Πέμπτη 6 Δεκεμβρίου 2012

σαββατο 15/12 @ βιολογικο, αυτοοργανωμενο χιπ χοπ λαιβ για να γουσταρουμε

 Τερμα πια οι αυταπατες, ή με την αυτοργάνωση, ή με τους νταβαδες

Τα παιδια αυτα απο πρεβεζα ειναι για εμενα απο τα καλυτερα δειγματα που εχει να επιδειξει το ελληνικο χιπ χοπ τα τελευταια χρονια στην ελλαδα. Δεν εχουν ερθει ποτε θεσσαλονικη και ειναι ευκαιρια για οποιον γουσταρει αυτη τη μουσικη να ερθει να τους δει.
Οι jolly roger και το βδελυγμα απο τη χιπ χοπ κολλεκτιβα θεατρο δρομου, απο αθηνα, εδω για πιο πολλες πληροφοριες για το τι ειναι: http://theatrodromou.blogspot.gr/
Οι δυστοπια ειναι γνωστοι στη θεσσαλονικη, οποτε δε χρειαζεται να πω κατι.

Εντονα πολιτικος στιχος, βιωματικος κυριως, οπως ειναι κατα βαση σαν εκφραση το χιπ χοπ. Δε ζουμε σε καμια γυαλα και η μουσικη αυτη ειναι για να εκφραζει τα δικα μας βιωματα, ειναι μια συγχρονη μουσικη των απο κατω, απεναντι σε μια κυριαρχη μουσικη κουλτουρα στην υπηρεσια της αρχουσας ταξης να προβαλει τα κυριαρχα προτυπα της γκλαμουριας, του ατομισμου, που μιλα για λεφτα, γκομενες-αντικειμενα, swag, αντικοινωνικη βια, μεχρι και να προβαλει τον εθνικισμο, ή του χιπχοπ lifestyle με τα 4 στοιχεια.
Αυτοοργανωμενη γιατι δε χρειαζομαστε νταβατζηδες για να εκφραστουμε μεσα απο μια μουσικη.
Τα εσοδα θα δωθουν για την ενισχυση του αγωνα των εργαζομενων της ΒΙΟΜΕΤ, γιατι ακριβως τετοιο σκοπο πρεπει μια μουσικη των απο κατω να υπηρετει και οχι να βαζουν οι διοργανωτες φραγκα στην τσεπη.
Ενα δειγμα κομματιων απο τα παιδια που θα παιξουν.
Τα λεμε εκει.


Τετάρτη 19 Σεπτεμβρίου 2012

ε και λοιπον...

Και με ενα τραγουδακι να κλεισω τον κυκλο μου σε αυτο το μπλογκ. Επειδη δεν το κοβω το κατακαθι να το συνεχισει, μαλλον γενικα αυτου του μπλογκ. 


 
  
ΥΓ Αλλα μην ξεχνιομαστε, το σαββατο να στηριξουμε τα παιδια που βγαζουν αυτο το πολυ ωραιο εντυπακι:
 

Παρασκευή 24 Αυγούστου 2012

Κυριακή απόγευμα στην Πάτρα ή πως η ελληνική κοινωνία αντιστέκεται στον ρατσισμό…

Κυριακή απόγευμα στην Πάτρα ή πως η ελληνική κοινωνία αντιστέκεται στον ρατσισμό…

Γύρω στις 7 το απόγευμα, πολύ ζέστη, σταματάω στο mini market της γειτονιάς μου στο Ζαβλάνι και κουβεντιάζω λίγο με την ιδιοκτήτρια όταν ξαφνικά ακούγονται φωνές. «Θα μαχαίρωσαν μετανάστη…», ακούω την ιδιοκτήτρια να λέει ταραγμένη…
Ευτυχώς δεν ήταν έτσι… όμως… Ένας μετανάστης από το Μπαγκλαντές είναι σωριασμένος σε μια καρέκλα και κρατάει τα μάτια του, πονάει, γύρω του οι ομοεθνείς του φοβισμένοι και ανήσυχοι… Λίγη ώρα πριν 2 άντρες με αυτοκίνητο είχαν σταματήσει στα φανάρια κάπου στην περιοχή Κουρτέση, αν κατάλαβα καλά, και του έριξαν κάποιο καυστικό σπρέι στα μάτια. Τον μετέφεραν έξω από το mini market οι φίλοι του, μένουν στην περιοχή και ήρθαν να ζητήσουν βοήθεια… Το παιδί πονάει πολύ η γειτονιά κινητοποιείται αμέσως, βλέπω να μαζεύονται γυναίκες, άντρες, τους ακούω να λένε:
«Να φωνάξουμε ασθενοφόρο, ποιοι ήταν;»
« Από αυτούς θα είναι, τους φασίστες» μου λέει ένας άντρας σιγανά όταν με ακούει να λέω γεμίσαμε φασίστες και στην Πάτρα, «Τι να πω κοπέλα μου φοβόμαστε μην είναι και ο διπλανός μας από δαύτους πια».
Μια κυρία από απέναντι έχει πλησιάσει και ρωτάει: «Τι κάνανε στα παιδιά; Δεν ντρέπονται τα καθάρματα, χτυπάνε τα φτωχά παιδιά δεν τους φτάνει η πείνα τους έχουν και αυτούς τώρα που τους χτυπάνε». Σκέφτομαι πως αυτή η γειτονιά ξέρει από φτώχεια και να που δεν στρέφει τον θυμό της στον «ξένο». Αντίθετα από τις συντονισμένες προσπάθειες από τα ΜΜΕ ώστε να στρέψουμε τον συλλογικό θυμό για την φτώχεια μας προς τους μετανάστες ως εξιλαστήρια θύματα, εδώ φαίνεται πως υπάρχουν ακόμη αντανακλαστικά αλληλεγγύης αντί για μίσους.
Παίρνω τηλέφωνο ασθενοφόρο, περνούν είκοσι λεπτά το παιδί χειροτερεύει κάνει εμετό και είναι μισολιπόθυμος …Το ασθενοφόρο αργεί, ξαναπαίρνω «Δεν έχουμε κανένα αυτή την στιγμή διαθέσιμο λυπάμαι» μου λέει η τηλεφωνήτρια. Το καταλαβαίνω, ξέρουμε όλοι πως έχουν διαλύσει τα νοσοκομεία πια….
Τον μεταφέρω με το αυτοκίνητό μου στο 409 νοσοκομείο που εφημερεύει. Εκεί δοκιμάζω 2 ακόμη εκπλήξεις, επεισοδιακό απόγευμα:
Η 1η δυσάρεστη: Yπάρχει και δεύτερο περιστατικό, ένας 17χρονος Τυνήσιος, πάνω κάτω η ίδια ιστορία… Κάποιοι υποκρίθηκαν τους αστυνομικούς του ζήτησαν να πλησιάσει και τον ψέκασαν με σπρέι στα μάτια. Συστηματικές επιθέσεις λοιπόν…
H 2η ελπιδοφόρα: Mου θυμίζει (πάλι) πως η αλληλεγγύη και η ανθρωπιά δεν βγαίνει ποτέ στα κανάλια, δεν κάνει προπαγάνδα, είναι συνήθως διακριτική αλλά είναι εκεί, αθέατη ίσως, αλλά σταθερή και δυνατή. Οι γιατροί, το νοσηλευτικό προσωπικό, οι τραυματιοφορείς όλοι, ευγενικοί και άμεσοι.
Ακούω τους γιατρούς να λένε: «Και δεύτερο περιστατικό; Τι γίνεται έχουν βγει και χτυπάνε κόσμο;»
Με πλησιάζει μια νοσοκόμα: «Ξεχάσαμε πως είχαμε παππούδες μετανάστες. Ντροπή μας…»
Άλλος εργαζόμενος: «Μας κάνανε ρατσιστές τους Έλληνες δεν ήμασταν. Μας κάνανε γιατί τους συμφέρει να βλέπουμε το κακό στον ξένο και όχι στα χάλια μας που τους ψηφίζουμε τόσα χρόνια. Πως μας κατάντησαν… δεν μπορώ να βγάλω τον μήνα και μου ζητάνε να πληρώσω και εφορία…». Σε δυο φράσεις τα είπε όλα… Θα μου έπαιρνε τουλάχιστον 15 λεπτά να το περιγράψω…
Τελικά με την φροντίδα των γιατρών ο μετανάστης είναι καλύτερα, χρειάζεται όμως κάποια φάρμακα που οι γιατροί αδυνατούν να προμηθεύσουν: «Λυπούμαστε δεν έχουμε να σας δώσουμε…». Τους καταλαβαίνω απόλυτα. Να θες να εκτελέσεις το λειτούργημα σου ως γιατρός, γιατί ο φτωχός είτε Έλληνας είτε ξένος θα πρέπει να έχει πρόσβαση στην υγεία, και να μην έχεις τα μέσα.
Ο φαρμακοποιός που πάω να αγοράσω τα φάρμακα (δεν ξέρω αν θα θέλει να δημοσιοποιηθεί το όνομα του) και του διηγούμαι το περιστατικό δεν μου παίρνει χρήματα. «Ο καθένας μας ότι μπορεί να βοηθήσει. Ξέρω βγήκαν πάλι τα «καλόπαιδα» και κυνηγούν μετανάστες. Ότι μπορεί ο καθένας μας ας το κάνει». Σκοτεινές εποχές μου φέρνουν στην μνήμη τα λόγια του…
Γυρίζω πίσω «Ντροπή τους» λέει η ιδιοκτήτρια του mini market. «Και αυτοί φτωχοί είναι»
Η φτώχεια που θεριεύει γύρω μας δεν έχει χρώμα. Οι επιθέσεις όμως σε φτωχούς που έχουν άλλο χρώμα από το δικό μας θεριεύουν και αυτές. Υπάρχουν πολιτικά αίτια για τα φαινόμενα αυτά και εξηγήσεις σε κοινωνιολογικό επίπεδο που ξεφεύγουν από τον σκοπό αυτού του κειμένου που δεν είναι άλλος παρά να καταγράψει και την άλλη πλευρά της ελληνικής κοινωνίας. Σήμερα λοιπόν ήταν κάπως αλλιώς…. βίωσα ένα αυθόρμητο δίκτυο ανθρωπιάς και αλληλεγγύης ξεκινώντας από την γειτονιά μου, μια λαϊκή γειτονιά, στο νοσοκομείο και μετά στο κέντρο της Πάτρας. Υπάρχει και αυτή η Ελλάδα που έχει μνήμη μετανάστευσης και μνήμες αλληλεγγύης στην φτώχεια. Την βλέπω αυτή την άλλη Ελλάδα, να φοβάται να μιλήσει ανοιχτά και να καταγγείλει όμως καταλαβαίνει, βλέπει και μιλά με πράξεις αλληλεγγύης αφήνοντας στους ανεγκέφαλους τους τραμπουκισμούς κατά των πιο αδύναμων κομματιών μιας κοινωνίας που υποφέρει…
Γλυκόπικρο το απόγευμα αυτό…
Για την ιστορία ο μετανάστης μένει 10 χρόνια στην Ελλάδα και στέλνει χρήματα στην οικογένειά του στην χώρα του για να επιβιώσει (όπως έκαναν και οι δικοί μας συγγενείς κάποτε…). Ενδιάμεσα από τα μεροκάματα που κάνει σε χωράφια της περιοχής δουλεύει και στα φανάρια. Φοβάται να καταγγείλει το περιστατικό…

19 Αυγούστου, 2012
Τελώνη Δώρα-Δήμητρα
Επιστημονική συνεργάτης ΤΕΙ Πάτρας

Τετάρτη 22 Αυγούστου 2012



Ναι ο μυλοπουλος πασοκος του κερατα ειναι, πλατες στους εργολαβους εκανε εν τελει κλπ κλπ αλλα γαμω το σπιτι τους, αυτοι οι δημοσιογραφοι εκει περα για οποιον καταλαβαινει λιγο εννοουν με απλα λογια αυτο: σε ολη την κοινωνια γινεται χαμος, περικοπες κλπ, λεφτα για κοινωνικες παροχες και δημοσια αγαθα δεν διατιθονται πλεον, και εσεις αντι να κοψετε τη λεσχη, αντι να αφησετε απληρωτους εργαζομενους, δεν πληρωνετε τη δεη; Κανουμε ολοκληρη προσπαθεια σαν χωρα να φερουμε εις περας την απολυτη εσωτερικη υποτιμηση και εσεις διατηρειτε ακομα εκει στο απθ δωρεαν σιτιση και δεν εχετε κανει μειωσεις στο προσωπικο; (Αφου ετσι κ αλλιως οι καθηγητες πληρωνονται απο το κρατος, αυτα ειναι τα βασικα που θα μπορουσαν να κοπουν πρωτα απο ολα).

Αυτα προφανωως δεν ειναι θεματα μυλοπουλου. Αν τον επαιρνε ανετα, ισως καποια απο αυτα να ειχε ηδη κανει. Στο πανεπιστημιο γενικα υπαρχει ενα περιεργο πλεγμα σχεσεων, που διαπλεκει ερευνα, φυλαξη, εργολαβιες και διαφορα λαμογια και τσιρακια σε διαφορες θεσεις εκει μεσα, απο μεγαλοκαθηγητες μεχρι γραμματεις που εχουν φτασει να το θεωρουν τσιφλικι τους. Ειδομεν.

Σάββατο 30 Ιουνίου 2012

ειχα σκοπο να μην ξαναγραψω

αλλα μερικα πραγματα τα βλεπεις και καπου θες να εκτονωθεις. Η αλλη λυση ειναι να αριχσεις τις βομβες και τα γκαζακια. Αλλα απο που να αρχισεις.

Περπατουσα λοιπον στο κεντρο και πετυχαινω αυτη μια αφισα με τιτλο "ψηφισε ποιο σχολειο θελεις να επισκευαστει" με την υπογραφη 3Ε. Ειχε λινκ στο facebook οπου υπαρχει αναλογη ψηφοφορια. Κοιτουσα την αφισα και αναρρωτιομουνα αν ειμαι τοσο τρελος που μου φαινεται αισχρη. Ειναι αδιανοητο να μπορει κατι τετοιο να περναει για διαφημιση. Ειναι αδιανοητο να σε βαζουν σε μια κατασταση οπου τα παιδια δεν εχουν βιβλια, τα σχολεια δεν εχουν λεφτα ουτε για πετρελαιο και να σε κοροιδεηυουν στα μουτρα, οχι απλα με τη λεγομενη "κοινωνικη εταιρικη ευθυνη" που εκφραζει τις ευαισθησιες των επιχειρησεων και αλλες μπουρδες, αλλα να σε βαζουν να διαλεξεις σε αυτη την κατασταση ποιος θες να σωθει και ποιος οχι.

Αναρρωτιεμαι αν υπαρχει κανενας καθυστερημενος να παρει θετικα τη συγκεκριμενη "διαφημιση". Επομενος διαγωνισμος, επελεξε ποιος ανεργος θελεις να ζησει. Οτι υπαρχουν τριγυρω πολλοι που θα μπορουσαν υπαρχουν...

Για του λογου του αληθες δειτε εδω.

Κυριακή 17 Ιουνίου 2012

για τη σημερινη ελευθεροτυπια, την αυριανη κυβερνηση και την αναγκη μιντιακης στηριξης της

Αγορασα σημερα το 3ο απεργιακο (ή έτσι νομιζα) φυλλο της ελευθεροτυπιας, γεματος χαρα, ανυπομονησια και με μια αισθηση ενος συνδρομου στερησης που κρατουσε για μηνες. Το εξωφυλλο ακομα δεν ηταν το καλυτερο προμυνημα. "Ο Τσιπρας χαιρετιζει το απεργιακο φυλλο της Ε". Ενταξει, ειπα, δεν ειναι ουτε οι πρωτοι ουτε οι τελευταιοι που περιμενουν το ΣΥΡΙΖΑ για να αλλαξει κατι. Τοσους μηνες ειναι αλλωστε που ειναι απληρωτοι σε απεργια. Αραξαμε με την Ε. και πινοντας τον καφε μας ξεκινησαμε να ξεφυλιζουμε.

Ωσπου επεσα στα αθλητικα, σε αρθρο του Συρίγου. Ωπ, μα τι γινεται εδω; Ο Συριγος δεν ηταν που εκραζε τις κινητοποιησεις των εργαζομενων; Που ειχε ταχτει με την πλευρα της εργοδοσιας και καλουσε τους εργαζομενους να κανουν θυσιες, διαφωνοντας με την απεργια και τον αγωνα; Ειχε και περασει και καιρος και ισως δε θυμομουν καλα, αλλα κατι ξεκινησε να μη μου φαινεται σωστο...

Ωσπου ενα κειμενο αρκετα διαφωτιστικο ως προς το τι συμβαινει και το οποιο αναδημοσιευω, ξεκαθαριζει την κατασταση... Η πολιτικη προελευση των υπογραφοντων δεν αφηνει πολλα περιθωρια για υποθεσεις περι "σκοτεινων" σκοπιμοτητων και τετοια.








Αγαπητέ Πάνο,

Ύστερα και από τις δηλώσεις του εκπροσώπου της ΧΚ Τεγόπουλος στη χθεσινή τριμερή συνάντηση στο υπουργείο Εργασίας ότι η εταιρεία προτίθεται να υποβάλει εκ νέου αίτηση για να υπαχθεί στο άρθρο 99 και, ως εκ τούτου, «αποδέχεται την κυκλοφορία απεργιακών φύλλων δεδομένου ότι αυτά γίνονται από τις εγκαταστάσεις της» και προτίθεται να παραχωρήσει μέχρι και το ΑΦΜ της ΧΚ Τεγόπουλος για την έκδοση του φύλλου, οφείλουμε να διαχωρίσουμε τη θέση μας από την αυριανή έκδοση μιας Ελευθεροτυπίας υποτίθεται απεργών εργαζομένων, που γίνεται όμως με την πλήρη σύμπνοια, αν όχι υποστήριξη, της εργοδοσίας.
Δυστυχώς, το φύλλο που ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει αύριο δεν μπορεί να είναι το «τρίτο –κατά σειράν- απεργιακό φύλλο» της «Ελευθεροτυπίας», όπως ψευδεπίγραφα αναφέρει το δελτίο τύπου της Συντακτικής Επιτροπής, αλλά μια παγκόσμια συνδικαλιστική πρωτοτυπία ενός «τύποις απεργιακού φύλλου», όπως ακριβώς το είχε εξαγγείλει στην τελευταία συνέλευση των Συντακτών μέλος της νέας Συντακτικής Επιτροπής, δυστυχώς με την ανοχή, υποστήριξη και αναπαραγωγή του εκπροσώπου των εργαζομένων. Η παρακάτω δήλωση σ’εκείνη τη συνέλευση των συντακτών είναι περισσότερο από εύγλωττη και δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες. Γίνεται όμως ακόμη περισσότερο ανησυχητική έπειτα και από τις τελευταίες εξελίξεις στην τριμερή συνάντηση του υπουργείου Εργασίας:
“Θα βγούμε ως “Ελευθεροτυπία”, κανονικός τίτλος, απλά από κάτω θα γράφει «των εργαζομένων». Για ποιο λόγο: θα είναι ένα τύποις απεργιακό φύλλο, αλλά επί της ουσίας θα είναι η κανονική Eλευθεροτυπία. Με άλλο ΑΦΜ όμως, όχι της ΧΚ Τεγόπουλος.”
Μέλος της συντακτικής επιτροπής του φύλλου

(Ας σημειωθεί ότι το διαφορετικό ΑΦΜ δεν οφείλεται στην «ηρωική» άρνηση της Συντακτικής Επιτροπής να δεχτεί την εργοδοτική κηδεμονία, αλλά στη γνώση ότι τα έσοδα της εταιρείας με το ΑΦΜ της «Ε» δεσμεύονται από τράπεζα)

Τις υποψίες ότι το φύλλο που ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει δεν είναι στην ουσία απεργιακό αλλά διεκδικεί παγκοσμίως δάφνες πρωτοτυπίας ως «τύποις απεργιακό» ενισχύουν και τα εξής:
– Τα προηγούμενα δύο απεργιακά φύλλα όχι μόνο δεν είχαν τις ευλογίες της ΧΚ Τεγόπουλος, αλλά αντιθέτως η εταιρεία είχε προχωρήσει σε ασφαλιστικά μέτρα για να εμποδίσει την έκδοσή τους και είχε απαγορεύσει τη χρήση των γραφείων, κλειδώνοντάς τα και θέτοντας το σύστημα ηλεκτρονικής σύνταξης της εφημερίδας εκτός λειτουργίας. Τότε άλλωστε ήταν διάχυτο στους διαδρόμους της εφημερίδας ένα κλίμα τρομοκράτησης εναντίον όσων συμμετείχαν στα απεργιακά φύλλα ότι θα ακολουθούσαν μηνύσεις και απολύσεις χωρίς αποζημίωση αν ο τίτλος των απεργιακών φύλλων παρέπεμπε στην Ελευθεροτυπία. Η διαφορά με το αυριανό φύλλο, που βγαίνει από τα, αίφνης ορθάνοιχτα, γραφεία της Ελευθεροτυπίας, και μάλιστα με χρήση του ονόματος «Ελευθεροτυπία» στον τίτλο και τις ευλογίες της εταιρείας, είναι περισσότερο από εμφανής.

– Πολλοί συνάδελφοι, που τώρα πρωτοστατούν στην έκδοση του «τύποις απεργιακού φύλλου», είχαν πάρει δημοσίως σαφείς αποστάσεις από την έκδοση των δύο απεργιακών φύλλων, κάποιοι μάλιστα διαμαρτυρόμενοι για το ότι η έκδοση θα ήταν πλήρης και όχι ένα απεργιακό δελτίο λίγων σελίδων. Η δε επιχειρηματολογία τους, διατυπωμένη ανοιχτά και δημόσια τότε, είχε υιοθετηθεί ως διά μαγείας από την εργοδοσία στα ασφαλιστικά μέτρα που έκανε κατά εκείνων των απεργιακών φύλλων, επιχειρηματολογία η οποία –θυμίζουμε- κατέπεσε στο δικαστήριο. Είναι τουλάχιστον υποκρισία, λοιπόν, σήμερα οι συγκεκριμένοι συνάδελφοι να επικαλούνται τα απεργιακά φύλλα που κατήγγελλαν και σαμποτάριζαν και να επιχειρούν να εμφανίσουν το αυριανό φύλλο και ό,τι ενδεχομένως ακολουθήσει ως συνέχεια εκείνων, σε μια εμφανή προσπάθεια να αποκρύψουν τον διαφορετικό χαρακτήρα αυτής της κίνησης και τη διαφορετική στόχευση. Το παραδέχεται εμπράκτως η εργοδοσία – κάτι παραπάνω θα ξέρει…

– Είναι περισσότερο από εύγλωττη η στάση διευθυντικών στελεχών της εφημερίδας, που εμφανίζονται να στηρίζουν το «τύποις απεργιακό φύλλο», τόσο στη συνέλευση όσο και με τη συχνή παρουσία τους στα γραφεία κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας του φύλλου. Τι άλλαξε λοιπόν αν όχι το γεγονός ότι αυτή τη φορά το φύλλο που ετοιμάζεται δεν είναι στην πραγματικότητα απεργιακό, αλλά «τύποις απεργιακό»;

Τέλος, ύστερα από τη δήλωση του εκπροσώπου της ΧΚ Τεγόπουλος ότι η εταιρεία προτίθεται να ξανακάνει αίτηση υπαγωγής στο άρθρο 99, δεν μπορούμε να μην εκφράσουμε τον έντονο προβληματισμό μας για την απόφαση της Γενικής Συνέλευσης να μη χαιρετίσει τη δικαστική απόφαση απόρριψης της υπαγωγής της ΧΚ Τεγόπουλος στο άρθρο 99, παρόλο που προηγούμενες Γενικές Συνελεύσεις είχαν αποφασίσει να προχωρήσουν οι εργαζόμενοι με κύρια παρέμβαση στο δικαστήριο, ζητώντας ακριβώς τη μη υπαγωγή της εταιρείας στο άρθρο 99. Άλλη μια παγκόσμια πρωτοτυπία;
Ας επιχειρήσουμε, λοιπόν, να συνοψίσουμε την εικόνα: Σήμερα που το –αρχικό και μοναδικό- σχέδιο της εργοδοσίας ως προς την εφημερίδα, η «ελάφρυνσή» της δηλαδή τουλάχιστον κατά το 60% του μισθολογικού της κόστους, πάει κατ’ ευχήν (το δήλωσαν οι νομικοί της εκπρόσωποι στην τριμερή: με τις τετελεσμένες και υποψήφιες αποχωρήσεις το πλάνο έχει καλυφθεί κατά 70%), κάποιοι συνάδελφοι ανακαλύπτουν όψιμα τον αγώνα και την έντυπη έκφρασή του που τόσο λυσσαλέα πολέμησαν το προηγούμενο διάστημα! Αποδεχόμενοι πλήρως την εξώθηση τόσων συναδέλφων στην ανεργία (από την αρχή το ομολογούσαν κυνικά ότι «δεν γίνεται να σωθούμε όλοι»), τώρα ξανανοίγουν την εφημερίδα παραμένοντας απλήρωτοι και χωρίς να έχουν αποσπάσει καμία δέσμευση από την πλευρά της ιδιοκτησίας για το χρόνο και τον τρόπο αποπληρωμής δεδουλευμένων και αποζημιώσεων. Είναι περίπου προφανές ότι θα συνδράμουν και την εκ νέου αίτηση της ιδιοκτησίας για υπαγωγή στο άρθρο 99 (κάποιοι το έκαναν και την πρώτη φορά), συμβάλλοντας έτσι στο σχέδιο της Χ.Κ. Τεγόπουλος να κερδίσει χρόνο και χρήμα. Μόνο που αυτό το χρήμα είναι οι κόποι των εργαζομένων της. Και ο χρόνος, κλεμμένος είναι κι αυτός. Από τους ίδιους εργαζόμενους, πολλοί εκ των οποίων δούλεψαν με κέφι και αφοσίωση για περισσότερα από 20 χρόνια. Για να πεταχτούν απ’ το παράθυρο (ουπς, συγνώμη, για να ανοίξουν το παράθυρο, ελεύθεροι και αυτόβουλοι μες στην απόγνωσή τους, και να πηδήξουν).
Οσοι έχουν αντοχή (ενδεχομένως υλικά υποστηριζόμενη) παραμένουν για να δουν το τέλος. Κανένας δεν μπορεί να τους κατηγορήσει γι’ αυτό. Και επίσης κάνουν ό,τι μπορούν για να εξασφαλίσουν την επιβίωση. Ούτε γι’ αυτό μπορεί να τους κατηγορήσει κανείς. Αρκεί να μην ξεχνούν ότι:
– Οι δικοί τους υπολογισμοί δεν θα συναντηθούν απαραιτήτως με τους σχεδιασμούς της εργοδοσίας (η μέχρι τώρα εμπειρία μαρτυρά το αντίθετο).
– Η διαίρεση των εργαζομένων, έδαφος στο οποίο έσπειραν πολλοί επιτήδειοι από την πρώτη στιγμή, μόνο το δίκιο των πρώτων δεν υπηρετεί. Θεριστές της εξαθλίωσης θα είμαστε όλοι μας!
– Ο κοινωνικός κανιβαλισμός που δείχνει να κερδίζει έδαφος στο κτήριο της Μίνωος 10-16 είναι η θλιβερή επιβεβαίωση ότι, παρά την πρωτοφανή φιλεργατική απόφαση του δικαστηρίου, οι εργαζόμενοι –ως στρώμα και ως συλλογική συνείδηση- έχουν πολύ δρόμο να διανύσουν ακόμα προκειμένου να υπερασπίζονται αποτελεσματικά τα συμφέροντά τους. Μέχρι τότε, τα αφεντικά –μεγάλα ή μικρά, μέινστριμ ή «εναλλακτικά- θα χορεύουν πάνω στα κουφάρια των ανθρώπων που παράγουν τον πλούτο για να τον νέμονται λίγοι και ανεπάγγελτοι.
– Υπαγωγή στο άρθρο 99 (σύμφωνα με την εκκωφαντική στατιστική του 99,5% των επιχειρήσεων που έχουν υπαχθεί μέχρι στιγμής) σημαίνει ομηρία εις το διηνεκές για τους εργαζόμενους, που δεν μπορούν να διεκδικήσουν καμία οικονομική τους απαίτηση, και απόλυτη ασυλία της ιδιοκτησίας, προκειμένου να προχωρήσει στα όποια σχέδιά της: Να πτωχεύσει την εταιρεία μαζί με τα «βάρη» της, τα δεδουλευμένα των εργαζομένων της δηλαδή, και να ξεκινήσει καινούρια δραστηριότητα με άλλη εταιρεία, «ανάλαφρη» και απαλλαγμένη από το… παρελθόν. Να κάνει την τελευταία «μπάζα» βγάζοντας λεφτά στο εξωτερικό και πτωχεύοντας την επιχείρηση. Σε κάθε περίπτωση, το άρθρο 99 στρώνει το τραπέζι για ελάχιστους συνδαιτυμόνες, και αυτοί δεν μπορεί να (αυταπατώνται ότι) είναι οι εργαζόμενοι.
Συνάδελφοι,
Ο καθένας είναι ελεύθερος να επιλέξει πώς θα βαδίσει, όρθιος ή έρποντας. Ο καθένας έχει δικαίωμα στην ελπίδα, αλλά και στην αυταπάτη. Κανένας, όμως, δεν έχει δικαίωμα στην απάτη εις βάρος των πολλών συναδέλφων και των δίκαιων αιτημάτων τους. Κανένας δεν έχει δικαίωμα να καπηλεύεται έναν αγώνα -που προσπαθήθηκε να δοθεί ενωτικά παρ’ ότι δεν στηρίχτηκε απ’ όλους- προς εξυπηρέτηση ιδίων οφελών, αλλότριων προς το συμφέρον των απλήρωτων εργαζομένων της «Ε». Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να ρίχνει λάσπη εναντίον συναδέλφων που σε τίποτα δεν έβλαψαν τον κοινό αγώνα και τα κοινά συμφέροντα –το αντίθετο μάλιστα!- προκειμένου να αποσείσει την προσοχή από κινήσεις «θολές» και εγχειρήματα «τύποις απεργιακά» – στην ουσία ευλογημένα από την εργοδοσία.

Οι κάτωθι υπογράφοντες στο μοναδικό εγχείρημα που συμμετέχουμε σήμερα είναι: «Εργαζόμενοι σε απόγνωση»

Με εκτίμηση,
Δημήτρης Αγγελίδης
Παναγιώτης Βωβός
Αρίστος Γιαννόπουλος
Ελένη Γκρούη
Ντίνα Δασκαλοπούλου
Βάσω Κανελλοπούλου
Τίνα Κουλουφάκου
Αλέξανδρος Παναγιωτάκης
Αφροδίτη Πολίτη
Αυγή Πλατσή
Ελενα Σπανδωνή
Ευαγγελία Φραντζόγλου

Με την παράκληση να αναρτηθεί στο μπλογκ του εκπροσώπου των εργαζομένων

Παρασκευή 8 Ιουνίου 2012

ο φασισμος δε θα πεθανει μονος, καταψηφισε τον

Οποιος της λεγομενης βασης συνεχιζει να υποστηριζει τη γραμμη του κκε για τους χρυσαυγητες, εχει ψυχολογικα προβληματα, δεν εξειγειται αλλιως.

Ενα πραγμα εχει καλο η πολιτικοποιηση στην ελλαδα μεσω της εαμικης παραδοσης, το αντιφασιστικο. "Ο φασισμος δε θα πεθανει μονος, τσακισε τον" μπορει να ακουγεται απο τα μεγαφωνα του κκε στα μουσικα διαλειμματα μεταξυ των λογων των στελεχων, αλλα οι λογοι αυτοι το πραφραζουν σε  "Ο φασισμος δε θα πεθανει μονος, καταψηφισε τον". Λες και ο φασισμος ειναι κατι διαφορετικο απο αυτο που εκανε ο κασιδιαρης, λες και οι απαντησεις που πρεπει να δινονται οριζονται ως βεντετα. Μηπως και το δευτερο ανταρτικο ηταν βεντετα; Λες και ο φασισμος ειναι ζητημα οτι καποιοι ξεγελιουνται και παρασυρονται (μακρυα απο την Αληθεια) και πρεπει να τους δωσουμε να καταλαβουν τι ειναι. Ενταξει πολλοι δεν ξεραν, και τωρα καταλαβαν. Αλλα προφανως η χρυση αυγη κανει πολιτικη δουλεια, δεν προσπαθει να ενσωματωθει στο υπο καταρρευση πολιτικο συστημα που οι αλλοι μενουν ακομα αγκιστρωμενοι. Αρκετες περιγραφες και ιστορικα κατεβατα τι ειναι η χρυση αυγη, αρκετες ανακοινωσεις για να διορθωσει ο κοσμος την ψηφο του, αρκετα ολα. Δεν ειναι η μια Αληθεια απο τη μια και απο την αλλη το Ψεμμα, ειναι κοινωνικος ανταγωνισμος. Αν δεν πολεμησεις το φασισμος θα τρως μπουνιδια μεχρι να σου φυγει εσενα το κεφαλι και αν δεν προσεγγιζεις λυσεις στα προβληματα που βιωνουμε, οση αντιβια και να ασκησεις, εχεις χασει το πολιτικο και αρα ολο το παιχνιδι...

Τελος παντων...
Σημερα εγινε μετα απο καιρο μικροφωνικη παρεμβαση στους αμπελοκηπους, στα δυτικα της θεσσαλονικης, που διοργανωθηκε απο κοσμο που κινειται εκει περα και στηριχτηκε και απο κοσμο γενικοτερα της θεσσαλονικης. Ηταν γενικοτερη και με αρκετα κεντρικο το αντιφασιστικο. Ειναι πολυ σημαντικο να δειξουμε την αλληλεγγυη μας στα παιδια εκει, γιατι ηδη εχουμε μια ηττα στα δυτικα και δεν πρεπει να αφησουμε την περιοχη στους φασιστες, τωρα που ολο και ξεθαρρευουν. Γιατι μονο με το να χτιστουν δομες και διαδικασιες ουσιαστικα μπορουμε να απαντησουμε στο φασισμο και σε ολα οσα δεν ερχονται πια μα ηρθαν ηδη.

Κυριακή 3 Ιουνίου 2012

η βιολογικη τρομοκρατια ειναι το μελλον

δεν ξερω αν διαβασατε για το νεο τρομο μιας παλιας ασθενειας, την ασθενεια Τσαγκας. Προθυμα ολα τα ΜΜΕ γεμισανε πομπωδεις τιτλους περι πιθανης πανδημιας και νεου AIDS. Ειναι πραγματικα τραγικο το πως μια απλη αναγνωση απο καποιον με βασικες μονο γνωσεις που αποκτονται παρα πολυ ευκολα καταδεικνυει τις αντιφασεις και τα ψεμματα αυτων των αρθρων. Το μονο κοινο του AIDS με την Chagas ειναι πως χρησιμοποιουνται και τα δυο ως βιολογικη τρομοκρατια απο το συστημα. Κατα τα αλλα:
-ο hiv ειναι ιος και το Trypanosoma cruzi που προκαλει την chagas παρασιτο
-το aids προκαλει καταρρευση του ανοσοποιητικου και προβληματα στο νευρικο συστημα, το αλλο στην καρδια και στο εντερο
-για το aids δεν υπαρχει μονιμη θεραπεια, για το αλλο υπαρχει θεραπεια που διαρκει 3 μηνες και υπαρχει μεγαλη πιθανοτητα να καθαρισεις
-o hiv μεταδιδεται απο ανθρωπο σε ανθρωπο με διαφορους τροπους. Το  Trypanosoma cruzi μονο με μεταγγισεις αιματος μπορει να διαδοθει απο ανθρωπο σε ανθρωπο, γενικα μεταδιδεται απο συγκεκριμενα ειδη κοριων που συναντωνται στη λατινικη αμερικη και οχι αλλου.
-αρα, η ασθενεια αυτη περιοριζεται στις φτωχες περιοχες της λατινικης αμερικης, για ανθρωπους που ζουν μεσα στη φτωχια σε χαμοσπιτα και ετσι κι κανεις δε νοιαζεται για να τον πιασει ξαφνικα καποιον ο πονος για την ασθενεια αυτη, και που δε θα χαν ετσι κ αλλιως την οικονομικη δυνανατητα ειτε για θεραπεια ειτε για πιθανο εμβολιο. Οι περιπτωσεις στις ηπα αφορουν μεταναστες απο αυτες τις χωρες, οι οποιοι ειχαν ηδη το παρασιτο.
-μονο το 30% εμφανιζει συμπτωματα και κινδυνευει. Για τους υπολοιπους η ασθενεια ειναι ασυμπτωματικη.


οι ανακριβιες που εχουν γραφτει περιλαμβανουν μια γκαμα απο το οτι ο "ιος" του chagas μεταλλαχτηκε και εχει γινει πολυ επικινδυνος και αλλα τετοια που δειχνει πως οι δημοσιογραφοι δεν μενουν στο αρχικο ανακριβες αρθρο των επιστημονων αλλα εχουν αρκετη φαντασια για να εντεινουν την προπαγανδα. Μιλανε για εξαπλωση της ασθενειας εξω απο τη λατινικη αμερικη ενω στην ουσια προκειται για μεταναστευση φορεων οι οποιοι οι ιδιοι δεν μπορουν να διαδοσουν την ασθενεια σε αλλο ανθρωπο. Και οπως βλεπουμε βασικοι παραγοντες εξαπλωσης της ασθενειας ειναι η φτωχεια και οχι η ιδια η μορφη της ασθενειας, καποια μεταλλαξη.

Ισως οι επιστημονες που γραψαν το αρχικο αρθρο να το εκαναν για να δημιουργησουν ντορο με τη συγκριση αυτη και να διασφαλισουν καποια χρηματοδοτηση. Αλλα το σιγουρο ειναι πως η "ακριτη" διαδοση απο εφημεριδες και αλλα μεσα δεν ειναι κατι τυχαιο, αλλα κατι που ενταtσσεται στην καλλιεργια ενος κλιματος βιολογικης τρομοκρατιας, και κατα τα αυτη την εννοια η ασθενεια αυτη ειναι πιο πολυ η νεα γριπη των χοιρων παρα το νεο aids. Η μονη μονιμη θεραπεια για τετοιες ασθενιες ειναι ο αγωνας εναντια σε αυτο το εκμεταλλευτικο και τρομοκρατικο συστημα που ζουμε.

self trolling (2)

«Η εποχή των άκρων είναι εδώ. Επιστρέφει η εποχή των επαναστάσεων;» ηταν ο τιτλος της εκδηλωσης του ναρ με κεντρικο (και μοναδικο) ομιλητη τον ταρικ αλι. Και η απαντηση του κεντρικου ομιλητη ηταν... οχι δεν επιστρεφει, ερχεται η εποχη των αριστερων κυβερνησεων και πρεπει ολοι να ψηφισουμε συριζα. Ισως να ειχε διαβασει το προγραμμα της ανταρσυα και να καταλαβε πως κατεληγε εκει.

Στην ανεργια λοιπον εμεις.

Κυριακή 27 Μαΐου 2012

self-trolling communismos

Καταγγελουμε τη σεξιστικη καταληψη της υφανετ για τα σεξιστικα συνθηματα που γραφουν στους τοιχους. Δηλαδη, αν τρολαρονται μονοι τους, εμεις τι θα κανουμε;



Σάββατο 19 Μαΐου 2012

δεν ψηφισα συριζα...

και ουτε προκειται... αλλα δεν μπορω παρα να εχω σαλταρει με τις μαλακιες που ακουμε καθημερινα σε τηλεορασεις ιτνερνετ και στην πραγματικη ζωη μας...

Ημουν τις προαλλες σε σουπερμαρκετ και στο ταμειο πετυχα συζητηση, απο τα συμφραζομενα, χωρις να ειμαι και 100% σιγουρος, συμπερανα πως η ταμειας ειχε ψηφισει χρυση αυγη... και ηταν με μια πελατισσα η οποια εκραζε τον Τσιπρα, πως δε βγηκε καν κυβερνηση και διελυσε της τραπεζες. Στην ερωτηση μου ομως γιατι πρεπει να μας νοιαζουν οι τραπεζες περισσοτερο απο εμας και γιατι δε βλεπουμε πως διαλυουν εμας δεν ειχε να απαντησει παρα κατι μισοτελειωμενες ασυντακτες προτασεις. Ηταν η κλασσικη μορφη της 50αρας-60αρας που της τα ειπε ο αντρας της στο σπιτι, οι αντρες αλλωστε ειναι που πρεπει να ασχολουνται με την πολιτικη, και οι γυναικες πρεπει να τους ακουν και να συμφωνουν. Η ταμειας με ενα στραβωμουτσουνιασμα που μαλλον δεν ηταν προλεταριακη δυσαρεσκεια και αρνηση ως προς την εργασια που επρεπε να επιτελεσει εκεινη την ωρα. Σιγουρα θα νομιζαν πως ψηφιζα συριζα, αν και φροντισα να πω κανα δυο φορες πως δεν ψηφισα, δε νομιζω να ειχε σημασια για αυτες.

Και φτανω σημερα σε δυο αρθρα που δημοσιευσε στο φμπ μια παλια φιλη συμφωνωντας.. Ε, εδω ειναι να τρελαινεσαι. Το ωραιο ειναι οτι προερχεται απο την αλλη πλευρα του ατλαντικου, με οτι συνεπαγεται αυτο.

http://www.nytimes.com/2012/05/17/opinion/the-champion-of-greek-outrage.html?_r=1&smid=fb-share

http://greece.greekreporter.com/2012/05/18/ny-times-alexis-tsipras-becomes-the-new-pied-piper-of-hellas/


“Charismatic but dangerous,” Tsipras is being compared to two controversial figures of Greek history: the ancient Greek Alcibiades and modern times Communist leader Zachariadis.
αυτη ειναι η περιληψη του πρωτου αρθρου απο το δευτερο. Ναι καλα διαβαζετε, ο Τσιπρας ειναι ο νεος Ζαχαριαδης. Επισης θα βιασει τις παρθενες κορες των μικροαστων, θα κλεψει τις καραμελες απο τα παιδακια, θα μοιρασει παρανομα ταινιες μεσω τορρεντς, θα καταργησει το μνημονιο και θα ανακυρηξει την Ελλαδα σε σοβιετικη δημοκρατια. Οτι θα εκανε και ο ζαχαριαδης σημερα.



και τελος να μην ξεχασουμε το αγαπημενο μας βλημα
δεν διαβασα τη συνεντευξη γιατι δεν εχω αλλο κουραγιο
αλλα πραγματικα πιστευω λεει χοντρες μαλακιες
δεν ξερω γιατι
ισως ειμαι προκατειλημενος, κολημενος, αναρχοφασιστας,

http://www.enimerosi24.gr/68848/για-θράσος-κατηγορεί-τον-τσίπρα-η-συγγ/

καινουργιο γκαλοπ

μεσα απο συζητησεις με την περιφερια της οαμπλογκ αποφασισαμε αφουγκραζομενοι τα μυνηματα της βασης να βαλουμε ενα δημοψηφισμα σχετικα με το πως θα ερθει ο σοσιαλισμος/κομμουνισμος/αναρχια/παραδεισος. Βαζω το θεμα για οποιον θελει να προτεινει κατι παραπανω, να γινει μια ζημωση, και οπως σε μια σωστη οργανωση που λειτουργει με δημοκρατικο συγκεντρωτισμο να παει απο κατω προς τα πανω απο πανω προς τα κατω και στο τελος να αποφασισει η κεντρικη επιτροπη οτι γουσταρει κρατωντας καποιες ισορροπιες ομως, μη διαλυθει και η οργανωση.

Μη μου πειτε που βρισκω την ορεξη γαι πλακες. Δεν τη βρηκα, απλα εχω ακουσει τοσες μαλακιες τελευταιες μερες που λεω να τις εκτονοσω.

Θελω απαντησεις ρεαλιστικες ομως, μη μου πει κανενας "με επανασταση" "ταξικους αγωνες" και τετοια.

Πως θα ερθει λοιπον;

Θα τον φερουν οι εξωγηινοι, οι οποιοι ειναι ενα εκατομυριο χρονια μπροστα και τον εχουν φτασει εδω και μερικα εκατομυρια χρονια και αρα χαρη στην απελευθερωση των παραγωγικων δυναμεων των οποιων την αναπτυξη εμποδιζε ο καπιταλισμος ανεπτυξαν ταχνολογια για να μπορουν να ταξιδευουν στο συμπαν πιο γρηγορα απο το φως.

Θα ερθει με πυρηνικο πολεμο. Θα καταλαβουν οι λαοι την καταστροφη που φερνει ο καπιταλισμος και θα τον ανατρεψουν, και μετα θα ζουμε σε υπογεια κοινοβια.

Θα κανουμε ολοι κολεκτιβες και ετσι θα παραλυσει ο καπιταλισμος.

Θα αυτοματοποιηθει η παραγωγη και τοτε θα παυουν να υπαρχουν εργατες και επειδη θα υπαρχει αφθονια προιοντων θα ζουμε ολοι ευτυχισμενοι και θα δουλευουν τα ρομποτ για εμας.

Θα αυτοματοποιηθει η παραγωγη και τοτε επειδη οι καπιταλιστες δε θα χρειαζονται πια εργατες, και ελεγχοντας κρατοι και ιδιωτικους στρατους, απλα αυτοι θα πεθανουν απο την πεινα. Τοτε, αυτοι που θα εχουν μεινει στη γη και θα ειναι οι λιγοι καπιταλιστες και τα τσιρακια τους θα ζουν ολοι ευτυχισμενοι και θα δουλευουν τα ρομποτ για αυτους.

Θα τον φερει ο τσιπρας γιατι ειναι αριστερος και αντιμνημονιακος.

Θα τον φερει η ανταρσυα, αφου πρωτα στηριξει τσιπρα αλλα επειδη αυτος δεν ειναι αρκετα αριστερος και θελει να μας βγαλει απο το ευρω μονο και οχι απο την ΕΕ, η ιστορικη αναγκη θα αναδειξει την ανταρσυα λογω του προγραμματος της κυβερνηση.

Θα τον φερει το ισραηλ, που ως γνωστον ειναι κομμουνιστικο κρατος συμφωνα με γνωστο στα  μελη εκει νουμερο της λιστας του αυτονομου αντικαπιταλιστκου δικτυου.

Κυριακή 6 Μαΐου 2012

γιατι να ψηφισουμε ανταρσυα σημερα


Είναι 6 το πρωί σε ενα απο τα εναπομείναντα εργοστάσια της Ελλάδας.Οι εργάτες μολις έχουν πιάσει δουλειά.Ξαφνικά χτυπάει η πόρτα.Ο εργοστασιάρχης τρέχει να ανοίξει.

-Ποιοί είστε; ρωτάει βλέποντας 5 κομψούς μεσήλικες να τον κοιτάνε.

-Γειά σας!Είμαστε απο τον εργατικό-κοικωνικό έλεγχο.

-Παρακαλώ περάστε!

-Να μας δείξετε και που έχετε τα κέρδη σας.Θα τα χρησιμοποιήσουμς στην αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου υπέρ των εργαζομένων...

-Μάλιστα

Οι 6 άντρες προχωρούν και αρχίζουν να περιφέρονται ανάμεσα στις μηχανές.Ο εργοστασιάρχης μονολογεί :"Απο τότε που έγινε αριστερή κυβέρνηση μας έχουν βάλει τα 2 πόδια σε ένα παπούτσι..τι να πείς!"

αναδημοσιευση απο το ΠΡΙΝ

Τρίτη 1 Μαΐου 2012

Ψυχολογικά προβλήματα

Όταν πέφτεις πάνω σε μετανάστες που κάθονται ουρά για το μεροκάματο παρασύροντας ένα, αφήνοντας πρώτα καλά-καλά σπίτι της την κοπέλα σου, επιστρέφοντας με όπλο, πυροβολώντας έναν δεύτερο στο πόδι, έναν τρίτο στην πλάτη, και δίνοντάς του την χαριστική βολή μες στα χωράφια της Αττικής, "αντιμετωπίζεις ψυχολογικά προβλήματα."
Όταν σκοτώνεις πέντε μετανάστες σε ένα χρόνο, είναι επειδή "αντιμετωπίζεις ψυχολογικά προβλήματα." Όπως και ο Μπρέιβικ, άλλωστε, "αντιμετώπιζε ψυχολογικά προβλήματα".
Ή αλλιώς, όταν αντιμετωπίζεις "ψυχολογικά προβλήματα" και κάνεις ναρκωτικά, πέφτεις κατά λάθος πάνω σε μετανάστες, μετά πας την κοπέλα σου σπίτι της σ' ένα διάλειμμα απ' το παραλήρημα των ουσιών και των ψυχολογικών σου προβλημάτων, μετά ξαναέρχονται τα ψυχολογικά προβλήματα και η επήρεια των ουσιών, κι έτσι οδηγείς πίσω στο σημείο που παρέσυρες ένα μετανάστη για να τραυματίσεις άλλον ένα και να σκοτώσεις, αφού κυνηγήσεις σα σκυλί, εν ψυχρώ έναν τρίτο. 
Παράξενες προκαταλήψεις κουβαλούν αυτά τα ψυχολογικά προβλήματα.
Ακόμα πιο παράξενες με δεδομένο ότι όλη μέρα η τηλεόραση μιλά για το "πρόβλημά τους" καθώς όλοι οι αρχηγοί αστικών κομμάτων, την ίδια μέρα, σήμερα, διαλαλούσαν τι θα κάνουν στους μετανάστες που οδηγούν τον κόσμο να έχει "ψυχολογικά προβλήματα" εν μέσω συγκεντρώσεων που θυμίζουν κάτι από σχολική εορτή, κάτι από εκδρομή ατόμων με ψυχολογικά προβλήματα, και κάτι από ντισκοτέκ του εβδομήντα.
Ακόμα πιο παράξενες με δεδομένο ότι σήμερα άρχισε ήσυχα-ήσυχα να λειτουργεί η Αμυγδαλέζα με τους πρώτους της "φιλοξενούμενους", να "ησυχάσει ο κόσμος". Με "φιλοξενούμενους", λοιπόν, που μάλλον δεν θα έχουν "ψυχολογικά προβλήματα." Αλλιώς, αν είχαν "ψυχολογικά προβλήματα", το συρματόπλεγμα, τα κάγκελα και οι φρουροί με τα όπλα μπορεί να τους παρέσυραν να πιστέψουν ότι αυτός δεν είναι "χώρος φιλοξενείας" αλλά φυλακή. Μπορεί να τους δημιουργούσαν κι αυτούς "ψυχολογικά προβλήματα", όπως ας πούμε θα γινόταν αν καθόσουν σε μια ουρά να περιμένεις να βγάλεις με τον ιδρώτα σου ένα πιάτο φαί για να σε πατήσει ή να σε σκοτώσει ή να σε σακατέψει κάποιος που έχει "ψυχολογικά προβλήματα."
Αλλά σήμερα μίλησε για το τίποτα ώρα πολύ ο κύριος Κουβέλης σε ακροατήριο εξόχως ήσυχο και νοικοκυραίϊκο, πολιτισμένο. Αλλά σήμερα ανέμισαν τα πράσινα σημαιάκια καθώς ο Βαγγέλης έκανε χιούμορ και κυμματίσαν οι γαλανόλευκες και δάκρυσε με τον εθνικό ύμνο ο κύριος Σαμαράς, και μίλαγε η Ντόρα με τις λαϊκές φορεσιές ξωπίσω. Αυτές είναι εικόνες ανθρώπων χωρίς "ψυχολογικά προβλήματα". Είναι οι άνθρωποι που πρόσφεραν τα ψυχολογικά προβλήματά τους αλλού. Που ξεφεύγουν από τα ψυχολογικά προβλήματα διότι καθορίζουν την πολιτική ζωή.
Μετά ντοκυμαντέρ, μέρες του '61, του '62, του '63, μαζί ο Φώντας Λάδης και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, όλοι "ουδέτεροι μάρτυρες" των γεγονότων, όλοι δικαιωμένοι εκ των υστέρων από την τροπή των πραγμάτων. Παλάτι, Βασιλεύς Παύλος, Φρειδερίκη, 114, τρίκυκλα, Λαμπράκης, Θεσσαλονίκη, Γκοτζαμάνης, Κωνσταντίνος Καραμανλής, ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο, εθνικός προϋπολογισμός και η προίκα της πριγκίπησσας, έκτακτος συνεδρίασις του κοινοβουλίου. Ο κόσμος των γονιών μου λίγα χρόνια πριν γεννηθώ, κόσμος που ακροβατεί ανάμεσα στην σαχλαμάρα και την τραγωδία.
Κόσμος σημερινός δηλαδή, και η Ελλάδα ένα τεράστιο αποτρόπαιο αστείο με σκοτωμένους, σημαίες, γκλομπ, χημικά, ομιλίες, παρατρεχάμενους, αστείους, συνομώτες, αποστάτες, πράκτορες, Μακιαβελίσκους, συγκάλυψη, καταστολή, διαφθορά, ψέμματα, ψέμματα, ψέμματα, δημοκρατία. Πωλούνται οικόπεδα παραθαλάσσια, ακίνητα εις τιμές ευκαιρίας. Αστική τάξη, το βδέλυγμα της ιστορίας, κολλημένη πάνω στη φλέβα να ρουφάει, να ρουφάει, να ρουφάει, τριάρι στο Παγκράτι κυρία μου, αυτοκίνητον, το έθνος, και ο κομμουνιστικός κίνδυνος. Πώς ήταν ντυμένη η βασιλομήτωρ; Οι άνθρωποί μου σκορπισμένοι στα πεζοδρόμια, χωρίς τις σημαίες τους, τρομαγμένοι κοιτάνε στις φωτογραφικές μηχανές σαν να ήταν κάνες σε απόσπασμα. Ο φόβος να διαχέεται στο αίμα, χρόνο τον χρόνο, ξανά και ξανά, βασιλεύς εκτροπή πραξικόπημα αποστασία βασιλεύς απαγόρευσις πραξικόπημα, να μην περιμένεις, να μην περιμένεις ποτέ, ποτέ, ποτέ σ' αυτή τη χώρα ούτε δίκαιο ούτε χαρά της λευτεριάς ποτέ να φοβάσαι ο χωροφύλακας ο αστυφύλακας ο δάσκαλος ο παππάς να φοβάσαι να μιλάς ψιθυριστά να μην σ' ακούσουν εχτές κάποιος μου μίλαγε χαμήλωσε τη φωνή του σε ψίθυρο για να πει τη λέξη "κομμουνιστές" οι άλλοι βρίζανε έναν μαύρο ποδοσφαιριστή "πουστόμαυρε" δεν τους άρεσε που έκοψε τη μπάλα.
Μια αποτρόπαια ταινία εκτυλίσσεται έχει τίτλο αδερφοί μου αδερφοί μου δεν είστε αδερφοί μου είστε φασίστες μαύροι φονιάδες σας ξέρω από το 1944 από το 1936 από το 1949 από το 1963 από το 1922 από το 1967 από το 1974 από μέσα κι από έξω το ξέρω ότι έρχεστε πίσω τη φάτσα σας την ξέρω τα ημιδιαφανή γυαλιά μυωπίας τα κοστούμια τις φράντζες τις στολές με τις κωμικές γραβάτες το χαμόγελο του χασάπη το ξέρω κι άστε τις σημαίες και τους ύμνους κι άστε τις λαϊκές φορεσιές ίδιοι πάνω στο αίμα αντανακλάστε ίδιοι πάντοτε τις ίδιες φυλακές και θηλειές κουβαλάτε στη φωνή αυτή στο μικρόφωνο τις ίδιες καταπακτές με μαχαίρια κρύβετε κάτω απ' τα γραφεία σας. Την πρασινάδα στο λιβάδι βάφετε με το ίδιο αίμα. Κι ακόμα περιμένω να σας πνίξει το αίμα να μην μπορείτε να σταθείτε από την κόκκινη σημαία γύρω σας να μην έχει να κρυφτείτε άλλο μέσα στη νομιμότητα του πορνό DVD, στα κουπόνια της εγκυκλοπαίδειας και στην πράξη του διορισμού κύριε διευθυντά των ρητών και αδήλωτων σφαγείων.
Και μιλάω για τα ψυχολογικά προβλήματα. Μιλάω πάντα για τα ψυχολογικά προβλήματα.



αναδημοσιευση απο http://leninreloaded.blogspot.com/2012/04/blog-post_30.html

Κυριακή 22 Απριλίου 2012

Εκπτώσεις σε βασικά είδη από τον όμιλο Carrefour Μαρινόπουλος

Εκπτώσεις σε βασικά είδη από τον όμιλο Carrefour Μαρινόπουλος



Την απόφαση να συνδράμει με κάθε μέσο στην διευκόλυνση της ζωής των μετοχων της ανακοίνωσε ο όμιλος Carrefour Μαρινόπουλος, εκμεταλευομενοι την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας και την αγωνία που βιώνουν στην καθημερινότητά τους οι εργαζομενοι, όπως σημειώνεται σε σχετική ανακοίνωση.

 Συνεχίζοντας την παράδοση του τελευταίο χρόνου στη χωρα, που περιλαμβάνει συνεχείς μειώσεις μισθών σε εβδομαδιαία βάση, η Carrefour Μαρινόπουλος υποδέχεται την άνοιξη με το σύνθημα «Κάτω οι μισθοί», το οποίο σηματοδοτεί μια επιχειρουμενη επαναστατική έκπτωση στους βασικούς μισθούς 13000 εργαζομένων από τον Απρίλιο, αναφέρεται σχετικά.

 Η διοίκηση της εταιρείας ανακοίνωσε ταυτόχρονα ότι το επιχειρηματικό της πλάνο και οι δραστηριότητές της θα βασιστούν εφεξής στην ακόμα μεγαλύτερη αφαίμαξη των εργαζομένων της μεσα απο ατομικες συμβασεις εργασιας, ανταπόδοση προς τα αλλα αφεντικα χτυπωντας το συνδικαλισμο και βοήθεια προς τις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες των ρουφιανων της*.

 Σε αυτό το πλαίσιο, ο Όμιλος έχει ήδη επικοινωνήσει το επόμενο τρίμηνο μεγάλες εκπτώσεις σε βασικους μισθους δείχνοντας την πρόθεσή του να ελαφρύνει σημαντικά την τσεπη των εργαζομενων της. Ετσι, την προηγούμενη εβδομάδα η Carrefour Μαρινόπουλος προτεινε μια εθελοντικη μειωση της ταξης του 10% στους εργαζομενους της για να συνδραμουν στο αρμα της κοινωνικης προσφορας της εταιριας.

Αντανάκλαση της επιθετικής αυτής εμπορικής πολιτικής αποτελεί ο αμείωτος ρυθμός επεκτασης  νέων ελαστικων εργασιακων σχεσεων προς όφελος των μετοχων, που ακολουθεί η Carrefour Μαρινόπουλος. Οι μειώσεις μισθων που έχει ανακοινώσει η εταιρεία τους τελευταίους μήνες συνοδευεται απο την επεκταση των συμβασεων μιας ημερας και απο απολυσεις σε επιλεγμένα είδη.

«Η συγκυρία απαιτεί να λειτουργήσουμε με αίσθημα ευθυνης όπως περιμένουν και τα αλλα αφεντικα του κλαδου από το μεγαλύτερο λιανεμπορικό Όμιλο της χώρας. Έχουμε τις υποδομές, το εκτόπισμα και το υπόβαθρο να πρωταγωνιστούμε σε τέτοιες δράσεις» επισημαίνει ο Διευθύνων Σύμβουλος της Carrefour Μαρινόπουλος κ. Jerome Loubere.

*τη ρουφιανια πολλοι αγαπησαν, το ρουφιανο κανεις, αλλα αυτα ειναι ψιλα γραμματα στα προς υπογραφη χαρτια.

...

Πολιτικες αυτοκτονιες και μαλακιες
αν ο αλλος εβλεπε κατι να τον εμπνεει στο κινημα δε θα αυτοκτονουσε
δεν ξερω αν ειμαστε λιγοτερο "ενοχοι" απο το κρατος, προσωπικα δεν αισθανομαι.

Σάββατο 31 Μαρτίου 2012

θεωρητικη εμβαθυνση στις συγχρονες προκλησεις του ανταγωνιστικου κινηματος

Η μόνη στιγμή που θα ‘πρεπε να τρως διαιτητικές τροφές είναι καθώς περιμένεις το φιλέτο να ψηθεί.

Julia Child, 1912-2004

Στη συγχρονη εποχη της παγκοσμιας οικονομικης κρισης και της προσεχους καταρρευσης του καπιταλισμου, ειναι απαραιτητο να δημιουργηθουν νεα εργαλεια και θεωρησεις που να ανταποκρινονται και να προωθουν τις λυσεις πανω στις νεες αναγκες του επαναστατικου ταξικου κινηματος. Οι παλαιες μορφες αγωνα, απεργιες, διαδηλωσεις κλπ, εχουν αγγιξει τα ιστορικα τους ορια και αυτο ειναι πλεον εμφανες απο την αναδειξη και ταχυτατη διαδοση νεως μορφων αγωνα απεναντι στον καπιταλισμο, τις κολεκτιβιστικες επιχειρησεις. Αυτες οι επιχειρησεις δεν προεκυψαν απο μια μερα στην αλλη και ουτε ειναι προιον εμπνευσης ή ιδεολογικής μελέτης. Εδω και δεκαετιες, το καπιταλιστικο συστημα, ξεπερνοντας το φορντικο μοντελο, εχει αλλαξει τις δομες οργανωσης της παραγωγης, δημιουργοντας ετσι ο ιδιος ο καπιταλισμος τις συνθηκες ανατροπης του, μια θεση που ειχε διατυπωσει ο μαρξ.

Σε αυτη την κατευθυνση, οι ελευθεριακες αυτοδιαχειριζομενες εκδοσεις Κλειδαριθμος εκδιδουν ενα βιβλιο, το οποιο διατιθεται δωρεαν σε ηλεκτρονικη μορφη εδω, το οποιο φιλοδοξει να ξεκινησει μια προσπαθεια της δημιουργιας των θεωρητικων βασεων της ανατροπης του καπιταλισμου. Η προσπαθεια αυτη πρεπει να στηριχθει απο ολους μας και αντιτυπα αυτου του βιβλιου να υπαρχουν σε καθε κολεκτιβα.

Πέμπτη 29 Μαρτίου 2012

βγαλε ακρη τωρα


σαπιλα

με αφορμη αυτο http://www.greek-radar.gr/ο-εφετ-ανακαλεί-ύποπτο-σαλάμι/

οχι οτι τα υπολοιπα γενικα που αγοραζουμε ειναι τιποτα ποιοτικα προιοντα, αλλα υπαρχουν και καποια ορια γενικα.

Ελπιζω στο ζερμιναλ, την επαναστατικη αντικαπιταλιστικη κολεκτιβα, να μην χρησιμοποιουσαν αυτο το σαλαμι στους μεζεδες τους για τους οποιους ως γνωστων απο εκει αγοραζουν υλικα.

Δευτέρα 26 Μαρτίου 2012

συλλογικη ευφυεια και μαλακιες

You were thinking of a mushroom.
You said it's classified as Other, 20Q was taught by other players that the answer is Vegetable.
Is it pleasurable? You said Sometimes, 20Q was taught by other players that the answer is No.
Is it hard? You said Sometimes, 20Q was taught by other players that the answer is No.
Does it contain a liquid? You said Yes, 20Q was taught by other players that the answer is No.
Can it cheer you up? You said Sometimes, 20Q was taught by other players that the answer is No.
Is it bad for your health? You said Sometimes, 20Q was taught by other players that the answer is No.
Is it black? You said Sometimes, 20Q was taught by other players that the answer is No.
Is it larger than a pound of butter? You said Sometimes, 20Q was taught by other players that the answer is No.
Does it grow on a tree? You said Sometimes, 20Q was taught by other players that the answer is No.

ο καθενας...

απο οτι εχω καταλαβει χτιζει τον κοσμο γυρω του ετσι ωστε να αισθανεται οκ με τον εαυτο του. Ετσι βλεπεις τον αλλο που δουλεια του ειναι να φυλαει τη ροτοντα να σου λεει πως ειναι ντροπη να κρεμας πανο στα καγκελα γυρω. Τι να σου πει και τι να σκεφτει; Αυτο ειναι η δουλεια του και εχει 2 επιλογες. Η μια να κατσει να σκεφτει μηπως ειναι μαλακια. Η αλλη να μην ασχοληθει καν και να το ντυσει και με εναν ηθικο μανδυα απο πανω. Ειναι ντροπη να αναρτας πανο που καλει σε δρασεις αλληλεγγυης σε ανθρωπους που καθε τρεις και λιγο τους κυνηγαν οι μπατσοι και τους παιρνουν και τα πραγματα πολλες φορες, γιατι αυτο το μνημειο... ζητημα το 1% οσων καθε μερα περνουν να ξερουν τι ειναι. Οποτε τοσα χρονια κανει αυτη τη δουλεια, γιατι να τον πιασει καταθλιψη τον ανθρωπο... καλα κανει. Κανε το μαλακα σε αυτο τον κοσμο και θα ζησεις πολλα χρονια. Τουλαχιστον μεχρι να πεθανεις στο διαδρομο κανενος νοσοκομειο που δεν εχει διαθεσιμο κρεβατι η επειδη δεν εχεις λεφτα να παρεις φαρμακα και το ταμειο σου δεν τα καλυπτει και αυτη η αστικη σαπιλα σε αφομειωνει αργα αργα. Κατσε σκεψου και αμφισβητησε και θα ζησεις τα ιδια χρονια (πλεον, παλια ο αλλος θα ζουσε περισσοτερο) αλλα μεσα στην πιεση, μπορει να αποκτησεις και καταθλιψη, αλλα στην τελικη θα ξερεις το γιατι.

Παλιο και κλασσικο. Ευτυχως υπαρχει και το ραπ για κατι τετοια βραδυα.


Παρασκευή 9 Μαρτίου 2012

συγκινηση

θα γινει μια μινι παρουσιαση στα πλαισια των εκδηλωσεων στις 10 μαρτη στη ροτοντα, για αλληλεγγυη στους μικροπωλητες. Θα υπαρχουν κ αντιτυπα για πουλημ... διαθεση. Να ειστε ολοι εκει, να στηριξετε και να αγορασετε. Προσεχως ολη η ελλαδα θα εχει την ευκαιρια να την απολαυσει. Μην το χασετε. Οσοι μπειτε στο μπλογκ μια τουλαχιστον φορα τη μερα για μια βδομαδα θα μπορειτε να την αποκτησετε στην προνομιακη τιμη του 1 ευρω. Γρηγορα γιατι πληρωθηκαν σε ευρω οποτε αν επιστρεψουμε στη δραχμη θα ακριβυνουν. Μπορω να γραφω και αλλες μαλακιες αλλα λεω να σταματησω. Μεταναστες χειρωνακτες εργατες, αν ηταν και γκευ θα συγκροτουσαν το απολυτο επαναστατικο υποκειμενο του χωρου.

Πέμπτη 8 Μαρτίου 2012

Κυριακή 4 Μαρτίου 2012

Οι κόκκινοι βλαστοί της αντίστασης; Αγώνες κατά την ύφεση στο Ην. Βασίλειο.

Τη μετάφραση την καναμε με την ελ. Καθηστερησα καμποσους μηνες (γκουχ γκουχ) να τελειωσω κατι διορθωσεις αλλα πιστευω πως αυτη τη στιγμη ειναι πιο επικαιρη απο τοτε (κατι σαν την επετειο της 17 νοεμβρη που καθε χρονια ειναι πιο επικαιρη απο καθε προηγουμενη). Το πρωτοτυπο ειναι εδω: http://libcom.org/library/red-shoots-resistance-recession-struggles-uk


Αφιερωμενο σε αυτους που αντιμετωπιζουν τον κοινωνικο ανταγωνισμο με ενα καχυποπτο, υπεροπτικο, λοξο βλεμμα απο το παραθυρο του γυαλινου πυργου τους, λιγο πρωτου το στρεψουν ξανα στον καθρεφτη που στεκει μονιμα μπροστα τους και συνεχισουν να θαυμαζουν τη μεγαλοπρεπεια τους. Δεν ειχε οση πλακα οση θα μπορουσε, κυριως γιατι οι πιο πολλοι εκει μεσα ηταν ξενερωτοι και τους αντιμετωπιζαν στα σοβαρα. Ναι, εχω μαζοχιστικες τασεις, αυτοκτονικο ιδεασμο και οχι πολλα πραγματα να κανω στη ζωη μου.




Μετάφραση από Aufheben: Οι κόκκινοι βλαστοί της αντίστασης; Αγώνες κατά την  ύφεση στο Ην. Βασίλειο.

Το άρθρο αυτό γράφτηκε το 2009 και εξετάζει αγώνες κλειδιά που έδωσαν εργαζόμενοι στο Ην. Βασίλειο κατά τη διάρκεια της ύφεσης, περιλαμβάνοντας την κατάληψη του Ford Visteon και τις άγριες απεργίες στα διυλιστήρια Lindsey.


Εισαγωγή:

Η οικονομική κρίση έχει οδηγήσει όχι τόσο σε ένα κύμα, αλλά σίγουρα σε μια αναζωπύρωση των εργατικών αγώνων στο Ην. Βασίλειο. Άγριες απεργίες έχουν μεταδοθεί σε όλη τη χώρα, εργοστάσια έχουν καταληφθεί από απολυμένους εργαζόμενους και σχολεία από γονείς που διαμαρτύρονται για το κλείσιμό τους, ενώ επίσημες και μη απεργίες στα ταχυδρομεία έλαβαν μέρος σε όλη τη χώρα καθώς η αμφίβολη «νίκη» της συμφωνίας της εθνικής απεργίας του 2007 αρχίζει να τίθεται σε ισχύ. Στο Μπράιτον, το συμβούλιο κυνηγάει εναν από τους πιο μαχητικούς κλάδους της εργατικής τάξης, τους εργαζόμενους απορριμμάτων και οδοκαθαριστές της εταιριας Cityclean – που έχουν μια ιστορία άγριων απεργιών και καταλήψεων. 1 Η απειλή του συμβουλίου να επιβάλει μειώσεις μισθών πάνω από 8.000£ κατά άτομο (από έναν ανώτατο μισθό κάτω των £20k)  έχει ήδη προκαλέσει διαδηλώσεις από τους εργαζόμενους της Cityclean με την υπόσχεση περαιτέρω ενεργειών εάν το συμβούλιο τα προωθήσει. Είναι αυτοί οι κόκκινοι βλαστοί μιας αναγέννησης της μαχητικότητας της εργατικής τάξης; Ή οι τελευταίες ανάσες μιας τάξης ακόμη αποδυναμωμένης από την επίθεση του κεφαλαίου τη δεκαετία του ’80?

Αυτό το σύντομο άρθρο αναφέρεται στις απεργίες στο διυλιστήριο πετρελαίου στο Lindsey, τις καταλήψεις της Ford-Visteon και Vestas και τις καταλήψεις σχολείων από γονείς στη Γλασκόβη και στη Γέφυρα Λέβισαμ. Οι αγώνες αυτοί επιλέχθηκαν καθώς εγείρουν ενδιαφέροντα ερωτήματα, που χωρίς αμφιβολία παραμένουν επίκαιρα όσο η υπό συζήτηση οικονομική ανάκαμψη προσφέρει το σύνθημα για μια πληθώρα περαιτέρω περικοπών που σχεδιάζονται. Περιγράφοντας αυτές τις διαμάχες, παλιά θέματα θα έρθουν στην επιφάνεια: εθνικισμός vs διεθνισμός, συνδικάτα vs δράση εκτός συνδικάτων, μαζικές συνελεύσεις vs παρασκηνιακές συμφωνίες και ο ρόλος των αριστερών και των επαναστατών. Ωστόσο, υπάρχουν επίσης σχετικά νέες δυναμικές όπως η διασταύρωση περιβαλλοντικών αγώνων με ταξικούς αγώνες. Πώς εμφανίζονται αυτά στο φοντο της οικονομικής κρίσης?  

Οι άγριες απεργίες στο διυλιστήριο πετρελαίου Lindsey (LOR)

Το Γενάρη του 2009 600 εργάτες διαδήλωσαν στο διυλιστήριο πετρελαίου του Lindsey (LOR) στη Lincolnshire. Το BBC περιέγραψε τη διαδήλωση ως μια «κλιμάκωση της διαμαρτυρίας ενάντια στη χρησιμοποίηση ξένης εργατικής δύναμης». 3 Οι εργάτες απεικονίζονταν με πανό που επαναλάμβαναν το σλόγκαν του Gordon Brown «αγγλικές δουλειές για άγγλους εργάτες», κλεμμένο από το Εθνικό Μέτωπο. Κάποια από αυτά τα πανό ήταν εμφανές ότι δεν ήταν από επίσημα συνδικάτα αλλά κάποιων ατόμων. Συνδυασμένη με την διακεκριμένη μιντιακή κάλυψη των περίεργων σημαιών του Ην.Βασιλείου  στο πλήθος και το ακροδεξιό Βρετανικό Εθνικιστικό Κόμμα να κινείται με πλήρως καιροσκοπικό τρόπο, φαινόταν πως το πρώτο ξέσπασμα μιας ανοιχτής ταξικής αντιπαράθεσης μέσα στην κρίση ήταν μια επιστροφή στις εθνικιστικές απεργίες του 1970.

Αφορμή για τη διαμάχη στάθηκε η απόφαση του φορέα εκμετάλλευσης του διυλιστηρίου Total να το αναθέσει υπεργολαβικά σε μια ιταλική εταιρεία IREM, η οποία έφερε το δικό της ιταλικό εργατικό δυναμικό. Αυτή ήταν η πηγή της «ενάντια στους ξένους εργάτες» γραμμής που υποστήριζαν τα μίντια. Η Total προφανώς έκανε χρήση της Οδηγίας της ΕΕ για την απόσπαση εργαζομένων, η οποία νομιμοποιεί την πληρωμή σε υπεργολαβικούς εργαζόμενους της ΕΕ του κατώτατου μισθού που προβλέπει η χώρα καταγωγής τους και όχι η χώρα στην οποία εργάζονται, και επομένως φέρεται ότι δεν επιτρέπει στους ντόπιους εργάτες να διεκδικήσουν τις θέσεις αυτές. Η συμβαλλόμενη κατασκευαστική επιχείρηση παραμένει μια από τις πιο συνδικαλισμένες του Ην. Βασιλείου ενώ ίσχυε και μια εθνική σύμβαση για τους μισθούς και τις συνθήκες εργασίας.

Η Total εκμεταλλεύτηκε τις υφιστάμενες εξωτερικές, υπεργολαβικές συμφωνίες σε συνδυασμό με την Οδηγία της ΕΕ για να φέρει ιταλούς εργάτες, που θεωρούνταν από τους διαχειριστές του LOR ότι βρίσκονται σε κατώτερες συνθήκες, υποσκάπτοντας την εθνική σύμβαση. Αυτό αποδείχτηκε δύσκολο να επιβεβαιωθεί, καθώς η Total σιωπούσε στα πλαίσια της «εμπορικής εμπιστευτικότητας», και σκόπευε να φιλοξενήσεις τους ιταλούς συμβαλλομένους της σε ένα υπεράκτιο φορτηγό πλοίο και να τους μεταφέρει με λεωφορείο προς και από την τοποθεσία για να μην έρθουν σε επαφή με τους ντόπιους εργάτες ακόμη και πριν ξεκινήσουν οι απεργιακές φρουρές.

Κύμα απεργιών αλληλεγγύης Μ1 ξεκίνησε σε όλη τη χώρα σε 13 διυλιστήρια και σταθμούς ενέργειας από το Longannet της Fife μέχρι το Milford Haven στη Νότια Ουαλία και έως το σταθμό ενέργειας Langage κοντά στο Plymouth με τη συμμετοχή συνολικά πάνω από 4000 εργατών. 5 Αναφορές ότι, πολωνοί εργάτες είχαν ενωθεί μαζί τους στο Langage 6 και η εμφάνιση πανό ανάμεσα στις απεργιακές φρουρές γραμμένων στα ιταλικά και άλλων με το σύνθημα «εργάτες του κόσμου ενωθείτε!», άρχισαν να θέτουν υπό αμφισβήτηση την επίσημη αφήγηση ότι πρόκειται για μια απλή ρατσιστική απεργία για εθνικό προστατευτισμό. Τα πραγματικά αιτήματα της απεργιακής επιτροπής του LOR, που είχαν εγκριθεί με συντριπτική πλειοψηφία από μια μαζική συνέλευση ήταν από πολλές απόψεις τα τυπικά συνδικαλιστικά αιτήματα, που ήταν τα ακόλουθα:

Καμία θυματοποίηση των αλληλέγγυων εργατών. Όλοι οι εργάτες στο Ην. Βασίλειο να καλύπτονται από την εθνική σύμβαση NAECI Μ2. Η καταγραφή υπό τον έλεγχο του συνδικάτου των άνεργων και με τοπικό επίπεδο εξειδίκευσης μελών του συνδικάτου, με δικαίωμα διορισμού όταν υπάρξει διαθέσιμη εργασία. Κυβερνητική και εργοδοτική επένδυση σε κατάλληλη εκπαίδευση/μαθητεία για τη νέα γενιά εργατών στον κατασκευαστικό κλάδο – αγώνας για ένα μέλλον για τους νέους. Όλοι οι μετανάστες εργάτες να μπουν σε συνδικάτα. Βοήθεια από τα συνδικάτα προς τους μετανάστες εργάτες – συμπεριλαμβάνοντας διερμηνείς – και πρόσβαση στη συμβουλευτική του συνδικάτου – για να τους προωθήσουν ως ενεργά ολοκληρωμένα μέλη στα συνδικάτα. Το χτίσιμο δεσμών με συνδικάτα στον κατασκευαστικό κλάδο σε όλη την ήπειρο.

Το αποτέλεσμα ήταν ότι δημιουργήθηκαν 102 νέες θέσεις εργασίας, χωρίς οι ξένοι εργάτες να χάσουν τη δουλειά τους, γεγονός για το οποίο σχολίασε ένα μέλος της απεργιακής επιτροπής «είμαι χαρούμενος που όλοι επέστρεψαν στις δουλειές τους, που μπορούν και κερδίζουν χρήματα ξανά και που οι ιταλοί είναι ακόμη εδώ» 8. Σύμφωνα με το Σοσιαλιστικό Κόμμα η απεργία ήταν μια «εκπληκτική νίκη» στην οποία ικανοποιήθηκαν όλα τα αιτήματα των εργατών. Ανέφερε επίσης ότι «οι 647 απολύσεις αποσύρθηκαν, οι άλλες 51 απολύσεις λόγω κατάργησης συγκεκριμένων πόστων ακυρώθηκαν και όλοι οι εργαζόμενοι έχουν τώρα εγγυημένο ένα μίνιμουμ 4 εβδομάδων εργασίας, δηλαδή όση δουλειά είναι διαθέσιμη» 9. Το τελευταίο αυτό σημείο δίνει πράγματι κάποια προοπτική σε αυτή την «εκπληκτική νίκη», αλλά η διαμάχη στο LOR έδειξε ότι οι εργάτες μπορούν να δράσουν έξω από τους θεσμούς και να παραβούν τους νόμους που αφορούν αποκλεισμούς εγκαταστάσεων τρίτων επιχειρήσεων ατιμωρητί και να νικήσουν.

Οι καταλήψεις στη Ford Visteon:

Η Visteon ήταν μια εταιρία που ιδρύθηκε το 2000 όταν η Ford Motor Company της ανέθεσε ως υπεργολαβία κάποια εργασιακά της τμήματα. Ωστόσο, η Ford διατήρησε το 60% των μετοχών. Στους υφιστάμενους εργάτες δόθηκαν υποσχέσεις ότι θα συνεχίσουν να εργάζονται με τους ίδιους όρους και συνθήκες που εργάζονταν στην Ford. Προσλήφθηκε νέο προσωπικό με κατώτερες συμβάσεις. Στις 31 Μάρτη 2009 η Visteon εισήλθε σε καθεστώς πτώχευσης. Ανακοίνωσε το κλείσιμο των 3 εργοστασίων της στο Ην. Βασίλειο και την απόλυση 610 εργατών.

Οι εργάτες αναγκάζονταν να εργαστούν μέχρι το τέλος της βάρδιας τους, ύστερα τους δινόταν μια ολιγόλεπτη αναγγελία της απόλυσής τους – χωρίς αποζημιώσεις ή ακόμη και χρωστούμενους μισθούς, παραβιάζοντας τους ίδιους όρους εργασίας που τους είχαν υποσχεθεί, καθώς δεν τους χειρίζονταν ως εργάτες της Ford. Στο Belfast αυτό προκάλεσε μια αυθόρμητη κατάληψη του εργοστασίου. Την επομένη αφού μαθεύτηκαν τα νέα, τα εργοστάσια στο Enfield (βόρειο Λονδίνο) και στο Basildon (Essex) επίσης καταλήφθηκαν από τους εργάτες τους. Παρόλο που οι εργάτες ήταν όλοι μέλη του συνδικάτου «Unite the Union», το συνδικάτο προσέφερε από μικρή έως καθόλου βοήθεια, εκτός από κάποιες συμβολικές επισκέψεις από τα «κεφάλια» του συνδικάτου. Οι καταλήψεις δεν αναφέρονταν καν στο ιστολόγιο της Ένωσης.

Η αγωνιστική ιστορία του Visteon ήταν μικρή, αν και μερικοί από τους παλαιότερους εργάτες θυμούνταν ακόμη τις διαμάχες στα τέλη του ’70. Το εργοστάσιο του Basildon είχε ελάχιστα αποθέματα και μονάδες αξίας για την εταιρεία, και έτσι οι εργάτες άρχισαν να διαλύουν τα γραφεία. «Πείστηκαν» να φύγουν από μια διμοιρία ΜΑΤ και έτσι ξεκίνησαν μια 24ωρη περιφρούρηση του οικοπέδου. Στο Enfield, η κατάληψη διήρκησε μέχρι την Πέμπτη 9 Απρίλη, όταν η ένωση Unite – χρησιμοποιώντας έναν συνδυασμό από αμφίβολες νομικές συμβουλές και την υπόσχεση μιας «συμφωνίας» την οποία αρνούταν να ανακοινώσει μέχρι την επόμενη Τρίτη – έπεισε τους εργάτες να εγκαταλείψουν το εργοστάσιο. Επίσης, ξεκίνησαν μια 24ωρη περιφρούρηση για να εμποδίσουν την εκποίηση του ενεργητικού της εταιρείας.

Μόνο οι εργάτες στο Belfast συνέχιζαν την κατάληψη. Πιθανότατα δεν ήταν σύμπτωση ότι οι εργάτες του Belfast είχαν τους ισχυρότερους δεσμούς με την τοπική κοινότητα – εκατοντάδες υποστηρικτές από την περιοχή τούς επισκέφτηκαν λίγες ώρες αφότου ξεκίνησε η κατάληψη. Στο Belfast, οι εργάτες έμεναν κατά κύριο λόγο στην άμεση γύρω περιοχή, ενώ οι εργάτες του Enfield και του Basildon κατά βάση μετακινούνταν στη δουλειά από πολύ μακριά. 

Τα αφεντικά της Ένωσης Unite και του Visteon συνέχιζαν τις διαπραγματεύσεις για τις υποτίθεται έτοιμες «συμφωνίες» στις ΗΠΑ. Τα αφεντικά της Ford αρνήθηκαν να συμμετέχουν, αρνούμενοι κάθε ευθύνη για την τήρηση της συμφωνίας περί ίδιων όρων εργασίας. Οι περισσότερες διαπραγματεύσεις γίνονταν παρασκηνιακά. Αναφέρθηκε ότι οι σύνεδροι από το Enfield, που είχαν συνοδεύσει τα στελέχη της Unite στις διαπραγματεύσεις στις ΗΠΑ, παραμερίστηκαν ενώ η Ένωση και τα αφεντικά του Visteon διαπραγματεύονταν το μέλλον των εργατών ερήμην τους. Το αποτέλεσμα όλου αυτού ήταν μια προσφορά αποζημίωσης απόλυσης για 90 ημέρες – το νόμιμο κατώτατο όριο.       

Αυτό παρακίνησε τους εργάτες του Enfield να ενισχύσουν τα οδοφράγματα στις εξόδους του εργοστασίου και ενθάρρυνε τους εργάτες του Belfast να συνεχίσουν την κατάληψη. Οι εργάτες του Visteon και οι σύνεδροί τους στην Ένωση ετοιμάζονταν επίσης να στείλουν αντιπροσώπους στο τελευταίο εργοστάσιο της Ford στο Ην. Βασίλειο, στο Bridgend. Το εργοστάσιο αυτό ήταν κερδοφόρο και ζωτικό κομμάτι της αλυσίδας προμηθειών της Ford. Αυτό έφερε στο τέλος την Ford στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και την Ένωση να πιέζει τους εργάτες να ακυρώσουν τις αποστολές αντιπροσώπων στο Bridgend. Η τελευταία συμφωνία ήταν μια μερική νίκη από την άποψη ότι υπήρξε μια βελτίωση στο κατώτατο νόμιμο όριο. Ωστόσο, πολλά σημεία, όπως οι συντάξεις, παρέμειναν άλυτα.        

Οι καταλήψεις σχολείων:

Τον Φεβρουάριο γονείς κατέλαβαν τη στέγη του δημοτικού σχολείου της Παναγίας της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στη βορειοδυτική Γλασκόβη. Η αντίδρασή τους αυτή ήταν μια απάντηση στα σχέδια του συμβουλίου να κλείσει 25 δημοτικά σχολεία και βρεφονηπιακούς σταθμούς σε όλη τη Γλασκόβη, που είχαν ήδη προκαλέσει πορείες και αποκλεισμό από τους γονείς μιας συνεδρίασης του συμβουλίου. Το γεγονός αυτό ακολούθησε τον Απρίλιο η κατάληψη των δημοτικών St Gregorys και Wyndford από γονείς, αφού αναγνώρισαν σαν κοροϊδία τη «δημόσια διαβούλευση» που ξεκίνησε το δημοτικό συμβουλίου» ως απάντηση στις διαμαρτυρίες που προηγήθηκαν.  

Παράλληλα, τον Απρίλη έγινε η κατάληψη της στέγης του δημοτικού σχολείου του  Lewisham Bridge στο νότιο Λονδίνο από γονείς και υποστηρικτές οργισμένους με τα σχέδια του συμβουλίου για κατεδάφιση του σχολείου. Το συμβούλιο του Lewisham είχε ήδη κλείσει το σχολείο μεταφέροντας τους μαθητές του σε άλλο σχολείο. Σχεδίαζαν να κατεδαφίσουν το σχολείο και να το αντικαταστήσουν με ένα σχολείο για παιδιά 3-16 ετών και με το διπλάσιο αριθμό μαθητών, συμπιέζοντας τις περιοχές για παιχνίδι και τις αίθουσες πολύ κάτω από τις κρατικές προδιαγραφές. Το νέο σχολείο θα είχε καθεστώς «Ιδρύματος», με πολιτική υποδοχής μαθητών που θα καθοριζόταν από ανεξάρτητους διοικητές υποστηριζόμενους από ιδιωτικά κεφάλαια.
  
Η κατάληψη στο Lewisham Bridge εμπνεύστηκε από την καμπάνια της Γλασκόβης «σώστε τα σχολεία μας» και τις καταλήψεις στο Visteon. Εργάτες από το Enfield and Belfast του Visteon επισκέπτονταν την κατάληψη δωρίζοντας τα ζεστά, εύκολα ορατά μπουφάν τους στους καταληψίες που είχαν εγκατασταθεί στις στέγες. Με τη σειρά της, η κατάληψη στο Lewisham Bridge ενέπνευσε γονείς να καταλάβουν το δημοτικό σχολείο Charlotte Turner κοντά στο Deptford,  το οποίο το συμβούλιο σκόπευε να κλείσει παρά ακόμη μία εικονική «δημόσια διαβούλευση» στα πλαίσια της οποίας οι 296 από τις 297 απαντήσεις αντιτίθονταν στο κλείσιμο. Όλες οι καμπάνιες συνεχίζονται ακόμη (Οκτώβρης 2009), παρόλο που οι καταλήψεις έχουν λήξει - προς το παρόν.    

Στην περίπτωση του Lewisham Bridge η κατάληψη ήταν μια ολοκληρωτική νίκη – παρόλο που δεν οφειλόταν αποκλειστικά στην άμεση δράση. Οι καταληψίες αιτήθηκαν να καταχωρηθεί (σ.μ. ως πολιτιστική κληρονομιά) το κτίριο του σχολείου, πράγμα το οποίο επιτεύχθηκε. Αυτό ανέτρεψε τα σχέδια του συμβουλίου για κατεδάφιση. Στην περίπτωση των σχολείων της Γλασκόβης, οι καταλήψεις υιοθετήθηκαν ως μια στρατηγική της συνεχιζόμενης καμπάνιας και μπορούν στο μέλλον να ξαναρχίσουν.


Η κατάληψη των Vestas:

Η Vestas Blades, δανών ιδιοκτητών, κατασκευάζει ανεμογεννήτριες και διευθύνει τρία οικόπεδα στο Isle of Wight και στο Southampton. Παρά το γεγονός ότι δήλωνε κέρδη και αυξημένες πωλήσεις, η Vestas ανακοίνωσε τον Ιούλιο του 2009 ότι έκλεινε την εγκατάσταση παραγωγής της στο Newport, στο Isle of Wight, με συνέπεια την απώλεια 625 θέσεων εργασίας. 19 εργάτες απάντησαν με την κατάληψη του εργοστασίου (παρόλο που έκαναν τον τύπο να πιστεύει ότι πρόκειται για σχεδόν 30 άτομα, προκειμένου να αποτρέψουν προσπάθειες έξωσής τους). Αμέσως έδειξαν το παράλογο του «ορθολογισμού» της Vestas – το να κλείσει το μοναδικό στο Ην. Βασίλειο εργοστάσιο γεννητριών σε μια στιγμή που η κυβέρνηση είχε ανακοινώσει μια πολιτική επέκτασης της παραγωγής ανανεώσιμης ενέργειας προς αντιμετώπιση της αδιαμφισβήτητης ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής. Η Vestas είχε επίσης πρόσφατα λάβει μια πολλών εκατομμυρίων επιχορήγηση από την κυβέρνηση του Ην. Βασιλείου για έρευνα και ανάπτυξη. Συνεπώς, οι εργάτες προέταξαν την εθνικοποίηση προκειμένου να διασφαλίσουν «πράσινες θέσεις εργασίας», ως ένα από τα κύρια αιτήματά τους.

Μια ενδιαφέρουσα πτυχή της κατάληψης ήταν η ηλικία των καταληψιών – οι περισσότεροι ήταν κάτω των 25, και το γεγονός ότι δεν ήταν συνδικαλισμένοι και είχαν μικρό ιστορικό μαχητικότητας. Όπως δήλωσε ένας από τους εργάτες που έφυγε από την κατάληψη νωρίς για οικογενειακούς λόγους: «Δεν έχουμε άλλη επιλογή. Αν χάσουμε αυτές τις δουλειές, δεν θα μπορέσουμε να βρούμε άλλες στο νησί. Πώς θα στηρίξουμε τις οικογένειές μας τότε;» Η κατάληψη προσέλκυσε την συμπαράσταση από μια κατασκήνωση για το κλίμα που στήθηκε έξω από τις πύλες του εργοστασίου, όπως και από την ένωση RMT, που ανέλαβε μεγάλο μέρος της οργάνωσης έξω από το εργοστάσιο καθώς η πλειονότητα των αγωνιστών εργατών είχε παγιδευτεί μέσα στην κατάληψη από έναν φράχτη που είχε υψώσει η αστυνομία και η ασφάλεια για να εμποδίσει την είσοδο προμηθειών μέσα στο εργοστάσιο – και να αναγκάσει τους καταληψίες να βγουν έξω από τη λιμοκτονία.

Η κατάληψη διήρκησε 3 εβδομάδες, κατά τη διάρκεια των οποίων διάφορες ομάδες συμπαράστασης σχηματίστηκαν σε άλλες πόλεις. Στο Brighton, όπου δραστηριοποιηθήκαμε εμείς, αυτό περιλάμβανε ένα συνονθύλευμα ανθρώπων από τη Solidarity Federation, το Σοσιαλιστικό Κόμμα και το Πράσινο Κόμμα, όπως και ανένταχτα άτομα, που συναντιόμασταν σε εβδομαδιαία βάση. Αντί να ενισχύσουμε το ελεγχόμενο από την ομοσπονδία Trades Union Congress (TUC) ταμείο, οι £100 που συγκεντρώθηκαν στο δρόμο χρησιμοποιήθηκαν για να αγοραστούν προμήθειες που περνούσαν κρυφά στους καταληψίες, αφότου συμπαραστάτες οργάνωναν έναν αντιπερισπασμό στην περίφραξη. Την προηγούμενη μέρα ένας καταληψίας είχε φύγει από την κατάληψη «χλωμός και τρεμάμενος». Οι γιατροί τον έστειλαν στο νοσοκομείο αφού εντόπισαν επικίνδυνα χαμηλά επίπεδα σακχάρου του αίματος.  

Δυστυχώς, δεν έγινε καμία προσπάθεια να επεκταθεί ο αγώνας και σε άλλους χώρους δουλειάς, παρόλο που έγιναν σχεδιασμένες προσπάθειες να δημιουργηθούν ομάδες συμπαράστασης σε όλο το νησί. Αυτό ήταν ιδιαίτερα αξιοσημείωτο, αφού τα γειτονικά εργοστάσια προμήθευαν το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής τους στη Vestas και επομένως και οι εκεί θέσεις εργασίας κινδύνευαν στη συνέχεια επίσης. Αυτό φάνηκε σαν μια χαμένη ευκαιρία. Η κατάληψη έληξε χωρίς ξεκάθαρες παραχωρήσεις, και η καμπάνια φαίνεται να έχει πληγεί πλέον αφού και τα τελευταία πτερύγια έχουν μεταφερθεί από το εργοστάσιο. Ωστόσο, κάποιοι από τους καταληψίες έχουν επισκεφτεί απεργιακές φρουρές σε άλλες διαμάχες, πράγμα που δείχνει ότι η εμπειρία τους έχει «μεταμορφώσει».

Σίγουρα στο Brighton, ο συνδυασμός της απώλειας θέσεων εργασίας με την περιβαλλοντική σκοπιά άγγιζε κάποιες χορδές των ανθρώπων κατά τη διάρκεια των συγκεντρώσεων χρημάτων στο δρόμο, με την απεργία των μεταλλωρύχων το 1984/5 ως κοινό σημείο αναφοράς για αυτούς που σταματούσαν στο δρόμο να συζητήσουμε καθώς κρατούσαμε κουτιά οικονομικής ενίσχυσης έξω από το σταθμό τρένου του Brighton. Βρήκαμε ενδιαφέρον το γεγονός ότι η απεργία παραμένει ένα πολιτισμικό σημείο αναφοράς τόσο για το ευρύ κοινό όσο και για τους αριστερούς.

Η ταξική πάλη δεν είναι ποτέ «καθαρή»:

Το πρώτο ενδιαφέρον πράγμα που αξίζει να αναφερθεί αφορά την «καθαρότητα» των αγώνων. Κάποιοι αριστεροί, ακόμη και κομμουνιστές, έσπευσαν να καταδικάσουν τις άγριες απεργίες του LOR σαν «μια ρατσιστική απεργία» όταν η πραγματικότητα ήταν πολύ πιο πολύπλοκη. Παρόμοια, κάποιες εκφρασμένες αμφιβολίες για τον αγώνα στη Vestas εξαιτίας της κεντρικότητας του αιτήματος της εθνικοποίησης, που παρόλο που γεννήθηκε από μια υγιή δυσπιστία προς τα αφεντικά της Vestas, εκφράζει επίσης και την επιρροή των μελών του «Workers Climate Action» (μια ομάδα που στήθηκε από το τροτσκιστικό WorkersLiberty) που ήταν παρόντες στην κατασκήνωση για το κλίμα πριν από την κατάληψη και που επηρέασαν την απόφαση των εργατών για την κατάληψη. Ακόμη και όταν οι διαμάχες ενορχηστρώνονται σύμφωνα με το πρόγραμμα και τη στρατηγική των ηγετών των συνδικάτων, οι πραγματικοί παράγοντες που παρακινούν τους εργάτες να αγωνιστούν συχνά ποικίλουν. Όταν οι αγώνες ξεκινούν από τους ίδιους τους εργάτες, η δυναμική αυτή ενισχύεται. Σπάνια υπάρχει, τουλάχιστον εξαρχής, κάποιος αγώνας τον οποίο θα υποστηρίξεις ή στον οποίο θα αντιταχθείς. Αντίθετα, συνήθως υπάρχει ζωντανή διαμάχη για το ποια θα είναι τα αιτήματα, ποιες τακτικές θα ακολουθηθούν κοκ. Στην περίπτωση των απεργιών του LOR, για παράδειγμα, ένας αναρχικός εργάτης του LOR έγραψε:

«Δεν μπορώ να αρνηθώ ότι δεν υπήρχαν κάποια εθνικιστικά στοιχεία στον αγώνα. Αυτό που πρέπει να συνειδητοποιήσετε είναι ότι η μηχανική κατασκευαστική βιομηχανία δεν είναι μια ομογενοποιημένη μάζα, είναι όμως, το μοναδικό τμήμα στην κατασκευαστική βιομηχανία που παραμένει συνδικαλισμένο. Οι περισσότεροι από τους άντρες που γνωρίζω και δουλεύουμε μαζί το είδαν σαν ένα ταξικό ζήτημα και όχι σαν εθνικιστικό, στην πραγματικότητα ένας από τους επιτρόπους της απεργίας είναι μισός Ιταλός, ελάχιστα κοντά στην εικόνα που τα εθνικά μίντια κατασκεύαζαν, αλλά τι περιμένεις;

Στο LOR προσέχαμε πολύ στις απεργιακές φρουρές μήπως έρθουν ακροδεξιοί για τους δικούς τους σκοπούς(...) Αυτό που με απογοήτευσε πολύ ήταν η αντίδραση της αριστεράς απέναντι στον πρώτο αγώνα βάσης εδώ και πολλά χρόνια, με την αξιοσημείωτη εξαίρεση του Σοσιαλιστικού Κόμματος που μας υποστήριξε πολύ (ευχαριστούμε παιδιά). Φαίνεται ότι η αριστερά μπορεί να στηρίζει διάφορα αμφισβητήσιμα καθεστώτα σε ολόκληρο τον κόσμο, αλλά στην πραγματικότητα το να πρέπει να λερώσουν τα χέρια τους με την ταξική πάλη μέσα στο κράτος τους, μάλλον είναι πολύ γι’ αυτούς. Η εργατική τάξη δεν είναι τέλεια όμως ποτέ δεν θα είναι, αλλά οι αριστεροί και οι αναρχικοί δεν θα πετύχουν ποτέ πολλά με το να κάθονται στους γυάλινους πύργους τους διδάσκοντας την πλέμπα.

Στο LOR, η διαμάχη θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Στο τέλος, τα διεθνιστικά, εργατικά αιτήματα επικράτησαν (ως τα αιτήματα της απεργιακής επιτροπής εγκεκριμένα από μια μαζική συνέλευση). Αυτό συνέβη επειδή οι εργάτες στον αγώνα οι οποίοι είχαν αυτές τις απόψεις – συμπεριλαμβανομένων αυτών που ήταν μέλη σοσιαλιστικών ή αναρχικών οργανώσεων - υποστήριζαν, ως συμμετέχοντες, ότι τα συμφέροντά τους βρίσκονταν στην εργατική αλληλεγγύη και όχι στον εθνικισμό. Το απόσπασμα που ακολουθεί από το bearfacts.co.uk – από όπου προέρχονταν τα πλακάτ με το σύνθημα «αγγλικές δουλειές…» - είναι χαρακτηριστικό αυτής της διαμάχης:

#1 «Δεν το ανεβάσαμε εμείς σε ένα ρατσιστικό επίπεδο, εσείς το κάνατε, τώρα ετοιμαστείτε να θερίσετε ό, τι σπείρατε. Έχω εργαστεί στη χώρα σας και σεβαστεί την κουλτούρα σας και τους κανόνες της βιομηχανίας σας, απλώς θυμηθείτε ότι εσείς το ξεκινήσατε και όχι εμείς. Γυρίστε σπίτια σας τώρα, έχετε καταχραστεί την φιλοξενία που σας προσφέραμε με το να μην σας μπλέξουμε στα προβλήματά μας».

#2  «Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί με τον εθνικισμό παιδιά, ώστε τα πράγματα να μην πάρουν άσχημη τροπή. Δεν έχω τίποτα (sic) ενάντια στους ιταλούς εργάτες ως τέτοιους, κάνουν απλώς μια δουλειά, ταΐζοντας τις οικογένειές τους. Δεν είναι Wops[1] (Χωρίς Χαρτιά, αφού είναι πολίτες της ΕΕ και μπορούν νόμιμα να εργαστούν εδώ) – εξάλλου αυτό είναι ρατσιστικό. Πολλοί από εμάς έχουν εργαστεί στο εξωτερικό – Γερμανία, Ισπανία, Μέση Ανατολή – σκεφτόμασταν τότε ή νοιαζόμασταν για τις δουλειές σε αυτές τις χώρες? Με το να στραφούμε ενάντια στους εργάτες απλώς θα μας δώσει μια κακή φήμη και θα στρέψει το ευρύ κοινό εναντίον μας.

Το πρόβλημα είναι με τους διαγωνισμούς, τη διοίκηση της Total και την κυβέρνηση που επιτρέπουν στις ξένες εταιρείες να κάνουν χαμηλότερες προσφορές. Η κυβέρνηση δεν θα έπρεπε να το επιτρέπει αυτό. Δεν έχουν αναλογιστεί την κοινωνική σημασία για την περιοχή παρά μόνο την αξία της σύμβασης».

Σε σύγκριση με προσπάθειες από εξωτερικά προερχόμενους κομμουνιστές να επηρεάσουν τη διαμάχη, πχ το φυλλάδιο Tea Break, το οποίο ήταν έτοιμο όταν η διαμάχη είχε πλέον τελειώσει, αυτές οι εσωτερικές «παρεμβάσεις» είχαν ανυπολόγιστα μεγαλύτερη επιρροή. Η προφανής επιρροή που είχε το Σοσιαλιστικό Κόμμα στο Lindsey (και τα αιτήματα ταιριάζουν πολύ με το αριστερίστικο, από τα κάτω συνδικαλιστικό του πνεύμα) ήταν κυρίως χάρη στην παρουσία ενός από τα μέλη του στην επιτροπή της απεργίας, όχι στο επιτυχές πούλημα εφημερίδων τους στις πύλες. Η παρουσία του Keith Gibson στην απεργιακή επιτροπή, όπως η παρουσία αναρχικών εργατών στο South Hook LNG και στο LOR μπορεί κάλλιστα να είναι σύμπτωση. Παρ’ όλ’ αυτά δείχνει τη σημασία του να συμμετέχεις σε αγώνες αν θες να τους επηρεάσεις, μια προσέγγιση που αντιπαρατίθεται στη λενινιστική καρικατούρα μιας «καθαρής» θέσης «παιδικής ασθένειας», που κατά ειρωνεία στην συγκεκριμένη περίπτωση εκφράστηκε από το τροτσκιστικό  WorkersPower.

Είναι επίσης αξιοσημείωτο ότι όλες αυτές οι βιομηχανικές διαμάχες συνέβησαν σε παραδοσιακούς, χειρονακτικούς τομείς. Παρά τις εκτεταμένες απολύσεις στον τομέα των υπηρεσιών, και ειδικότερα των οικονομικών υπηρεσιών, δεν έχουν υπάρξει συγκρίσιμοι αγώνες. Αυτό μπορεί κάλλιστα να αντανακλά την κληρονομιά της παλιάς αγωνιστικότητας των χειρονακτικών επαγγελμάτων, όπου αναμένεται ένας βαθμός εργασιακής ασφάλειας και που οι μισθοί είναι συχνά υψηλότεροι από τις συγκριτικά ανώτερες σε θέμα προσόντων θέσεις εργασίας στον υπηρεσιακό τομέα. Ίσως είναι η παραβίαση αυτών των προσδοκιών με τις εξωτερικές αναθέσεις και τις απροειδοποίητες απολύσεις χωρίς αποζημίωση που προκάλεσαν τις αυθόρμητες και άμεσες αντιδράσεις των εργατών. Σε αντίθεση, οι εργαζόμενοι στις υπηρεσίες, μην έχοντας τέτοιες προσδοκίες φαίνεται να έχουν αφεθεί στη μοίρα τους και να τις υφίστανται σαν μεμονωμένα άτομα. Σίγουρα, αυτή είναι κατά κάποιον τρόπο μια θεωρητική εξήγηση. Δεν υπάρχει καμία προφανής βραχυπρόθεσμη λύση σε αυτό το αδιέξοδο εκτός από τις μακροπρόθεσμες προσπάθειες των εργαζομένων στις υπηρεσίες να αυτοοργανωθούν.      

Ο ρόλος της αριστεράς:

Κάποιος συμπαραστάτης που συμμετείχε στην κατάληψη στο Enfield συμπέρανε ότι η Ένωση είχε λειτουργήσει σαν μια «δύναμη απομόνωσης»:

«Το μεγαλύτερο μέρος της χρηματοδότησης προερχόταν από τοπικούς συνδικαλιστικούς κλάδους (όχι μόνο από τους εργάτες στα αυτοκίνητα) που έστελναν δωρεές μέσω ομάδων συμπαράστασης. Ωστόσο, η Ένωση τελικά, ύστερα από 3 εβδομάδες, έστειλε με το ζόρι κάποια χρήματα. Η Ένωση επίσης δεν ανέφερε στον ιστότοπό της τον αγώνα ούτε προωθούσε πληροφορίες στα τοπικά συνδικαλιστικά της παραρτήματα – δείχνοντας την πραγματική της στάση απέναντι στη διαμάχη και την έγνοια της να την κρατήσει απομονωμένη. Καθώς ο αγώνας συνεχιζόταν, η απογοήτευση των πρώην εργατών με την Ένωση έφτασε σε έναν μόνιμο κυνισμό - όπως θα περίμενε κανείς, δεδομένης της έλλειψης υποστήριξης και της αποτυχίας της Ένωσης να κρατάει τους πρώην εργάτες ενήμερους. Πολλοί αισθάνθηκαν ότι οι εκπρόσωποί τους ήταν πολύ κοντά, ή επηρεάζονταν από, τα αφεντικά της Ένωσης και ότι αυτό επηρέαζε την ικανότητά τους να δρουν προς το συμφέρον όλων. Αλλά, χωρίς να μπορούμε εδώ να πούμε πολλά, πρέπει να αναφέρουμε ότι κάθε κριτική στην Ένωση πρέπει να αναγνωρίζει ότι δεν είναι απλώς – όπως κάποιοι συμπαραστάτες και εργάτες υπαινίσσονται – ότι η Ένωση «δεν κάνει καλά τη δουλειά της», αλλά ότι την κάνει πάρα πολύ καλά ως ένας καπιταλιστικός θεσμός. Όπως πάντα, έχει βάλει σε προτεραιότητα τα οργανωτικά της συμφέροντα και προσπαθεί να περιορίσει  τα κέρδη των εργατών σε ό, τι μπορεί να ενταχθεί σε αυτά της τα συμφέροντα και τα ευρύτερα συμφέροντα της οικονομίας.»

Συμφωνούμε με το συμπέρασμα. Στο LOR τα πράγματα ήταν παρόμοια. Οι επίσημοι του συνδικάτου με μεγάλη ευχαρίστηση ανταπέδιδαν καιροσκοπικά τον εθνικισμό του Gordon Brown   πίσω του, ενώ τα πιο διεθνιστικά αισθήματα αναδύθηκαν από την ίδια την απεργιακή επιτροπή και τις άγριες απεργίες σε άλλα μέρη, περιλαμβάνοντας τους Πολωνούς εργάτες στη Langage (παρόλο που σε αυτές αναμφίβολα συμμετείχαν αντιπρόσωποι του συνδικάτου, που συχνά ήταν από τους πιο μαχητικούς εργάτες).

Ωστόσο, θα πρέπει να προειδοποιήσουμε όποιον βλέπει την απεργιακή επιτροπή σαν μια οργανική, αυθόρμητη έκφραση του προλεταριακού διεθνισμού. Η Ένωση είχε προηγουμένως εμπλακεί σε μια καμπάνια ενάντια στην Οδηγία της ΕΕ για την απόσπαση εργαζομένων, και η απεργιακή επιτροπή σε μεγάλο βαθμό αποτελούταν από αντιπροσώπους που είχαν συμμετάσχει σε αυτήν. Παρόμοια, οι «αυθόρμητες αποχωρήσεις από τους χώρους εργασίας» σε ολόκληρη τη χώρα αξιοποίησαν αυτό το προϋπάρχον δίκτυο αντιπροσώπων, το οποίο βοηθήθηκε από τη φύση της υπεργολαβικής εργασίας όπου οι εργάτες παίρνουν δουλειές σε διαφορετικά μέρη και χτίζουν ανεπίσημα δίκτυα, τα οποία μπορούν ύστερα να λειτουργήσουν ως κανάλι επικοινωνίας σε αγώνες σαν και αυτόν.

Ενώ τα διεθνιστικά αιτήματα στο LOR εγκρίθηκαν σε τεράστιο βαθμό από μια μαζική συνέλευση, είναι δύσκολο να αποκρυπτογραφήσουμε ακριβώς μέχρι ποιο σημείο αυτό ήταν το αποτέλεσμα εσωτερικών συζητήσεων μεταξύ των απεργών που έφτασαν σε καθαρά διεθνιστικά συμπεράσματα, και μέχρι ποιο σημείο ήταν αντανάκλαση του βαθμού στον οποίο ο αγώνας ελεγχόταν από αντιπροσώπους του συνδικάτου και μέλη πολιτικών κομμάτων και όχι από αυτές καθαυτές τις γενικές συνελεύσεις. Η Visteon αποτελεί άλλο ένα παράδειγμα όπου η μορφή των γενικών συνελεύσεων λειτούργησε σαν σφραγίδα για αποφάσεις που παίρνονταν αλλού. Οι γενικές συνελεύσεις που απλώς επικυρώνουν αποφάσεις αντί να τις λαμβάνουν μπορεί, για εργάτες που δεν είναι εξοικειωμένοι με το να ελέγχουν τους δικούς τους αγώνες, απλά να ενισχύσει το ρόλο του συνδικάτου ως τους «ειδικούς» των οποίων τις αποφάσεις τα μέλη σφραγίζουν τυπικά. Τέτοιες γενικές συνελεύσεις είναι αναμφισβήτητα περισσότερο απειλή για τον έλεγχο των εργατών στους αγώνες παρά οι υπαγορεύσεις που παραδίδονται από τους επαγγελματίες του συνδικάτου, αφού τουλάχιστον οι τελευταίες – με το να αποφεύγουν την πλασματική δημοκρατία  - προκαλεί τους εργάτες να τις απορρίψουν. Δεν θα έπρεπε να κάνουμε το λάθος να φετιχοποιούμε συγκεκριμένες μορφές οργάνωσης χωρίς να λαμβάνουμε υπόψη το περιεχόμενό τους.

Στη Vestas τα πράγματα ήταν λίγο πιο πολύπλοκα απλώς επειδή η εργατική δύναμη ήταν αρχικά μη-συνδικαλισμένη, αλλά κάποιοι από τους καταληψίες μπήκαν στο RMT καθώς υποστήριζε τον αγώνα με χρήματα και νομική βοήθεια από έξω. Παρόλο που το RMT προσπάθησε να μεταφέρει τη διαμάχη μακριά από το δρόμο της άμεσης δράσης στο έδαφος της αστικής νομιμότητας (προσφέρθηκε να χορηγήσει τις δικαστικές υποθέσεις, αλλά όχι να σταματήσει τον λιμοκτονικό αποκλεισμό, κάτι που όμως το κατάφεραν μια χούφτα αναρχικοί) η επιρροή τους είναι δύσκολο να προσδιοριστεί. Και όταν οι καταληψίες έληξαν την κατάληψη, άρχισαν να ανακτάν έναν πιο κεντρικό οργανωτικό ρόλο για τον εαυτό τους. Έτσι, η ανάμειξη του RMT καθίσταται ίσως πιο σαφής υπό την οπτική του Bob Crow, δηλαδή το να κεφαλαιοποιεί τη μαχητικότητα της ιδιότητας του μέλους για να τονίσει τη θέση του RMT ως «το πιο γρήγορα αναπτυσσόμενο συνδικάτο της Βρετανίας» και να θεμελιώσει το διακριτικό τους ως ένα ριζοσπαστικό, μαχητικό συνδικάτο (μπλουζάκια μελών του RMT στη Vestas που απεικόνιζαν προεξέχοντα κόκκινα αστέρια).

Ωστόσο, στη Vestas η απειλή της επανακατάληψης δεν προερχόταν κυρίως από τα συνδικάτα, αλλά από επαγγελματίες ακτιβιστές συμπεριλαμβανομένου τουλάχιστον ενός Φιλελεύθερου Δημοκράτη πολιτικού, σκηνοθετώντας μια χρηματιζόμενη υποστηρικτική ομάδα. Κάποιος σύντροφος που πρόσφατα ανταποκρίθηκε σε ένα επείγον κάλεσμα για βοήθεια στον αποκλεισμό του εργοστασίου της Vestas, για να εμποδίσουν τη μετακίνηση πολύτιμου αποθέματος, ανέφερε ότι δεν υπήρχε κανείς με κάποιο παρελθόν στο εργατικό κίνημα εκτός από λίγα μέλη του WorkersClimate Action/Alliance for WorkersLiberty. Αντ’ αυτού, η «κατασκήνωση για το κλίμα» είχε πέσει υπό τον έλεγχο μιας κλίκας ριζοσπαστών φιλελεύθερων (προφανώς από την ομάδα ‘Climate Rush’), που αντιμετώπιζαν τους εργάτες της Vestas ως τίποτα περισσότερο από βολική τροφή για τα μίντια και τους συμπαραστάτες σαν να ήταν κατώτεροι ιεραρχικά εθελοντές σε ΜΚΟ, για παράδειγμα δίνοντας εντολές αλλά αρνούμενοι να τους πουν για ποιο σκοπό γίνονταν οι συγκεκριμένες εργασίες διότι ήταν «μυστικά».

Κάποιο μέλος αυτής της κλίκας επίσης, διέκοψε μια συνέντευξη στις ειδήσεις έξω από το δικαστήριο με έναν 70χρονο οικολόγο ακτιβιστή κατηγορούμενο για βανδαλισμό και βίαιη επίθεση, φωνάζοντας «Δεν είναι μαζί μας! Δεν είναι μαζί μας!», επειδή οι κατηγορίες θα «δυσφήμιζαν την καμπάνια». Δεν έχει σημασία ότι τους συνέλαβαν καθώς προσπαθούσαν να σπάσουν τον αποκλεισμό που είχε στόχο να λιμοκτονήσει τους καταληψίες ώστε να βγουν από την κατάληψη. Αυτά δήλωσε η φιλελεύθερη και συνέχισε να επιπλήττει τους συμπαραστάτες που ήταν παρόντες για το ότι μίλησαν στα μίντια χωρίς να το πουν πρώτα σε αυτήν. Οι πολιτικοί είναι φιλελεύθεροι-πράσινοι, αλλά ο τρόπος λειτουργίας είναι κλασικός λενινιστικός. Οι άνθρωποι που επέκριναν την εταιρεία καλλυντικών Lush – το αφεντικό της οποίας μαθεύτηκε πρόσφατα πως πλήρωνε προσωπικό με £50 τη μέρα για να επανδρώσει τον αποκλεισμό του εργοστασίου – επίσης γιουχαΐστηκαν αφού η Lush είναι μια «ηθική πράσινη επιχείρηση» και έτσι «με το μέρος μας». Η Lush είναι μια από τους χορηγούς του Climate Rush.

Αυτή η δυναμική αναμφίβολα αντανακλά το μεταβαλλόμενο τοπίο του αγώνα από την άμεση δράση των εργατών στις θεματικές εκστρατείες στις οποίες οι ριζοσπάστες πράσινοι φιλελεύθεροι είναι πολύ καλά εξοικειωμένοι. Αλλά δείχνει επίσης ότι η αυτοοργάνωση των εργατών δεν αντιμετωπίζει απλώς την ενσωμάτωση από τους παραδοσιακούς τρόπούς αντιπροσώπευσης (συνδικάτα και πολιτικά κόμματα), αλλά επίσης από σχετικά καινούριους «ριζοσπαστικούς» τρόπους. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να έχουμε κατά νου, αφού  μια οικολογική δυναμική στους αγώνες των εργατών μπορεί να γίνει πιο διαδεδομένη,  δεδομένου του επιπέδου της ευαισθητοποίησης του κοινού στην κλιματική αλλαγή και την εμφανή ασυμβατότητα ανάμεσα στη λογική του κεφαλαίου και στο περιβάλλον, κάτι το οποίο έγινε ξεκάθαρο από γεγονότα όπως το κλείσιμο της Vestas.      

Μερικά δειλά συμπεράσματα:

Λοιπόν, είμαστε μάρτυρες μιας αναγέννησης της αγωνιστικότητας της εργατικής τάξης; Θα ήταν ευσεβής πόθος να πούμε κάτι τέτοιο βασισμένοι στα σύγχρονα στοιχεία. Σίγουρα υπάρχουν ενθαρρυντικά σημάδια στον τρόπο με τον οποίο οι εργάτες έχουν λάβει άμεση δράση έξω από συνδικάτα, συνδέθηκαν με ευρύτερες κοινότητες της εργατικής τάξης και εργάστηκαν εποικοδομητικά με επαναστάτες δίνοντας παράλληλα μικρή άφεση σε προσπάθειες πολιτικάντιδων να χρησιμοποιήσουν τους αγώνες των άλλων για δικούς τους σκοπούς. Ωστόσο, ίσως αυτό που αρμόζει περισσότερο σε μια νηφάλια ανάλυση των πρόσφατων αγώνων είναι το πόσο άτυποι είναι. Το μαζικό κύμα απολύσεων που έχει οδηγήσει την ανεργία σε ύψη πρωτοφανή για πάνω από μια δεκαετία, έχει προχωρήσει σε μεγάλο βαθμό χωρίς αντιστάσεις, καθώς περίπου ένα εκατομμύριο εργάτες έχουν χάσει τη δουλειά τους από τότε που ξεκίνησε η ύφεση.

Μόνο ο χρόνος θα δείξει εάν η ανάπτυξη της κρίσης και τα σχεδιαζόμενα πισωγυρίσματα στο βιοτικό επίπεδο της εργατικής τάξης θα προκαλέσει μια κλιμάκωση και επέκταση των αυτοοργανωμένων αγώνων ή μια υποχώρηση στον κυνισμό, στην ατομικιστική παραίτηση και τις με προσεκτικό χειρισμό ήττες υπό την επίβλεψη της συνδικαλιστικής εκπροσώπευσης. Το πιο σημαντικό πράγμα που μπορούμε να σκεφτούμε αυτή τη στιγμή είναι το πώς μπορούμε να οργανωθούμε ώστε να αυξήσουμε τις πιθανότητες για το πρώτο αποτέλεσμα και να ελαχιστοποιήσουμε τις πιθανότητες για το τελευταίο. Η συζήτηση αυτή ξεπερνάει το παρόν άρθρο, αλλά είναι μια συζήτηση που είναι αναγκαία να γίνει στους ριζοσπάστες εργάτες. Τόσο στους αναγνώστες και όσο και στους συγγραφείς.