Οι κόκκινοι βλαστοί της αντίστασης; Αγώνες κατά την ύφεση στο Ην. Βασίλειο.

Τη μετάφραση την καναμε με την ελ. Καθηστερησα καμποσους μηνες (γκουχ γκουχ) να τελειωσω κατι διορθωσεις αλλα πιστευω πως αυτη τη στιγμη ειναι πιο επικαιρη απο τοτε (κατι σαν την επετειο της 17 νοεμβρη που καθε χρονια ειναι πιο επικαιρη απο καθε προηγουμενη). Το πρωτοτυπο ειναι εδω: http://libcom.org/library/red-shoots-resistance-recession-struggles-uk


Αφιερωμενο σε αυτους που αντιμετωπιζουν τον κοινωνικο ανταγωνισμο με ενα καχυποπτο, υπεροπτικο, λοξο βλεμμα απο το παραθυρο του γυαλινου πυργου τους, λιγο πρωτου το στρεψουν ξανα στον καθρεφτη που στεκει μονιμα μπροστα τους και συνεχισουν να θαυμαζουν τη μεγαλοπρεπεια τους. Δεν ειχε οση πλακα οση θα μπορουσε, κυριως γιατι οι πιο πολλοι εκει μεσα ηταν ξενερωτοι και τους αντιμετωπιζαν στα σοβαρα. Ναι, εχω μαζοχιστικες τασεις, αυτοκτονικο ιδεασμο και οχι πολλα πραγματα να κανω στη ζωη μου.

Μετάφραση από Aufheben: Οι κόκκινοι βλαστοί της αντίστασης; Αγώνες κατά την  ύφεση στο Ην. Βασίλειο.

Το άρθρο αυτό γράφτηκε το 2009 και εξετάζει αγώνες κλειδιά που έδωσαν εργαζόμενοι στο Ην. Βασίλειο κατά τη διάρκεια της ύφεσης, περιλαμβάνοντας την κατάληψη του Ford Visteon και τις άγριες απεργίες στα διυλιστήρια Lindsey.

Εισαγωγή:

Η οικονομική κρίση έχει οδηγήσει όχι τόσο σε ένα κύμα, αλλά σίγουρα σε μια αναζωπύρωση των εργατικών αγώνων στο Ην. Βασίλειο. Άγριες απεργίες έχουν μεταδοθεί σε όλη τη χώρα, εργοστάσια έχουν καταληφθεί από απολυμένους εργαζόμενους και σχολεία από γονείς που διαμαρτύρονται για το κλείσιμό τους, ενώ επίσημες και μη απεργίες στα ταχυδρομεία έλαβαν μέρος σε όλη τη χώρα καθώς η αμφίβολη «νίκη» της συμφωνίας της εθνικής απεργίας του 2007 αρχίζει να τίθεται σε ισχύ. Στο Μπράιτον, το συμβούλιο κυνηγάει εναν από τους πιο μαχητικούς κλάδους της εργατικής τάξης, τους εργαζόμενους απορριμμάτων και οδοκαθαριστές της εταιριας Cityclean – που έχουν μια ιστορία άγριων απεργιών και καταλήψεων. 1 Η απειλή του συμβουλίου να επιβάλει μειώσεις μισθών πάνω από 8.000£ κατά άτομο (από έναν ανώτατο μισθό κάτω των £20k)  έχει ήδη προκαλέσει διαδηλώσεις από τους εργαζόμενους της Cityclean με την υπόσχεση περαιτέρω ενεργειών εάν το συμβούλιο τα προωθήσει. Είναι αυτοί οι κόκκινοι βλαστοί μιας αναγέννησης της μαχητικότητας της εργατικής τάξης; Ή οι τελευταίες ανάσες μιας τάξης ακόμη αποδυναμωμένης από την επίθεση του κεφαλαίου τη δεκαετία του ’80?

Αυτό το σύντομο άρθρο αναφέρεται στις απεργίες στο διυλιστήριο πετρελαίου στο Lindsey, τις καταλήψεις της Ford-Visteon και Vestas και τις καταλήψεις σχολείων από γονείς στη Γλασκόβη και στη Γέφυρα Λέβισαμ. Οι αγώνες αυτοί επιλέχθηκαν καθώς εγείρουν ενδιαφέροντα ερωτήματα, που χωρίς αμφιβολία παραμένουν επίκαιρα όσο η υπό συζήτηση οικονομική ανάκαμψη προσφέρει το σύνθημα για μια πληθώρα περαιτέρω περικοπών που σχεδιάζονται. Περιγράφοντας αυτές τις διαμάχες, παλιά θέματα θα έρθουν στην επιφάνεια: εθνικισμός vs διεθνισμός, συνδικάτα vs δράση εκτός συνδικάτων, μαζικές συνελεύσεις vs παρασκηνιακές συμφωνίες και ο ρόλος των αριστερών και των επαναστατών. Ωστόσο, υπάρχουν επίσης σχετικά νέες δυναμικές όπως η διασταύρωση περιβαλλοντικών αγώνων με ταξικούς αγώνες. Πώς εμφανίζονται αυτά στο φοντο της οικονομικής κρίσης?  

Οι άγριες απεργίες στο διυλιστήριο πετρελαίου Lindsey (LOR)

Το Γενάρη του 2009 600 εργάτες διαδήλωσαν στο διυλιστήριο πετρελαίου του Lindsey (LOR) στη Lincolnshire. Το BBC περιέγραψε τη διαδήλωση ως μια «κλιμάκωση της διαμαρτυρίας ενάντια στη χρησιμοποίηση ξένης εργατικής δύναμης». 3 Οι εργάτες απεικονίζονταν με πανό που επαναλάμβαναν το σλόγκαν του Gordon Brown «αγγλικές δουλειές για άγγλους εργάτες», κλεμμένο από το Εθνικό Μέτωπο. Κάποια από αυτά τα πανό ήταν εμφανές ότι δεν ήταν από επίσημα συνδικάτα αλλά κάποιων ατόμων. Συνδυασμένη με την διακεκριμένη μιντιακή κάλυψη των περίεργων σημαιών του Ην.Βασιλείου  στο πλήθος και το ακροδεξιό Βρετανικό Εθνικιστικό Κόμμα να κινείται με πλήρως καιροσκοπικό τρόπο, φαινόταν πως το πρώτο ξέσπασμα μιας ανοιχτής ταξικής αντιπαράθεσης μέσα στην κρίση ήταν μια επιστροφή στις εθνικιστικές απεργίες του 1970.

Αφορμή για τη διαμάχη στάθηκε η απόφαση του φορέα εκμετάλλευσης του διυλιστηρίου Total να το αναθέσει υπεργολαβικά σε μια ιταλική εταιρεία IREM, η οποία έφερε το δικό της ιταλικό εργατικό δυναμικό. Αυτή ήταν η πηγή της «ενάντια στους ξένους εργάτες» γραμμής που υποστήριζαν τα μίντια. Η Total προφανώς έκανε χρήση της Οδηγίας της ΕΕ για την απόσπαση εργαζομένων, η οποία νομιμοποιεί την πληρωμή σε υπεργολαβικούς εργαζόμενους της ΕΕ του κατώτατου μισθού που προβλέπει η χώρα καταγωγής τους και όχι η χώρα στην οποία εργάζονται, και επομένως φέρεται ότι δεν επιτρέπει στους ντόπιους εργάτες να διεκδικήσουν τις θέσεις αυτές. Η συμβαλλόμενη κατασκευαστική επιχείρηση παραμένει μια από τις πιο συνδικαλισμένες του Ην. Βασιλείου ενώ ίσχυε και μια εθνική σύμβαση για τους μισθούς και τις συνθήκες εργασίας.

Η Total εκμεταλλεύτηκε τις υφιστάμενες εξωτερικές, υπεργολαβικές συμφωνίες σε συνδυασμό με την Οδηγία της ΕΕ για να φέρει ιταλούς εργάτες, που θεωρούνταν από τους διαχειριστές του LOR ότι βρίσκονται σε κατώτερες συνθήκες, υποσκάπτοντας την εθνική σύμβαση. Αυτό αποδείχτηκε δύσκολο να επιβεβαιωθεί, καθώς η Total σιωπούσε στα πλαίσια της «εμπορικής εμπιστευτικότητας», και σκόπευε να φιλοξενήσεις τους ιταλούς συμβαλλομένους της σε ένα υπεράκτιο φορτηγό πλοίο και να τους μεταφέρει με λεωφορείο προς και από την τοποθεσία για να μην έρθουν σε επαφή με τους ντόπιους εργάτες ακόμη και πριν ξεκινήσουν οι απεργιακές φρουρές.

Κύμα απεργιών αλληλεγγύης Μ1 ξεκίνησε σε όλη τη χώρα σε 13 διυλιστήρια και σταθμούς ενέργειας από το Longannet της Fife μέχρι το Milford Haven στη Νότια Ουαλία και έως το σταθμό ενέργειας Langage κοντά στο Plymouth με τη συμμετοχή συνολικά πάνω από 4000 εργατών. 5 Αναφορές ότι, πολωνοί εργάτες είχαν ενωθεί μαζί τους στο Langage 6 και η εμφάνιση πανό ανάμεσα στις απεργιακές φρουρές γραμμένων στα ιταλικά και άλλων με το σύνθημα «εργάτες του κόσμου ενωθείτε!», άρχισαν να θέτουν υπό αμφισβήτηση την επίσημη αφήγηση ότι πρόκειται για μια απλή ρατσιστική απεργία για εθνικό προστατευτισμό. Τα πραγματικά αιτήματα της απεργιακής επιτροπής του LOR, που είχαν εγκριθεί με συντριπτική πλειοψηφία από μια μαζική συνέλευση ήταν από πολλές απόψεις τα τυπικά συνδικαλιστικά αιτήματα, που ήταν τα ακόλουθα:

Καμία θυματοποίηση των αλληλέγγυων εργατών. Όλοι οι εργάτες στο Ην. Βασίλειο να καλύπτονται από την εθνική σύμβαση NAECI Μ2. Η καταγραφή υπό τον έλεγχο του συνδικάτου των άνεργων και με τοπικό επίπεδο εξειδίκευσης μελών του συνδικάτου, με δικαίωμα διορισμού όταν υπάρξει διαθέσιμη εργασία. Κυβερνητική και εργοδοτική επένδυση σε κατάλληλη εκπαίδευση/μαθητεία για τη νέα γενιά εργατών στον κατασκευαστικό κλάδο – αγώνας για ένα μέλλον για τους νέους. Όλοι οι μετανάστες εργάτες να μπουν σε συνδικάτα. Βοήθεια από τα συνδικάτα προς τους μετανάστες εργάτες – συμπεριλαμβάνοντας διερμηνείς – και πρόσβαση στη συμβουλευτική του συνδικάτου – για να τους προωθήσουν ως ενεργά ολοκληρωμένα μέλη στα συνδικάτα. Το χτίσιμο δεσμών με συνδικάτα στον κατασκευαστικό κλάδο σε όλη την ήπειρο.

Το αποτέλεσμα ήταν ότι δημιουργήθηκαν 102 νέες θέσεις εργασίας, χωρίς οι ξένοι εργάτες να χάσουν τη δουλειά τους, γεγονός για το οποίο σχολίασε ένα μέλος της απεργιακής επιτροπής «είμαι χαρούμενος που όλοι επέστρεψαν στις δουλειές τους, που μπορούν και κερδίζουν χρήματα ξανά και που οι ιταλοί είναι ακόμη εδώ» 8. Σύμφωνα με το Σοσιαλιστικό Κόμμα η απεργία ήταν μια «εκπληκτική νίκη» στην οποία ικανοποιήθηκαν όλα τα αιτήματα των εργατών. Ανέφερε επίσης ότι «οι 647 απολύσεις αποσύρθηκαν, οι άλλες 51 απολύσεις λόγω κατάργησης συγκεκριμένων πόστων ακυρώθηκαν και όλοι οι εργαζόμενοι έχουν τώρα εγγυημένο ένα μίνιμουμ 4 εβδομάδων εργασίας, δηλαδή όση δουλειά είναι διαθέσιμη» 9. Το τελευταίο αυτό σημείο δίνει πράγματι κάποια προοπτική σε αυτή την «εκπληκτική νίκη», αλλά η διαμάχη στο LOR έδειξε ότι οι εργάτες μπορούν να δράσουν έξω από τους θεσμούς και να παραβούν τους νόμους που αφορούν αποκλεισμούς εγκαταστάσεων τρίτων επιχειρήσεων ατιμωρητί και να νικήσουν.

Οι καταλήψεις στη Ford Visteon:

Η Visteon ήταν μια εταιρία που ιδρύθηκε το 2000 όταν η Ford Motor Company της ανέθεσε ως υπεργολαβία κάποια εργασιακά της τμήματα. Ωστόσο, η Ford διατήρησε το 60% των μετοχών. Στους υφιστάμενους εργάτες δόθηκαν υποσχέσεις ότι θα συνεχίσουν να εργάζονται με τους ίδιους όρους και συνθήκες που εργάζονταν στην Ford. Προσλήφθηκε νέο προσωπικό με κατώτερες συμβάσεις. Στις 31 Μάρτη 2009 η Visteon εισήλθε σε καθεστώς πτώχευσης. Ανακοίνωσε το κλείσιμο των 3 εργοστασίων της στο Ην. Βασίλειο και την απόλυση 610 εργατών.

Οι εργάτες αναγκάζονταν να εργαστούν μέχρι το τέλος της βάρδιας τους, ύστερα τους δινόταν μια ολιγόλεπτη αναγγελία της απόλυσής τους – χωρίς αποζημιώσεις ή ακόμη και χρωστούμενους μισθούς, παραβιάζοντας τους ίδιους όρους εργασίας που τους είχαν υποσχεθεί, καθώς δεν τους χειρίζονταν ως εργάτες της Ford. Στο Belfast αυτό προκάλεσε μια αυθόρμητη κατάληψη του εργοστασίου. Την επομένη αφού μαθεύτηκαν τα νέα, τα εργοστάσια στο Enfield (βόρειο Λονδίνο) και στο Basildon (Essex) επίσης καταλήφθηκαν από τους εργάτες τους. Παρόλο που οι εργάτες ήταν όλοι μέλη του συνδικάτου «Unite the Union», το συνδικάτο προσέφερε από μικρή έως καθόλου βοήθεια, εκτός από κάποιες συμβολικές επισκέψεις από τα «κεφάλια» του συνδικάτου. Οι καταλήψεις δεν αναφέρονταν καν στο ιστολόγιο της Ένωσης.

Η αγωνιστική ιστορία του Visteon ήταν μικρή, αν και μερικοί από τους παλαιότερους εργάτες θυμούνταν ακόμη τις διαμάχες στα τέλη του ’70. Το εργοστάσιο του Basildon είχε ελάχιστα αποθέματα και μονάδες αξίας για την εταιρεία, και έτσι οι εργάτες άρχισαν να διαλύουν τα γραφεία. «Πείστηκαν» να φύγουν από μια διμοιρία ΜΑΤ και έτσι ξεκίνησαν μια 24ωρη περιφρούρηση του οικοπέδου. Στο Enfield, η κατάληψη διήρκησε μέχρι την Πέμπτη 9 Απρίλη, όταν η ένωση Unite – χρησιμοποιώντας έναν συνδυασμό από αμφίβολες νομικές συμβουλές και την υπόσχεση μιας «συμφωνίας» την οποία αρνούταν να ανακοινώσει μέχρι την επόμενη Τρίτη – έπεισε τους εργάτες να εγκαταλείψουν το εργοστάσιο. Επίσης, ξεκίνησαν μια 24ωρη περιφρούρηση για να εμποδίσουν την εκποίηση του ενεργητικού της εταιρείας.

Μόνο οι εργάτες στο Belfast συνέχιζαν την κατάληψη. Πιθανότατα δεν ήταν σύμπτωση ότι οι εργάτες του Belfast είχαν τους ισχυρότερους δεσμούς με την τοπική κοινότητα – εκατοντάδες υποστηρικτές από την περιοχή τούς επισκέφτηκαν λίγες ώρες αφότου ξεκίνησε η κατάληψη. Στο Belfast, οι εργάτες έμεναν κατά κύριο λόγο στην άμεση γύρω περιοχή, ενώ οι εργάτες του Enfield και του Basildon κατά βάση μετακινούνταν στη δουλειά από πολύ μακριά. 

Τα αφεντικά της Ένωσης Unite και του Visteon συνέχιζαν τις διαπραγματεύσεις για τις υποτίθεται έτοιμες «συμφωνίες» στις ΗΠΑ. Τα αφεντικά της Ford αρνήθηκαν να συμμετέχουν, αρνούμενοι κάθε ευθύνη για την τήρηση της συμφωνίας περί ίδιων όρων εργασίας. Οι περισσότερες διαπραγματεύσεις γίνονταν παρασκηνιακά. Αναφέρθηκε ότι οι σύνεδροι από το Enfield, που είχαν συνοδεύσει τα στελέχη της Unite στις διαπραγματεύσεις στις ΗΠΑ, παραμερίστηκαν ενώ η Ένωση και τα αφεντικά του Visteon διαπραγματεύονταν το μέλλον των εργατών ερήμην τους. Το αποτέλεσμα όλου αυτού ήταν μια προσφορά αποζημίωσης απόλυσης για 90 ημέρες – το νόμιμο κατώτατο όριο.       

Αυτό παρακίνησε τους εργάτες του Enfield να ενισχύσουν τα οδοφράγματα στις εξόδους του εργοστασίου και ενθάρρυνε τους εργάτες του Belfast να συνεχίσουν την κατάληψη. Οι εργάτες του Visteon και οι σύνεδροί τους στην Ένωση ετοιμάζονταν επίσης να στείλουν αντιπροσώπους στο τελευταίο εργοστάσιο της Ford στο Ην. Βασίλειο, στο Bridgend. Το εργοστάσιο αυτό ήταν κερδοφόρο και ζωτικό κομμάτι της αλυσίδας προμηθειών της Ford. Αυτό έφερε στο τέλος την Ford στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και την Ένωση να πιέζει τους εργάτες να ακυρώσουν τις αποστολές αντιπροσώπων στο Bridgend. Η τελευταία συμφωνία ήταν μια μερική νίκη από την άποψη ότι υπήρξε μια βελτίωση στο κατώτατο νόμιμο όριο. Ωστόσο, πολλά σημεία, όπως οι συντάξεις, παρέμειναν άλυτα.        

Οι καταλήψεις σχολείων:

Τον Φεβρουάριο γονείς κατέλαβαν τη στέγη του δημοτικού σχολείου της Παναγίας της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στη βορειοδυτική Γλασκόβη. Η αντίδρασή τους αυτή ήταν μια απάντηση στα σχέδια του συμβουλίου να κλείσει 25 δημοτικά σχολεία και βρεφονηπιακούς σταθμούς σε όλη τη Γλασκόβη, που είχαν ήδη προκαλέσει πορείες και αποκλεισμό από τους γονείς μιας συνεδρίασης του συμβουλίου. Το γεγονός αυτό ακολούθησε τον Απρίλιο η κατάληψη των δημοτικών St Gregory’s και Wyndford από γονείς, αφού αναγνώρισαν σαν κοροϊδία τη «δημόσια διαβούλευση» που ξεκίνησε το δημοτικό συμβουλίου» ως απάντηση στις διαμαρτυρίες που προηγήθηκαν.  

Παράλληλα, τον Απρίλη έγινε η κατάληψη της στέγης του δημοτικού σχολείου του  Lewisham Bridge στο νότιο Λονδίνο από γονείς και υποστηρικτές οργισμένους με τα σχέδια του συμβουλίου για κατεδάφιση του σχολείου. Το συμβούλιο του Lewisham είχε ήδη κλείσει το σχολείο μεταφέροντας τους μαθητές του σε άλλο σχολείο. Σχεδίαζαν να κατεδαφίσουν το σχολείο και να το αντικαταστήσουν με ένα σχολείο για παιδιά 3-16 ετών και με το διπλάσιο αριθμό μαθητών, συμπιέζοντας τις περιοχές για παιχνίδι και τις αίθουσες πολύ κάτω από τις κρατικές προδιαγραφές. Το νέο σχολείο θα είχε καθεστώς «Ιδρύματος», με πολιτική υποδοχής μαθητών που θα καθοριζόταν από ανεξάρτητους διοικητές υποστηριζόμενους από ιδιωτικά κεφάλαια.

  

Η κατάληψη στο Lewisham Bridge εμπνεύστηκε από την καμπάνια της Γλασκόβης «σώστε τα σχολεία μας» και τις καταλήψεις στο Visteon. Εργάτες από το Enfield and Belfast του Visteon επισκέπτονταν την κατάληψη δωρίζοντας τα ζεστά, εύκολα ορατά μπουφάν τους στους καταληψίες που είχαν εγκατασταθεί στις στέγες. Με τη σειρά της, η κατάληψη στο Lewisham Bridge ενέπνευσε γονείς να καταλάβουν το δημοτικό σχολείο Charlotte Turner κοντά στο Deptford,  το οποίο το συμβούλιο σκόπευε να κλείσει παρά ακόμη μία εικονική «δημόσια διαβούλευση» στα πλαίσια της οποίας οι 296 από τις 297 απαντήσεις αντιτίθονταν στο κλείσιμο. Όλες οι καμπάνιες συνεχίζονται ακόμη (Οκτώβρης 2009), παρόλο που οι καταλήψεις έχουν λήξει - προς το παρόν.    

Στην περίπτωση του Lewisham Bridge η κατάληψη ήταν μια ολοκληρωτική νίκη – παρόλο που δεν οφειλόταν αποκλειστικά στην άμεση δράση. Οι καταληψίες αιτήθηκαν να καταχωρηθεί (σ.μ. ως πολιτιστική κληρονομιά) το κτίριο του σχολείου, πράγμα το οποίο επιτεύχθηκε. Αυτό ανέτρεψε τα σχέδια του συμβουλίου για κατεδάφιση. Στην περίπτωση των σχολείων της Γλασκόβης, οι καταλήψεις υιοθετήθηκαν ως μια στρατηγική της συνεχιζόμενης καμπάνιας και μπορούν στο μέλλον να ξαναρχίσουν.

Η κατάληψη των Vestas:

Η Vestas Blades, δανών ιδιοκτητών, κατασκευάζει ανεμογεννήτριες και διευθύνει τρία οικόπεδα στο Isle of Wight και στο Southampton. Παρά το γεγονός ότι δήλωνε κέρδη και αυξημένες πωλήσεις, η Vestas ανακοίνωσε τον Ιούλιο του 2009 ότι έκλεινε την εγκατάσταση παραγωγής της στο Newport, στο Isle of Wight, με συνέπεια την απώλεια 625 θέσεων εργασίας. 19 εργάτες απάντησαν με την κατάληψη του εργοστασίου (παρόλο που έκαναν τον τύπο να πιστεύει ότι πρόκειται για σχεδόν 30 άτομα, προκειμένου να αποτρέψουν προσπάθειες έξωσής τους). Αμέσως έδειξαν το παράλογο του «ορθολογισμού» της Vestas – το να κλείσει το μοναδικό στο Ην. Βασίλειο εργοστάσιο γεννητριών σε μια στιγμή που η κυβέρνηση είχε ανακοινώσει μια πολιτική επέκτασης της παραγωγής ανανεώσιμης ενέργειας προς αντιμετώπιση της αδιαμφισβήτητης ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής. Η Vestas είχε επίσης πρόσφατα λάβει μια πολλών εκατομμυρίων επιχορήγηση από την κυβέρνηση του Ην. Βασιλείου για έρευνα και ανάπτυξη. Συνεπώς, οι εργάτες προέταξαν την εθνικοποίηση προκειμένου να διασφαλίσουν «πράσινες θέσεις εργασίας», ως ένα από τα κύρια αιτήματά τους.

Μια ενδιαφέρουσα πτυχή της κατάληψης ήταν η ηλικία των καταληψιών – οι περισσότεροι ήταν κάτω των 25, και το γεγονός ότι δεν ήταν συνδικαλισμένοι και είχαν μικρό ιστορικό μαχητικότητας. Όπως δήλωσε ένας από τους εργάτες που έφυγε από την κατάληψη νωρίς για οικογενειακούς λόγους: «Δεν έχουμε άλλη επιλογή. Αν χάσουμε αυτές τις δουλειές, δεν θα μπορέσουμε να βρούμε άλλες στο νησί. Πώς θα στηρίξουμε τις οικογένειές μας τότε;» Η κατάληψη προσέλκυσε την συμπαράσταση από μια κατασκήνωση για το κλίμα που στήθηκε έξω από τις πύλες του εργοστασίου, όπως και από την ένωση RMT, που ανέλαβε μεγάλο μέρος της οργάνωσης έξω από το εργοστάσιο καθώς η πλειονότητα των αγωνιστών εργατών είχε παγιδευτεί μέσα στην κατάληψη από έναν φράχτη που είχε υψώσει η αστυνομία και η ασφάλεια για να εμποδίσει την είσοδο προμηθειών μέσα στο εργοστάσιο – και να αναγκάσει τους καταληψίες να βγουν έξω από τη λιμοκτονία.

Η κατάληψη διήρκησε 3 εβδομάδες, κατά τη διάρκεια των οποίων διάφορες ομάδες συμπαράστασης σχηματίστηκαν σε άλλες πόλεις. Στο Brighton, όπου δραστηριοποιηθήκαμε εμείς, αυτό περιλάμβανε ένα συνονθύλευμα ανθρώπων από τη Solidarity Federation, το Σοσιαλιστικό Κόμμα και το Πράσινο Κόμμα, όπως και ανένταχτα άτομα, που συναντιόμασταν σε εβδομαδιαία βάση. Αντί να ενισχύσουμε το ελεγχόμενο από την ομοσπονδία Trades Union Congress (TUC) ταμείο, οι £100 που συγκεντρώθηκαν στο δρόμο χρησιμοποιήθηκαν για να αγοραστούν προμήθειες που περνούσαν κρυφά στους καταληψίες, αφότου συμπαραστάτες οργάνωναν έναν αντιπερισπασμό στην περίφραξη. Την προηγούμενη μέρα ένας καταληψίας είχε φύγει από την κατάληψη «χλωμός και τρεμάμενος». Οι γιατροί τον έστειλαν στο νοσοκομείο αφού εντόπισαν επικίνδυνα χαμηλά επίπεδα σακχάρου του αίματος.  

Δυστυχώς, δεν έγινε καμία προσπάθεια να επεκταθεί ο αγώνας και σε άλλους χώρους δουλειάς, παρόλο που έγιναν σχεδιασμένες προσπάθειες να δημιουργηθούν ομάδες συμπαράστασης σε όλο το νησί. Αυτό ήταν ιδιαίτερα αξιοσημείωτο, αφού τα γειτονικά εργοστάσια προμήθευαν το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής τους στη Vestas και επομένως και οι εκεί θέσεις εργασίας κινδύνευαν στη συνέχεια επίσης. Αυτό φάνηκε σαν μια χαμένη ευκαιρία. Η κατάληψη έληξε χωρίς ξεκάθαρες παραχωρήσεις, και η καμπάνια φαίνεται να έχει πληγεί πλέον αφού και τα τελευταία πτερύγια έχουν μεταφερθεί από το εργοστάσιο. Ωστόσο, κάποιοι από τους καταληψίες έχουν επισκεφτεί απεργιακές φρουρές σε άλλες διαμάχες, πράγμα που δείχνει ότι η εμπειρία τους έχει «μεταμορφώσει».

Σίγουρα στο Brighton, ο συνδυασμός της απώλειας θέσεων εργασίας με την περιβαλλοντική σκοπιά άγγιζε κάποιες χορδές των ανθρώπων κατά τη διάρκεια των συγκεντρώσεων χρημάτων στο δρόμο, με την απεργία των μεταλλωρύχων το 1984/5 ως κοινό σημείο αναφοράς για αυτούς που σταματούσαν στο δρόμο να συζητήσουμε καθώς κρατούσαμε κουτιά οικονομικής ενίσχυσης έξω από το σταθμό τρένου του Brighton. Βρήκαμε ενδιαφέρον το γεγονός ότι η απεργία παραμένει ένα πολιτισμικό σημείο αναφοράς τόσο για το ευρύ κοινό όσο και για τους αριστερούς.

Η ταξική πάλη δεν είναι ποτέ «καθαρή»:

Το πρώτο ενδιαφέρον πράγμα που αξίζει να αναφερθεί αφορά την «καθαρότητα» των αγώνων. Κάποιοι αριστεροί, ακόμη και κομμουνιστές, έσπευσαν να καταδικάσουν τις άγριες απεργίες του LOR σαν «μια ρατσιστική απεργία» όταν η πραγματικότητα ήταν πολύ πιο πολύπλοκη. Παρόμοια, κάποιες εκφρασμένες αμφιβολίες για τον αγώνα στη Vestas εξαιτίας της κεντρικότητας του αιτήματος της εθνικοποίησης, που παρόλο που γεννήθηκε από μια υγιή δυσπιστία προς τα αφεντικά της Vestas, εκφράζει επίσης και την επιρροή των μελών του «Workers Climate Action» (μια ομάδα που στήθηκε από το τροτσκιστικό Workers’ Liberty) που ήταν παρόντες στην κατασκήνωση για το κλίμα πριν από την κατάληψη και που επηρέασαν την απόφαση των εργατών για την κατάληψη. Ακόμη και όταν οι διαμάχες ενορχηστρώνονται σύμφωνα με το πρόγραμμα και τη στρατηγική των ηγετών των συνδικάτων, οι πραγματικοί παράγοντες που παρακινούν τους εργάτες να αγωνιστούν συχνά ποικίλουν. Όταν οι αγώνες ξεκινούν από τους ίδιους τους εργάτες, η δυναμική αυτή ενισχύεται. Σπάνια υπάρχει, τουλάχιστον εξαρχής, κάποιος αγώνας τον οποίο θα υποστηρίξεις ή στον οποίο θα αντιταχθείς. Αντίθετα, συνήθως υπάρχει ζωντανή διαμάχη για το ποια θα είναι τα αιτήματα, ποιες τακτικές θα ακολουθηθούν κοκ. Στην περίπτωση των απεργιών του LOR, για παράδειγμα, ένας αναρχικός εργάτης του LOR έγραψε:

«Δεν μπορώ να αρνηθώ ότι δεν υπήρχαν κάποια εθνικιστικά στοιχεία στον αγώνα. Αυτό που πρέπει να συνειδητοποιήσετε είναι ότι η μηχανική κατασκευαστική βιομηχανία δεν είναι μια ομογενοποιημένη μάζα, είναι όμως, το μοναδικό τμήμα στην κατασκευαστική βιομηχανία που παραμένει συνδικαλισμένο. Οι περισσότεροι από τους άντρες που γνωρίζω και δουλεύουμε μαζί το είδαν σαν ένα ταξικό ζήτημα και όχι σαν εθνικιστικό, στην πραγματικότητα ένας από τους επιτρόπους της απεργίας είναι μισός Ιταλός, ελάχιστα κοντά στην εικόνα που τα εθνικά μίντια κατασκεύαζαν, αλλά τι περιμένεις;

Στο LOR προσέχαμε πολύ στις απεργιακές φρουρές μήπως έρθουν ακροδεξιοί για τους δικούς τους σκοπούς(...) Αυτό που με απογοήτευσε πολύ ήταν η αντίδραση της αριστεράς απέναντι στον πρώτο αγώνα βάσης εδώ και πολλά χρόνια, με την αξιοσημείωτη εξαίρεση του Σοσιαλιστικού Κόμματος που μας υποστήριξε πολύ (ευχαριστούμε παιδιά). Φαίνεται ότι η αριστερά μπορεί να στηρίζει διάφορα αμφισβητήσιμα καθεστώτα σε ολόκληρο τον κόσμο, αλλά στην πραγματικότητα το να πρέπει να λερώσουν τα χέρια τους με την ταξική πάλη μέσα στο κράτος τους, μάλλον είναι πολύ γι’ αυτούς. Η εργατική τάξη δεν είναι τέλεια όμως ποτέ δεν θα είναι, αλλά οι αριστεροί και οι αναρχικοί δεν θα πετύχουν ποτέ πολλά με το να κάθονται στους γυάλινους πύργους τους διδάσκοντας την πλέμπα.

Στο LOR, η διαμάχη θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Στο τέλος, τα διεθνιστικά, εργατικά αιτήματα επικράτησαν (ως τα αιτήματα της απεργιακής επιτροπής εγκεκριμένα από μια μαζική συνέλευση). Αυτό συνέβη επειδή οι εργάτες στον αγώνα οι οποίοι είχαν αυτές τις απόψεις – συμπεριλαμβανομένων αυτών που ήταν μέλη σοσιαλιστικών ή αναρχικών οργανώσεων - υποστήριζαν, ως συμμετέχοντες, ότι τα συμφέροντά τους βρίσκονταν στην εργατική αλληλεγγύη και όχι στον εθνικισμό. Το απόσπασμα που ακολουθεί από το bearfacts.co.uk – από όπου προέρχονταν τα πλακάτ με το σύνθημα «αγγλικές δουλειές…» - είναι χαρακτηριστικό αυτής της διαμάχης:

#1 «Δεν το ανεβάσαμε εμείς σε ένα ρατσιστικό επίπεδο, εσείς το κάνατε, τώρα ετοιμαστείτε να θερίσετε ό, τι σπείρατε. Έχω εργαστεί στη χώρα σας και σεβαστεί την κουλτούρα σας και τους κανόνες της βιομηχανίας σας, απλώς θυμηθείτε ότι εσείς το ξεκινήσατε και όχι εμείς. Γυρίστε σπίτια σας τώρα, έχετε καταχραστεί την φιλοξενία που σας προσφέραμε με το να μην σας μπλέξουμε στα προβλήματά μας».

#2  «Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί με τον εθνικισμό παιδιά, ώστε τα πράγματα να μην πάρουν άσχημη τροπή. Δεν έχω τίποτα (sic) ενάντια στους ιταλούς εργάτες ως τέτοιους, κάνουν απλώς μια δουλειά, ταΐζοντας τις οικογένειές τους. Δεν είναι Wops[1] (Χωρίς Χαρτιά, αφού είναι πολίτες της ΕΕ και μπορούν νόμιμα να εργαστούν εδώ) – εξάλλου αυτό είναι ρατσιστικό. Πολλοί από εμάς έχουν εργαστεί στο εξωτερικό – Γερμανία, Ισπανία, Μέση Ανατολή – σκεφτόμασταν τότε ή νοιαζόμασταν για τις δουλειές σε αυτές τις χώρες? Με το να στραφούμε ενάντια στους εργάτες απλώς θα μας δώσει μια κακή φήμη και θα στρέψει το ευρύ κοινό εναντίον μας.

Το πρόβλημα είναι με τους διαγωνισμούς, τη διοίκηση της Total και την κυβέρνηση που επιτρέπουν στις ξένες εταιρείες να κάνουν χαμηλότερες προσφορές. Η κυβέρνηση δεν θα έπρεπε να το επιτρέπει αυτό. Δεν έχουν αναλογιστεί την κοινωνική σημασία για την περιοχή παρά μόνο την αξία της σύμβασης».

Σε σύγκριση με προσπάθειες από εξωτερικά προερχόμενους κομμουνιστές να επηρεάσουν τη διαμάχη, πχ το φυλλάδιο Tea Break, το οποίο ήταν έτοιμο όταν η διαμάχη είχε πλέον τελειώσει, αυτές οι εσωτερικές «παρεμβάσεις» είχαν ανυπολόγιστα μεγαλύτερη επιρροή. Η προφανής επιρροή που είχε το Σοσιαλιστικό Κόμμα στο Lindsey (και τα αιτήματα ταιριάζουν πολύ με το αριστερίστικο, από τα κάτω συνδικαλιστικό του πνεύμα) ήταν κυρίως χάρη στην παρουσία ενός από τα μέλη του στην επιτροπή της απεργίας, όχι στο επιτυχές πούλημα εφημερίδων τους στις πύλες. Η παρουσία του Keith Gibson στην απεργιακή επιτροπή, όπως η παρουσία αναρχικών εργατών στο South Hook LNG και στο LOR μπορεί κάλλιστα να είναι σύμπτωση. Παρ’ όλ’ αυτά δείχνει τη σημασία του να συμμετέχεις σε αγώνες αν θες να τους επηρεάσεις, μια προσέγγιση που αντιπαρατίθεται στη λενινιστική καρικατούρα μιας «καθαρής» θέσης «παιδικής ασθένειας», που κατά ειρωνεία στην συγκεκριμένη περίπτωση εκφράστηκε από το τροτσκιστικό  Workers’ Power.

Είναι επίσης αξιοσημείωτο ότι όλες αυτές οι βιομηχανικές διαμάχες συνέβησαν σε παραδοσιακούς, χειρονακτικούς τομείς. Παρά τις εκτεταμένες απολύσεις στον τομέα των υπηρεσιών, και ειδικότερα των οικονομικών υπηρεσιών, δεν έχουν υπάρξει συγκρίσιμοι αγώνες. Αυτό μπορεί κάλλιστα να αντανακλά την κληρονομιά της παλιάς αγωνιστικότητας των χειρονακτικών επαγγελμάτων, όπου αναμένεται ένας βαθμός εργασιακής ασφάλειας και που οι μισθοί είναι συχνά υψηλότεροι από τις συγκριτικά ανώτερες σε θέμα προσόντων θέσεις εργασίας στον υπηρεσιακό τομέα. Ίσως είναι η παραβίαση αυτών των προσδοκιών με τις εξωτερικές αναθέσεις και τις απροειδοποίητες απολύσεις χωρίς αποζημίωση που προκάλεσαν τις αυθόρμητες και άμεσες αντιδράσεις των εργατών. Σε αντίθεση, οι εργαζόμενοι στις υπηρεσίες, μην έχοντας τέτοιες προσδοκίες φαίνεται να έχουν αφεθεί στη μοίρα τους και να τις υφίστανται σαν μεμονωμένα άτομα. Σίγουρα, αυτή είναι κατά κάποιον τρόπο μια θεωρητική εξήγηση. Δεν υπάρχει καμία προφανής βραχυπρόθεσμη λύση σε αυτό το αδιέξοδο εκτός από τις μακροπρόθεσμες προσπάθειες των εργαζομένων στις υπηρεσίες να αυτοοργανωθούν.      

Ο ρόλος της αριστεράς:

Κάποιος συμπαραστάτης που συμμετείχε στην κατάληψη στο Enfield συμπέρανε ότι η Ένωση είχε λειτουργήσει σαν μια «δύναμη απομόνωσης»:

«Το μεγαλύτερο μέρος της χρηματοδότησης προερχόταν από τοπικούς συνδικαλιστικούς κλάδους (όχι μόνο από τους εργάτες στα αυτοκίνητα) που έστελναν δωρεές μέσω ομάδων συμπαράστασης. Ωστόσο, η Ένωση τελικά, ύστερα από 3 εβδομάδες, έστειλε με το ζόρι κάποια χρήματα. Η Ένωση επίσης δεν ανέφερε στον ιστότοπό της τον αγώνα ούτε προωθούσε πληροφορίες στα τοπικά συνδικαλιστικά της παραρτήματα – δείχνοντας την πραγματική της στάση απέναντι στη διαμάχη και την έγνοια της να την κρατήσει απομονωμένη. Καθώς ο αγώνας συνεχιζόταν, η απογοήτευση των πρώην εργατών με την Ένωση έφτασε σε έναν μόνιμο κυνισμό - όπως θα περίμενε κανείς, δεδομένης της έλλειψης υποστήριξης και της αποτυχίας της Ένωσης να κρατάει τους πρώην εργάτες ενήμερους. Πολλοί αισθάνθηκαν ότι οι εκπρόσωποί τους ήταν πολύ κοντά, ή επηρεάζονταν από, τα αφεντικά της Ένωσης και ότι αυτό επηρέαζε την ικανότητά τους να δρουν προς το συμφέρον όλων. Αλλά, χωρίς να μπορούμε εδώ να πούμε πολλά, πρέπει να αναφέρουμε ότι κάθε κριτική στην Ένωση πρέπει να αναγνωρίζει ότι δεν είναι απλώς – όπως κάποιοι συμπαραστάτες και εργάτες υπαινίσσονται – ότι η Ένωση «δεν κάνει καλά τη δουλειά της», αλλά ότι την κάνει πάρα πολύ καλά ως ένας καπιταλιστικός θεσμός. Όπως πάντα, έχει βάλει σε προτεραιότητα τα οργανωτικά της συμφέροντα και προσπαθεί να περιορίσει  τα κέρδη των εργατών σε ό, τι μπορεί να ενταχθεί σε αυτά της τα συμφέροντα και τα ευρύτερα συμφέροντα της οικονομίας.»

Συμφωνούμε με το συμπέρασμα. Στο LOR τα πράγματα ήταν παρόμοια. Οι επίσημοι του συνδικάτου με μεγάλη ευχαρίστηση ανταπέδιδαν καιροσκοπικά τον εθνικισμό του Gordon Brown   πίσω του, ενώ τα πιο διεθνιστικά αισθήματα αναδύθηκαν από την ίδια την απεργιακή επιτροπή και τις άγριες απεργίες σε άλλα μέρη, περιλαμβάνοντας τους Πολωνούς εργάτες στη Langage (παρόλο που σε αυτές αναμφίβολα συμμετείχαν αντιπρόσωποι του συνδικάτου, που συχνά ήταν από τους πιο μαχητικούς εργάτες).

Ωστόσο, θα πρέπει να προειδοποιήσουμε όποιον βλέπει την απεργιακή επιτροπή σαν μια οργανική, αυθόρμητη έκφραση του προλεταριακού διεθνισμού. Η Ένωση είχε προηγουμένως εμπλακεί σε μια καμπάνια ενάντια στην Οδηγία της ΕΕ για την απόσπαση εργαζομένων, και η απεργιακή επιτροπή σε μεγάλο βαθμό αποτελούταν από αντιπροσώπους που είχαν συμμετάσχει σε αυτήν. Παρόμοια, οι «αυθόρμητες αποχωρήσεις από τους χώρους εργασίας» σε ολόκληρη τη χώρα αξιοποίησαν αυτό το προϋπάρχον δίκτυο αντιπροσώπων, το οποίο βοηθήθηκε από τη φύση της υπεργολαβικής εργασίας όπου οι εργάτες παίρνουν δουλειές σε διαφορετικά μέρη και χτίζουν ανεπίσημα δίκτυα, τα οποία μπορούν ύστερα να λειτουργήσουν ως κανάλι επικοινωνίας σε αγώνες σαν και αυτόν.

Ενώ τα διεθνιστικά αιτήματα στο LOR εγκρίθηκαν σε τεράστιο βαθμό από μια μαζική συνέλευση, είναι δύσκολο να αποκρυπτογραφήσουμε ακριβώς μέχρι ποιο σημείο αυτό ήταν το αποτέλεσμα εσωτερικών συζητήσεων μεταξύ των απεργών που έφτασαν σε καθαρά διεθνιστικά συμπεράσματα, και μέχρι ποιο σημείο ήταν αντανάκλαση του βαθμού στον οποίο ο αγώνας ελεγχόταν από αντιπροσώπους του συνδικάτου και μέλη πολιτικών κομμάτων και όχι από αυτές καθαυτές τις γενικές συνελεύσεις. Η Visteon αποτελεί άλλο ένα παράδειγμα όπου η μορφή των γενικών συνελεύσεων λειτούργησε σαν σφραγίδα για αποφάσεις που παίρνονταν αλλού. Οι γενικές συνελεύσεις που απλώς επικυρώνουν αποφάσεις αντί να τις λαμβάνουν μπορεί, για εργάτες που δεν είναι εξοικειωμένοι με το να ελέγχουν τους δικούς τους αγώνες, απλά να ενισχύσει το ρόλο του συνδικάτου ως τους «ειδικούς» των οποίων τις αποφάσεις τα μέλη σφραγίζουν τυπικά. Τέτοιες γενικές συνελεύσεις είναι αναμφισβήτητα περισσότερο απειλή για τον έλεγχο των εργατών στους αγώνες παρά οι υπαγορεύσεις που παραδίδονται από τους επαγγελματίες του συνδικάτου, αφού τουλάχιστον οι τελευταίες – με το να αποφεύγουν την πλασματική δημοκρατία  - προκαλεί τους εργάτες να τις απορρίψουν. Δεν θα έπρεπε να κάνουμε το λάθος να φετιχοποιούμε συγκεκριμένες μορφές οργάνωσης χωρίς να λαμβάνουμε υπόψη το περιεχόμενό τους.

Στη Vestas τα πράγματα ήταν λίγο πιο πολύπλοκα απλώς επειδή η εργατική δύναμη ήταν αρχικά μη-συνδικαλισμένη, αλλά κάποιοι από τους καταληψίες μπήκαν στο RMT καθώς υποστήριζε τον αγώνα με χρήματα και νομική βοήθεια από έξω. Παρόλο που το RMT προσπάθησε να μεταφέρει τη διαμάχη μακριά από το δρόμο της άμεσης δράσης στο έδαφος της αστικής νομιμότητας (προσφέρθηκε να χορηγήσει τις δικαστικές υποθέσεις, αλλά όχι να σταματήσει τον λιμοκτονικό αποκλεισμό, κάτι που όμως το κατάφεραν μια χούφτα αναρχικοί) η επιρροή τους είναι δύσκολο να προσδιοριστεί. Και όταν οι καταληψίες έληξαν την κατάληψη, άρχισαν να ανακτάν έναν πιο κεντρικό οργανωτικό ρόλο για τον εαυτό τους. Έτσι, η ανάμειξη του RMT καθίσταται ίσως πιο σαφής υπό την οπτική του Bob Crow, δηλαδή το να κεφαλαιοποιεί τη μαχητικότητα της ιδιότητας του μέλους για να τονίσει τη θέση του RMT ως «το πιο γρήγορα αναπτυσσόμενο συνδικάτο της Βρετανίας» και να θεμελιώσει το διακριτικό τους ως ένα ριζοσπαστικό, μαχητικό συνδικάτο (μπλουζάκια μελών του RMT στη Vestas που απεικόνιζαν προεξέχοντα κόκκινα αστέρια).

Ωστόσο, στη Vestas η απειλή της επανακατάληψης δεν προερχόταν κυρίως από τα συνδικάτα, αλλά από επαγγελματίες ακτιβιστές συμπεριλαμβανομένου τουλάχιστον ενός Φιλελεύθερου Δημοκράτη πολιτικού, σκηνοθετώντας μια χρηματιζόμενη υποστηρικτική ομάδα. Κάποιος σύντροφος που πρόσφατα ανταποκρίθηκε σε ένα επείγον κάλεσμα για βοήθεια στον αποκλεισμό του εργοστασίου της Vestas, για να εμποδίσουν τη μετακίνηση πολύτιμου αποθέματος, ανέφερε ότι δεν υπήρχε κανείς με κάποιο παρελθόν στο εργατικό κίνημα εκτός από λίγα μέλη του Workers’ Climate Action/Alliance for Workers’ Liberty. Αντ’ αυτού, η «κατασκήνωση για το κλίμα» είχε πέσει υπό τον έλεγχο μιας κλίκας ριζοσπαστών φιλελεύθερων (προφανώς από την ομάδα ‘Climate Rush’), που αντιμετώπιζαν τους εργάτες της Vestas ως τίποτα περισσότερο από βολική τροφή για τα μίντια και τους συμπαραστάτες σαν να ήταν κατώτεροι ιεραρχικά εθελοντές σε ΜΚΟ, για παράδειγμα δίνοντας εντολές αλλά αρνούμενοι να τους πουν για ποιο σκοπό γίνονταν οι συγκεκριμένες εργασίες διότι ήταν «μυστικά».

Κάποιο μέλος αυτής της κλίκας επίσης, διέκοψε μια συνέντευξη στις ειδήσεις έξω από το δικαστήριο με έναν 70χρονο οικολόγο ακτιβιστή κατηγορούμενο για βανδαλισμό και βίαιη επίθεση, φωνάζοντας «Δεν είναι μαζί μας! Δεν είναι μαζί μας!», επειδή οι κατηγορίες θα «δυσφήμιζαν την καμπάνια». Δεν έχει σημασία ότι τους συνέλαβαν καθώς προσπαθούσαν να σπάσουν τον αποκλεισμό που είχε στόχο να λιμοκτονήσει τους καταληψίες ώστε να βγουν από την κατάληψη. Αυτά δήλωσε η φιλελεύθερη και συνέχισε να επιπλήττει τους συμπαραστάτες που ήταν παρόντες για το ότι μίλησαν στα μίντια χωρίς να το πουν πρώτα σε αυτήν. Οι πολιτικοί είναι φιλελεύθεροι-πράσινοι, αλλά ο τρόπος λειτουργίας είναι κλασικός λενινιστικός. Οι άνθρωποι που επέκριναν την εταιρεία καλλυντικών Lush – το αφεντικό της οποίας μαθεύτηκε πρόσφατα πως πλήρωνε προσωπικό με £50 τη μέρα για να επανδρώσει τον αποκλεισμό του εργοστασίου – επίσης γιουχαΐστηκαν αφού η Lush είναι μια «ηθική πράσινη επιχείρηση» και έτσι «με το μέρος μας». Η Lush είναι μια από τους χορηγούς του Climate Rush.

Αυτή η δυναμική αναμφίβολα αντανακλά το μεταβαλλόμενο τοπίο του αγώνα από την άμεση δράση των εργατών στις θεματικές εκστρατείες στις οποίες οι ριζοσπάστες πράσινοι φιλελεύθεροι είναι πολύ καλά εξοικειωμένοι. Αλλά δείχνει επίσης ότι η αυτοοργάνωση των εργατών δεν αντιμετωπίζει απλώς την ενσωμάτωση από τους παραδοσιακούς τρόπούς αντιπροσώπευσης (συνδικάτα και πολιτικά κόμματα), αλλά επίσης από σχετικά καινούριους «ριζοσπαστικούς» τρόπους. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να έχουμε κατά νου, αφού  μια οικολογική δυναμική στους αγώνες των εργατών μπορεί να γίνει πιο διαδεδομένη,  δεδομένου του επιπέδου της ευαισθητοποίησης του κοινού στην κλιματική αλλαγή και την εμφανή ασυμβατότητα ανάμεσα στη λογική του κεφαλαίου και στο περιβάλλον, κάτι το οποίο έγινε ξεκάθαρο από γεγονότα όπως το κλείσιμο της Vestas.      

Μερικά δειλά συμπεράσματα:

Λοιπόν, είμαστε μάρτυρες μιας αναγέννησης της αγωνιστικότητας της εργατικής τάξης; Θα ήταν ευσεβής πόθος να πούμε κάτι τέτοιο βασισμένοι στα σύγχρονα στοιχεία. Σίγουρα υπάρχουν ενθαρρυντικά σημάδια στον τρόπο με τον οποίο οι εργάτες έχουν λάβει άμεση δράση έξω από συνδικάτα, συνδέθηκαν με ευρύτερες κοινότητες της εργατικής τάξης και εργάστηκαν εποικοδομητικά με επαναστάτες δίνοντας παράλληλα μικρή άφεση σε προσπάθειες πολιτικάντιδων να χρησιμοποιήσουν τους αγώνες των άλλων για δικούς τους σκοπούς. Ωστόσο, ίσως αυτό που αρμόζει περισσότερο σε μια νηφάλια ανάλυση των πρόσφατων αγώνων είναι το πόσο άτυποι είναι. Το μαζικό κύμα απολύσεων που έχει οδηγήσει την ανεργία σε ύψη πρωτοφανή για πάνω από μια δεκαετία, έχει προχωρήσει σε μεγάλο βαθμό χωρίς αντιστάσεις, καθώς περίπου ένα εκατομμύριο εργάτες έχουν χάσει τη δουλειά τους από τότε που ξεκίνησε η ύφεση.

Μόνο ο χρόνος θα δείξει εάν η ανάπτυξη της κρίσης και τα σχεδιαζόμενα πισωγυρίσματα στο βιοτικό επίπεδο της εργατικής τάξης θα προκαλέσει μια κλιμάκωση και επέκταση των αυτοοργανωμένων αγώνων ή μια υποχώρηση στον κυνισμό, στην ατομικιστική παραίτηση και τις με προσεκτικό χειρισμό ήττες υπό την επίβλεψη της συνδικαλιστικής εκπροσώπευσης. Το πιο σημαντικό πράγμα που μπορούμε να σκεφτούμε αυτή τη στιγμή είναι το πώς μπορούμε να οργανωθούμε ώστε να αυξήσουμε τις πιθανότητες για το πρώτο αποτέλεσμα και να ελαχιστοποιήσουμε τις πιθανότητες για το τελευταίο. Η συζήτηση αυτή ξεπερνάει το παρόν άρθρο, αλλά είναι μια συζήτηση που είναι αναγκαία να γίνει στους ριζοσπάστες εργάτες. Τόσο στους αναγνώστες και όσο και στους συγγραφείς.

ολα πανε καλα

banquet 3ο μερος- για την εργοδοσια

Αυτό το κομμάτι γράφτηκε από το σύντροφο ΓΠ (εκανα κάποιες μικροδιορθώσεις κατ΄ απαιτηση του, αν και δεν ξερω σε μερικα σημεια τι εννοουσε ακριβως, ελπιζω οι προσθεσεις να ανταποκρινονται στο επιζητουμενο νοημα) και αφορα τα χαρακτηριστικα και τις κινησεις της εργοδοσιας. Ειναι πραγματα που ψιλοσυζητησαμε και αποψεις του Γ που δεν προλαβαμε να συζητησουμε εκτενως αλλα οπως και τα αλλα κειμενα δεν αποτελει ουτε αυτο συλλογικο κειμενο στην ουσια, καθως δε συζητηθηκε αφοτου γραφτηκε. Παντως εμενα προσωπικα στο μεγαλυτερο βαθμο με εκφραζει, αν και θα επρεπε να ηταν κατι εκτενεστερο (αφοτου το συζητουσαμε κλπ κλπ). Ανεβαζω θεση και τα αλλα κειμενα για να υπαρχουν μαζι.

ΥΓ ηθελα να βαλω και το χρονικο, το οποιο το ειχα σουλουπωσει και προσθεσει πραγματα, αλλα δεν το βρισκω. οποτε θα πρεπει να το ξανατροποποιησω απο την αρχη οποτε βρω χρονο, λογω εξεταστικης. Με αυτο θα εχει τελειωσει οτι ειναι να ανεβει και θα τα βαλω σε ενα ζιπακι οποιος θελει να τα κατεβασει σε word.

 ********************************************************* 

Ένας εργοδότης, όντας απ' ευθείας και πρώτιστα ο κύριος "εχθρός" σε έναν εργατικό αγώνα, πιο πολύ "αντιμετωπίζει" παρά "διαμεσολαβεί" την εχθρική προς αυτόν δράση. Ο εργοδότης του Banquet, καθώς δεν ήταν εξαίρεση, κυρίως με τη στάση και τις πράξεις του σε εντοπισμένες χρονικά περιόδους,  δημιούργησε ευνοϊκούς για αυτόν όρους και στο υπόλοιπο διάστημα εκμεταλλεύτηκε τη διαμεσολάβηση που εγκαθίδρυαν άλλοι παράγοντες. Τα χαρακτηριστικά που φέρει η εργοδοσία του Β. δείχνουν και τα πεδία όπου εφαρμόστηκαν και οι ενέργειές της. Οι σχέσεις με φορείς επίσημης και ανεπίσημης εξουσίας, το προφίλ της επιχείρησης της ίδιας και η οικονομική κατάσταση του εργοδότη, αποτέλεσαν καίριους παράγοντες διαμόρφωσης των δράσεων και μεθόδων του. Αυτού και των συμμάχων του. Γι΄αυτό είδαμε κινήσεις όπως επερωτήσεις στη Βουλή, δημοσιεύματα στον τύπο υπέρ του, υποστήριξη από αντίστοιχου μεγέθους αφεντικά, και άψογη στάση από το οικείο, "βοηθητικό" σωματείο των αφεντικων, για να γίνει η δουλειά του.

Αποδείχθηκε ένας εργοδότης με πρωτοβουλία κινήσεων: Η συσπείρωση των 21 υπόλοιπων εργαζόμενων, δείχνει την πίεση που άσκησε αρχικά μέσα στην επιχείρηση. Παρήγαγε και συντήρησε τους διαχωρισμούς μεταξύ των εργαζόμενων, και πρωτογενώς και επικοινωνιακά. Χρησιμοποίησε τα μήντια σε καποιο βαθμό, αξιοποιώντας άλλο ένα προνομιακό του πεδίο. Έκανε νωρίς το βήμα του λοκ-άουτ, στερώντας από τους εργαζόμενους το βασικό σημείο πίεσης και το πρωταρχικό πεδίο δημιουργίας κοινότητας μεταξύ τους. Χειρίστηκε το διάστημα του καλοκαιριού, εκμεταλλευόμενος την ταξικότατη αλληλεγγύη των συναδέλφων εστιατόρων. Κλιμάκωσε απολύοντας, κερδίζοντας ασφαλιστικά μέτρα κάνοντας δίκες σε μικρό χρονικό διάστημα, και καθήλωσε ουσιαστικά από το Φθινόπωρο το απέναντι μέτωπο σε θέση άμυνας/παραίτησης. Με τη μερική όξυνση στο δρόμο, έξω από το εστιατόριο, ζύγισε τον κύριο και επιδραστικό αντίπαλό του και εκτίμησε την αδυναμία - άρνησή του να αναζητήσει εναλλακτικές λύσεις.

Η οικονομική επιφάνεια των συμφερόντων της εργοδοσίας κατέστησε σαφές ότι ο χρόνος δούλευε υπέρ της. Oι εργαζόμενοι είχαν το πρόβλημα του να φάνε, το φάσμα της ανεργίας μπροστά τους και την οικονομική στήριξη ισχνή, σε αντιπαραβολή. Το ότι το ποσό του συμβιβασμού που τελικά έγινε ήταν συγκρίσιμο με ό,τι δεχόταν να δώσει τον Ιούλιο δείχνει ότι οι αντίστοιχου μεγέθους εργοδότες άνετα περιλαμβάνουν τέτοιες περιπτώσεις στα "έξοδα κινήσεως" του κύκλου εργασιών τους. Αυτό και μόνο το χαρακτηριστικό καθιστούσε "εύλογη" και "προφανή" την ποικίλη στήριξη από την εξουσία. Ούτε ο Φιόρος. ούτε ο Σκρίβας έπεσαν από τον ουρανό σαν επιχειρηματίες. Επομένως η εκτίμηση ότι θα "στριμωχθούν οικονομικά" και "θα χάσουν" με κάποιο τρόπο, μάλλον παρέλειπε να τους εντάξει στο πραγματικό σημείο της νομής εξουσίας. Αντίθετα, αποπροσανατόλιζε όσον αφορά τις δυνάμεις και την άνεση που είχαν. Γι' αυτό και η πρακτική υιοθέτησή της από την Επιτροπή Αλληλεγγύης εδραίωσε το διαμεσολαβητικό της ρόλο σα μόρφωμα του αγώνα, αποτυγχάνοντας παράλληλα να διακρίνει τα κρίσιμα του σημεία του αγώνα στα οποία η δράση θα έπρεπε να μεταβληθεί σε ένταση ή/και ποιότητα.

μπανκετ νο2

τυχαια σημερα ανακαλυψα πως ειχα και ενα δευτερο κειμενο για το μπανκετ στον υπολογιστη μου, το οποιο το ειχα γραψει με την Ε.Σ. Το κειμενο αυτο αφορα τη σχεση των εργαζομενων με τον αγωνα τους (ακουγεται λιγο περιεργο αλλα περι αυτου προκειται...) και την επιτροπή αλληλεγγύης. Νομιζω ειναι σε πιο προχειρη μορφη απο το προηγουμενο (δεν πρεπει καν να ειχε συζητηθει στη συνελευση αφου ειχε γραφτει απο οτι θυμαμαι), προσπαθησα λιγο να το σουλουπωσω και για να ανεβουν τα βιουζ του μπλογκ μου το βαζω και αυτο. Εχω ακομα ενα κειμενο που ειχε γραψει ο Γ που αφορα τα αφεντικα, αλλα θα πρεπει να τον ρωτησω πρωτα. Υπαρχει και ενα μισο χρονολογιο απο τη βιδα, θα συμπληρωσω λιγο συντομα και θα το βαλω. (να βρω χρονο μονο λογω διαβασματος για την εξεταστικη)

Α, και 3-4 μπουλετς πανω στη διαμεσολαβηση, και οποιος καταλαβε καταλαβε.

ΥΓ αν ενδιαφερεται κανεις για την αναδημοσιευση των κειμενων, μπορει να το κανει απολυτως ελευθερα, αν θελει καποια εισαγωγη η κατι ας στειλει ενα μεηλ στο ***********************

***********************************************************************************************
***********************************************************************************************

Οι σχεσεις των εργαζομένων στο ρεστοραν μπανκετ με τον αγωνα και τους αλληλεγγυους

Όσον αφορά στην κατάσταση όπως διαμορφώθηκε από την πλευρά των εργαζομένων, αυτή έχει ως εξής. Κατ' αρχάς, οι εργαζόμενοι ξεκίνησαν έχοντας έναν παραπάνω ρόλο, απ' ότι στη συνέχεια, κάνοντας τις καταγγελίες στην Επιθεώρηση Εργασίας για δεδουλευμένα, ένσημα. δώρα κτλ μετά από την απόλυση του Β. Κιτσώνη, ενώ συμμετείχαν και στην απεργία στις 5 Μάη. Τα δύο αυτά είναι σημαντικά ιδίως αν συνυπολογίσουμε και τις κόντρες & την πίεση που είχαν να αντιμετωπίσουν μέσα στο μαγαζί από τα αφεντικά και τους ρουφιάνους του Μπανκέ.

Οι εργαζόμενοι άντεξαν την κατάσταση αυτή χάρη στην ενότητα που διατηρούσαν, πράγμα που τους βοήθησε να μην υποχωρήουν ούτε και στις δωροδοκίες από τα αφεντικά όταν προσπαθούσαν να τους πλησιάσουν έναν έναν και να τους διασπάσουν. Έδειχναν έτσι αποφασισμένοι να συνεχίσουν όλοι μαζί μέχρι να ικανοποιηθούν τα αιτήματά τους. Επιπλέον, συμμετείχαν σε κάποιες συναντήσεις και δράσεις της Επιτροπής Αλληλεγγύης που στόχευαν στην οικονομική ενίσχυση των εργαζομένων, στην πίεση των αφεντικών και στην προπαγάνδιση του αγώνα των εργαζομένων, όπως η κουζίνα έξω από το Μπανκέ, οι συναυλίες οικονομικής ενίσχυσης κτλ. Παρ' όλ' αυτά η συμμετοχή τους αυτή δεν ήταν μαζική, ενώ μειώθηκε ακόμη περισσότερο στη συνέχεια.

Μετά τις 15 Μάη, όταν δηλαδή τα αφεντικά του Μπανκέ αποφάσισαν να κλείσουν το μαγαζί προφασιζόμενοι ότι οι "αποκλεισμοί" καθιστούσαν αδύνατη τη λειτουργία του, ο αγώνας φαίνεται να φεύγει πλήρως απο τα χέρια των εργαζομένων και τον αποφασιστικό ρόλο για τη συνέχισή του παίζει στο εξής η Επιτροπή Αλληλεγγύης και υπόγεια η ΟΚΔΕ. Αυτό στην πράξη σήμαινε ότι πλέον η Επ. Αλληλεγγύης ήταν αυτή που, χωρίς να βρίσκεται στο σύνολό της σε επαφή με τους εργαζομένους, αποφάσιζε όχι μόνο ότι ο αγώνας θα συνεχιζόταν, αλλά και τα μέσα και τις δράσεις με τις οποίες θα γινόταν αυτό και κυρίως τα αιτήματα των εργαζομένων στο εξής.

Έτσι, η διαπραγμάτευση με τα αφεντικά του Μπανκέ γινόταν πλέον από το «σωματείο» (όπως εμφανίζονταν οι συνδικαλιστές της ΟΚΔΕ που ήταν μέλη της μειοψηφίας του ΔΣ του σωματείου επισιτισμου και το οποίο ελέγχεται από το ΠΑΜΕ) και όχι τους εργαζόμενους, με το πρόσχημα ότι τα αφεντικά θα κατάφερναν να "σπάσουν" την αποφασιστικότητα των εργαζομένων αλλά όχι βέβαια των «ψημένων» συνδικαλιστών. Αναπτύσσεται έτσι, μια σχέση εμπιστοσύνης με το «σωματείο» (που δικαιολογείται και από την επαφή με το συνάδελφό τους Κιτσώνη) που καταλήγει σχέση ανάθεσης των αποφάσεων και δράσεων στην Επ. Αλληλεγγύης.

Το λοκ άουτ του μαγαζιού συνέβαλε σε αυτήν τη σχέση ανάθεσης διότι με αυτό οι εργαζόμενοι σταμάτησαν να βρίσκονται στον ίδιο χώρο εργασίας και χώρο τριβής με την εργοδοσία και άρα έσπασε η κοινίοτητα μεταξύ τους. Άρχισαν να ψάχνουν πλέον δουλειά, εντός ή εκτός Θεσ/νίκης, με αποτέλεσμα να παίρνουν σιγά σιγά χωριστούς δρόμους. Εντάθηκε έτσι, η επαφή τους με το "σωματείο, στο οποίο πήγαιναν τουλάχιστον μια φορά τη βδομάδα, αντικαθιστώντας έτσι την επαφή και αλληλεπίδραση με το σύνολο της Επιτροπής Αλληλεγγύης και αποσυγκροτώντας την κοινότητα αγώνα που θα έπρεπε να υπάρχει πρώτα από όλα μεταξύ τους και ύστερα με τους όποιους αλληλέγγυους.

Μέσα σε αυτό το κλίμα διαμορφώθηκε και συνεχίστηκε μια στασιμότητα του αγώνα και των δράσεων της Επιτροπής Αλληλεγγύης. και μια επανάπαυση από την πλευρά των εργαζομένων σχετικά με την αποτελεσματικότητα των αποφάσεων και των δράσεων τόσο των δικών τους όσο και της Επιτροπής Αλληλεγγύης (ειδικά αφού πλέον μορφές, περιεχόμενο κλπ θεωρούνταν δεδομένα και σταθερά παρά τις αλλαγές των όποιων συνθηκών), και από ένα σημείο και πέρα μόνο στο τρέξιμο των αλληλέγγυων, καθώς οι ίδιοι οι εργαζόμενοι επαναπαύτηκαν στο τρέξιμο των άλλων και από εκεί και πέρα τους ενδιέφεραν άλλα πράγματα, όπως το να βρουν κάποια δουλειά, πράγμα πολύ λογικό αλλα που η επιτροπή θα έπρεπε να το λαμβάνει υπόψιν αντί να μιλάει για «ανυποχώρητο αγώνα» τη στιγμή που ο «ανυποχώρητο αγώνα» έκανε η επιτροπή μόνη της. Η κατάσταση αυτή εντεινόταν και από άλλες δύο ελλείψεις:

Πρώτον, την έλλειψη δημόσιου λόγου από τους ίδιους τους εργαζόμενους: δεν έβγαλαν ούτε ένα κείμενο για να προβάλλουν τον αγώνα τους (εκτός από ένα κείμενο που έκανε κριτική στη στάση του πάμε, και το γιατί ένα τέτοιο κείμενο να είναι το μοναδικό που έχουν υπογράψει οι ίδιοι ενώ δεν είχαν γράψει κανένα άλλο που να απευθύνεται στην κοινωνία, σε σωματεία και συλλογικότητες κλπ είναι κάτι που μπορεί να καταλάβει ο καθένας ποιανού συμφέροντα εξυπηρετούσε…), όπως αυτοί τον αντιλαμβάνονταν, και τα αιτήματά τους. Το ότι δεν βγήκαν οι εργαζόμενοι μπροστά και δεν ανέλαβαν την ευθύνη του αγώνα (κυρίως μετά τις μηνύσεις από μέρους του αφεντικού), αλλά η Επ. Αλληλεγγύης, (ακόμα και στα ΜΜΕ μιλούσαν μέλη της Επιτροπής και όχι οι εργαζόμενοι) όχι μόνο έδειχνε ότι δεν τον είχαν στα χέρια τους, αλλά τους περιόρισε και στο να έρθουν σε επαφή με άλλους εργαζόμενους (του κλάδου ή μη) ή πολιτικούς χώρους, με αποτέλεσμα να μην εμπλακεί κανένας άλλος σε αυτό τον αγώνα.

Η δεύτερη έλλειψη αφορά στη συμμετοχή τους στην Επιτροπή Αλληλεγγύης. Στην περίτπωση αυτή, η μη συμμετοχή της πλειοψηφιας τους και επομένως η έλλειψη αλληλεπίδρασης με το σύνολο της Επ. Αλληλεγγύης, σε συνδυασμό με το ότι τα αιτήματα και η συνέχιση του αγώνα εκφραζόταν από την Επιτροπή και όχι τους ίδιους, είχε τις εξής συνέπειες: τα αιτήματα δεν διαμορφώνονταν από τους εργαζόμενους, ενώ το κομμάτι αυτό της επιτροπής που δεν είχε μέσω άλλων διαδικασιών επαφή με αυτούς, δε γνώριζε τι πραγματικά ήθελαν οι εργαζόμενοι και με ποιο τρόπο θα το πετύχαιναν και άρα πήγαινε στα τυφλά σπαταλώντας δυνάμεις και χρόνο. Εν τέλει κατέληξε να παρουσιάζεται η άποψη της ΟΚΔΕ ως άποψη των εργαζομένων εντός της επιτροπής όσο και στο λόγο της εποτροπής προς τα έξω. Η διάσταση μεταξύ Επιτροπής και εργαζομένους φάνηκε στο τέλος με τους τελευταίους να μην θέλουν να ξαναγυρίσουν στη δουλειά όταν στο τέλος αυτό κερδίθηκε ενώ η Επιτροπή είχε ως ένα από τα κύρια αιτήματά της την επαναπρόσληψη (φτάσαμε στην τραγελαφική κατάσταση να γίνονται προσπάθειες από τα μέλη της ΟΚΔΕ να πειστούν μετά την τελική συμφωνία να γυρίσουν στη δουλεία…). Έτσι επιπλέον, με την απουσία τους από τις διαδικασίες της επιτροπής δεν υπήρχε αλληλεπίδραση και ανταλλαγή απόψεων μεταξύ εργαζομένων του Μπανκέ και αλληλέγγυων.

Πέρα από τις συνέπειες που είχε ο τρόπος αυτός αντιμετώπισης της κινητοποίησης απο την πλευρά των εργαζομένων κατα τη διάρκεια της, ένα άλλο ζήτημα είναι ποια κουλτούρα αγώνα και ευθύνης αφήνει στους εργαζόμενους μια διαδικασία, κατα την οποία δεν αναπτύσσονται σχέσεις αλληλεγγύης και συντροφικότητας αλλά σχέσεις πελάτη-υπηρεσίας, για τους μελλοντικούς αγώνες.

μια φορα και εναν καιρο...

Το κειμενο που ακολουθει ειχε γραφτει μετα τον αγωνα στο μπανκετ με σκοπο, μαζι με αλλα, να εκδοθει με μορφη μπροσουρας μια κριτικη αποψη πανω στον αγωνα αυτον ο οποιος και ειχε κυκλοφορησει πολυ αλλα και ειχε γινει κατι σαν "συμβολο" εκεινη την περιοδο. Δυστυχως, καταντησαμε να συζηταμε λες και θα φτιαχναμε πολιτικο κομμα και θα συντασαμε το μανιφεστο του, ενω στο παραγωγικο μερος των συναντησεων, κομματι αυτων εδειξε μια πραγματικα εκπληκτικη ασυμβατοτητα μεταξυ της γκαμας των θεματων που εθετε σε αυτες και της συγγραφης κειμενων που ειχε αναλαβει. Αποτελεσμα αυτων ηταν να σταματησουμε με την εναρξη της απεργιας πεινας των 300 μεταναστων που δε μας αφηνε πια χρονο να σπαταλαμε χωρις να προχωραει τιποτα (σκεφτειτε μονο, απο οκτωβρη μεχρι γεναρη, και ειχαμε προχωρησει ελαχιστα). Επειδη ομως, και οπως φαινεται τον τελευταιο χρονο, η αναγκη της κριτικης αποτιμησης του αγωνα αυτου ηταν αρκετα πραγματικη (οχι δηλαδη μια ιδεολογικη αναγκη να πουμε την αποψαρα μας) και βαση των συνθηκων και των εξελιξεων μεγαλη, καθως βλεπουμε να επαναλαμβανονται σε μια σειρα απο αγωνες παρομοιες καταστασεις, στις οποιες προφανως οσοι ασχοληθηκαμε τοτε δεν εχουμε καμια διαθεση πλεον να μπουμε, και για να μιλησω προσωπικα, εχω ηδη αρκετα ψυχολογικα προβληματα για να θελω να αποκτησω αλλα τοσα, και επειδη η ταξικη αλληλεγγυη σε εργατικους αγωνες δεν μπορει να περιοριζεται σε αναμασημα του λογου και της λογικης μιας πολιτικης ομαδας της οποιας τα συμφεροντα βαση της εμπειριας συνηθιζουν να μην ταυτιζονται πληρως με τα συμφεροντα του υποκειμενου του αγωνα, και αρα μπορει και πρεπει να γινει μονο με σοβαρους ορους, τουλαχιστον οσο μια εμπειρια σε επιφορτιζει μια ευθυνη στο να το κανεις αυτο, χωρις η ελλειψη εμπειριας να αποτελει αλοθι στην ελαφροτητα που αντιμετωπιζαμε την εμπλοκη μας πολλες φορες σε αυτον τον αγωνα οσον αφορα την κατευθυνση του, τις μορφες του, το λογο του κλπ. Χωρις και φυσικα να παμε ποτε στο αλλο ακρο της ιδεολογικης καθαροτητας και του σεχταρισμου. Το συγκεκριμενο κειμενο ειχαμε γραψει στη βαση των συζητησεων αυτων 3 2 ατομα, το δημοσιευω αν και ελαχιστη σημασια θα εχει πλεον, αλλα πιστευω καλυτερα εστω ετσι παρα να αραχνιαζει στους σκληρους μας δισκους. Ως κομματι μιας μπροσουρας που θελαμε να βγαλουμε, δεν ειναι σε καμια περιπτωση πληρης ουτε ως κριτικη και πολυ περισσοτερο ως εκφραση μιας δικης μας αποψης πανω σε αυτον αλλα και γενικοτερα στους εργατικους αγωνες σε μια κατευθυνση εναντια στη διαμεσολαβηση κλπ ή αυτοκριτικης πανω στη δικη μας παρεμβαση σε αυτον. Επειδη τα κειμενα αυτα λειπουν (αλλα ειναι σε προχειρη μορφη στα συρταρια καποιου, αλλα δεν εχουν γραφτει καν, αλλα ειναι μισα), και επειδη καποιος που δεν ειναι απο θεσσαλονικη λογικα δε θα γνωριζει το χρονικο (ουτε καν το χρονολογιο δεν ειχαμε τελειωσει...) δε νομιζω να εχει καποιο νοημα να το δημοσιευσω οπουδηποτε αλλου, αν καποιος βρισκει ειναι ελευθερος να το κανει.


Το κειμενο το ειχα γραψει με την ΕΠ.

**************************************************************************************************** 

****************************************************************************************************

Μορφές του αγώνα στο ρεστοράν Μπανκέτ

Η κεντρική μορφή του αγώνα ήταν οι παραστάσεις διαμαρτυρίας έξω από το εστιατόριο ("αποκλεισμοί" όπως ένα κομμάτι της επιτροπής αλληλεγγύης τις αποκαλούσε, αλλά δεν ήταν πραγματικά τέτοιοι)[1]. Οι παραστάσεις ήταν καθημερινές, σε ώρες αιχμής του μαγαζιού, με αποτέλεσμα να χάνει η εργοδοσία αρκετά χρήματα ενώ παράλληλα δυσφημούσε το κατάστημα, και για αυτό θεωρούνταν πως πίεζε πολύ, αλλά σαν μορφή αγώνα δεν ήταν τέτοια που να μπορεί να συσπειρώνει περισσότερο κόσμο να συμμετάσχει, καθώς δεν είναι δυνατό για κάποιον να παρευρίσκεται έξω από το banquet κάθε μέρα. Επίσης το γεγονός πως απέναντι στην αλλαγή των όρων και των περιεχομένων από την πλευρά του αφεντικού (πχ προκλήσεις  έξω από το μαγαζί/ τραμπουκισμοί/ lock out/ εξώδικα) δεν υπήρχε καμία αλλαγή αλλά το ίδιο επαναλαμβανόμενο μοτίβο από μέρους μας αποθάρρυνε πολύ κόσμο. Απόπειρες[2] για την αλλαγή της στάσης μας και ενάντια στη στασιμότητα, αντιμετωπίστηκαν εχθρικά από την κυρίαρχη τάση της επιτροπής.  Επιπλέον η υιοθέτηση αυτής της μορφής πάλης αφού το μαγαζί ξαναάνοιξε και οι εργαζόμενοι που είχαν κάνει τις καταγγελίες είχαν απολυθεί δεν πρόκρινε τη συμμετοχή των εργαζομένων στον αγώνα.

Η απεργία στις 5/5, όπου οι εργαζόμενοι στις 12 το βράδυ παράτησαν τα πόστα τους απεργώντας, ήταν το σημαντικότερο βήμα που έκαναν εκείνη την περίοδο. Κατέβηκαν επισης στην απεργιακή πορεία εκείνης της μέρας, ερχόμενοι σε επαφή με την κρατική τρομοκρατία και καταστολή.

Με το λοκ άουτ του αφεντικού, οι παραστάσεις μεταφέρθηκαν σε άλλα μαγαζιά όπου ένα από τα αφεντικά του Banquet είχε μετοχές (Aχίλλειον και  Zazous στην Καλαμαριά) και με μικρές πορείες στο κέντρο προς αυτά. Αυτές οι δράσεις ενώ δεν ασκούσαν την ίδια πίεση σε σχέση με τις παραστάσεις του μπανκέτ, είχαν όλα τα αρνητικά των προηγούμενων, συν το ότι εκεί δεν επιτεύχθηκε/ προσπαθήθηκε να συνδεθούμε με τον κόσμο που εργαζόταν σε αυτά τα μαγαζιά. Επίσης δεν ηταν μορφές που μπορούσαν να εμπλέξουν τους εργαζόμενους με ενεργό τρόπο, ούτε και δόθηκε κάποια απάντηση απέναντι στη συγκεκριμένη αλλαγή των όρων (το λοκ άουτ δλδ) από την πλευρά της εργοδοσίας.

Μια άλλη μορφή δράσης ήταν οι κουζίνες έξω από το κλειστό μαγαζί. Γίνανε συνολικά 3 κουζίνες. Η μορφή αυτή αφενός βοηθούσε στο να εμπλακούν οι εργαζόμενοι (συμμετείχαν και εργαζόμενοι του banquet με φαγητά του σε 2 εξ αυτών) και αφετέρου έφερε τον αγώνα πίσω στο banquet μετά το λοκ-άουτ. Η κυρίαρχη τάση πάντως την αντιμετώπισε απλά σαν ένα μέσο να βρεθούν χρήματα για να ενισχυθούν οι εργαζόμενοι και ο αγώνας.

Με το λοκ άουτ του banquet προέκυψε το ζήτημα της οικονομικής ενίσχυσης των εργαζομένων που πλέον δε θα είχαν εργασία, και αυτό έγινε κυρίως με τις συναυλίες (συνολικά πραγματοποιήθηκαν 3 συναυλίες) καθώς και με κουτιά οικονομικής ενίσχυσης σε απεργίες και πορείες και σε συναυλίες καλλιτεχνών με "αριστερό"/εναλλακτικό προφίλ. Οι συναυλίες είχαν επίσης και το σκοπό της προπαγάνδισης του αγώνα, και η παρουσία των εργαζομένων σε αυτές ήταν σημαντική ως προς αυτό.

Η τριμερής στην επιθεώρηση, μια από τις λίγες κινήσεις στις οποίες συμμετείχαν πρωταγωνιστικά οι εργαζόμενοι οι ίδιοι. Όμως δεν αντιμετωπίστηκε με τη σοβαρότητα που θα έπρεπε.  Στο τυπικό της μέρος, δεν υπήρχε καν δικηγόρος ούτε συγκεκριμένος σχεδιασμός ενώ στο κινηματικό της μέρος δε χρησιμοποιήθηκαν οι αλληλέγγυοι που υπήρχαν έξω από την επιθεώρηση με τρόπο τέτοιο ώστε να φανεί η μαζικότητα και η δυναμική τους στους επιθεωρητές, πχ ανεβαίνοντας ενας αριθμός από αυτούς μέσα στην επιθεώρηση.

Όσον αφορά τη σχέση με τα ΜΜΕ, η σχέση της επιτροπής με αυτά ήταν σχέσης συνεργασίας και συνεννόησης  και όχι με κινηματικούς όρους επιβολή της προβολής της δικής μας άποψης. Παράδειγμα (όπως και το δελτίο τύπου κατά την κράτηση του ΓΚ στο αυτόφωρο) η παράσταση στη Μακεδονία, όπου ενώ είχε αποφασιστεί μαζική παράσταση, στο τέλος κατέληξε απλά 3 μέλη της επιτροπής κανονίσανε με τους δημοσιογράφους  να δοθούν την επόμενη μέρα μέσα στο κτήριο της εφημερίδας συνεντεύξεις για τις οποίες δεν ασκήσαμε καμία πίεση ή έλεγχο το πώς θα βγαίνανε προς τα έξω.

Για την απάντηση στην καταστολή, τόσο όσο αφορά τα δικαστήρια όσο και στα ΑΤ όταν υπήρχαν συλλήψεις, δεν ήταν της δυναμικής που θα έπρεπε. Όταν το αφεντικό βάζει μπροστά τις μηνύσεις και τα αυτόφωρα, αρχικά ενάντια στον ΓΚ, εργαζόμενο χωρίς κινηματική εμπειρία, και συγκεντρώνεται κόσμος έξω από το αστυνομικό τμήμα λευκού πύργου, υπήρχε καταστολή των συνθημάτων που κρίνονταν επιθετικά ενάντια στην αστυνομία και αντ' αυτού φωνάζονταν από τη ντουντούκα πως αντί να πιάσουν τα αφεντικά που παρανομούσαν, έπιαναν τους εργαζόμενους. Μετά από αυτή την παράσταση, ενώ υπήρχε από αρκετό κόσμο διάθεση να γίνει πορεία και παράσταση μπροστά στο εστιατόριο, απορρίφθηκε ακριβώς για να μην οξύνουμε τη σύγκρουση με το αφεντικό. Όταν περάσανε αυτοφωρο τα άλλα δυο μέλη της επιτροπής αλληλεγγύης, επειδή θεωρήθηκαν «ψημένοι» δεν έγιναν αντίστοιχες κινήσεις αλληλεγγύης για να αφεθούν ελεύθεροι. Επίσης στα δικαστήρια δε θεωρήθηκε σημαντικό να μιλήσουν ως μάρτυρες εργαζόμενοι, τη στιγμή που το αφεντικό είχε στο πλευρό του για μάρτυρες τους ρουφιάνους του. Επίσης, αξιοσημείωτο είναι πως, με παρότρυνση κομματιού της επιτροπής αλληλεγγύης, οι εργαζόμενοι που ερχόντουσαν στις παραστάσεις διαμαρτυρίας σταμάτησαν μετά από αυτά να συμμετέχουν σε αυτές, όχι μόνο λόγω φόβου για τις μηνύσεις, αλλά γιατί υπήρχε η άποψη πως έπρεπε να αναλάβουν την κατάσταση οι «ψημένοι» οι οποίοι «αντέχουν» την καταστολή.

Λόγος αξίζει να γίνει για τις βάρδιες έξω από το μαγαζί (κατά την κυρίαρχη τάση της επιτροπής «απεργιακές φρουρές»). Αυτές ξεκίνησαν μετά το lockout μεν, αλλά κατά τον Ιούνιο, με την υποψία ότι το αφεντικό σκόπευε να κλείσει οριστικά το εστιατόριο και να μεταφέρει εξοπλισμό/προμήθειες, με σκοπό να μην αποζημιώσει τους εργαζόμενους. Η πολιτική/ πρακτική αναγκαιότητα για αυτό δεν υποστηρίχτηκε από όλους. Τελικά αυτό οδήγησε απλά σε σπατάλη δυνάμεων και συντηρούσε την ενασχόληση κάποιου κόσμου, παρά έδειχνε την παρουσία μας στα αφεντικά καθόλη τη διάρκεια του lockout.

Επίσης γίνανε διάφορες πορείες για το banquet. Από τη μια, όταν καλούνταν πορείες (π.χ. ενάντια στο ΔΝΤ κλπ) είτε από ΓΣΕΕ είτε από πρωτοβάθμια σωματεια, υπηρχε συμμετοχή με μπλοκ της επιτροπής αλληλεγγύης, πιο πολύ σε μια κατεύθυνση να προπαγανδιστεί ο αγωνας. Όσο το μαγαζί ήταν ανοιχτό, υπήρχε η προσπάθεια να περνάει η πορεία από εκεί και μετά το τέλος της, κομμάτια της να πηγαίνουν στο μαγαζί για να συμμετάσχουν σε παραστάσεις διαμαρτυριας. Στη ΔΕΘ επισης συμμετειχαν οι εργαζομενοι με δικό τους μπλοκ.[3] Γίνανε επίσης πορείες με θέμα το banquet, αλλά αυτές γενικά δεν είχαν καθαρή στόχευση, όπως οι πορείες που γίνανε το Σεπτέμβρη, με εξαίρεση μια πορεία η οποία πέρασε από άλλα μαγαζιά του επισιτισμού της πόλης και η οποία είχε στόχο να ανοίξει το ζήτημα στους άλλους εργαζόμενους του κλάδου, βρίσκοντας τους στο χώρο δουλειάς τους και όχι γενικά στην πόλη, αλλά και να αποτελέσει απάντηση στη συσπείρωση των αφεντικών.

---

[1] Στην πραγματικότητα, αυτό που συνέβαινε επί σειρά μηνών, ήταν μια παρουσία κόσμου η οποία δεν απέκλειε καμία από τις εισόδους του μαγαζιού ώστε να μπλοκαριστεί άμεσα η παραγωγή (προσπαθήθηκε στην αρχή μόνο μειοψηφικά) τόσο στο Banquet όσο και στο Αχίλλειον με τον εξής τρόπο: υπήρχαν ένα ή δύο πανό τα οποία τοποθετούνταν με τα συνθήματά τους να φαίνονται στο εσωτερικό του μαγαζιού, και όχι στον κόσμο που περνούσε και έβλεπε την κινητοποίηση. Χρησιμοποιούνταν επίσης σαν υλικό «σύνορο» μεταξύ των αγωνιζόμενων και του μαγαζιού, στον εσωτερικό χώρο του οποίου δεν μπήκαμε ποτέ, αλλά ούτε και πλησιάζαμε συνήθως τα εξωτερικά τραπεζάκια, υποτίθεται για το φόβο φθορών που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει το αφεντικό εναντίον μας. Το υλικό αυτό σύνορο υποστηρίζονταν και έμψυχα, από τον κόσμο της κυρίαρχης πολιτικής τάσης στην επιτροπή, ο οποίος λειτουργούσε σε αυτή τη θέση σαν «πυροσβέστης», πολιτικός όσο και χωρικός μεταξύ αντεγκλήσεων αφεντικών, μπάτσων και αλληλέγγυων, ώστε να μην ξεφύγουν (από την πεπατημένη των κινητοποιήσεων) κάποιες καταστάσεις. Αποκορύφωμα αυτής της λογικής ήταν η εχθρική στάση του κυρίαρχου κομματιού της επιτροπής στις 18/9 προς τους υπόλοιπους αλληλέγγυους/ες, όπου η μίνι πορεία στο κέντρο της πόλης κατέληξε στο Banquet, που είχε πλέον ανοίξει –αν και δε λειτουργούσε-. Μετά από απόπειρες των αφεντικών και των ρουφιάνων τους να τραβήξουν βίντεο και να επιτεθούν με καρέκλα σε κάποιο κόσμο και την οργισμένη αντίδραση που ακολούθησε, το κυρίαρχο αυτό κομμάτι συνέχιζε να κάθεται αμέτοχο με το πανό στην ίδια θέση (!), ενώ κάποιοι προσπαθούσαν να ηρεμήσουν τα πνεύματα και να πείσουν τους αστυνομικούς να συλλάβουν τα αφεντικά που βιντεοσκοπούσαν(!).

[2] Αυτές οι απόπειρες περιελάμβαναν πολύ απλά πράγματα –με την πολιτική μας επιλογή ότι δεν είχε νόημα να επιχειρήσουμε τη ριζοσπαστικοποίηση των μορφών του αγώνα έξω από τους εργαζόμενους– όπως συζητήσεις πάνω σε αυτό στην επιτροπή ή με τους εργαζόμενους, συνθήματα με μαρκαδόρο σε έπιπλα του μαγαζιού, τρικάκια έξω από το «επίσημο» πολιτικό πλαίσιο της επιτροπής ή απόπειρα να «καταλάβουμε» τον εξωτερικό χώρο του εστιατορίου με το να κάτσουμε στα τραπεζάκια.

[3] Στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι προσυγκεντρώσεις αυτών των πορειών γίνονταν μαζί με αυτές της ΓΣΕΕ, χωρίς ποτέ να ανοίξει μια κουβέντα πάνω στη δομή αυτή με τους εργαζόμενους.

banks not dead

1

καταπληκτικες φωτογραφιες επιλεγμενες απο τον επισημο φωτορεπορτερ της OABLOG:

Quino-επίκαιρα

Καταπληκτικες εικόνες επιλεγμένες απο τον επίσημο γραφίστα της ΟΑΒΛΟG:

αλληλεγγυη ξανα (ρε)

Μαυρος Ηλος @ Thessaloniki GTP festival : για την οικονομικη κριση

ενας μεσος ελληνας ραππερ μιλαει για την κριση.

"γιατι απο το να καθομαστε, τουλαχιστον ας κανουμε κατι οσο καθομαστε"

θεος ο τυπος

αλλα οσο και αν προσπαθει ειναι απλα μια φτηνη κοπια των αυθεντικων

σχεδον τρισιμισι χρονια μετα

η ορεξη μου να γραφω ειναι ολο και λιγοτερη. Οχι πως δεν εχω ερεθισματα, οχι πως δεν αισθανομαι αναγκη να γραφω. Αλλα πλεον δεν μπορω να εχω το ιδιο χιουμορ, την ιδια "ελαφροτητα". Ακομα και οταν ειναι να γραψω κατι πιο σοβαρο ειναι το υφος του μπλογκ, η ολη ιστορια του, τα συναισθηματα με τα οποια εχω δεσει ολο αυτο στο μυαλο μου. Ειναι και το κατακαθι που εχει εξαφανιστει. Το να γραφω εδω πλεον μου μοιαζει σαν να ειμαι μονος σπιτι και να μιλαω μονος, και οι γειτονες να παιρνουν ματι την τρελα μου. Αλλωστε ποτε δεν ημουν της φασης της ψευτοκοινοτητας των μπλογκερς. Το να γνωριζω καποιον απο το ιντερνετ χωρις προοπτικη να τον γνωρισω απο κοντα ειναι σαν να μην τον εχω γνωρισει καθολου.

Απο τη μια νοιωθω μια αναγκη να εκφραστω στο υφος που ειχα συνηθισει και απο την αλλη αναστολες γιατι τα πραγματα ειναι πολυ πιο σοβαρα απο οτι μπορει να τα παρουσιασω. Ακομα και να κραζω εχω βαρεθει πλεον, αν και τα ερεθισματα οσο πανε και αυξανονται.

Κατι με κραταει απο το να πατησω δημοσιευση σε αρθρα για τις μαλακιες που εγραφε το ζερμιναλ, που στηριζε την αποψη του περι γενικευσης της αυτοδιαχειρησης σε κειμενο του μαρξ για την παρισινη κομμουνα, παραθετοντας αποσπασματα λιγες σειρες πανω απο τα οποια ο μαρξ εθετε ως απαραιτητη προυποθεση για να ισχυουν το να εχει η εργατικη ταξη την πολιτικη εξουσια, η το αλλο που λεγαν οτι η φαση που περναμε ειναι φαση περασματος απο την ημιφεουδαρχια στον καπιταλισμο, να γραψω για την αθλια σταση του μλ στην εκδηλωση με τους χαλυβουργους εδω πανω, εναντια σε μια πρωτοβουλια σε μινιμουμ πολιτικο πλαισιο, που δεν αποκλεισε ποτε κανενα, που στην πρωτη συνελευση της οποιας ειχαν καλεστει, που καλεστηκε απο 2 3 ατομα λογω της αδρανειας των οργανωμενων πολιτικων χωρων που αφηνε ενα μεγαλο κενο οσον αφορα την αλληλεγγυη στον αγωνα αυτο. Ουτε καν για τον αγνωστο χειμωνα που ηταν στο thhf με τον ευθυμη, του εθνικιστικου σχηματος α/ε, για τον οποιο ελεγε πως ειναι της εποχης που τον διωχναν με τις κλωτσιες απο τα λαιβς.

Το βασικο που λειπει μαλλον ειναι το κοινωνικο συμβολαιο πανω στο οποιο μπορουσες να δεις πολλα πραγματα αναλαφρα.

Ελπιζω συντομα να μπορεσω να κανω ενα καινουργιο ξεκινημα, μια νεα προσπαθεια εκφρασης. Συλλογικη, γιατι μονο τετοια εχει νοημα σε αυτο εδω το μερος. Ακους Μ;

νεο ντεμο ανεμιστηρα

προσοχη ακολουθει πληρωμενη διαφημιση
***********************************
σιγουρα θα γαμαει και αυτο
στηριζουμε πολιτικοποιημενο ραπ
την μουσικη αντιστασης των απο τα κατω της εποχης μας
και καθε προσπαθεια αυτοδιαχειρησης, στη μουσικη, στο φαγητο, στη διασκεδαση, στην μπυρα, στην παραγωγη χαλυβα οπως προτειναν καποιοι, παντου.

"θα προσπαθησω να μαζεψω διαφορα κομματια που εχω γραψει κατα καιρους με διαφορους καμενους, θα τα κοψω σε cdr, θα φτιαξω μπουκλετακι με στιχους και θα το δινω 5 ευρω, για οικονομικη ενισχυση της ραπ κολεκτιβας "θεατρο δρομου" (η οπως στον πουτσο θα λεγεται)."

http://aitiokaiapotelesma.blogspot.com/2011/12/wow.html

σκορπιες εικονες που φερνει ο ανεμος...

και με αυτες τις εικονες χτιζουμε το παρον μας, ειτε αυτο ειναι μια βαρκα που αρμενιζει στις πιο αγριες θαλασσες ειτε σε καποιο ανυδρο τοπιο λουλουδι.

και οσο μακρυα και αν ειμαστε, παντα θα υπαρχει ενας ανεμος να μας τις φερνει και να μας θυμιζει...

να μην ξεχνιομαστε

http://tvxs.gr/news/ellada/sto-ste-prosefygan-ta-aei

ειναι οι ιδιοι που μεινωνουν τη διαρκεια των εξεταστικων και καταργουν τις κοντρα

που βαζουν παρουσιες και εντατικοποιουν/σχολιοποιουν το πανεπιστημιο

που σταματαν να δινουν ολα τα συγγραμματα

που εφαρμοζουν το νομο κατα γραμμα (σε οτι μπορουν να πουν πως ειναι "στα αρχιδια τους")

"Ο ταξικος πολεμος μαινεται" και στο πανεπιστημιο και οποιος δεν παιρνει θεση μαχης θα ειναι ο πρωτος χαμενος.

αλληλεγγυη

κουιζ

ποιοι εχουν γραψει το ακολουθο αποσπασμα;

Δημιουργήσαμε την ομάδα αλληλεγγύης μαθηματικού, ώστε να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Μπορούμε μέσα από πάρτι, κουπόνια ενίσχυσης και διάφορες άλλες δραστηριότητες να συμβάλλουμε ώστε να βρεθούν χρήματα για τις σημειώσεις και την φωτοτύπηση του κομμματιού της εξεταστέας ύλης όσων βιβλίων δεν μας παρέχονται πλέον δωρεάν, αλλά και για την καλύτερη λειτουργία του τμήματος μας.

 

 -κοετζηδες

 -καποιοι που θα μπορουσαν να ειναι στην πασπ αλλα για καποιο ακατανοητο λογο δεν ειναι

 -ανεξαρτητοι αγανακτησμενοι αντικαταληψιες

 -ολα τα παραπανω

οποιος το βρει κερδιζει ενα κουπονι δωρο για να το εξαργυρωσει σε βιβλια.

αν εχεις κεφαλαιο, μπορεις να ανοιξεις και εσυ μια επανασταση

Απο αφισα γνωστης αυτοαποκαλουμενης "κολλεκτιβας" στη θεσσαλονικη (δε βαζω αφισα γιατι μεσω του μπλογκ της οργανωσης δε θελουμε να κανουμε διαφημιση σε εμπορικες επιχειρησεις, τουλαχιστον τζαμπα):

"όσον αφορά τώρα το ερώτημα για το εάν η αυτοδιαχείρηση πραγματοποιείται πριν ή μετά την επανάσταση, απαντάμε ότι: ούτε πριν, ούτε μετά, γιατί η ίδια η αυτοδιαχείριση είναι η πραγματική επανάσταση."

Θα προσπερασω χωρις παρατερω σχολιασμο το οτι η θεσσαλονικη ειναι μικρη πολη και γενικα κυκλοφορουν τα πληροφοριες, κουτσομπολια, κατινιες και οτι φρεσκο η σαπιο υπαρχει γρηγορα, οποτε η επαρση για το πρωτοπορο εγχειρημα της αυτοδιαχειρησης καλυτερα να ηταν κατι πιο σεμνο και κοντα στην πραγματικοτητα.

Αυτη η τελευταια προταση τι ειναι παλι; Η επανασταση ειναι η αυτοδιαχειρηση; Ουτε κοινωνικες σχεσεις, ουτε ταξικοι αγωνες, ουτε αυτοοργανωση, σωματεια βασης, συνελευσεις, ουτε τιποτα. Ανοιξτε λοιπον τα δικα σας μαγαζια και ονομαστε τα κολλεκτιβες και βγαλτε κανενα πολιτικοδιαφημιστικο κειμενο, αφισα κλπ να τσιμπησει κανενας.

Επι την ευκαιρια θυμηθηκα και αυτο το πολυ καλο ποστ http://proletcult.blogspot.com/2011/10/blog-post.html

γιατι τελευταια στη θεσσαλονικη πολλη ηλιθιοτητα ή δουλεμα παιζει

αν ηθελα να τρολαρω...

θα ανεβαζα κατι τετοιο:

εννοειται θα παω γιατι σιγουρα θα γινει μια πολυ ωραια κουβεντα, αν με πιανετε. Γιατι ετσι κι αλλιως, γενικα τους τελευταιους μηνες σε οτι εκδηλωσεις πηγαινω, παροτι εχω γινει πολυ επιλεκτικος πια, γιατι που πλεον ορεξη για πολλες κουβεντες, φευγω απογοητευμενος. Τελευταια φορα ηταν για το κινημα καταληψεων στην αμερικη, η οποια και ηταν ουσιαστικα μια καταγραφη αποσπασματικων γεγονοτων. Δυστυχως στη θεσσαλονικη δε θα μπορουμε να δουμε αυτη την εκδηλωση.

τι θυμηθηκα...

https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=913847

https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=913898

τι αθωες, ησυχες, ηρεμες, λιτες εποχες. Ειχες την ευκαιρια να κατσεις και με τη σχετικη ανεση σου να την ψαξεις. Δεν ειχες την Ιστορια να σε κυνηγαει. Αυτα για να θυμομαστε οι παλιοι και να μαθαινουν οι νεοι.