για τη σημερινη ελευθεροτυπια, την αυριανη κυβερνηση και την αναγκη μιντιακης στηριξης της

Αγορασα σημερα το 3ο απεργιακο (ή έτσι νομιζα) φυλλο της ελευθεροτυπιας, γεματος χαρα, ανυπομονησια και με μια αισθηση ενος συνδρομου στερησης που κρατουσε για μηνες. Το εξωφυλλο ακομα δεν ηταν το καλυτερο προμυνημα. "Ο Τσιπρας χαιρετιζει το απεργιακο φυλλο της Ε". Ενταξει, ειπα, δεν ειναι ουτε οι πρωτοι ουτε οι τελευταιοι που περιμενουν το ΣΥΡΙΖΑ για να αλλαξει κατι. Τοσους μηνες ειναι αλλωστε που ειναι απληρωτοι σε απεργια. Αραξαμε με την Ε. και πινοντας τον καφε μας ξεκινησαμε να ξεφυλιζουμε.

Ωσπου επεσα στα αθλητικα, σε αρθρο του Συρίγου. Ωπ, μα τι γινεται εδω; Ο Συριγος δεν ηταν που εκραζε τις κινητοποιησεις των εργαζομενων; Που ειχε ταχτει με την πλευρα της εργοδοσιας και καλουσε τους εργαζομενους να κανουν θυσιες, διαφωνοντας με την απεργια και τον αγωνα; Ειχε και περασει και καιρος και ισως δε θυμομουν καλα, αλλα κατι ξεκινησε να μη μου φαινεται σωστο...

Ωσπου ενα κειμενο αρκετα διαφωτιστικο ως προς το τι συμβαινει και το οποιο αναδημοσιευω, ξεκαθαριζει την κατασταση... Η πολιτικη προελευση των υπογραφοντων δεν αφηνει πολλα περιθωρια για υποθεσεις περι "σκοτεινων" σκοπιμοτητων και τετοια.

Αγαπητέ Πάνο,

Ύστερα και από τις δηλώσεις του εκπροσώπου της ΧΚ Τεγόπουλος στη χθεσινή τριμερή συνάντηση στο υπουργείο Εργασίας ότι η εταιρεία προτίθεται να υποβάλει εκ νέου αίτηση για να υπαχθεί στο άρθρο 99 και, ως εκ τούτου, «αποδέχεται την κυκλοφορία απεργιακών φύλλων δεδομένου ότι αυτά γίνονται από τις εγκαταστάσεις της» και προτίθεται να παραχωρήσει μέχρι και το ΑΦΜ της ΧΚ Τεγόπουλος για την έκδοση του φύλλου, οφείλουμε να διαχωρίσουμε τη θέση μας από την αυριανή έκδοση μιας Ελευθεροτυπίας υποτίθεται απεργών εργαζομένων, που γίνεται όμως με την πλήρη σύμπνοια, αν όχι υποστήριξη, της εργοδοσίας.
Δυστυχώς, το φύλλο που ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει αύριο δεν μπορεί να είναι το «τρίτο –κατά σειράν- απεργιακό φύλλο» της «Ελευθεροτυπίας», όπως ψευδεπίγραφα αναφέρει το δελτίο τύπου της Συντακτικής Επιτροπής, αλλά μια παγκόσμια συνδικαλιστική πρωτοτυπία ενός «τύποις απεργιακού φύλλου», όπως ακριβώς το είχε εξαγγείλει στην τελευταία συνέλευση των Συντακτών μέλος της νέας Συντακτικής Επιτροπής, δυστυχώς με την ανοχή, υποστήριξη και αναπαραγωγή του εκπροσώπου των εργαζομένων. Η παρακάτω δήλωση σ’εκείνη τη συνέλευση των συντακτών είναι περισσότερο από εύγλωττη και δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες. Γίνεται όμως ακόμη περισσότερο ανησυχητική έπειτα και από τις τελευταίες εξελίξεις στην τριμερή συνάντηση του υπουργείου Εργασίας:
“Θα βγούμε ως “Ελευθεροτυπία”, κανονικός τίτλος, απλά από κάτω θα γράφει «των εργαζομένων». Για ποιο λόγο: θα είναι ένα τύποις απεργιακό φύλλο, αλλά επί της ουσίας θα είναι η κανονική Eλευθεροτυπία. Με άλλο ΑΦΜ όμως, όχι της ΧΚ Τεγόπουλος.”
Μέλος της συντακτικής επιτροπής του φύλλου

(Ας σημειωθεί ότι το διαφορετικό ΑΦΜ δεν οφείλεται στην «ηρωική» άρνηση της Συντακτικής Επιτροπής να δεχτεί την εργοδοτική κηδεμονία, αλλά στη γνώση ότι τα έσοδα της εταιρείας με το ΑΦΜ της «Ε» δεσμεύονται από τράπεζα)

Τις υποψίες ότι το φύλλο που ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει δεν είναι στην ουσία απεργιακό αλλά διεκδικεί παγκοσμίως δάφνες πρωτοτυπίας ως «τύποις απεργιακό» ενισχύουν και τα εξής:
– Τα προηγούμενα δύο απεργιακά φύλλα όχι μόνο δεν είχαν τις ευλογίες της ΧΚ Τεγόπουλος, αλλά αντιθέτως η εταιρεία είχε προχωρήσει σε ασφαλιστικά μέτρα για να εμποδίσει την έκδοσή τους και είχε απαγορεύσει τη χρήση των γραφείων, κλειδώνοντάς τα και θέτοντας το σύστημα ηλεκτρονικής σύνταξης της εφημερίδας εκτός λειτουργίας. Τότε άλλωστε ήταν διάχυτο στους διαδρόμους της εφημερίδας ένα κλίμα τρομοκράτησης εναντίον όσων συμμετείχαν στα απεργιακά φύλλα ότι θα ακολουθούσαν μηνύσεις και απολύσεις χωρίς αποζημίωση αν ο τίτλος των απεργιακών φύλλων παρέπεμπε στην Ελευθεροτυπία. Η διαφορά με το αυριανό φύλλο, που βγαίνει από τα, αίφνης ορθάνοιχτα, γραφεία της Ελευθεροτυπίας, και μάλιστα με χρήση του ονόματος «Ελευθεροτυπία» στον τίτλο και τις ευλογίες της εταιρείας, είναι περισσότερο από εμφανής.

– Πολλοί συνάδελφοι, που τώρα πρωτοστατούν στην έκδοση του «τύποις απεργιακού φύλλου», είχαν πάρει δημοσίως σαφείς αποστάσεις από την έκδοση των δύο απεργιακών φύλλων, κάποιοι μάλιστα διαμαρτυρόμενοι για το ότι η έκδοση θα ήταν πλήρης και όχι ένα απεργιακό δελτίο λίγων σελίδων. Η δε επιχειρηματολογία τους, διατυπωμένη ανοιχτά και δημόσια τότε, είχε υιοθετηθεί ως διά μαγείας από την εργοδοσία στα ασφαλιστικά μέτρα που έκανε κατά εκείνων των απεργιακών φύλλων, επιχειρηματολογία η οποία –θυμίζουμε- κατέπεσε στο δικαστήριο. Είναι τουλάχιστον υποκρισία, λοιπόν, σήμερα οι συγκεκριμένοι συνάδελφοι να επικαλούνται τα απεργιακά φύλλα που κατήγγελλαν και σαμποτάριζαν και να επιχειρούν να εμφανίσουν το αυριανό φύλλο και ό,τι ενδεχομένως ακολουθήσει ως συνέχεια εκείνων, σε μια εμφανή προσπάθεια να αποκρύψουν τον διαφορετικό χαρακτήρα αυτής της κίνησης και τη διαφορετική στόχευση. Το παραδέχεται εμπράκτως η εργοδοσία – κάτι παραπάνω θα ξέρει…

– Είναι περισσότερο από εύγλωττη η στάση διευθυντικών στελεχών της εφημερίδας, που εμφανίζονται να στηρίζουν το «τύποις απεργιακό φύλλο», τόσο στη συνέλευση όσο και με τη συχνή παρουσία τους στα γραφεία κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας του φύλλου. Τι άλλαξε λοιπόν αν όχι το γεγονός ότι αυτή τη φορά το φύλλο που ετοιμάζεται δεν είναι στην πραγματικότητα απεργιακό, αλλά «τύποις απεργιακό»;

Τέλος, ύστερα από τη δήλωση του εκπροσώπου της ΧΚ Τεγόπουλος ότι η εταιρεία προτίθεται να ξανακάνει αίτηση υπαγωγής στο άρθρο 99, δεν μπορούμε να μην εκφράσουμε τον έντονο προβληματισμό μας για την απόφαση της Γενικής Συνέλευσης να μη χαιρετίσει τη δικαστική απόφαση απόρριψης της υπαγωγής της ΧΚ Τεγόπουλος στο άρθρο 99, παρόλο που προηγούμενες Γενικές Συνελεύσεις είχαν αποφασίσει να προχωρήσουν οι εργαζόμενοι με κύρια παρέμβαση στο δικαστήριο, ζητώντας ακριβώς τη μη υπαγωγή της εταιρείας στο άρθρο 99. Άλλη μια παγκόσμια πρωτοτυπία;
Ας επιχειρήσουμε, λοιπόν, να συνοψίσουμε την εικόνα: Σήμερα που το –αρχικό και μοναδικό- σχέδιο της εργοδοσίας ως προς την εφημερίδα, η «ελάφρυνσή» της δηλαδή τουλάχιστον κατά το 60% του μισθολογικού της κόστους, πάει κατ’ ευχήν (το δήλωσαν οι νομικοί της εκπρόσωποι στην τριμερή: με τις τετελεσμένες και υποψήφιες αποχωρήσεις το πλάνο έχει καλυφθεί κατά 70%), κάποιοι συνάδελφοι ανακαλύπτουν όψιμα τον αγώνα και την έντυπη έκφρασή του που τόσο λυσσαλέα πολέμησαν το προηγούμενο διάστημα! Αποδεχόμενοι πλήρως την εξώθηση τόσων συναδέλφων στην ανεργία (από την αρχή το ομολογούσαν κυνικά ότι «δεν γίνεται να σωθούμε όλοι»), τώρα ξανανοίγουν την εφημερίδα παραμένοντας απλήρωτοι και χωρίς να έχουν αποσπάσει καμία δέσμευση από την πλευρά της ιδιοκτησίας για το χρόνο και τον τρόπο αποπληρωμής δεδουλευμένων και αποζημιώσεων. Είναι περίπου προφανές ότι θα συνδράμουν και την εκ νέου αίτηση της ιδιοκτησίας για υπαγωγή στο άρθρο 99 (κάποιοι το έκαναν και την πρώτη φορά), συμβάλλοντας έτσι στο σχέδιο της Χ.Κ. Τεγόπουλος να κερδίσει χρόνο και χρήμα. Μόνο που αυτό το χρήμα είναι οι κόποι των εργαζομένων της. Και ο χρόνος, κλεμμένος είναι κι αυτός. Από τους ίδιους εργαζόμενους, πολλοί εκ των οποίων δούλεψαν με κέφι και αφοσίωση για περισσότερα από 20 χρόνια. Για να πεταχτούν απ’ το παράθυρο (ουπς, συγνώμη, για να ανοίξουν το παράθυρο, ελεύθεροι και αυτόβουλοι μες στην απόγνωσή τους, και να πηδήξουν).
Οσοι έχουν αντοχή (ενδεχομένως υλικά υποστηριζόμενη) παραμένουν για να δουν το τέλος. Κανένας δεν μπορεί να τους κατηγορήσει γι’ αυτό. Και επίσης κάνουν ό,τι μπορούν για να εξασφαλίσουν την επιβίωση. Ούτε γι’ αυτό μπορεί να τους κατηγορήσει κανείς. Αρκεί να μην ξεχνούν ότι:
– Οι δικοί τους υπολογισμοί δεν θα συναντηθούν απαραιτήτως με τους σχεδιασμούς της εργοδοσίας (η μέχρι τώρα εμπειρία μαρτυρά το αντίθετο).
– Η διαίρεση των εργαζομένων, έδαφος στο οποίο έσπειραν πολλοί επιτήδειοι από την πρώτη στιγμή, μόνο το δίκιο των πρώτων δεν υπηρετεί. Θεριστές της εξαθλίωσης θα είμαστε όλοι μας!
– Ο κοινωνικός κανιβαλισμός που δείχνει να κερδίζει έδαφος στο κτήριο της Μίνωος 10-16 είναι η θλιβερή επιβεβαίωση ότι, παρά την πρωτοφανή φιλεργατική απόφαση του δικαστηρίου, οι εργαζόμενοι –ως στρώμα και ως συλλογική συνείδηση- έχουν πολύ δρόμο να διανύσουν ακόμα προκειμένου να υπερασπίζονται αποτελεσματικά τα συμφέροντά τους. Μέχρι τότε, τα αφεντικά –μεγάλα ή μικρά, μέινστριμ ή «εναλλακτικά- θα χορεύουν πάνω στα κουφάρια των ανθρώπων που παράγουν τον πλούτο για να τον νέμονται λίγοι και ανεπάγγελτοι.
– Υπαγωγή στο άρθρο 99 (σύμφωνα με την εκκωφαντική στατιστική του 99,5% των επιχειρήσεων που έχουν υπαχθεί μέχρι στιγμής) σημαίνει ομηρία εις το διηνεκές για τους εργαζόμενους, που δεν μπορούν να διεκδικήσουν καμία οικονομική τους απαίτηση, και απόλυτη ασυλία της ιδιοκτησίας, προκειμένου να προχωρήσει στα όποια σχέδιά της: Να πτωχεύσει την εταιρεία μαζί με τα «βάρη» της, τα δεδουλευμένα των εργαζομένων της δηλαδή, και να ξεκινήσει καινούρια δραστηριότητα με άλλη εταιρεία, «ανάλαφρη» και απαλλαγμένη από το… παρελθόν. Να κάνει την τελευταία «μπάζα» βγάζοντας λεφτά στο εξωτερικό και πτωχεύοντας την επιχείρηση. Σε κάθε περίπτωση, το άρθρο 99 στρώνει το τραπέζι για ελάχιστους συνδαιτυμόνες, και αυτοί δεν μπορεί να (αυταπατώνται ότι) είναι οι εργαζόμενοι.
Συνάδελφοι,
Ο καθένας είναι ελεύθερος να επιλέξει πώς θα βαδίσει, όρθιος ή έρποντας. Ο καθένας έχει δικαίωμα στην ελπίδα, αλλά και στην αυταπάτη. Κανένας, όμως, δεν έχει δικαίωμα στην απάτη εις βάρος των πολλών συναδέλφων και των δίκαιων αιτημάτων τους. Κανένας δεν έχει δικαίωμα να καπηλεύεται έναν αγώνα -που προσπαθήθηκε να δοθεί ενωτικά παρ’ ότι δεν στηρίχτηκε απ’ όλους- προς εξυπηρέτηση ιδίων οφελών, αλλότριων προς το συμφέρον των απλήρωτων εργαζομένων της «Ε». Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να ρίχνει λάσπη εναντίον συναδέλφων που σε τίποτα δεν έβλαψαν τον κοινό αγώνα και τα κοινά συμφέροντα –το αντίθετο μάλιστα!- προκειμένου να αποσείσει την προσοχή από κινήσεις «θολές» και εγχειρήματα «τύποις απεργιακά» – στην ουσία ευλογημένα από την εργοδοσία.

Οι κάτωθι υπογράφοντες στο μοναδικό εγχείρημα που συμμετέχουμε σήμερα είναι: «Εργαζόμενοι σε απόγνωση»

Με εκτίμηση,
Δημήτρης Αγγελίδης
Παναγιώτης Βωβός
Αρίστος Γιαννόπουλος
Ελένη Γκρούη
Ντίνα Δασκαλοπούλου
Βάσω Κανελλοπούλου
Τίνα Κουλουφάκου
Αλέξανδρος Παναγιωτάκης
Αφροδίτη Πολίτη
Αυγή Πλατσή
Ελενα Σπανδωνή
Ευαγγελία Φραντζόγλου

Με την παράκληση να αναρτηθεί στο μπλογκ του εκπροσώπου των εργαζομένων

αλληλεγγυη ξανα (ρε)

σχεδον τρισιμισι χρονια μετα

η ορεξη μου να γραφω ειναι ολο και λιγοτερη. Οχι πως δεν εχω ερεθισματα, οχι πως δεν αισθανομαι αναγκη να γραφω. Αλλα πλεον δεν μπορω να εχω το ιδιο χιουμορ, την ιδια "ελαφροτητα". Ακομα και οταν ειναι να γραψω κατι πιο σοβαρο ειναι το υφος του μπλογκ, η ολη ιστορια του, τα συναισθηματα με τα οποια εχω δεσει ολο αυτο στο μυαλο μου. Ειναι και το κατακαθι που εχει εξαφανιστει. Το να γραφω εδω πλεον μου μοιαζει σαν να ειμαι μονος σπιτι και να μιλαω μονος, και οι γειτονες να παιρνουν ματι την τρελα μου. Αλλωστε ποτε δεν ημουν της φασης της ψευτοκοινοτητας των μπλογκερς. Το να γνωριζω καποιον απο το ιντερνετ χωρις προοπτικη να τον γνωρισω απο κοντα ειναι σαν να μην τον εχω γνωρισει καθολου.

Απο τη μια νοιωθω μια αναγκη να εκφραστω στο υφος που ειχα συνηθισει και απο την αλλη αναστολες γιατι τα πραγματα ειναι πολυ πιο σοβαρα απο οτι μπορει να τα παρουσιασω. Ακομα και να κραζω εχω βαρεθει πλεον, αν και τα ερεθισματα οσο πανε και αυξανονται.

Κατι με κραταει απο το να πατησω δημοσιευση σε αρθρα για τις μαλακιες που εγραφε το ζερμιναλ, που στηριζε την αποψη του περι γενικευσης της αυτοδιαχειρησης σε κειμενο του μαρξ για την παρισινη κομμουνα, παραθετοντας αποσπασματα λιγες σειρες πανω απο τα οποια ο μαρξ εθετε ως απαραιτητη προυποθεση για να ισχυουν το να εχει η εργατικη ταξη την πολιτικη εξουσια, η το αλλο που λεγαν οτι η φαση που περναμε ειναι φαση περασματος απο την ημιφεουδαρχια στον καπιταλισμο, να γραψω για την αθλια σταση του μλ στην εκδηλωση με τους χαλυβουργους εδω πανω, εναντια σε μια πρωτοβουλια σε μινιμουμ πολιτικο πλαισιο, που δεν αποκλεισε ποτε κανενα, που στην πρωτη συνελευση της οποιας ειχαν καλεστει, που καλεστηκε απο 2 3 ατομα λογω της αδρανειας των οργανωμενων πολιτικων χωρων που αφηνε ενα μεγαλο κενο οσον αφορα την αλληλεγγυη στον αγωνα αυτο. Ουτε καν για τον αγνωστο χειμωνα που ηταν στο thhf με τον ευθυμη, του εθνικιστικου σχηματος α/ε, για τον οποιο ελεγε πως ειναι της εποχης που τον διωχναν με τις κλωτσιες απο τα λαιβς.

Το βασικο που λειπει μαλλον ειναι το κοινωνικο συμβολαιο πανω στο οποιο μπορουσες να δεις πολλα πραγματα αναλαφρα.

Ελπιζω συντομα να μπορεσω να κανω ενα καινουργιο ξεκινημα, μια νεα προσπαθεια εκφρασης. Συλλογικη, γιατι μονο τετοια εχει νοημα σε αυτο εδω το μερος. Ακους Μ;

προβολη του μελλοντος στο παρον

αυτοοργανωση της ρουφιανιας

Εν ολιγοις:
- Τι καλα που βιωνουμε οικονομικη κριση
- Γιατι μας βοηθησε να καταλαβουμε ποσο σημαντικο ειναι να λειτουργει το πανεπιστημιο.
- Το οποιο στις μερες μας ειναι δημοσιο και δωρεαν
- Και μαλιστα ενα απο τα τελευταια που ειναι δημοσια και δωρεαν σε αυτη τη χωρα
- Το μονο προβλημα σε αυτο ειναι οι συνελευσεις του συλλογου μας.

Συμπερασμα, σκασε και διαβαζε ρε. Και επομενη συνελευση σε κανενα μηνα. Και στο μεταξυ ας βρεθουμε να συζητησουμε τα προβληματα των μαθηματικων (ξερετε, την εικασια του γκολντμπαχ, του ρημαν, τον τετραγωνισμο του κυκλου και τετοια φαση).

Και ολα αυτα υπο την καθοδηγηση ενος ζογκλερ μπροστα σε ενα εκστασιασμενο κοινο. Κοινως τσιρκο. Χειροκροτηματα, μονο σερμπαντινες και καραμουζες λειπανε. Δεν πειραζει, ολοι θα πεινασουν μια μερα.

Δε μας φταναν οι παντεληδες, γεμισαμε και τσαρλατανους.

Αυτο που εγινε ειναι το αντιστοιχο της αριστερας στους αγωνες που θελει να τους διαμεσολαβει. Αντιστοιχα, οι καθεστωτικες παραταξεις θελουν να διαμεσολαβουν τον αντι-αγωνα. Ομως επιτελους καταλαβαμε πως δεν εχουμε αναγκη τη δαπ για να σταματησουν την κινητοποιηση του συλλογου. Μπορουμε και μονοι μας, εμεις οι φοιτητες οι ανεξαρτητοι απο κομματα παραταξεις ιδεολογιες και ολα αυτα τα κακα και του διαβολου πραγματα (εχοντας μεσα στο κεφαλι μας αφομοιωσει πληρως την ιδεολογια του συστηματος, αλλα αυτο ειναι πλεον η αντικειμενικη πραγματικοτητα, ο θορυβος στο υποβαθρο που απο τη συνηθεια να τον ακουμε συνεχως τον εχουμε ταυτισει με τη σιωπη, η μηπως οχι;), χωρις τη διαμεσολαβηση της δαπ, να σταματησουμε τις αγωνιστικες διαδικασιες και να ανοιξουμε τη σχολη μας.

Φυσικα εγω προτιμω το διαμεσολαβημενο αντι-αγωνα. Το συστημα χαζο ειναι που προτιμα το διαμεσολαβημενο αγωνα απο τον αδιαμεσολαβητο;

Ο τυπος ηταν η προσωποποιηση οσων μισω και σιχαινομαι. Ολης της μικροαστικης (αβυσαλαιας ισως) σαπιλας που συνανταω γυρω μου. Ενας κλοουν της αντιδρασης και ενα αποχαυνομενο κοινο που αν ειχε μια στοιχειωδη αξιοπρεπεια και καθοταν να σκεφτει λιγο τη σημερινη μερα θα ειχε απλα αυτοκτονησει. Διοτι οχι, δε γινεται να ψηφιζεις πως εχουμε δημοσια και δωρεαν παιδεια και αρα δε χρειαζεται να κανουμε τιποτα. Δε γινεται να χειροκροτας την καθε μια καραγκιοζια του αλλουνου. Εκτος αν εισαι ντιπ βουρλο και στην κοσμαρα σου. Ψηφησε δαπ, πιο πολυ αξιοπρεπεις επιλογη ειναι μπροστα σε αυτες τις παπαριες που ουτε καν για την εξεταστικη δεν μπηκαν στον κοπο να πουν κατι.

Ναι δε μιλαω πολιτικα. Η μαλλον μιλαω λιγο. Πολιτικα απο αυριο. 

ψοφα κι εσυ...

κι εσυ κι εσυ κι εσυ κι εσυ γιατι ολοι εσεις μας εχετε φαει τη ζωη...

Για τους αγανακτισμένους της Κέρκυρας και γενικότερα

«Αγανακτισμένοι πολίτες», ένας χαρακτηρισμός που προκαλεί αλγεινή εντύπωση σε κάθε άνθρωπο που δεν άρχισε να σκέφτεται την τελευταία βδομάδα... Να, όμως, που αυτός αποκτά αγωνιστικό νόημα, από κωδική ονομασία της αντίδρασης, και ντύνει πλέον όσους έπαψαν πια να ελπίζουν στις ευγενείς διαθέσεις του ΠΑΣΟΚ, αλλά και όσους θυσιάζονται για το κοινό καλό. Εδώ θα επιχειρήσουμε μια πιο ρεαλιστική ανάλυση των όσων συμβαίνουν στην πλατεία που ζούμε, αυτήν της Κέρκυρας. Μακριά από γλειψίματα και κολακευτικές επικρίσεις θα ρίξουμε το σχόλιό μας εστιάζοντας στ' αρνητικά, μιας και τα θετικά δεν έχουν φανεί ακόμα, τουλάχιστον όχι σ' αυτούς που δεν τα 'δειχναν ούτως ή άλλως. Τα βασικά χαρακτηριστικά της κίνησης αυτής είναι α') η εμμονή στις ειρηνικές εκδηλώσεις β') η έχθρα προς όλα τα κόμματα και πολλάκις και τα συνδικάτα γ') ο διατυμπανισμός του αμεσοδημοκρατικού χαρακτήρα της. Ας δούμε τη δυναμική που ορίζουν και το καθήκον της αριστεράς ως εκ τούτου. Να τονιστεί εδώ πως δε μιλάμε για νομοτέλεια (ελπίζουμε δηλαδή...), αλλά για υπαρκτές τάσεις, οι οποίες στο βαθμό που δεν βρίσκουν εμπόδια ορίζουν και τη δυναμική της κίνησης.

Περί του ειρηνικού χαρακτήρα των κινητοποιήσεων.
Αυτή η φράση, μακριά απ' το ν' αναλύει με όρους τακτικής ή ταξικής ηθικής και εγγύτερα σε μια παιδική ηθική δικαιολόγηση, καταλήγει να ταυτίσει την καθημερινή ή και την ωμή βία του κράτους με την λαϊκή βία, με όποιον τρόπο κι αν αυτή εκδηλώνεται. Το δίκιο χάνεται με τη χρήση βίας και μαζί η επιβεβλημένη για έναν προλετάριο ταξική «προκατάληψη». Αναλυτικότερα: 1) αν ένας εργάτης καταργεί σ' έναν βαθμό την μεροληψία του υπέρ της της τάξης του τότε αφενός διασπάται απ' αυτήν και αφετέρου περιορίζει τα μέσα διεκδίκησης, και αυτά σ' αυτόν ακριβώς το βαθμό 2) αν ένας εργάτης καταργεί σ' έναν βαθμό την μεροληψία του ενάντια στην αστική τάξη τότε αφενός αποκτά αυταπάτες και αφετέρου πάλι περιορίζει τα μέσα διεκδίκησης, και αυτά σ' αυτόν ακριβώς το βαθμό.

Αλλά γιατί τώρα ειδικά ειρηνικές δράσεις; Μήπως πρώτα οι εκατοντάδες χιλιάδες απεργών και διαδηλωτών είχανε σκιστεί στα μπάχαλα; Ή μήπως, μαζί με την επίρριψη ευθυνών στις κινητοποιήσεις τις ίδιες για την καταστολή τους, επιτυγχάνουμε και έναν διαχωρισμό των τότε κινητοποιήσεων με των τώρα; Εμείς πιστεύουμε το δεύτερο. Η έντονη έμφαση σ' ένα χαρακτηριστικό που δεν ήταν γνώρισμα των προηγουμένων κινητοποιήσεων επιτυγχάνει τον σχηματισμό μιας καινοτομίας, ορίζει μια ολωσδιόλου νέα δράση, με άλλα λόγια χαράσσει μια οριοθετική γραμμή μεταξύ του παρωχημένου και του καινούριου. Παράλληλα, το ότι στις προηγούμενες κινητοποιήσεις είχε προσαφθεί η βία ως ίδιον αυτών, η απόσβεση κάθε συγγένειας και συγκοινωνίας μεταξύ παλιάς και νέας κινητοποίησης επιταχύνεται σημαντικά και συνάμα, επικυρώνοντας την καθεστωτική αυτή γνωμάτευση, νομιμοποιεί την καταστολή στις προγενέστερης μορφής κινητοποιήσεις ως θεμιτή απάντηση σε κάτι αδικαιολόγητα βίαιο. Ουσιαστικά, δηλαδή, μιλάμε για έναν τρόπο μετακίνησης των πολιτικών δράσεων απ' την τότε μορφή κινητοποιήσεων στην τωρινή (ή καλύτερα απ' τις κινητοποιήσεις στα πανηγύρια), μιλάμε για μια αντλία που αδειάζει τον λαό απ' τις κινητοποιήσεις και μια σκούπα που εξαλείφει τα εναπομείναντα ίχνη τους.

Αλλά ας δούμε και το πως νοηματοδωτείται και η λέξη «ειρηνικός». Μια πολύ κακώς εννοούμενη άποψη περί ειρήνης θεωρεί βία κάθε διατάραξη της τάξης, ως έχει αυτή οριστεί στον υπάρχοντα κοινωνικό ιστό, κάθε μέσο που προσπαθεί, όχι εξαντλούμενο στην πειθώ, στη μούτζα ή στην λύπηση, να αντιπαρατεθεί με το καθεστώς. Η λογική της συγκεκριμένης άποψης περί μη βίας εγκλωβίζει κάθε διεκδίκηση στα στενά περιθώρια των ευνουχισμένων εκτονωτικών μηχανισμών του συστήματος. Αναλυτικότερα, απομακρύνει τον κόσμο από μια λογική που ξεφεύγει απ' τη συστημική και η οποία οδηγεί δυναμικά σε ριζοσπαστικότερες στάσεις και τοποθετήσεις. Επιπλέον, πρακτικά μιλώντας, αν δούμε το τι βλέψεις για δράσεις τίθενται, συμπεραίνουμε πως καταργεί και κάθε λογική πίεσης προς το καθεστώς, άρα και κάθε ενδεχόμενο επιτυχούς μελλοντικής διεκδίκησης.

Περί των κομμάτων
Στα ίδια αποτελέσματα καταλήγει και όλο αυτό το αμόκ με τα κόμματα. Κατ' εμάς ξεκινάει από ένα κόμπλεξ κατωτερότητας, ψυχασθένεια που ταυτίζει τη σημασία κάθε δράσης και κάθε επιλογής ώστε να απαλυνθεί ο ψόγος στις ηλίθιες ή λάθος επιλογές. Η ένοχη συνείδηση δεν πετάει στα αζήτητα την εμπειρία και την άποψη της αριστεράς βάσει της καταγωγής τους απλά, αλλά πολλάκις βάσει της ίδιας της φύσης τους. Ενοχλούνται οι «πλαταιείς» με στάσεις και απόψεις που ήταν πάντα επίκαιρες, ενοχλούνται απ' τις επιλογές που αν φανούν τώρα σπουδαίες τότε θα υπογραμμίσουν το ξετσίπωτο παρελθόν τους. Καταδικάζουν κάθε συλλογική διεκδίκηση που ξεφεύγει απ' την πλατεία, προκειμένου να διατηρηθεί η ορθότητα των επιλογών δουλοπρέπειας, η ορθότητα των επιλογών τους. Όπως και πριν, λοιπόν, βλέπουμε πως δεν κινηματοποιούνται άνθρωποι του καναπέ, αλλά καναπεδοποιείται το κίνημα και δει σε πλήρη διαχωρισμό με τις προηγούμενες εκφάνσεις του.

«Όλοι στο Γουδί», μια φράση που εξισώνει τα πάντα, που καταδικάζει μια άποψη τουλάχιστον για την προέλευσή της, που σβήνει κάθε εμπειρία λαϊκών αγώνων για να δημιουργήσει νέες και δει σε καθεστώς 1) ημιμάθειας, 2) τύφλωσης και 3) προκατειλημμένης ακρισίας. Τι γίνεται δηλαδή; Γίνεται ότι 1) με θεωρία την πρετεντερική προπαγάνδα, 2) άσχετοι με κάθε συλλογιστική συλλογικών διαπραγματεύσεων/όντας μεμονωμένα άτομα με οπτικό πεδίο περιορισμένο σε μια καρικατούρα του εαυτού τους και 3) εχθρικοί προς μια σπουδαία κι ευμεγέθη κλάση απόψεων προσπαθούν κάποιοι να αρχίσουν τώρα και ξεκάρφωτα την γραφή της ιστορίας. Δυναμική που αν αφεθεί ελεύθερη θα είναι μια προοπτική ήττας του λαϊκού κινήματος και εκφυλισμού του σε χαριτομενιά. Διότι είναι σαν να επιλέγεις να κόψεις τα χέρια σου και να βγάλεις τα μάτια σου πριν πας να παλέψεις. Το πιθανότερο είναι να γίνεις παλλακίδα του αντιπάλου σου, κι ας βαφτίσεις τον ακρωτηριασμό σου «τομή στην ιστορία των κινημάτων».

«Κλέφτες!». Σύνθημα, το οποίο εστιάζον στην εντιμότητα και όχι το πολιτικό ποιόν του κάθε πολιτικού, απομακρύνει τη συλλογιστική απ' το χώρο της πολιτικής στο πεδίο του savoir vivre. Σύνθημα που, συνεπώς, θωρακίζει την πολιτική αμβλύνοια αφενός και αφετέρου συζευγμένο με τη γενίκευσή του σε όλους τους πολιτικούς σχηματισμούς εντείνει τον δογματικό παραλογισμό. Σε μια ευνομούμενη χώρα άνθρωποι που λένε πως το ΚΚΕ(μ-λ) ή το ΝΑΡ ή το κόμμα κυνηγών έφαγαν λεφτά εξίσου με το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ θα βρίσκονταν σε κάνα κελί με πάνινους τοίχους, ενώ εδώ κάνουν γενικές συνελεύσεις. Υιοθετώντας τέτοιες κοτσάνες, λέγοντας πχ ότι η Θάλεια έφαγε το ίδιο με τον Τσοχατζόπουλο ή είσαι παράφρονας ή ένα κομμάτι του εγκεφάλου σου έχεις επιλέξει να μείνει ανενεργό. Συμπερασματικά μιλώντας, μια τέτοια μαζική παράκρουση, ένα τέτοιο δόγμα που για να ενστερνιστεί απαιτεί λοβοτομή, όλα αυτά καταστρέφουν τη δυνατότητα για ορθολογική ανάλυση των συνθηκών ζωής σου και των τρόπων διεκδίκησης, σε κάνουν ένα παρορμητικό ζώον που άγεται και φέρεται από τις εκλάμψεις τις στιγμής και τον κάθε δημαγωγό. Κοντολογίς, το «σκάλωμα» αυτό δεν είναι μια απλή ή άσχετη αντίφαση, όπως αυτές που κουβαλάει κάθε άνθρωπος, είναι μια τροχοπέδη στην απαιτούμενη πολιτική συλλογιστική αυτών των καιρών.

Δεχόμενοι μαζικά καταστάσεις επιθετικής ομοιογένειας και φίμωσης αριστερού λόγου στρώνουμε τουλάχιστον τον δρόμο για να ισοπεδωθούν κι άλλο τα δημοκρατικά δικαιώματα. Δε χρειάζεται τανξ ένα φασιστικό κράτος, όπως δε χρειάζεται και η Ρωσία του Πούτιν, αυτό που θέλει είναι μια αρχική νομιμοποίηση και την μετέπειτα αποδοχή. Μην απαντώντας αυτή τη βλακεία ή φιλώντας τα πασουμάκια του κάθε αγουροξυπνημένου, επιτρέπουμε την ανάπτυξη της επίθεσης του καθεστώτος στις οργανωμένες προοδευτικές δυνάμεις, στις ριζοσπαστικές συλλογικότητες και τις επαναστατικές απόψεις, μιας και επιβεβαιώνουμε τον λόγο του ως λαϊκή αποδοχή (ή και επιθυμία) και του στρώνουμε ροδοπέταλα εξομαλύνοντας κάθε λακκούβα που θα παρακώλυε την πορεία του. Αναλυτικότερα, εμπόδιο σ' αυτή τη λαίλαπα είναι η πίστη του λαού στο δικαίωμα λόγου όλων και δει αυτών που έχουν ταχθεί στο πλευρό του, όμως τώρα πλέον αρχίζουμε εμείς ειδικά να χάνουμε αυτό το δικαίωμα (και μη φανεί παράξενο που αυτό δεν ισχύει για τους ακροδεξιούς ή συντηρητικούς σχηματισμούς...) και θα 'ναι έγκλημα και προς τον εαυτό μας και προς το εργατικό κίνημα το να μην το υπερασπιστούμε ή και ακόμα να γλύψουμε την γρανίτα που περιβάλλει την άρνησή του. Όταν ο αγανακτισμένος θα γυρίσει πλευρό και θα ξανακοιμηθεί ή όταν επιχειρηθεί κάτι σοβαρότερο απ' τα κατσαρολικά στο Δημαρχείο (ή και ανεξαρτήτου αφορμής) τότε το κράτος θα (ξανα)δείξει τα δόντια του, θα αμυνθεί με τρομονόμους και θα επιτεθεί με περιστολές ελευθεριών και παρακρατική βία σε αριστερές συλλογικότητες και δε θα υπάρχει κανείς να διαμαρτυρηθεί, κανείς να σε υπερασπίσει, γιατί όπως έστρωσες έτσι και θα κοιμηθείς. Σε τελική ανάλυση όποια αριστερή τοποθέτηση έχει προαπαιτούμενα τα στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα, άρα το να μην παίρνεις θέση επί του ζητήματος ή να το χειρίζεσαι με τρίπλες (του τύπου «είμαι ανένταχτος και όχι κομματικός» ή με διάφορους λαϊκισμούς και σοφιστείες) όχι μόνο δε θα σε «ταΐσει», αλλά επί της ουσίας υπογράφεις την ηχηρή σφαλιάρα που μέλλει να έρθει.

Αμεσοδημοκρατία;
Επωάζεται το αυγό του φασισμού, επιπλέον, αφήνοντας ελεύθερες και αναπάντητες στάσεις και απόψεις που στ' όνομα της αχρωμίας επιτίθενται στην πολυχρωμία. Ο πλουραλισμός και όχι η ομοιογένεια κάνουν το κίνημα. Η οργή και όχι η υστερία πάνε μπρος τα πράγματα. Κάθε φωνή που στο παρελθόν αντιστάθηκε αρνούμενη της καθεστωτικές συμβάσεις, που αγωνίστηκε έξω από τα στενά πλαίσια του «αρμόζειν» καταδικάζεται ασυζητητί γι' αυτήν ή έστω μαζί μ' αυτήν ακριβώς την στάση της. Αντίστοιχα θέσεις υιοθετούνται χωρίς σκέψη και ανάλυση, αρκεί ν' ακούγονται καλές στ' αυτιά εκ πρώτης όψεως. Αν παρεκκλίνεις λίγο, αν είσαι μια μειοψηφία με άποψη οφείλεις να σκύψεις στην βοή της κωφής πλειοψηφίας, να σβίσεις άμεσα τη διαφορετικότητά σου στ' όνομα του σεβασμού μιας οχλαγωγίας που θεωρεί σπατάλη χρόνου τη σκέψη και το διάλογο. Δε μιλάμε, δηλαδή, για αμεσοδημοκρατία, αλλά για συντονισμένο όχλο, για πνίξιμο κάθε δημοκρατικής κατάκτησης στις κινηματικές διαδικασίες στ' όνομα της αμεσοδημοκρατίας! Μια μάζα που δεν σκέφτεται, που κλείνεται στον εαυτό της δαγκώνοντας όποιον της πει κάτι διαφορετικό απ' το επιτρεπτό, μια τέτοια ομάδα, που θυμίζει υπερβολικά τα ταμπούρλα της ΔΑΠ στο ΠΑΜΑΚ, μόνο απολυταρχικά μπορεί να φερθεί (και περισσότερο από όποιον άλλο μιας και έχει την αυταπάτη ότι λειτουργεί δημοκρατικά) και μπορεί ν' αποδεχθεί οποιαδήποτε αντιλαϊκά μέτρα, αρκεί αυτά να έχουν μια επίφαση λαϊκής έγκρισης. Με πιο απλά λόγια, επιτρέποντας τέτοιες καταστάσεις δημιουργούμε συνειδήσεις που μπορούν εύκολα να δεχθούν δημοκρατικά επιχειρήματα που να απαγορεύουν ολιγομελείς πορείες που πλήττουν την αγορά και το συμφέρον των πολλών, που να χλευάζουν με κλειστά αυτιά ως αδιάφορες τις λίγες αγωνιστικές φωνές σ' ένα καθεστώς αρνητικού συσχετισμού δυνάμεων, που να δέχονται περικοπές μισθών άλλων στρωμάτων μιας και φαντάζει γλυκιά ιδέα στην ευάλωτη σε λαϊκισμούς σκέψη μας.

Φοβᾶμαι...

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἑφτὰ χρόνια ἔκαναν πὼς δὲν εἶχαν πάρει χαμπάρι
καὶ μία ὡραία πρωία μεσοῦντος κάποιου Ἰουλίου
βγῆκαν στὶς πλατεῖες μὲ σημαιάκια κραυγάζοντας «δῶστε τὴ χούντα στὸ λαό».

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ μὲ καταλερωμένη τὴ φωλιὰ
πασχίζουν τώρα νὰ βροῦν λεκέδες στὴ δική σου.

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ σοῦ κλείναν τὴν πόρτα
μὴν τυχὸν καὶ τοὺς δώσεις κουπόνια καὶ τώρα
τοὺς βλέπεις στὸ Πολυτεχνεῖο νὰ καταθέτουν γαρίφαλα καὶ νὰ δακρύζουν.

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ γέμιζαν τὶς ταβέρνες
καὶ τὰ σπάζαν στὰ μπουζούκια κάθε βράδυ καὶ τώρα τὰ ξανασπάζουν
ὅταν τοὺς πιάνει τὸ μεράκι τῆς Φαραντούρη καὶ ἔχουν καὶ «ἀπόψεις».

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἄλλαζαν πεζοδρόμιο ὅταν σὲ συναντοῦσαν
καὶ τώρα σὲ λοιδοροῦν γιατὶ, λέει, δὲν βαδίζεις ἴσιο δρόμο.

Φοβᾶμαι, φοβᾶμαι πολλοὺς ἀνθρώπους.

Φέτος φοβήθηκα ἀκόμη περισσότερο.

Μανόλης Ἀναγνωστάκης, Νοέμβρης 1983

με την αριστερα μιας αλλης εποχης

παρατηρωντας τα αποτελεσματα των φοιτητικων εκλογων στο σαιτ της νκα πεφτω σε αυτο

το απο κοινου λοιπον οι ναριτες μεχρι περυσι το περιελαμβαναν στα "αλλα αριστερα". Φετος που την καναν προφανως το σχημα εκανε δεξια στροφη και τωρα το βαζουν στα "διαφορα".

Αλλη μια αποδειξη πως η εργατικη ταξη, οι φοιτητες, οι αριστερα, ολο το κινημα χρειαζεται τους ινστρουκτορες του ναρ για να διατηρουν τον αντικαπιταλιστικο προσανατολισμο τους. Να δω βεβαια οι ναριτες ποσο θα τον διατηρησουν με τις κακες παρεες που κανουν τελευταια.

το παράλογο είναι ένα γεμάτο εκπλήξεις ταξίδι στη χώρα του παραμυθιού

Δε διανοούμουνα ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος μπορεί να κάνει τέτοιες κωλοτούμπες, να βάζει την τυπική λογική να ισορροπήσει με το κεφάλι κάτω. Μια χοντρή κοτσάνα ανοίγει τους ορίζοντές σου καθόσον σε κάνει να βλέπεις την πραγματικότητα από μια άλλη οπτική γωνία και δει εντελώς πρωτόγνωρη και ριζοσπαστική.Κλονίστηκε το πνεύμα μου μόλις είδα την κάτωθι δημοσίευση, αρχικά λόγω αυτής της αιφνίδιας εισόδου μου πίσω απ' τον καθρέφτη κι ύστερα διαπιστώνοντας ότι στην πραγματικότητα δεν ήτανε σοκ απ' πέρασμα μέσ' απ' τον καθρέφτη, αλλά πονοκέφαλος απ' τη βίαιη πρόσκρουση στα κρύσταλλά του.

«Ούτε ζητήσαμε να είμαστε εδώ, ούτε έχουμε προσωπικά με τους ανθρώπους που υπερασπίζονται το δίκιο τους» λέει ο καψερός πραιτοριανός και ένα στοιχειώδες μυαλό περιμένει ν' αναγνωρίσει τον απάνθρωπο ρόλο του και τουλάχιστον να πει «θα συνεχίζω να δέρνω επειδή έχω γραμμάτια να πλερώσω». Αντ' αυτού συνεχίζει με φαντασία περιζήλευτη από ποιητή λέγοντας «από την άλλη και εμείς δεν είμαστε από πέτρα, όταν μας πετάνε πέτρες, μολότοφ και μας βρίζουν άσχημα, δεν καθόμαστε με σταυρωμένα χέρια». Δηλαδή τι μας λέει ο ευαίσθητος παιδοβούβαλος; Ότι δίκιο έχουνε οι κάτοικοι που δε θέλουνε μια χωματερή στην αυλή τους, αλλά μια καρδιά έχουμε κι εμείς και δεν αντέχουμε να μας βρίζουν όταν τους την κουβαλάμε κει; Σοβαρή αιτία για να θεωρήσουμε πως το πρόβλημα δε το 'χουν οι κάτοικοι απ' τον σκουπιδότοπο που τους φορτώνεται, αλλά οι κατοχικές δυνάμεις απ' τη δυσκολία μπρος στο να υποτάξουν την περιοχή. Η ηθική ξεφεύγει απ' το να προσπαθεί να γίνεται διυποκειμενική και καταλήγει να περιστρέφεται γύρω από την πάρτη τους, αν αυτοί βρίσκονται εκεί είναι γιατί έτσι πρέπει και συνεπώς όλη η υπόλοιπη κοινωνία οφείλει να τους χαμογελά μελαγχολικά.

«Είναι ανεπίτρεπτο οι συνάδελφοί μας να ζουν με τον κίνδυνο πιθανών δολοφονικών επιθέσεων, να λοιδορούνται και να απαξιώνονται επειδή η πολιτεία δεν κατάφερε τόσα χρόνια να προασπισθεί το δημόσιο συμφέρον» φράση επιδόρπιο απ' τους κλαυθμούς για τις υπερωρίες και τους γόους για την επικινδυνότητα. Εδώ, ομολογουμένως, αδυνατούσα ν' απαντήσω αυτοστιγμεί, είχα αυτή τη ζάλη και την απορία κάποιου που τον έχουν πετάξει σ' ένα εντελώς άγνωστο μέρος. Τι είναι ανεπίτρεπτο; Το να σε σιχαίνονται επειδή για ακόμα μια φορά θέλεις να είσαι στο πλευρό της πολιτείας που δεν καταφέρνει, όπως και τόσα χρόνια, να προασπισθεί το δημόσιο συμφέρον; Αν η πολιτική της κυβέρνησης σου φαίνεται εγκληματική τότε αντιδράς ή τουλάχιστον δεν καταστέλλεις αυτούς που αντιδρούν ή τουλάχιστον συμμετέχεις στον κατασταλτικό μηχανισμό γενόμενος σάκος του μποξ ή τουλάχιστον καταστέλλοντας αλλά έχοντας συναίσθηση του ρόλου σου. Εδώ από τη μία σα να μην υπάρχει ο ρόλος τους, σα να 'ναι καθαρίστριες που μέμφονται για τις επιπτώσεις του ατυχήματος στη Φουκουσίμα ένα πράμα, κι από την άλλη διεκδικούν καλύτερες συνθήκες δουλειάς (sic!!!), καλύτερες συνθήκες πρακτικής εναντίωσης στο δημόσιο συμφέρον. Ήθελα να 'ξερα όταν θα τους ρωτάει το παιδί τους «μπαμπά τι έκανες όταν άρχιζαν να μας γαμάνε το κέρατο;» αυτοί θα του πουν με στιλ πρωτοπόρου σ' αφίσα σοσιαλιστικού ρεαλισμού «διεκδικούσα καλύτερες συνθήκες εργασίας για την καταστολή αυτών που αντιτίθονταν σ' αυτό»;

==========================================================================================

Αγανάκτηση των ΜΑΤ για τις συνθήκες στην Κερατέα

Του Κωστα Oνισενκο

«Σε διατάσσει η υπηρεσία σου και πας στα ΜΑΤ, από ’κει βρίσκεσαι κάθε μέρα στην Κερατέα, να μην ξέρεις αν θα γυρίσεις σπίτι σου σώος ή θα βρεθείς στο νοσοκομείο με εγκαύματα τρίτου βαθμού. Οι κάτοικοι στην Κερατέα χτυπάνε αδιάκριτα και είναι θέμα τύχης που δεν έχει σημειωθεί κάποιος σοβαρός τραυματισμός ή κάτι χειρότερο. Ούτε ζητήσαμε να είμαστε εδώ, ούτε έχουμε προσωπικά με τους ανθρώπους που υπερασπίζονται το δίκιο τους. Από την άλλη και εμείς δεν είμαστε από πέτρα, όταν μας πετάνε πέτρες, μολότοφ και μας βρίζουν άσχημα, δεν καθόμαστε με σταυρωμένα χέρια». Οι άντρες των ΜΑΤ που διατίθενται καθημερινά στην Κερατέα μιλούν με αγανάκτηση για τις συνθήκες της δουλειάς τους στην περιοχή, για τους συνεχείς κινδύνους και τις υπερβολικά πολλές ώρες εργασίας. «Τώρα που είναι κλειστή η λεωφόρος Λαυρίου χρειαζόμαστε επιπλέον 4 ώρες για μετακίνηση». «Μου έχει τύχει να πάω στη δουλειά στις 9.30 το βράδυ και να φύγω από την Κερατέα στις 11.15 το πρωί της επομένης. Στις ώρες που μεσολαβούν μπορεί να δεχθούμε επιθέσεις και εκατοντάδες μολότοφ. Στα 20 χρόνια που είμαι στη δουλειά πρώτη φορά βλέπω κάτι τέτοιο» μας λέει ο αστυνομικός των ΜΑΤ και συνδικαλιστής κ. Σωκράτης Μάγκας.

Οπως ισχυρίζεται ο συνδικαλιστής, «οι επικεφαλής των διμοιριών προσπαθούν να μη μετατρέψουν τη δουλειά μας σε βεντέτα κατά των κατοίκων της Κερατέας. Παράλληλα πιστεύω ότι δεν έχουν γίνει υπερβολές, ακρότητες εκ μέρους των αστυνομικών των ΜΑΤ στην περιοχή». Αλλοι αστυνομικοί, στους οποίους η υπηρεσία τους δεν επιτρέπει να μιλούν στα ΜΜΕ, εκφράζουν ανώνυμα τον θυμό τους για τις άγριες επιθέσεις που δέχονται από τους κατοίκους. «Δεν ξέρω αν το βλέπουν σαν παιχνίδι και δεν καταλαβαίνουν τι κάνουν, πάντως ο κίνδυνος είναι μεγάλος από αυτές τις επιθέσεις», ανέφερε αστυνομικός.

Aνακοίνωση

Σε χθεσινή ανακοίνωσή της η Πανελλήνια Ομοσπονδία Αστυνομικών Υπαλλήλων κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι χρησιμοποιεί την αστυνομία, την καθημερινή παρουσία τουλάχιστον 300 αστυνομικών στην Κερατέα, ως μέσο εκτόνωσης κοινωνικών αντιδράσεων. «Είναι ανεπίτρεπτο οι συνάδελφοί μας να ζουν με τον κίνδυνο πιθανών δολοφονικών επιθέσεων, να λοιδορούνται και να απαξιώνονται επειδή η πολιτεία δεν κατάφερε τόσα χρόνια να προασπισθεί το δημόσιο συμφέρον», ανέφερε η ΠΟΑΣΥ, ζητώντας την απόσυρση των αστυνομικών δυνάμεων από την Κερατέα. Εξάλλου, η Ενωση Αστυνομικών Αττικής απείλησε ότι θα προχωρήσει σε μήνυση κατά των αστυνομικών προϊσταμένων για τις υπερωρίες που χρωστάει η υπηρεσία στους άντρες των ΜΑΤ, οι οποίοι παραμένουν επί τέσσερις μήνες στην Κερατέα, αλλά και κατά παντός υπευθύνου για τις επιθέσεις σε βάρος συναδέλφων τους.

από http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_1_14/04/2011_438885

ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΑΡΟΥΝ ΣΠΙΤΙΑ ΤΟΥΣ!!!!!

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1275746

Αμαν πια. Ενοχλουν οι μεταναστες, ενοχλουν τα 100000 ευρω για την περιθαλψη τους, αλλα τωρα κιχ.

Το ελληνικο κρατος συμμετεχει στις επιχειρησεις του ΝΑΤΟ. Θα δουμε τον αντιεξουσιαστικο χωρο, κατεξοχην εκφραστη ενος αντικρατικου λογου, να κανει τιποτα; Οι αριστεροι καλεσαν σε μια πορεια, αν κ για αλλη μια φορα αυτο που κυριαρχουσε ηταν ο αντιιμπεριαλιστικος λογος, και μαλιστα η πορεια περασε απο τα προξενεια των ΗΠΑ και της Γαλλιας, αλλα ουτε καν να πλησιασει το πρωην υπουργειο μακεδονιας θρακης, που σε αλλες περιπτωσεις οτι και να γινοταν εκει κατεληγαν οι πορειες. Λες και ο εχθρος ειναι μακρυα, λες και το ελληνικο κρατος δε βαφει τα χερια του με αιμα αυτες τις μερες, τοσο συμμετεχοντας το ιδιο με αεροσκαφη οσο και φιλοξενοντας αεροσκαφη αλλων χωρων. Και αντι να βαζεις αυτο σα στοχο, που στο κατω κατω αν δεν αντιδρασουμε σε αυτο θεωρω πως ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΥΝΕΝΝΟΧΟΙ, μιλαμε παλι για τον... κακο ιμπεριαλισμο. Που παντα βρισκεται καπου μακρυα μας. "ηπα εε δολοφονουν, νδ πασοκ χειροκροτουν" φωναζαν οι ντουντουκες. Και ναι, οσο χωσιμο και αν εφαγα απο καποιους/ες, κατεβηκα σε αυτη την πορεια γιατι απλα δεν μπορουσα να μενω τελειως απραγος ενω το ελληνικο κρατος ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ (και δε χειροκροτει απλα...).

Οσοι εχουμε μια λιγοτερο... αντιιμπεριαλιστικη οπτικη θα κανουμε τιποτα; Γιατι στο κατω κατω αν μπορει να διεκδικηθει κατι αμεσα ειναι απεναντι στο κρατος "μας". Δε θα σταματησουν οι ΗΠΑ να βομβαρδιζουν επειδη στην ελλαδα ξεσηκωθηκαν. Ισως βομβαρδισουν και εμας αν το πραγμα παει μακρυα γενικα, αλλα να σταματησουν δεν προκειται.

ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΘΕΛ ΟΑΣΑ 31/1/2011

Δε μπορώ να βρώ περιεκτικότερη απάντηση στις ανησυχίες μας!!!

ειμαι αναρχοαριστεροεναλλακτικος

ειμαι εναλλακτικοτετοιος ενα πραμα

Ειμαι στο κινημα, δλδ συχναζω στα κινηματικα καφε και κρασαδικα, σε καταληψεις, δε χανω παρτυ στο πολυτεχνειο. Ακουω πανκ, ραπ, ρεγγε και αλλες εναλλακτικουρες.

κοροιδευω τους τρεντυδες και τους μη εναλλακτικοτετοιους που ειναι φλωροι, καθονται στον καναπε τους και πινουν το φραπε τους ενω αλλοι καθοριζουνε τις μιζερες ζωες τους, ενω εγω αραζω σε καταληψεις και πινω ρακομελα.

δε χανω πορεια γιατι γουσταρω πριν ξεκινησει που τρεχω απο πηγαδακι σε πηγαδακι και παρεα σε παρεα και μιλαμε και κουτσομπολευουμε τις αλλες παρεες.

Δε χανω συνελευση, ειναι το κατεξοχης πεδιο κοινωνικοποιησης, ειδικα μετα τη συνελευση πηγαινω με παρεες για κρασια και εκει κουτσομπολευουμε και θαβουμε.

Ειμαι αριστερος/αναρχικος. Οι παρεες μου καθοριζονται απο το τι μου φαινεται κουλ φετος. Τις παλιες μου παρεες τις εχω γραμμενες, τι κι αν ημουν κωλος βρακι, αποδεικτηκαν ρεφορμες και μαλακες και ουτε καν τους μιλαω πλεον.


Ειμαι αριστεροαναρχικος και εχω πολλους συντροφους σε αυτο το χωρο. Μεχρι να μου γυαλισει η γκομενα του αλλουνου συντροφου μου.


Γινομαι τσιρακι του ταδε κουλ τυπου. Ειναι γαματος, τον ακουν ολοι, μου πουλαει τον προλογο και εγω καθομαι και γραφω τα επομενα κεφαλαια. Και απολαμβανω λιγο απο τη δοξα του και ειμαι μεσα στην κουλ παρεα του.

Βαριεμαι να ασχοληθω με κινηματικα γεγονοτα, αλλωστε ολα ειναι στημενα και διαμεσολαβημενα, εκτος απο τα κινηματα που εχω διαβασει στα βιβλια των ταδε αναρχοαριστεροτετοιων. Ετσι με τη συνελευση μου εχουμε απλετο χρονο για να βγαζουμε αφισες και μπροσουρες.

Γουσταρω τα γκαζακια, χειροκροταω οταν μπαχαλακηδες σπανε το καθε τι ακυρο διπλα στην πορεια, αλλα ποτε δεν προκειται να τα κανω εγω αυτα. Το πολυ πολυ να πεταχτω σε κανενα συντονιστικο συλλογων και να λεω πως πρεπι να γινει τοτε και εκει πορεια γιατι τοτε θα κατεβουν τα φιλαρακια μου. Α και φωναζω αλληλεγγυη στους ενοπλους ανταρτες στις πορειες.

Ειμαι αριστεροαναρχικος, κραζω παντα τους αναρχοαριστερους. Η αυτους που νομιζω πως ειναι τετοιοι. Η που μου παν πως ειναι.



εμπνευση απο εδω http://radicaldesire.blogspot.com/2011/02/blog-post_8698.html

λιγα σκορπια λογια

http://www.google.gr/search?hl=el&client=opera&hs=c8R&rls=el&channel=suggest&tbs=nws%3A1&q=%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%B7%CF%88%CE%B7+%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CE%B7&aq=f&aqi=&aql=&oq=

http://www.google.gr/search?hl=el&client=opera&hs=I9R&rls=el&channel=suggest&tbs=nws%3A1&q=%CE%B1%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B9%CE%B1+%CF%80%CE%B5%CE%B9%CE%BD%CE%B1%CF%82&aq=f&aqi=&aql=&oq=

Δεν ξερω αν εχουμε συνειδητοποιησει το βαθος που η απεργια πεινας των 300 μεταναστων μπορει να χαραξει στην εξελιξη της ελληνικης κοινωνιας. Και αυτο δεν οφειλεται μονο στο μεγαλο αριθμο, την προετοιμασια και τον τροπο που οργανωνεται απο τους ιδιους. Οφειλεται κυριως στον ιδιο το λογο που οι ιδιοι βγαζουν. Εναν λογο που ουδεμια σχεση εχει με τον ανθρωπιστικο λογο τις αριστερας αλλα και των ιδιων των μεταναστων σε παρομοιες περιπτωσεις που πολιτικοι προσφυγες ζητανε πολιτικο ασυλο πχ. Ηταν το πρωτο κειμενο των τωρινων απεργων πεινας εκεινο που με συγκινησε ως προς τον μεγαλειωδη αγωνα που σκοπευαν να δωσουν για πρωτη φορα οταν το διαβασα.

"Νομιμοποιηση ολων των μεταναστων". Ποτε δεν εχω βγει να πω κατι και να αισθανομαι οτι θα με αντιμετωπιζει ο κοσμος σαν εξωγηινο, σαν τρελο. Καλως η κακως στη σημερινη κοινωνια, η απελαση ολων των μεταναστων ειναι κατι πιο κοντινο στη σκεψη των πιο πολλων ανθρωπων παρα η νομιμοποιηση ολων τους. Και πως μπορει να ειναι αλλιως οταν ο λογος των ακροδεξιων ειναι ο κυριαρχος που προβαλλεται στα ΜΜΕ ειτε μεσω του απλετου τηλεοπτικου χρονου που προσφερεται σε ακροδεξιους ειτε μεσω της υιθετησης του λογου τους απο αλλα πολιτικα κομματα, τα ΜΜΕ και το ιδιο το κρατος. Η αληθεια ειναι πως ενα τετοιο αιτημα δεν εχει ξανακουστει ποτε, και μιλαω για την εκτος πλαισιων του "ριζοσπαστικου χωρου" κοινωνια. Ομως ειναι κατι το οποιο ειναι αναγκαιο πλεον, τοσο για τους μεταναστες οσο και για τους ντοπιους εργαζομενους. Και αυτος ειναι ο λογος που πρεπει να ειμαστε ευγνωμονες σε αυτους τους ανθρωπους.

Ομως εχουμε μεινει πισω. Το κρατος χτυπησε γιατι ακριβως ειναι σε πλεονεκτικη θεση, τοσο στο θεμα του ασυλου οσο και στο μεταναστευτικο. Χτυπησε γιατι μπορουσε και για να δυσκολεψει τους ορους συνεχεισης του αγωνα. Χτυπησε γιατι κατα αρχας δεν υπηρχε αμυνα. Το τι λαθη γιναν απο ατομα και συλλογικοτητες στις οποιες οι μεταναστες στραφηκαν για αλληλεγγυη δεν ειναι για να συζητηθει αυτη τη στιγμη.

Αυτο που εγινε χτες ηταν μια ηττα. Ηττα οχι για το ασυλο, αλλα γιατι επιβεβαιωνει πως δεν υπαρχει χωρος για τους μεταναστες, πως οι μεταναστες ειναι ενα προβλημα για την κοινωνια και οχι κομματι αυτης της κοινωνιας, ειναι καθοδηγουμενοι γιατι ακριβως ειναι εξαθλιωμενοι και καημενοι και ταλαιπωρημενοι κλπ και δεν μπορουν οι ιδιοι να παιρνουν δικες τους αποφασεις και να δινουν δικους τους αγωνες αλλα το θεμα ειναι η φιλανθρωπια που πρεπει να τους δειχνουμε (σαν τον φιλανθρωπο παπαρα που εδωσε το κτηριο). Ειναι μια ηττα γιατι αντι δε βγαινει μπροστα ο ιδιος ο αγωνας που δινουν οι ιδιοι οι μεταναστες και τα χαρακτηριστικα του και ο λογος τους. Ακομα και οταν εμφανιζεται το αιτημα της νομιμοποιησης δεν εμφανιζεται ως αιτημα αγωνα, αλλα ως ενα γενικο αιτημα που μπορει κατα συνεπεια να χαρακτηριστει ως παραλογο γιατι λειπουν ολα αυτα που πρεπει να το στηριξουν και λειπει η αντιπαραθεση εναντια στις παγιωμενες αντιληψεις αυτης της κοινωνιας.

 Και για να αλλαξει αυτο χρειαζεται δουλεια...

η ηλιθιοτητα

ανικητη ειναι... Τι να πει κανεις. Απλα οταν μιλαμε για σοβαρα πραγματα δεν ξερεις αν πρεπει να το δεις στην πλακα η στα σοβαρα. Δεν ξερω αν ειναι καποιο ειδος καταρας το οτι πρεπει να εχουμε να κανουμε με ηλιθιους και βλακες. Ειναι ομως φορες που οποιαδηποτε πολιτικη κριτικη κατανταει ανουσια γιατι πρωτα απο ολα εχουμε να κανουμε με εγκεφαλικο προβλημα.

Περί της απεργίας των φορτηγατζήδων

Δεν είχα όρεξη ν' αναφερθώ σ' αυτό το ζήτημα, δεν είναι πλέον, δυστυχώς, κάτι επίκαιρο. Έτσι, μιας και κορδώθηκε το επαναστατικό μας φρόνημα τώρα που μια απεργία ηττήθηκε, χαμογέλασε η δημοκρατική μας συνείδηση τώρα που θα φαν οι πολυεθνικές το μεροκάματο φιλοβασιλικών και γαλήνεψε ο ανθρωπισμός μας τώρα που θα βρεθούν άνθρωποι με χρέη χιλιάδων ευρώ το μόνο που μπορεί να ειπωθεί είναι ο πόνος μου.

Πρώτος κύκλος απεργιών και ήδη στην κορυφή 500 μέτρων ξερής απομόνωσης έχει αρχίσει να συζητιέται το θέμα. Αν και θα περίμενε κανείς να 'χουν βγει εκατοντάδες επανασταταράδες εκτός εαυτού με τη λάσπη των μμε και το ευλογοφανές της αδικίας, όλοι αυτοί που αρκεί μια θεωρητική σύλληψη ή ιστορική αναθύμηση για ν' αφιερώσουν εαυτόν, όλοι απουσιάζουν ολότελα. Εξαιρουμένης της φαιάς προπαγάνδας μόνο σκάγια αριστερών τοποθετήσεων εδυνάμην να βρω (ευτυχώς δε πήρα χαμπάρι τις μαλακίες που θ' αναφέρω ύστερα, ο λόγος της αναρχίας απέχει παρασάγγας απ' το να 'ναι ενδιαφέρων σε κινηματικές περιόδους). Πιθανώς λόγω του φόρτου εργασίας απ' τις κινήσεις αλληλεγγύης, μη κρίνω τ' αλλότρια δια και μέσω της κατάστασής μου! Πόσο κοντά είναι η αθωότητα ενός επαρχιώτη σαν κι εμένα με τη βλακεία...

Δεύτερος κύκλος απεργιών. Οι φορτηγατζήδες με μια επίταξη γραμμένη στ' αρχίδια τους (πότε ξανάγινε αυτό “σύντροφοι”;) κατεβαίνουν και πάλι στο δρόμο με τον κάθε φιλόδοξο Γκέμπελς να ηχεί δίπλα στον αγώνα παίζοντας τη στριγκή φωνή του. Τότε συναντώ και τα κουράδια του έναρθρου λόγου, τη χαλασμένη απομίμηση του επαναστατικού λόγου που κρατούσε απ' τον Ιούλη και ήδη μέχρι τώρα( http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1195486) "Ν' αφήσουμε στα σκατά τους αντιδραστικούς φορτηγατζήδες", σάματις πρέπει να 'ναι κανείς ομόφρωνας μας για να τ' αναγνωρίσουμε ίσα δικαιώματα με μας. Πόσα κόμπλεξ πρωτοπορίας ξεδυπλώθηκαν... "Εμείς θα κάνουμε την τομή στην κοινωνία κι όχι τα συντεχνιακά αιτήματά τους". Δηλαδή τι; Θα κάνουμε αντ' αυτών αυτό που θέλαν να κάνουν οι ίδιοι; Ή μήπως δε τους συμπεριλαμβάνουμε καν στο σκεπτικό μας; Τοιαύτη περιπτώσει απλά τους αφήνουμε στην εξαθλίωση ή καλύτερα να τους εκτελέσουμε ώστε να κοπεί και το πρόβλημα; Πολιτικές τοποθετήσεις του τύπου "πριτς! εσύ δε μου 'δειξες συμπαράσταση κι εγώ πεισμώνω και δε σου δείχνω κι εσένα" που λισμονούν τη στοιχειώδη λογική "κάθε τι αρχινάει από κει που μπορεί ν' αρχινήσει". Ο μικροαστισμός κι ο επαναστατίζων (και ως “-ίζων”, αντιδραστικός) ιδεαλισμός της αναρχίας έφτασε σ' επίπεδα ξεδιαντροπιάς όταν τον θάνατο ενός αγωνιστή από χημικά της αστυνομίας ακολούθησαν “ψύχραιμες” τοποθετήσεις που έβγαζαν λάδι την αστυνομία ή που τον μέμφονταν (εμμέσως πλην σαφώς) ως φιλοβασιλικό μικροαστό (sic!) (http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1211244). Μα πόση ξεφτίλα μπορεί να σηκώσει κάποιος χωρίς να 'ρθει ρήξη στην πολιτική του σκέψη; Τόση που κι ακόμα μετά την πραξικοπηματική “υποχώρηση” των φορτηγατζήδων συνεχίζουν οι ίδιες παπαριές στο ιντυμήντια!

Ήλπιζα με τόσους αγώνες στις πλάτες μας να 'χαμε συνειδητοποιήσει ότι η πάλη δεν είναι αποκύημα πολιτικής αντίληψης όσο ανεκπλήρωτων αναγκών κι ενοχλητικών προβλημάτων. Αυτές πλάθουν τη στόχευση των επαναστατικών θεωριών και η δράση που τις εξασφαλίζει πλάθει την επαναστατική τακτική. Ο,τιδήποτε άλλο είναι ιδεαλισμός που αγνοεί τον κόπο και την ελευθερία του κόσμου, είναι αμπελοφιλοσοφία που, αν δεν σκοπεύει, τουλάχιστον ευνοεί "υποσυνείδητα" το να εκμεταλλευτεί και να εξουσιάσει το λαό μια μικρή ελίτ με συμφέροντα που δεν περιγράφονται απ' τις ανάγκες και δεν κατοχυρώνονται με τις δράσεις των πολλών. Δυστυχώς ο αγώνας για πολλούς είναι ένα χόμπι, μια διασκέδαση που τους εκτονώνει απ' τα δεινά της ζωής όπως το ψάρεμα ή ένας περίπατος στο βουνό. Δυστυχώς έχουν τόση σχέση με την ταξική πάλη όση έχει κι ένας ψαράς με τις τσιπούρες ή ένας περιηγητής με τα έλατα και τις πέτρες.

Κι ένα εναλλακτικό κλείσιμο, μιας και καταντήσαμε να μας βγαίνει απ' αριστερά ο Ριζοσπάστης (1/10 κι εδώ...):

http://www1.rizospastis.gr/page.do?publDate=1/10/2010&id=12644&pageNo=31&direction=-1

Αλληλεγγύη!

Οσον αφορά στην κινητοποίηση των ιδιοκτητών φορτηγών

(και μιλάμε για εκείνους τους βιοπαλαιστές της μιας άδειας, όχι για τους πολυέχοντες, τους μεγαλοκατέχοντες και τους συνδικαλιστικούς εκπροσώπους τους),

πράγματι είναι «υποκινούμενοι»:

*

Υποκινούνται από τον Παπακωνσταντίνου, που «απελευθερώνει» το δρόμο στους μονοπωλιακούς ομίλους μεταφορών, για να έρθουν στην Ελλάδα και να κλείσουν σπίτια,

*

υποκινούνται από την ΕΕ των «4 ελευθεριών του Μάαστριχτ», δηλαδή τη μία και μοναδική ελευθερία προς τις πολυεθνικές να μπορούν ελέω ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑ.Ο.Σ., ΣΥΝ, να επιβάλουν τους «νόμους τους» πέρα και πάνω από σύνορα,

*

υποκινούνται από το «μαύρο μέτωπο» κυβέρνησης, συμπολιτευόμενης «αντιπολίτευσης, ΣΕΒ, ΜΜΕ, που μ' ένα στόμα και μια φωνή έχουν μοιράσει τους ρόλους σε μια ανεπανάληπτη επιχείρηση υπονόμευσης, συκοφάντησης, ελεεινολόγησης, καταστολής του οποιουδήποτε αντιδρά στην πολιτική τους.

***

Οταν όλοι αυτοί του «μαύρου μετώπου» μιλούν για το «νόμο που άπαξ και ψηφίστηκε ουδεμία αντίρρησις νοείται» (!), δεν απευθύνονται στους φορτηγατζήδες.

• Απευθύνονται σε όλη την κοινωνία που «πρέπει να συμμορφωθεί»: Αφού χτες το μνημόνιο έγινε νόμος, ή αν αύριο ψηφίσουν με νόμο πως κάθε οικογένεια εκτός από τους φόρους θα καταβάλλει στο ΔΝΤ και τα πρωτότοκα τέκνα της, τότε ουδείς θα πρέπει να αντιδρά, διότι θα... «το λέει ο νόμος»!

Οταν όλα αυτά τα επίλεκτα μέλη του κλαμπ της πιο παρασιτικής συντεχνίας, της συντεχνίας των βιομηχάνων, των τραπεζιτών, των εφοπλιστών και των «νταβατζήδων», μιλούν για τη «συντεχνία των δρόμων», όπως έπραξε χτες ο κ. Παπανδρέου, δεν απευθύνονται στους φορτηγατζήδες.

• Απευθύνονται στην κοινωνία την οποία θέλουν να την «παθητικοποιήσουν», να την «κομματιάσουν», να την καταστήσουν έρμαιο του «διαίρει και βασίλευε», να «ξεμοναχιάσουν» το κάθε τμήμα της, να το απομονώσουν και αφού θα του έχουν στερήσει τις εφεδρείες της κοινωνικής αλληλεγγύης να το τσακίσουν, ώστε με την ίδια μέθοδο να καθυποτάξουν, τελικά, όλη την «κατατεμαχισμένη» κοινωνία.

Οταν όλα τα φερέφωνα των «αφεντικών», αυτοί που δε δίνουν δεκάρα για την ανεργία και για τις απολύσεις, αντιπαραθέτουν στο «δικαίωμα της απεργίας» το... «δικαίωμα στην εργασία», δεν απευθύνονται στους φορτηγατζήδες.

• Απευθύνονται στην κοινωνία, η οποία πάνω από έναν αιώνα μετά την εξέγερση στο Σικάγο θα πρέπει να «ρυθμίσει» τη συνείδησή της, ώστε να μη θεωρεί πια ότι «η δουλειά είναι δικαίωμα», αλλά ότι «δικαίωμα» είναι η απεργοσπασία (!), να μάθει να βλέπει την εργασία σαν... «προνόμιο», σαν... «παραχώρηση», σαν... φιλάνθρωπη «προσφορά», για την οποία οφείλει να δοξολογεί τον καλοκάγαθο καπιταλιστή!

Και φυσικά:

Οταν έμβλημα της πολιτικής τους έφτασαν να καθιστούν τη... φυλακή (!), όταν ποινικοποιούν ως «κακούργημα» τις κινητοποιήσεις, όταν ομολογούν πως οι Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου κατά των απεργών αποτελούν έναν εκσυγχρονισμό των... γραφειοκρατικών διατάξεων της χούντας (!),

σίγουρα δε μιλούν στους φορτηγατζήδες.

• Απευθύνονται σε όλο το λαό, του κουνούν ως «γκαουλάιτερ» του κεφαλαίου το δάκτυλο της καταστολής, τον απειλούν με τον πιο χυδαίο, τον πιο ιταμό, τον πιο απροκάλυπτο τρόπο, ότι ή θα γίνει ραγιάς να τους προσκυνάει ή θα τον... ξεκάνουν!

***

Ο πόλεμος, επομένως, που έχουν εξαπολύσει είναι καθολικός.

Τα «νταϊλίκια» του Παπακωνσταντίνου θα ήταν ανάξια να γίνουν ακόμα και γελοιογραφία, αν δεν επρόκειτο για τον γραβατοφορεμένο «τσαμπουκά» μιας πρωτοφανούς πολιτικής αγριότητας που

αφορά τους φορτηγατζήδες, όπως χτες αφορούσε τους ναυτεργάτες, όπως προχτές αφορούσε τους δημόσιους υπαλλήλους, όπως πέρσι αφορούσε τους αγρότες, όπως κάθε μέρα αφορά τους εργάτες.

*

Αν αυτός ο καθολικός πόλεμος ενάντια σε κάθε τμήμα της κοινωνίας δεν πάρει καθολική απάντηση μέσα από ένα κοινό μέτωπο εργαζομένων, αυτοαπασχολούμενων, φτωχής αγροτιάς, βιοτεχνών, μικρεμπόρων,

που σημαίνει λαϊκή συμμαχία, συμπόρευση, συστράτευση και αλληλεγγύη ανάμεσα σε όλα τα στρώματα που υφίστανται την εκμετάλλευση,

αν κόντρα στο «σφάξε με αγά μου ν' αγιάσω» δεν πάρει σάρκα και οστά το «ο ένας για όλους και όλοι για έναν»,

τότε,

τα υποκινούμενα της πλουτοκρατίας μπορεί να φύγουν νύχτα, μαζί με όλη την κυβερνητική τους «νταλίκα» (και κάπως έτσι θα φύγουν),

αλλά προηγουμένως θα έχουν μετατρέψει έναν ολόκληρο λαό σε... χαλκομανία.

Για τα δακρυα που χυθηκαν αργα (και στεγνωσαν γρηγορα)

Στην τελευταια πορεια ολος ο κοσμος στη θεσσαλονικη κοιμοταν, την ιδια στιγμη που στη βουλη γινεται η ψηφοφορια για το νεο ασφαλιστικο νομοσχεδιο. Ολος; Οχι! Καμια δεκαρια εξεγερμενοι αντισταθηκαν στην κυριαρχια, το κρατος, την εξουσια, εδιωξαν τους μπατσους απο τη ζωη τους, τραμπουκισαν περαστικους που του την ελεγαν, εριξαν μπουνιες σε αριστερους κια πεταξαν 3-4 πετρες στο υπουργειο.

Αυτο που εγινε, δεν ξερω κατα το ποσο εχει συζητηθει  γενικα ή εχει περασει στο ντουκου. Παντως δεν ειναι πρωτη, και δυστυχως ουτε τελευταια, φορα που εκφραζεται αυτος ο κεκαλυμενος σε αναρχικη εμφανιση φασισμος και δε βρισκει καμια αντιδραση μα ισα ισα βρισκει και υποστηριξη οταν απεναντι μας εχουμε να κανουμε με τους "κακους" αριστερους.

Καθως λοιπον η πορεια περνουσε απο την εγνατια, καποιοι προσπαθουσαν να σπασουν μια καμερα σε μια τραπεζα και πιο διπλα ηταν ενας αντρας και μια γυναικα, στην εισοδο μιας πολυκατοικιας, και τους την ειπαν. Ενταξει, πρεπει να εισαι ψιλομαλακας να τη λες σε καποιον που σπαει μια καμερα σιγουρα. Αλλα οι υπερεπαναστατες μας αντι απλα να τους την πουν και αυτοι, να τους βρισουν εστω, μαζευτηκαν καμια 10αρια απο την πορεια γυρω τους και αρχισαν να τους σπρωχνουν, να τους τραμπουκιζουν, να τους φτυνουν. Πραγματικα σοκαριστηκα εκεινη τη στιγμη, καθως η βια που ασκηθηκε εναντιον τους ηταν  οχι μονο δυσαναλογη ως προς το τι εκαναν αυτοι οι δυο, αλλα και να μαζευονται 10 να την πεφτουν σε δυο σε μια τετοια κατασταση και με τετοιο τροπο δεν μπορουν να χαρακτηριζουν ενα χωρο που μιλαει για κοινωνικη απελευθερωση κλπ. Και επειδη ακριβως εχω βιωσει και προσωπικα μια τετοια κατασταση, δεν μπορουσα καν να διανοηθω πως ενας αναρχικος (λεμε τωρα) θα μπορουσε να ηταν σε αυτη τη θεση.

Και ενταξει πες οι συγκεκριμενοι ειναι ζωα, αυτο που με σοκαρε πιο πολυ ειναι η αδιαφορια απο την υπολοιπη πορεια που εβλεπε αυτο που γινοταν με απαθεια, ισως και σιωπηλα υποστηριζοντας τους τραμπουκους. Ως ποτε δηλαδη θα ανεχομαστε τετοιες συμπεριφορες διπλα μας;  Ειδικα απο χωρους που δεν εχουν φτιαξει μια φορα ενα μπλοκ για να υπερασπιστουν τις οποιες πραξεις τους; Ποσα δακρυα να χυσουμε για τους νεκρους της μαρφιν για να διωξουμε τις ενοχες που προκαλουν οι ευθυνες μας οταν διπλα μας γινονται περιστατικα που βασιζονται σε τετοιες λογικες και δεν αντιδρουμε η και τα στηριζουμε κι ολας; Ποση υποκρισια χρειαζεται για να καλυψει την ανευθυνοτητα;

Και το κερασακι στην τουρτα οπως τελειωνε η πορεια, που καποιοι ξεκινησαν να πετανε πετρες στο υπουργειο. Ξεπερναμε τη λογικη (λεμε τωρα) οτι μια τετοια ψοφια και αμαζη πορεια μπορουσε να αλλαξει ποιοτικα με τετοιες ενεργιες και να γινει ξαφνικα "γαματη". Οταν δεν εχει καν τελειωσει η πορεια, τετοιες ενεργιες ειναι τουλαχιστον προβοκατορικες. Σιγουρα πολλοι αριστεροι λογω ηλιθιοτητας μιλουσαν για ασφαλιτες. Αλλα το γεγονος ειναι πως ενω τελειωνει μια τετοια πορεια που δεν μπορουσε να υπερασπιστει τον εαυτο της εναντια σε ενδεχομενη καταστολη (καλως κακως, οι συγκεκριμενοι δεν εχουν και καμια κοινωνικη παρεμβαση για να πεις οτι προσπαθουν να το αλλαξουν) ερχονται οι υπερεπαναστατες να συγκρουστουν στις πλατες αυτου του κοσμου (λεγαν οτι οι αριστεροι αν θελαν να εφευγαν αλλα απο τη μια το μπλοκ πχ που ημουνα ακομα δεν ειχε φτασει υπουργειο οταν ξεκινησε το σκηνικο και απο την αλλη οποιος πει οτι σε περιπτωση που εφευγε ο υπολοιπος κοσμος, ο ρουφιανος και προσκυνησμενος ντε, οι τυποι αυτοι θα συγκρουονταν ειναι ψευτης, μια ζωη παρασιτα στις πλατες των αλλων ηταν). Και πολυ καλα καναν οι αριστεροι που καναν αλυσιδες και απετρεψαν το σκηνικο να συνεχισει. Και πολυ κακως διαφοροι απο τον α/α χωρο ετρεξαν να υπερασπιστουν τους "συντροφους" τους. Αλλα ενταξει, αριστεροι οι αλλοι, αρα μαλακες, αρα εχουν αδικο. Δε χρειαζεται αν σκεφτεις πολιτικα σε τετοιες φασεις, φτανουν οι προακαταληψεις και οι κοινωνικες σου σχεσεις να αποφασιζουν. Δε μιλαω για ολους, γιατι για μερικους η αποφαση παρθηκε πολιτικα και αυτο ειναι το χειροτερο απο ολα. Και το σκηνικο κατεληξε με το να φαει ενας αριστερος μερικες μπουνιες, να γινει ενας ψιλοχαμος (ενα συνηθες αποτελεσμα οταν καποιος τολμαει και τι λεει στους τυπους αυτους) που ευτυχως εληξε χωρις να γινει κατι αλλο σοβαρο. Και με καποιους να προσπαθουν να συζητησουν με καποιους υπερεπαναστατες οι οποιοι απλα απεδειξαν οτι δεν μπορουν να αρθρωσουν ουτε ενα λογικο επιχειρημα.

Αυτο που τελος παντων θελω να πω ειναι πως υπαρχει υπερβολικη ανοχη εως και παθητικη υποστηριξη απεναντι σε λογικες και ενεργειες που σε τιποτα δεν προωθουν τον κοινωνικο ανταγωνισμο αλλα αντιθετα τον υπονομευουν ξεκαθαρα. Αν  καποιος δεν μπορει να διαχωρισει τον εαυτο του απο αυτη τη ματσοαναρχια και τις φασιστικες αντιληψεις "οποιος δεν ειναι μαζι μας ειναι απεναντι μας" κλπ εχει προβλημα, ειδικα οταν μιλαμε για χωρους.

να γινουν τα γηπεδα χωροι ταξικων συγκρουσεων!

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1183839

 

Σύγκρουση αστυνομικών με πλήθος ανθρώπων που διαμαρτύρονταν για τους χαμηλούς μισθούς στην Ν. Αφρική πραγματοποιήθηκε έξω από το γήπεδο του αγώνα Γερμανία - Αυστραλία. Πήραν μέρος και οι εργαζόμενοι του γηπέδου, καθώς όπως ισχυρίζονται δεν πληρώθηκαν αυτά που είχαν συμφωνίσει.

Όλοι την εβδομάδα η κυβέρνηση της Ν. Αφρικής είχε συνεχείς συναντήσεις με με τα συνδικάτα των εργαζομένων, με τους οποίος συμφώνησε αρχικά να μην γίνει καμία διαμαρτυρία και συγκέντρωση κατά την διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Τελικά όμως φαίνεται η "ειρήνη" μεταξύ των δυο πλευρών δεν κράτησε και πολύ, αφού λίγο μετά τον αγώνα της Γερμανίας με την Αυστραλία, ομάδα διαδηλωτών συγκρούστηκε με την αστυνομία τόσο έξω από το γήπεδο όσο και στον περιβάλλοντα χώρο.

Οι Αρχές της Ν. Αφρικής έκαναν χρήση δακρυγόνων και χειροβομβίδων κρότου λάμψης, ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι μέρος πήραν και αρκετοί από τους σεκιούριτι του γηπέδου.

Από την πλευρά της η FIFA διέψευσε το γεγονός πως υπήρξε συμμετοχή των σεκιούριτι στα επεισόδια, ενώ όπως δήλωσαν οι αστυνομικές Αρχές της περιοχής δεν έγιναν συλλήψεις διαδηλωτών.

"Δεν μας πληρώσανε"

Τα επεισόδια πήραν φωτιά, όταν οι υπάλληλοι του σταδίου πήγαν να πληρωθούν μετά το παιχνίδι και διαπίστωσαν πως στον φάκελο με τον μισθό τους είτε είχε λιγότερα χρήματα, είτε καθόλου!

"Φύγαμε από τα σπίτια μας στις 7 το πρωί και τώρα είναι μια το βράδυ. Στο τέλος της βάρδιας κανείς δεν μας είπε πόσα χρήματα θα παίρναμε", είπε σεκιούριτι του γηπέδου.

Ένας άλλος εργαζόμενος του γηπέδου ήταν πιο αποκαλυπτικός, τονίζοντας πως δεν τους πλήρωσαν τα χρήματα που είχαν συμφωνήσει.

"Υποτίθεται ότι θα μας έδιναν 1.500 rand (δηλαδή 180 Ευρώ), έτσι μας είχε πει η FIFA, όμως στο τέλος της ημέρες πληγωθήκαμε μόλις 190 rand (20 Ευρώ)".

Όπως είναι λογικό η FIFA έχει ανησυχήσει με το γεγονός, αφού αν συνεχιστούν αυτά τα φαινόμενα δεν θέλει και πολύ να τιναχτεί στον αέρα η όλη διοργάνωση.

Και τα χουλιγκανια ας προσκυναν τις πΑΕ τους.

Παντως θα εχει ενδιαφερον να δουμε πως επαιξε το ζαρτι της εθνικης συναινεσης το κρατος εκει κ πως προεκυψαν οι αντιδρασεις. Δεν ξερω περι της εθνικης συγκροτησης της Ν.Αφρικης αλλα ζησαμε και εδω μια τετοια διοργανωση οποτε θα εχουμε ενα παραπανω ενδιαφερον.

Λεω να ευχαριστησω την Ε. για την επισημανση και εμπνευση και η αληθεια ειναι πως επρεπε να το κανω για πανω απο τα μισα ποστ μου. Οποτε απλα να πω πως τα παντα ειναι συλλογικα, ακομα και οτι πολλες φορες παρουσιαζεται ως ατομικο, και οτι χωρις τις σχεσεις μας ειμαστε σαν ενα ανθρωπινο κυτταρο απομονωμενο απο τον υπολοιπο οργανισμο. Χωρις καμια λειτουργικοτητα, χωρις καμια ουσιαστικη αυτο-συνειδηση και χωρις να μπορουμε να αντεξουμε για πολυ. Στη ζουγκλα που ζουμε αλλωστε οι σχεσεις αυτες ειναι που μας κραταν ορθιους.

αντιεμπορευματικοτητα λεμε

http://athens.indymedia.org/calendar/uploads/party2-QMLi1q.jpg

λοιπον αυτη ειναι μια αφισα που βρισκεται κολλημενη στο ΑΠΘ.

Κατα αρχας ειναι ανυπογραφη. Δεν μπορω να καταλαβω τι ειναι αυτο που εχει επικρατησει με τις ανυπογραφες αφισες για παρτυ. Η συγκεκριμενη ειδικα αναφερει οτι ειναι για "οικονομικη ενισχυση". Ποιανου οικονομικη ενισχυση ρε καρντασια; Της τσεπης σας; Καποιου φυλακισμενου; Καποιας καταληψης ή συλλογικοτητας; Και η πρωτη επιλογη δεν εμπεριεχει καμια δοση ειρωνιας. Πολλοι που κατα τα αλλα μας πουλαν αντιεμπορευματικα φουμαρα και diy και δεν ξερω γω τι μια χαρα διοργανωνουν παρτυ με μια χαρα mainstream εμπορικη μουσικη που αναπαραγει ολα τα κυριαρχα προτυπα και ιδεολογια κλπ, πολλες φορες για να βγαλουν φραγκα οι ιδιοι.

Κατα δευτερον οι συγκεκριμενοι εχουν πατησει σε διαφορα σημεια του ΑΠΘ οσες αφισες για το μπανκετ υπηρχαν στους συγκεκριμενους χωρους. Και ενω υπηρχε χωρος μαλιστα αρκετος για να κολληθουν παρα διπλα. Που για εμενα παντως ειναι αδιαφορο. Ποσο ζωο ειναι καποιος για να κανει κατι τετοιο; Και στο ιντυμηντια το ποστ στο ημερολογιο υπογραφεται και ως Α/Α (και η εικονα της αφισες σε τετοια φαση παραπεμπει).

Ξερετε πως το λεω εγω αυτο; Καβατζωμα το λεω. Γιατι για να κανουν διαφορα παιδακια παρτυ και να τσεπωνουν φραγκα (οι συγκεκριμενοι δεν ξερω τι θα "ενισχυσουν" ακριβως, αλλα απο τη στιγμη που δε μας λενε και ουτε καν υπογραφουν δεν μπορω να ξερω), για να αραζουν στα γρασιδια και να πινουν τις μπυρες τους και να καπνιζουν τον μπαφο τους υπαρχει κατι που λεγεται ασυλο. Το οποιο αλλες διαδικασιες το προασπιζουν και το νοηματοδοτουν. Τουλαχιστον ας μην παταν κινηματικες αφισες. Ελεος δηλαδη.

Τελος παντων. Για να αλλαξω το κλιμα απο το χωσιμο δυο ανεκδοτακια (το ενα απο το ιντυ, μπορει να το εχετε δει)

-Τι κανουν διακοσιοι αναρχικοι στο πολυτεχνειο;
-Παιζουν παλερμο

-Που θα κανει φετος το καλοκαιρι καμπινγκ η ΣΣΠ;
-Εξω απο το μπανκετ.

Επισης ρε συντροφοι, ενταξει, δεν ξερω ποσα κινηματικα γεγονοτα παιζουν τον τελευταιο καιρο αλλα οι μονες αφισες για κινηματικες δρασεις (δε μιλαω για εκδηλωσεις, καφενεια, προβολες κλπ) ειναι του μπανκετ και του ΣΜΤ για την iplus.

Τεσπα,  Κυριακη στις 5 στο ΕΚΘ εχει συνελευση η επιτροπη αλληλεγγυης... Οποιος εχει καποια προταση ας την πει εκει.

Και ενα πολυ ωραιο τραγουδακι για να κλεισω... Απο το καταπληκτικο καινουργιο δισκακι του FEE.

ωγξξνγρννανοφανοειοξφιοδνκκ

Δεν ξερω, εχω αρχισει να τα παιζω. Δε βγαζω ουτε ξεχναω τις δικες μου/μας ευθυνες αλλα και μονο το γεγονος οτι ατομα ξεραν το γεγονος του θανατου του φυλακα στο απθ και δεν το θεωρησαν σκοπιμο να διαδοθει... Τι να πω...

Τι πιο φυσιολογικο να περιμενει κανεις απο τα ΜΜΕ, την πρυτανεια κλπ να θαψουν το θεμα. Απο την αριστερα ομως; Μα ειναι δυνατον; Να μιλαμε γενικα για εργατικα ατυχηματα κλπ και εδω που υπηρχε θανατος εργαζομενου να μην θεωρουμε σημαντικο ουτε καν να δημοσιευτει; Και τι κουραγιο να παρουν και οι εργαζομενοι οταν βλεπουν τους φοιτητες να τους γραφουν στα αρχιδια τους, που απο τα λογια τα παχια που ξεστομιζουν απο εδω και απο εκει θα πρεπει να συμπερανουμε πως πρεπει να ειναι και πολυ μεγαλα. Με μπεταντιν πρεπει να πλενουμε το στομα μας πριν αρχισουμε να μιλαμε για εργατικη ταξη, μεταναστες και ολα τα αναρχοιν και αριστεροτρεντυ ζητηματα που απασχολουν την νυχτερινη καθημερινοτητα ενος μεγαλου κοματιου της λαιφσταιλ αριστεροαυτονομοαναρχιας της θεσσαλονικης αναμεσα στα εναλλακτικα καφενεια και κρασαδικα και στις προβολες για ταξικους αγωνες του ενδοξου παρελθοντος. Ουτε καν στο κοσμοπολιταν της αριστεροαναρχιας (το ιντυμηντια) δεν υπηρχε αναφορα. Κανονικο θαψιμο δηλαδη απο ολους.

Και οπως λεει και ενας γενικα συμπαθης, παροτι μας προτρεπει μη διαβαζουμε μαρξ αλλα αναρχια, αναρχικος, τι να ασχολουμαστε, τα εχει αναλαβει ολα το κομμα του ενοπλου και εμεις μπορουμε να κατσουμε σπιτακι μας να βλεπουμε τηλεοραση και να θαυμαζουμε τις επιθεσεις του. Βεβαια και που μερικες φορες γινονται καποια πραγματα, πχ παρεμβαση στη βεννα,  μετανιωνεις και λες καλυτερα μην κανεις τιποτα παρα να κανεις μαλακιες. Ειδικα σε αυτο ειναι τρομακτικο το πως βλεπεις τελειως αποτυχημενες ενεργειες μπορουν με διαφορους τροπους να εμφανιστουν ως επιτυχημενες. Μα τοση εθελοτυφλια και ψεμα πια;

Τελος παντων... οπως λενε και οι trial by error (ναι ειμαι πολυ ψαγμενος και τα σχετικα) "θα συνεχιζουμε να βλεπουμε ολα ασπρα μαυρα μεχρι να μαθουμε να ζωγραφιζουμε..."