφεία του ΣΕΦΚ

Όλοι το Σάββατο 29 Μάη στις 11.00 στη συγκέντρωση Αλληλεγγύης στον απολυμένο πρόεδρο του ΣΕΦΚ Πέτρο Μαραφή έξω από το «Κέντρο Μελέτης» Ελ.Βενιζέλου 205 στη Ν.Σμύρνη

τι φυση της κρισης και @@

Εργαζόμενοι στο DEALER CALL CENTER

 

Σε προηγούμενη αναφορά είχαμε αναφερθεί στα εξής:

 

«Όποιος δεν βλέπει, ότι το DCC, θα εξαφανιστεί, ή στην καλύτερη περίπτωση, θα συρρικνωθεί, μάλλον εργάζεται σε άλλο πλανήτη. Μελλοντικά, είναι πλέον ξεκάθαρο, ότι αφού εξουδετερώσουν το DCC, θα δώσουν εκτός (outsource) και το 1260. Άλλωστε, αυτός ήταν εξαρχής ο στόχος τους».

 

Υπάρχει κανένας εργαζόμενος πλέον, στην εταιρία, που να έχει αντίθετη άποψη;

Απευθύνουμε αυτό το ξεκάθαρο ερώτημα σε όλους τους εργαζόμενους στην εταιρία.

 

Οι περισσότεροι από τους εργαζόμενους του τμήματος ήμασταν παρών στην Θεσσαλονίκη, όταν ο CEO της εταιρίας κ. Ζαρκαλής έλεγε: «Δεν πρέπει να ανησυχεί κανείς πλέον για την θέση του. Πάμε να τους μαμήσουμε!». Και πριν αλέκτωρ λαλήσαι τρεις ξεκίνησε η νέα μόδα των Teleconferences. Το ιστορικό έχει ως εξής:

 

Πριν από ένα μήνα έγινε η πρώτη Teleconference. Μιλώντας σε όλο το τμήμα, ο κος Καραντίνος, προσπάθησε με αγωνιώδες στόμφο να μας πείσει ότι η εταιρία έχει νέα πλάνα για το DCC. «Θα εφαρμόσουμε το Project και θα δούμε πως θα πάει» έλεγε αγωνιωδώς.

Τι έλεγε τότε ο κος Καραντίνος:

 

-          Κάνουμε ένα project για το τμήμα χωρίς να μας καταθέσουν στοιχεία, νούμερα και ότι αυτό πρόκειται να γίνει στους επόμενους τρεις μήνες!

-          Οποιαδήποτε αλλαγή πραγματοποιηθεί θα υπάρχει συνεννόηση με τους εργαζομένους.

-          Μην ανησυχείτε το τμήμα δεν θα κλείσει.

-          Το τμήμα θεωρείται αναγκαίο για την εταιρία.

-          Το προσωπικό του τμήματος δεν πρόκειται να μειωθεί δραματικά αλλά μπορεί και να αυξηθεί.

-          Δεν πρόκειται να φύγει κανένας από το τμήμα και να πάει σε κάποιο άλλο αν δεν συμφωνεί ο ίδιος ο εργαζόμενος.

-          Τα ωράρια εργασίας και το ότι δεν δουλεύουμε Κυριακές και αργίες θα συνεχίσει να ισχύει κανονικά.

 

Ξαφνικά στις 19/03/2010 με μια νέα και αιφνιδιαστική Teleconference, αυτή την φορά πρώτα με το τμήμα της Θεσσαλονίκης & ξεχωριστά με αυτό της Αθήνας, ανακοίνωσαν ότι στις 12/04/2010 θα κλείσει το τμήμα του Dealer Call Center και ότι  θα υπάρχει μόνο μια ομάδα 10 ατόμων, στην Αθήνα, που θα λέγεται πλέον sales support.

           

Εκμεταλλευόμενοι την κρισιμότητα των καιρών, την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της οικονομικής κρίσης και όλα αυτά που ακούμε και διαβάζουμε καθημερινά και έχουν επιδοθεί σε όργια ασυδοσίας. Μέσα σε ένα χρονικό διάστημα ενός μήνα εφαρμόζουν κατά γράμμα το πλάνο τους και αδιαφορούν στυγνά για το μέλλον και την ζωή ανθρώπων, οι οποίοι έχουν προσφέρει τα μέγιστα στην εταιρία.

 

Κύριοι της διοίκησης προσπαθήστε να καταλάβετε ότι δεν είμαστε απλά αριθμοί. Παίζετε με την ζωή και το μέλλον ανθρώπων και οικογενειών. Ανθρώπων οι οποίοι προσφέρουν σημαντικά για την επίτευξη των στόχων της εταιρίας στην Ελληνική αγορά.

 

Ένα κυρίαρχο θέμα στις εκθέσεις ιδεών, όταν ήμασταν μαθητές λυκείου ήταν «η αλλοτρίωση των ανθρωπίνων σχέσεων στις σύγχρονες κοινωνίες». Έπρεπε να βιώσουμε στο «πετσί μας», λίγα χρόνια μετά, την βάναυση πραγματικότητα της αλλοτρίωσης των ανθρωπίνων σχέσεων στους εργασιακούς χώρους των σύγχρονων κοινωνιών. Μια πραγματικότητα για την οποία δεν μας προετοίμασε κανένα εκπαιδευτικό σύστημα στην Ελλάδα. Πρέπει να ομολογήσουμε, όμως, ότι φταίμε και εμείς οι εργαζόμενοι με την εν γένει στάση μας. Βλέπουμε και βιώνουμε την πραγματικότητα, αλλά δεν αντιδράμε στα στοιχειώδη.

Τι άλλο περιμένετε να δείτε συνάδελφοι για να δραστηριοποιηθείτε.

 

Για το management της εταιρίας η εφαρμογή των σχεδίων αυτών έχει την μορφή πολέμου. Και σε αυτό κυριολεκτούμε. Στον πόλεμο τα συναισθήματα και η λογική πάνε περίπατο. Ένα από τα βασικότερα μαθήματα των σχολών διοίκησης επιχειρήσεων είναι το μάθημα της στρατηγικής. Κορυφαίος διανοητής επί του πολέμου ανά τους αιώνες είναι Karl von Klauzevitz. Στο έργο του «περι του πολέμου, (βασικό μάθημα στις σχολές αυτές), ο Klauzevitz ορίζει τον πόλεμο ως εξής:

«ο Πόλεμος είναι μια πράξη βίας προορισμένη στο να καταναγκάσει τον αντίπαλο να εκτελέσει την θέλησή μας». Και παρακάτω συνεχίζει «ο πόλεμος δεν ανήκει στο πεδίο των τεχνών και των επιστημών, αλλά σε εκείνο της κοινωνικής ύπαρξης. Είναι μια σύγκρουση μεγάλων συμφερόντων ρυθμισμένη με το αίμα».

 Αυτή ακριβώς την ρήση προσπαθούν να υλοποιήσουν αυτοί που διοικούν την εταιρία. Γι’ αυτούς είναι πόλεμος και δεν διστάζουν σε τίποτα. Εκμεταλλεύονται την δεινή πραγματικότητα στην σύγχρονη Ελλάδα και με ορμητήριο την οικονομική κρίση που μαστίζει την χώρα μας επιτίθενται κατά κύματα. Θέλουν να μας καταναγκάσουν να εκτελέσουμε την θέλησή τους!

Μην γελιέστε συνάδελφοι. Δεν υπάρχουν συναισθήματα γι’ αυτούς. Τα κάνουν όλα με ήσυχη την συνείδησή τους και το βράδυ κοιμούνται ήσυχοι χωρίς παρενέργειες. Αυτό που υλοποιούν στο DCC είναι πράξη βίας. Βιάζουν τις ζωές και το μέλλον μας. Και για να ρυθμίσουν τα σχέδιά τους θυσιάζουν βάναυσα εμάς. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Εμείς συνάδελφοι δεν θεωρήσαμε την κατάσταση ως Πόλεμο και γι’ αυτό δεν βρεθήκαμε στις επάλξεις σύσσωμοι. Και αυτή είναι η δική μας ευθύνη. Αδιαφορήσαμε για τις εκρήξεις  που γίνονταν δίπλα μας και δείξαμε ενδιαφέρον μόνο όταν τα θραύσματα άγγιξαν κι εμάς. Πατάμε πάνω στην μπανανόφλουδα και «σκάμε» στο έδαφος φαρδιά πλατιά. Η μπανανόφλουδα είναι η σκέψη που έχει κυριέψει κάθε κύτταρο του οργανισμού μας και δεν είναι άλλη από το αν θα βρούμε δουλειά μετά την wind. Αυτός ο φόβος είναι τελικά που μας κατακυριεύει και σε βάθος χρόνου μας οδηγεί στην ήττα. Αυτή η αντίληψη όμως είναι εσφαλμένη. Εάν δεν αντιδράσουμε μαζικά τώρα, τότε έχουμε χάσει την μάχη…

 

Δηλώνουμε ξεκάθαρα στην διοίκηση της εταιρίας ότι δεν θα γίνει αποδεκτή καμία πρόταση η οποία έρχεται πρό τετελεσμένου. Δεν θα δεχτούμε τις αποφάσεις σας τις οποίες έχετε την απαίτηση να τις ανακοινώσετε και εμείς απλά να τις αποδεχτούμε. Δεν είναι λογική αυτή. Το μέλλον μας βασίζεται στις αποφάσεις σας αυτές οι οποίες δεν έχουν καμία λογική.

μονο στη σχολη μου γινονται αυτα...

αν ειστε φοιτητες ή εχετε επαφη με το φοιτητικο χωρο της θεσσαλονικης θα εχετε ακουσει για το περιφημο κοινο πλαισιο ΑΡΕΝ ('Κ'ΟΕ) - ΠΑΣΠ στο μαθηματικο του ΑΠΘ. Πολλοι απο εσας ηρθατε απο τη συνελευση μονο και μονο για να χαζεψετε σαν τουριστες και να παρετε σουβενιρ ενα τετοιο πλαισιο να το επιδεικνυετε σε φιλους και γνωστους. Του οποιου πλαισιου οι εμπνευστες μαλιστα, οι 'κ'οετζηδες, αισθανονται οτι κοροιδεψαν την ΠΑΣΠ, οτι τους την εφεραν. Και οχι, ουτε 'ανταρτες' πασπιτες εχουμε, ουτε τιποτα. Μια φυσιολογικη πασπ που παιζει ξυλο μεταξυ της για το ποιος θα ειναι γραμματεας και για το αν θα κολλιουνται στο τραπεζακι οι αφισες για το παρτυ της μιας  η της αλλης φραξιας. Και οχι, δεν ηταν πλαισιο ΑΡΕΝ που στηριξε η ΠΑΣΠ και τετοια.

Λοιπον προφανως θα αναρρωτιεστε ποια ειναι η λογικη πισω απο την αποφαση των κοετζηδων (τα ευκολως εννοουμενα εισαγωγικα απο εδω και περα παραλοιπονται λογω βαρεμαρας) να κανουν προταση για κοινο πλαισιο στην ΠΑΣΠ. Ε ναι συντρολλοι, υπαρχει λογικη, κι ομως, κι ας φαινεται εντελως και απο καθε αποψη παραλογο. Η λογικη αυτη λεει οτι επικειται ρηγμα λογω των νεων μετρων στη Νεολαια ΠΑΣΟΚ, οποτε εμεις κανουμε κοινο πλαισιο με την ΠΑΣΠ για να προσεγγισουμε αυτον τον κοσμο της βασης του ΠΑΣΟΚ που ειναι απογοητευμενος.

Τωρα το πως γινεται να απεγκλωβισεις αυτον τον κοσμο απο την ΠΑΣΠ χωρις επι της ουσιας να κοντραρεις την ΠΑΣΠ, και οχι μονο αυτο, αλλα θεωρωντας τη, στην πραξη, συναγωνιστρια δυναμη και δινοντας της αλλοθι οτι οντως ειναι ανεξαρτητη απο το ΠΑΣΟΚ και ειναι και αυτη αγωνστικη, δεν μπορω να το καταλαβω. Το να μπαινεις στο παιχνιδι των συνδικαλιστικων δυναμεων του ΠΑΣΟΚ στα πανεπιστημια, δε μιλαμε για τον καημενο πασπιτακο που θα δει το εισοδημα των γονιων του ξερω γω να κατρακυλαει, οι οποιες εχουν εκτοκωτικο ρολο απο τη μια και απο την αλλη σε τετοιες καταστασεις προσπαθουν να κρατησουν τον κοσμο τους εγκλωβισμενο.

Απο την αλλη, εισαι μια αριστερη δυναμη σε μια σχολη, και μαλιστα με αξιολογη δυναμη. Το να γινεις η πουτανα του ΠΑΣΟΚ τωρα ειναι πολιτικη αυτοκτονια εξ ηλιθιοτητας. Επισης αποκαλυπτει τις τακτικιστικες λογικες που εχουν στο κεφαλι τους οι της ΚΟΕ/ΣΥΡΙΖΑ. Οκ, το μαιουνη γιναν τακτικοι ελιγμοι για να παρθουν συνελευσεις αρχικα. Ομως τοτε, κατα αρχας δεν ηταν το ΠΑΣΟΚ στην εξουσια, αλλα κυριως υπηρχε ενα ρευμα που τραβαγε προς καταληψεις/κινητοποιησεις. Εκει η τακτικη απλα βοηθησε να βρει εκφρασει αυτο ακριβως. Τωρα δεν υπαρχει στους φοιτητικους συλλογους τετοιο ρευμα. Μετα την ηττα του φοιτητικου κινηματος με την ψηφιση του νεου νομου πλαισιο και την ακομα μεγαλυτερη ηττα της επικρατησης της πολιτικης γραμμης μη εφαρμογης του νομου, αυτο που παρατηρουμε ειναι η συνεχεης αποδιοργανωση των δομων του φκ, η οποια και μετα το δεκεμβρη του '08 επιταχυνθηκε. Σε μια τετοια κατασταση αυτο που προεχει ειναι να δωσεις τη μαχη ακομα και σε μη προνομιακα πεδια, πχ ασυλο, και οχι τακτικιστικες λογικες που δε βοηθαν στη δημιουγια καποιας δυναμικης. Οταν απο τα 108 ατομα που ψηφιζουν στη συνελευση, καμια 70αρα δεν καταλαβαινουν τι παιζει, δεν εχουν διαβασει το πλαισιο, και πανυγυριζουν λες και εβαλε γκολ η εθνικη ελλαδας στο γιουρο μολις υπερψηφιζεται το πλαισιο, καπου χολαινει το πραγμα, οταν η ΠΚΣ και η ΕΑΑΚ παιρνουν απο 35 και 15 ψηφους αντιστοιχα ενω συνηθως παιρναν τους μισους, μαλλον δεν ειναι οπως τα φανταζονται τα πολιτικα υποκειμενα του φκ. Οταν δε δινεις καμια κοντρα μεσα στη συνελευση με την ΠΑΣΠ - αλλωστε συναγωνιστες ειμαστε, ολοι εναντια στα μετρα παλευουμε, η μηπως οχι; - οταν δεν εχεις καμια αναφορα στο πλαισιο για την ξεπουλημενη διοικηση της ΓΣΕΕ (κατα τα αλλα καμια υποχωρηση...), οταν της δινεις ισοτιμη θεση συναγωνιστη μαζι σου της δινεις και την αβαντα στην επομενη συνελευση να κανει το παιχνιδι της χωρις το πολιτικο κοστος που συνηθιζεται κυβερνητικες παραταξεις σε τετοιες περιπτωσεις να επωμιζονται.

Δεν ξερω, δε θα κατσω να αναλυω τα αυτονοητα. Το γιατι τα αυτονοητα καποιοι δεν τα αντιλαμβανονται ειναι επειδη ειναι βουτηγμενοι στον πολιτικαντισμο, ειδικα απο τοτε που μπηκαν στο ΣΥΡΙΖΑ. Οταν υποτιμας τη συνδικαλιστικη παρεμβαση εναντι της πολιτικης παρεμβασης του πολιτικου σου φορεα και μαλιστα, για καποιον περιεργο ακατανοητο λογο, αισθανεσαι περηφανος για αυτο, ειναι λογικο να μην καταλαβαινεις μετα καποια στιγμη που παν τα τεσσερα. Εγω νομζω απο εκει ξεκιναν ολα. Γιατι ολα ετσι αναγαγονται στο επιπεδο του πολιτικου ως αλλοτριωμενου κοινωνικου.

Να δουμε λοιπον στην επομενη τι θα γινει γιατι δεν τα βλεπω καλα τα πραγματα στο συλλογο...

ΥΓ ψηφισα ΕΑΑΚ (αυτη τη φραση την εχω πει απειρες φορες σημερα, ακομα και να μη με ρωτησει καποιος, για να μην υπαρχει καμια υποψια οτι ψηφισα πασοκ και υπαρξουν παρεξηγησεις....), και για οποιον ξερει τη συνδικαλιστικη παραδοση του μαθηματικου μπορει να καταλαβει τι σημαινει αυτο. Και αν δεν κατεβαιναν τα ΕΑΑΚ, θα ψηφιζα ΠΚΣ. Και αν δεν κατεβαινε η ΠΚΣ, θα εγραφα σε ενα λευκο χαρτι κατω τα νεα μετρα, πορεια-καταληψη αυριο και θα το κατεβαζα για πλαισιο, δυστυχως δεν ημασταν για πιο πολλα αυτες τις μερες... 

ΥΓ2 το μαθηματικο δεν ειναι δεξιο, ειναι ροζοπρασινο και σοσιαλιστικο

ΥΓ3 εχω αρχισει να συμπαθω το κκε τελευταια

με αφορμη τη σημερινη απεργια

απο την προλεταριακη σημαια, φ.634, 30/01/10

Η ανασυγκρότηση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος προϋποθέτει τη συμμετοχή
και οργάνωση των εργαζομένων στα σωματεία

Με αφορμή την τελευταία γενική συνέλευση στο Σύλλογο Εργαζομένων στα Φροντιστήρια Καθηγητών (ΣΕΦΚ) δίνεται μια ευκαιρία να σχολιαστούν απόψεις και πρακτικές που σχετίζονται με το εργατικό κίνημα.
Οι συνελεύσεις στα σωματεία γίνονται (αν γίνονται και έχουν κατά κανόνα μικρή μαζικότητα) σε μια πολύ δύσκολη συγκυρία για το κόσμο της δουλειάς.
Το εύρος της επίθεσης των δυνάμεων του συστήματος και η επερχόμενη λαίλαπα του προγράμματος σταθερότητας θα φορτώσει πολλά δεινά στο λαό και τους εργαζόμενους με δραματικές συνέπειες για τη ζωή τους.
Συνδικαλιστές που αναφέρονται στην αριστερά, αλλά και ανένταχτοι συνδικαλιστές, δεν έχουμε αμφιβολία ότι με έναν τρόπο συναισθάνονται πως η αντιμετώπιση της ολομέτωπης επίθεσης του συστήματος και δύσκολη είναι αλλά και εξαιρετικά επείγουσας σημασίας.
Η αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος δε σηκώνει πλέον αναβολές και καθυστερήσεις .
Στις μέρες μας οι εργαζόμενοι, επειδή γνωρίζουν τι τους περιμένει (άλλωστε η κυβέρνηση δεν κρύβει τις προθέσεις της) και κουβαλώντας στη καμπούρα τους τα αποτελέσματα της αντεργατικής πολίτικης της προηγούμενης περιόδου, ξεχειλίζουν από οργή κι αν τους δοθεί η ευκαιρία θα αντισταθούν και θα επιχειρήσουν να ματαιώσουν την επίθεση.
Οι λαϊκές μάζες θέλουν και τα συμφέροντά τους να κρατήσουν και το δίκιο τους να διεκδικήσουν. Ομως δεν υπάρχουν εκείνα τα όργανα πάλης που να τα θεωρούν δικά τους εργαλεία αντίστασης όπου οι ίδιοι μαζικά θα συμμετέχουν και θα κάμουν τον αγώνα δικιά τους υπόθεση. Αυτά τα εργαλεία θα έπρεπε να είναι τα πρωτοβάθμια σωματεία και τα συνδικάτα, όπου οι εργαζόμενοι θα συζητούσαν, θα οργάνωναν την αντιπαράθεσή τους με την πολιτική του κεφαλαίου και των κυβερνήσεων του.
Ομως, επί της ουσίας, τέτοια εργαλεία δεν υπάρχουν σήμερα. Και δεν εννοούμε αν υπάρχει τυπικά το τάδε ή το δείνα σωματείο στο δημόσιο ή ιδιωτικό τομέα, αλλά αν σε αυτό συμμετέχουν ουσιαστικά οι εργαζόμενοι, δηλαδή αν έχει ζωή και λειτούργει.
Αυτά είναι τα πολιτικά αποτελέσματα της στάσης των ηγεσιών, αστικών και αριστερορεφορμιστικών, στο εργατικό κίνημα. Σοβαρότατο εμπόδιο στην αντίσταση των εργαζομένων στην επίθεση του κεφαλαίου και της σημερινής κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ είναι η στάση της συνδικαλιστικής ηγεσίας σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, που είναι πλήρως υποταγμένη. Δεν χάνει ευκαιρία αυτή η ηγεσία να αποδεικνύει ότι είναι πιστός υπηρέτης της ταξικής συνεργασίας και του συμβιβασμού με την κυρίαρχη αστική πολιτική. Κάνει ό,τι της περνά από το χέρι για να τσακίζει τις αγωνιστικές διαθέσεις των εργαζομένων. Αυτή η ηγεσία έχει κυριολεκτικά διαλύσει το συνδικαλιστικό κίνημα και έχει απομακρύνει τον κόσμο της δουλειάς από τα συνδικάτα και τα σωματεία. Συνδικάτα και σωματεία που μαραζώνουν, έχουν μόνο τυπική σημασία, είναι η εκλογική πελατεία των κοινοβουλευτικών κομμάτων και σίγουρα δεν έχουν ουσιαστική λειτουργία.
Εύλογο είναι το ερώτημα για τη στάση των δυνάμεων του ΣΥΝ και του ΚΚΕ-ΠΑΜΕ απέναντι σε αυτή την κατάσταση. Τα συνδικάτα μαραζώνουν γιατί κυριαρχεί η γραμμή της υποταγής τους στην αστική τάξη, το κράτος και τις κυβερνήσεις του κεφαλαίου.
Συμμετέχουν οι δυνάμεις της ρεφορμιστικής Αριστεράς σε κάθε συνδιοικητικό και συνδιαχειριστικό όργανο που έχει θεσπίσει το αστικό κράτος για να εξουσιάζει αποτελεσματικότερα τους εργαζόμενους. Μάλιστα αυτοί οι θεσμοί λειτουργούν απρόσκοπτα και δραστήρια (ενώ τα σωματεία δε λειτουργούν), αναπαράγοντας ένα στρώμα συνδικαλιστικής αριστοκρατίας που και τα κονομάει -που λέει ο λαός- από τη συμμέτοχη του αυτή. Και το σοβαρότερο, αυτό το στρώμα έχει συνδέσει την τύχη του με τη μεριά της αστικής τάξης, άρα ενάντια στις λαϊκές και εργατικές αγωνίες και δικαιώματα.
Γι΄ αυτό η γραμμή του συμβιβασμού και της υποταγής είναι κυρίαρχη στο εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα, γι΄ αυτό και οι εργαζόμενοι είναι αφοπλισμένοι πολιτικά και βρίσκονται στο περιθώριο των εξελίξεων.
Και τα σωματεία που ελέγχονται από το ΠΑΜΕ δε λειτουργούν. Στην πραγματικότητα αντιμετωπίζονται ως χώροι κομματικής συνεύρεσης ενός δυναμικού, όπου η απόφαση έρχεται από τη γραμματεία του ΠΑΜΕ, δε γίνεται καμία συζήτηση και πολλές φορές απαγορεύεται σε άλλες φωνές ακόμα και να τοποθετηθούν.
Στους οικοδόμους οι κάλπες σε λίγο θα είναι ανοικτές όλο το χρόνο. Στο χώρο π.χ. της ιδιωτικής εκπαίδευσης αυτή τους η στάση έχει οδηγήσει στο μαράζωμα ενός ιστορικού σωματείου καθηγητών στα ξενόγλωσσα, του «Βύρωνα». Ενώ στις συνελεύσεις του ΣΕΦΚ, ο εκπρόσωπος τους, όταν μιλά, διαβάζει τις ανακοινώσεις του ΠΑΜΕ καλώντας το σώμα στην όποια συγκέντρωσή του.
Παρόλα αυτά, η κίνηση του ΚΚΕ-ΠΑΜΕ να προχωρήσει σε απεργία στις 17 Δεκέμβρη και να συμμετέχει στην απεργία στις 10 Φλεβάρη έχει μπερδέψει δυνάμεις και συνδικαλιστές που θέλουν να συμβάλλουν στο δυνάμωμα των εργατικών αντιστάσεων και στην ανεξαρτησία του συνδικαλιστικού κινήματος από το κράτος και τους μηχανισμούς του ως ορό αναζωογόνησης και ανασυγκρότησης του.
Το ΚΚΕ-ΠΑΜΕ σωστά εκτιμάει πως η ηγεσία των εργατοπατέρων της ΓΣΕΕ, με κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ και σε συνθήκες κρίσης, θα προσπαθήσει, όσο μπορεί, να αποφύγει απεργίες. Αν, λοιπόν, κεντρικά υπάρξει απεργιακό κενό, η πίεση θα μεταφερθεί προς το ΠΑΜΕ και υπάρχει ο κίνδυνος να οξυνθεί στο ΚΚΕ-ΠΑΜΕ η διάσταση λόγων και έργων. Το ΚΚΕ επιχειρεί να παρουσιαστεί στον κόσμο ως λαϊκή αντιπολίτευση. Και στη βάση τέτοιων υπολογισμών η ηγεσία του ΚΚΕ δοκιμάζει να επιχειρήσει το ΠΑΜΕ να παίξει ρόλο ΓΣΕΕ, επιχειρώντας να αποκτήσει τη δυνατότητα της απευθείας διαπραγμάτευσης με την αστική τάξη, στο όνομα των εργατικών συμφερόντων, ή, τουλάχιστον, να αποτελέσει έναν πόλο αναβαθμισμένο στο πολιτικό σκηνικό. Η αγωνία του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ βρίσκεται στην αναζήτηση ενός τέτοιου ρόλου και πάντα στο πλαίσιο της αστικής νομιμότητας.
Παρόλα αυτά, από συνδικαλιστές που πρόσκεινται στην εξωκοινοβουλευτική Αριστερά η απεργία στις 17 Δεκέμβρη αντιμετωπίστηκε με βερμπαλισμούς, ως το ορόσημο για την ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος και κάτι σαν μεταθανάτιος ρόγχος των ηγεσιών σε ΓΣΣΕ και ΑΔΕΔΥ.
Βέβαια η πραγματικότητα ήταν αλλού. Εκφράστηκε και στην κομματική και περιφρουρημένη διαδήλωση του ΚΚΕ-ΠΑΜΕ, αλλά και στις παλινωδίες κομματιών της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Πιεσμένοι από τη στάση του ΚΚΕ-ΠΑΜΕ διεκδικήσαν(!) με διάφορους βερμπαλισμούς από το ΠΑΜΕ την απόφαση για απεργία και την οργάνωσή της. Για να καταλήξει πού όλος αυτός ο κύκλος εύθραυστης αυταρέσκειας; Στην απεργιακή συγκέντρωση στην Αθήνα να συμμετέχει στην ουσία ένα πολιτικό δυναμικό και άλλοι να΄ναι στο Μουσείο, πλησίον του ΠΑΜΕ, και άλλοι στα Προπύλαια στη συγκέντρωση της ΟΛΜΕ. Για να έρθουν τελικά όλοι στα Προπύλαια και να γίνει παράλληλη διαδήλωση με το ΠΑΜΕ.
Η κίνηση του ΚΚΕ στις 17 Δεκεμβρη ενεργοποίησε σειρά επιθυμιών οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, που προχώρησαν τον προβληματισμό τους και φλέρταραν με απόψεις αλλαγής της συνδικαλιστικής δομής και στη βάση προωθημένων πλαισίων, που παράγουν κατά καιρούς τα κομματικά τους επιτελεία. Επικαλούνται την ωρίμανση των συνθηκών για μια άλλη, ποιοτικά ανώτερη, οργάνωση της μορφής παρέμβασης και εμφάνισης της ταξικής, αντικαπιταλιστικής πτέρυγας στο εργατικό κίνημα και ένα μόνιμο δίκτυο πρωτοβάθμιων σωματείων, επιχειρησιακών και κλαδικών.
Η επίδραση των πιέσεων και τακτικισμών του ΠΑΜΕ δεν αφήνει το δυναμικό αυτό να δει ψύχραιμα την κατάσταση. Δεν μπήκε στο τραπέζι καθόλου η υποχώρηση του ΠΑΜΕ από την αρχική του πρόταση για απεργία στις 11 Φλεβάρη και η μετατόπισή της στις 10 Φλεβάρη, την ημέρα που προκήρυξε απεργία η ΑΔΕΔΥ!
Και αυτή η απεργία αντιμετωπίζεται ως ορόσημο και σταθμός για το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα, παρόλο που γίνεται με δυσμενείς όρους για τους εργαζόμενους και χωρίς ουσιαστική συμμέτοχη τους, μια και το πρόβλημα λειτουργιάς των σωματείων παραμένει και αναζητά τη λύση του.
Μάλιστα είναι τόση η φόρα και ο βερμπαλισμός, που, στην τελευταία συνέλευση του ΣΕΦΚ, από συνδικαλιστή της ΑΡΑΝ διατυπώθηκε η άποψη ότι η συμμέτοχη στην απεργία στις 10 Φλεβάρη έχει ως όρο τη μη συμμετοχή σε ενδεχόμενη απεργία που θα προκηρύξει η ΓΣΕΕ!
Την ίδια στιγμή που το ΠΑΜΕ θα κάνει ξεχωριστή συγκέντρωση και το λεγόμενο μπλοκ των ταξικών δυνάμεων θα πάει στο χώρο συγκέντρωσης της ΑΔΕΔΥ! Φαίνεται πως ο εκπαιδευτικός βραχίονας αυτού του δυναμικού μετράει αλλιώς τις σχέσεις του με τη συνδικαλιστική του ηγεσία σε ΟΛΜΕ-ΔΟΕ. Εκτός και αν το πάθημα στις 17 Δεκέμβρη έγινε μάθημα…
Αυτή η κατάσταση στην πράξη έχει παραλύσει την κοινή δράση αυτού του δυναμικού στους χώρους δουλειάς και τον πραγματικό συντονισμό του.
Από τακτικισμούς και συμφωνίες κορυφών έχουμε μπουχτίσει το τελευταίο διάστημα. Οι κινήσεις που παρακολουθούμε καμία σχέση δεν έχουν με «διαδικασίες βάσεις και οριζόντιου συντονισμού σωματείων». Οι άμαζες συνελεύσεις, οι αποφάσεις ΔΣ και οι τοποθετήσεις σε μαζώξεις συνδικαλιστών χωρίς αποφάσεις συνελεύσεων δεν αποτελούν ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα. Είναι πολιτικές συνεννοήσεις που κάτω από την πίεση της επίθεσης και των κινήσεων του ΚΚΕ πολλαπλασιάζουν τα αδιέξοδα και τραυματίζουν δυνατότητες ουσιαστικής κοινής δράσης στους χώρους δουλειάς.
Η ανασυγκρότηση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος έχει προϋποθέσεις. Και η πιο σοβαρή από αυτές είναι να ξαναβγεί ο λαός στο προσκήνιο και να βάλει τη σφραγίδα του στις εξελίξεις. Είναι η διαμόρφωση όρων για τη συμμετοχή και οργάνωση των εργαζομένων στα σωματεία. Σωματεία εργαζομένων που θα είναι εργαλεία αγώνα. Που θα έχουν στόχους πάλης συγκεκριμένους.
Εκεί πρέπει να είναι η έγνοια μας. Με ξεκάθαρη στοχοθεσία την ανατροπή του «Προγράμματος Σταθερότητας» και όπως αυτό εκφράζεται στις αμοιβές, τις εργασιακές σχέσεις και το ασφαλιστικό, ένα ευρύτερο δυναμικό να συντονιστεί και να παρέμβει συστηματικά και σε βάθος χρόνου στους χώρους δουλειάς αλλά και στη γειτονιά και στις σχόλες. Μεγάλη σημασία έχει να οργανώνονται δράσεις και να παίρνονται πρωτοβουλίες που θα διαμορφώνουν ευνοϊκούς όρους συμμέτοχης εργαζομένων. Αυτό το δυναμικό πρέπει σε μια πορεία να αποκτήσει αυτή την πολιτική συγκρότηση ώστε να μην μπερδεύεται με τα διάφορα ορόσημα και σταθμούς που επιβάλλουν ο κυβερνητικός συνδικαλισμός και οι ρεφορμιστές για να εκτονώνουν τη λαϊκή οργή και δυσαρέσκεια. Αλλά να τα βλέπει σαν μια ακόμα μάχη στη διαρκή (ταξική-πολιτική) αντιπαράθεση της εργατικής τάξης και των εργαζομένων με το κεφαλαιοκρατικό σύστημα και τους πολιτικούς του υπηρέτες και κολαούζους.

απο εδω http://www.kkeml.gr/unions/634_anasigrotisi.html

________________________________________________________________________

ΥΓ δικο μου: Απο την αλλη παρατηρουμε οτι η ανικανοτητα ή η μη θεληση να δωθουν απαντησεις στα διαφορα ζητηματα οδηγουν στη δημιουργια νεων επιστημονικων πεδιων, οπως η συγκεντρωσιολογια. Να υπαρχουν πραγματα να ασχολουμαστε, να μην αισθανομαστε τοσο αχρηστοι. Και κυριως μη χρειαστει να σκεφτουμε και πιο ουσιαστικα και διασαλευτει η ταξη της αναπαραγωγης των χωρων, οπως το εχουμε μαθει μεχρι τωρα και νιωθουμε καλα.

Και ενα τραγουδι (ψιλοασχετο)